Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720943

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 8 sierpnia 2019 r.
II SA/Kr 578/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska.

Sędziowie WSA: Tadeusz Kiełkowski (spr.), Bogusław Wolas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2019 r., znak: (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy

I. uchyla zaskarżoną decyzję;

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 4 marca 2019 r., znak (...), działając na podstawie art. 60 ust. 4 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. W. od decyzji Prezydent Miasta K. z dnia 12 lipca 2018 r. nr (...) orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr (...) obr. (...) oraz budowa wewnętrznej drogi dojazdowej i infrastruktury technicznej na działce nr (...) obr. jw. przy ul. (...) w K." - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia 21 marca 2011 r. M. K. zwróciła się do Prezydent Miasta K. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wolnostojącymi na dz. (...) obr. (...). Budowa wjazdu oraz wewnętrznej drogi dojazdowej na dz. (...), (...), (...),obr. jw. przy ul. (...) w K.". Teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Prezydent Miasta K., rozpatrując sprawę po raz kolejny na skutek decyzji kasacyjnej organu odwoławczego i wyroku sądu administracyjnego, decyzją z dnia 12 lipca 2018 r. nr (...), działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr (...) obr. (...) oraz budowa wewnętrznej drogi dojazdowej i infrastruktury technicznej na działce nr (...) obr. jw. przy ul. (...) w K.". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, uwzględniając w szczególności modyfikacje złożonego wniosku oraz treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2014 r., znak: (...), uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 262/15, którym oddalono skargę na tę decyzję organu odwoławczego. Prezydent Miasta K. wyjaśnił, że w toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie, w szczególności opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska z dnia 3 kwietnia 2017 r. oraz z dnia 14 marca 2018 r., opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 6 marca 2017 r. oraz z dnia 5 marca 2018 r. w odniesieniu do obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 7 marca 2017 r. w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 3 marca 2017 r. w zakresie stref nadzoru archeologicznego. Projekt decyzji przesłano do uzgodnienia Ministrowi Środowiska oraz Marszałkowi Województwa (...), a wobec niezajęcia przez te jednostki stanowiska w ustawowym terminie, uzgodnienia uznano za milcząco dokonane. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Projekt decyzji sporządziła mgr inż. arch. E. S., posiadająca stosowne uprawnienia. Organ I instancji ustosunkował się także do uwag i zastrzeżeń stron podnoszonych w toku postępowania. Do decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1 - warunki zabudowy, Załącznik Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Działając na skutek odwołania P. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 4 marca 2019 r., którą utrzymało zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta K. w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania oraz zarzuty sformułowane przez odwołujących się i wskazał w szczególności, że w niniejszej sprawie istniały, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast.u.p.z.p. Stan faktyczny został ustalony na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p. mgr inż. arch. E. S., datowanej na 30 sierpnia 2017 r. (analiza karty 1438-1443). Analiza obejmuje część tekstową i graficzną oraz tabelaryczne zestawienie parametrów zabudowy z obszaru analizowanego. W analizie wskazano, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania na działce nr (...) obr. (...) przy ul. (...) w K. wyznaczono obszar analizowany. Jako front terenu inwestycji przyjęto północno-wschodnią granicę działki nr (...) o szerokości ok. 70 m. Z tego względu, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., obszar analizowany wyznaczono w odległości 210 m od granic terenu inwestycji. Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego. Front terenu inwestycji wyznaczony został prawidłowo, a obszar zakreślono w odległości zgodniej z przepisami Rozporządzenia. Dokonując charakterystyki zabudowy w obszarze analizowanym wskazano, że rejon planowanej inwestycji położony jest w zachodniej części K., w obszarze Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego objętego ochroną na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz Rozporządzenia nr 81/06 Wojewody Małopolskiego w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego z dnia 17 października 2006 r. Działka nr (...) usytuowana jest w oddaleniu od ul. (...), na skraju terenu z zabudową jednorodzinną sytuowaną w kilku liniach zabudowy wzdłuż ul. (...). Przedmiotowa działka od strony południowo-wschodniej przylega do działek zabudowanych, do strony południowo-zachodniej graniczy z terenem, dla którego w 2012 r. wydana została decyzja wz ustalająca warunki zabudowy dla czterech budynków jednorodzinnych (budynki te nie zostały jednak zrealizowane). Natomiast na północnej części działki nr (...) zrealizowano budynek jednorodzinny widoczny na zdjęciach z wizji w terenie. Jak podano w analizie, jest to zabudowa najdalej odsunięta od ulicy, na odległość 80 m. Analizując funkcję zabudowy w obszarze analizowanym oraz możliwość nawiązania do istniejącej zabudowy przy ustalaniu warunków dla przedmiotowej inwestycji wskazano, że znajduje się w nim zabudowa jednorodzinna pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu zgodnie z brzmieniem art. 61 u.p.z.p. Z powyższego, w ocenie organu odwoławczego, jasno i jednoznacznie wynika, że planowane przedsięwzięcie, jako budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w sąsiedztwie. Z załącznika graficznego do decyzji jednoznacznie wynika, że od drogi publicznej - ul. (...) poprzez ul. (...) (droga wewnętrzna) - jest dostępna objęta obszarem analizowanym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (m.in. dz. nr (...), (...), (...), (...) oraz dz. nr (...), na której zrealizowano budynki jednorodzinne w stanie surowym otwartym), z czego wynika, że istnieją działki sąsiednie zabudowane mogące stanowić punkt odniesienia dla kształtowania nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Następnie organ odwoławczy dokonał weryfikacji poszczególnych parametrów dla planowanej inwestycji (odstąpienie od ustalenia linii zabudowy; wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - 6%-7%; szerokość elewacji frontowej - 9m±1m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu - 3m-4m; geometria dachu - dach połaciowy dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia 30o-40o) - i ocenił, że są one ustalone prawidłowo. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe również ustalenia co do pozostałych warunków zabudowy - w zakresie ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Organ odwoławczy zaznaczył, że zamierzenie inwestycyjne ma pośredni dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia; teren inwestycji nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.; przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. P. W. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 marca 2019 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która nigdy nie została skutecznie doręczona skarżącemu;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo nieskuteczności doręczeń wszelkich pism i zawiadomień wtoku postępowania przed organem I instancji, dokonywanych z pominięciem ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika procesowego skarżącego, w rezultacie czego decyzja organu I instancji została wydana pomimo braku skutecznego doręczenia skarżącemu m.in. zawiadomienia o wszczęciu postępowania, zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego, zawiadomienia o uzyskaniu/wydaniu wymaganych prawem opinii i uzgodnień, w tym m.in. opinii Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K., Miejskiego Konserwatora Zabytków i Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, a tym samym wobec pozbawienia skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do ich treści i możliwości składania dodatkowych wniosków dowodowych przy udziale profesjonalnego pełnomocnika, co szczególnie istotne w kontekście wydania w sprawie dwóch pozostających ze sobą w sprzeczności opinii Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. dotyczących wpływu zamierzania inwestycyjnego na środowisko;

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niezapewnienia skarżącemu przez organ I instancji czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a to wobec braku dokonania jakichkolwiek doręczeń pism i zawiadomień na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącego, tj. zawiadomienia o wszczęciu postępowania (po uchyleniu poprzedniej decyzji) oraz braku zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego, możliwości wypowiedzenia się co do jego treści oraz możliwości składania dodatkowych wniosków dowodowych, a wreszcie także o wydaniu decyzji organu I instancji, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu reprezentowanemu przez pełnomocnika procesowego dysponującemu odpowiednią wiedzą i doświadczeniem praktycznym w tym zakresie, podjęcia czynności mających wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz obronę praw skarżącego w toku postępowania przez organem pierwszej instancji;

4) art.

6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: i) zaniechanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu decyzji organu I Instancji i zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, z których wynika, że istniejące lub/i planowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego (ii) zaniechanie wszechstronnej i wyczerpującej oceny oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego na środowisko w szczególności w zakresie dowodu z opinii prywatnej wydanej przez M. W. z Instytutu (...) (...) w K. w dniu 24 września 2017 r. (iii) zaniechanie ustalenia obowiązującej linii zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego;

II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji organu I instancji oraz zaskarżonej decyzji, mimo że istniejące lub/i projektowane uzbrojenie terenu, nie jest wystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności w zakresie sposobu zaopatrzenia w wodę oraz zagospodarowania wód opadowych, wykluczającego jakąkolwiek formę ich odprowadzenia do gruntów (w celu skutecznego zabezpieczenia przedmiotowego terenu przed intensyfikacją procesów geodynamicznych); 2) przepisu art. 234 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i art. 101 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 i 5 u.p.z.p. oraz przepisów Rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego poprzez naruszenie zasad kształtowania polityki przestrzennej, w szczególności w zakresie wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami opadowymi, zapobiegania masowym ruchom ziemi i bezpieczeństwa ludzi i mienia, w szczególności na Terenie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego; 3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaniechanie ustalenia obowiązującej linii zabudowy oraz ustalenie warunków zabudowy mimo tego, że żadna z działek sąsiednich tworzących urbanistyczną całość, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Skarżący wniósł o uchylenie w całości, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonej decyzji organu II Instancji, a także, na zasadzie art. 135 p.p.s.a., o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pismem z dnia 3 lipca 2019 r. skarżący uzupełnił skargę i zarzucił zaskarżonej decyzji dodatkowo:

1) rażące naruszenie przepisów art. 62 ust. 2 u.p.z.p w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy wobec zatwierdzenia przez Ministra Infrastruktury Planu Generalnego dla Lotniska Kraków/Balice na lata 2016-2036, obejmującego obszar zamierzenia inwestycyjnego, sporządzenie dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obligatoryjne, a zatem postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy winno było zostać obligatoryjnie zawieszone do czasu uchwalenia tego planu, a ustalenie warunków zabudowy na tym terenie było niedopuszczalne;

2) naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ II instancji z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia materiałów postępowania i zaniechanie ustalenia, czy zakres oddziaływania Planu Generalnego dla Lotniska Kraków/Balice na lata 2016-2036 obejmuje obszar zamierzenia inwestycyjnego, a tym samym, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego;

3) naruszenie przepisu art.

138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I Instancji, podczas gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy było niedopuszczalne, postępowanie w przedmiocie ustalenia takich warunków winno zostać obligatoryjnie zawieszone do czasu uchwalenia właściwego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oraz uchylenie w całości decyzji organu I instancji na zasadzie art. 135 p.p.s.a., względnie zobowiązanie organu II instancji na zasadzie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego - ewentualnie o: 2) uchylenie w całości, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., zaskarżonej decyzji organu II instancji a także, na zasadzie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę złożyła także uczestniczka M. K. (pismo z dnia 6 sierpnia 2019 r.), która wniosła o oddalenie skargi i odniosła się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego.

W toku postępowania Sąd pozyskał informację Prezydenta Miasta K. (pisma z dnia 5 sierpnia 2019 r.) oraz stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego (pismo z dnia 30 lipca 2019 r.), z których wynika, że przedmiotowe działki (działki nr (...) obr. (...)) położone są w terenie objętym Planem Generalnym Lotniska Kraków - Balice na lata 2016-2036, zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 r. Organ odwoławczy zastrzegł, że okoliczność ta nie była mu znana podczas podejmowania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej z uwagi na ujawnienie w toku postępowania sądowoadministracyjnego istotnej dla sprawy administracyjnej nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, nieznanej organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).

Zgodnie z art. 55 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1183 z późn. zm., dalej "pr.lot.") zakładający lotnisko użytku publicznego lub, w przypadku istniejących lotnisk użytku publicznego, zarządzający tym lotniskiem opracowuje plan generalny lotniska użytku publicznego stanowiący plan rozwoju tego lotniska, sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat, zwany dalej "planem generalnym". Plan generalny podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie zgodności z polityką transportową kraju (art. 55 ust. 8 pr.lot.). Dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe (art. 55 ust. 9 pr.lot.). Z kolei art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) stanowi, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

Przedmiotowe działki (działki nr (...) obr. (...)) - jak wynika z pisma organu z dnia 30 lipca 2019 r., pism Prezydent Miasta K. z dnia 5 sierpnia 2019 r. oraz powszechnie dostępnych danych, do których pisma te odsyłają - położone są w terenie objętym Planem Generalnym Lotniska Kraków - Balice na lata 2016-2036, zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 r. W świetle powołanych przepisów Prawa lotniczego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym okoliczność ta - istniejąca w dniu wydania decyzji - jawi się jako istotna dla przedmiotowej sprawy administracyjnej, bowiem prowadzi do konstatacji, że w odniesieniu do obszaru, którego dotyczy wniosek, istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego - a w konsekwencji zachodziła obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego; orzekanie merytoryczne w sprawie administracyjnej - w czasie podejmowania czynności jurysdykcyjnych przez organ odwoławczy - było niedopuszczalne. Z kolei to, że omawiana okoliczność nie istniała w momencie wydania decyzji przez organ I instancji, nie ma znaczenia, ponieważ - zważywszy na istotę administracyjnego toku instancji - ilekroć ten tok zostanie uruchomiony, liczy się zawsze aktualny stan faktyczny i prawny, istniejący w momencie orzekania przez organ odwoławczy.

Okoliczność zatwierdzenia Planu Generalnego Lotniska Kraków - Balice na lata 2016-2036 nie wynikała z akt sprawy i nie była znana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Następcze ujawnienie tej okoliczności wyczerpuje przyczynę wznowienia postępowania opisaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., choć - biorąc pod uwagę jej specyfikę - organowi odwoławczemu w zasadzie nie można nawet przypisać naruszenia prawa w ujęciu subiektywnym. Z drugiej jednak strony, w ujęciu zobiektywizowanym proces konkretyzacji normy materialnej nie przebiegał prawidłowo, a jego wadliwość jest tego rodzaju, że mogła mieć wpływ na wynik sprawy. W tych uwarunkowaniach należało przyjąć, że spełnione są przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r., IV SA/Wa 3378/17, oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne w zakresie, w jakim korelują one z powyższymi rozważaniami - ściśle biorąc, w zakresie, w jakim wskazują na wadliwość zaskarżonej decyzji z uwagi na nieuwzględnienie okoliczności zatwierdzenia Planu Generalnego Lotniska Kraków - Balice na lata 2016-2036 i jej implikacji prawnych. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącego, jakoby zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wszak istota rzeczy polega na tym, że organ odwoławczy z uwagi na wystąpienie specyficznych i atypowych uwarunkowań rozpoznawanej sprawy nie miał pełnego jej obrazu i wiedzy o jednym z elementów szeroko rozumianego stanu faktycznego (sanowaniu takich wadliwości procesu decyzyjnego służy instytucja wznowienia postępowania). Nie chodzi zatem o błąd na etapie wykładni prawa materialnego ani na etapie subsumcji faktów pod hipotezę wynikającej z niego normy - a tylko w takim przypadku można by rozważać wspomnianą podstawę nieważnościową.

Wobec zidentyfikowanej przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przedwczesna tudzież zbędna stała się ocena pozostałych zarzutów skargi, jak również stanowiska co do nich zaprezentowanego przez organ oraz uczestniczkę postępowania.

Rozpoznając sprawę ponownie organ obowiązany będzie uwzględnić okoliczność zatwierdzenia Planu Generalnego Lotniska Kraków - Balice na lata 2016-2036, w szczególności jako obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.