Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723127

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 6 września 2019 r.
II SA/Kr 449/19
Zakaz rozszerzającej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski.

Sędziowie WSA: Jacek Bursa, Krystyna Daniel (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi (...) sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody (...) z dnia 22 lutego 2019 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II. zasądza od Wojewody (...) na rzecz strony skarżącej (...) sp. z o.o. w K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta K., decyzją z 21 września 2018 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi - (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym, wraz ze znajdującym się w obrębie budynku wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazowej, c.o., wraz z kotłownią gazową, wentylacji mechanicznej i elektrycznej oraz znajdującymi się poza obrysem budynku instalacjami: gazową, elektryczną wraz z oświetleniem terenu, kanalizacji sanitarnej i opadowej ze zbiornikami retencyjnymi; drogami wewnętrznymi, wyburzenie kolidujących z inwestycją sieci (wodociągowej, kanalizacyjnej i napowietrznej sieci elektroenergetycznej) oraz budowa wewnętrznych instalacji zasilających budynek przy ul. (...) (napowietrznej sieci energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej) na części działki nr (...), i części działki (...) obr. (...) przy ul. (...) w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że inwestor został wezwany postanowieniami z 5 czerwca 2018 r. i 6 czerwca 2018 r. do usunięcia stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości. W ocenie organu, złożone wyjaśnienia odnośnie nieprawidłowości nie są wystarczające. Organ uznał, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "(...)" uchwalonego Uchwałą Rady Miasta K. nr (...) z 7 grudnia 2011 r., z uwzględnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 531/12.

(...) sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowalne art. 7a § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, ewentualnie jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewoda decyzją z 22 lutego 2019 r., znak: (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. - Dz. U. 2018.2096 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżonego postępowania.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na terenie objętym inwestycją (tj. działkach ewid. nr (...) i (...)) obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "(...)" uchwalony uchwałą Rady Miasta K. nr (...) z 7 grudnia 2011 r. Zgodnie z załącznikiem graficznym do planu, ww. nieruchomości znajdują się w terenie oznaczonym symbolem MW5 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wyrokiem z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 531/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność ww. uchwały w części § 23 ust. 4 pkt 3 - w zakresie dotyczącym działek nr (...) i (...) położonych w terenie "MW5" oraz § 23 ust. 5 pkt 1 w zakresie również dotyczącym działek nr (...) i (...) położonych w terenie "MW5" i w zakresie terenów "MW4", "MW6". Zatem sentencja wyroku stwierdza nieważność części uchwały w stosunku do terenu objętego niniejszym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ II instancji po przytoczeniu brzmienia § 23 planu wskazał, że z zapisów planów, przy uwzględnieniu sentencji wyroku WSA wynika, że: na działkach (...) i (...) nie jest dopuszczalna rozbudowa i nadbudowa istniejących budynków, wysokość nowych budynków w terenach MW4, MW5, MW6, MW7 nie może przekroczyć 18 m, przy czym dla działek nr (...) i nr (...) położonych w terenie MW5 brak jest (po wyroku) parametru określającego dopuszczalną wysokość nowej zabudowy.

W ocenie organu odwoławczego, zapisy § 23 ust. 5 pkt 1 planu należy odczytywać w uwzględnieniu regulacji ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018.1945) - w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy, jako element obligatoryjny planu wskazano na konieczność określenia maksymalnej wysokości zabudowy. Mając na względzie bezwzględnie obowiązujący przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, interpretacja zapisu § 23 ust. 5 pkt 1 planu, po wyroku Sądu, nie może prowadzić do wykładni sprzecznej z tym przepisem, a tym samym dopuszczającej na terenie działek nr (...) i nr (...), zabudowę bez określenia limitu wysokości.

Dodatkowo posiłkując się wykładnią systemową i funkcjonalną zapisów planu, organ II instancji stwierdził, że § 23 ust. 4 pkt 3 ustalający zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje, że po wyroku Sądu - rozbudowa i nadbudowa istniejących budynków mieszkaniowych wielorodzinnych na terenach MW5 nie jest dopuszczalna w odniesieniu do działek nr (...) i nr (...). Wykładnia literalna tego zapisu po wyroku sądu nie budzi wątpliwości. Skoro zapis § 23 ust. 4 pkt 3 wyłącza nadbudowę istniejących budynków na terenie ww. działek, to odmienna interpretacja § 23 ust. 5 pkt 1 planu (tj. dopuszczenie nowej zabudowy bez limitu wysokości nowych budynków) byłaby nie tylko sprzeczna z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ale również niespójna z brzmieniem § 23 ust. 4 pkt 3 planu, po wyroku, który w odniesieniu do ww. działek nie dopuszcza rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenach MW5. Prowadziłoby to do wniosku, że dla tych samych działek nr (...) i nr (...) plan z jednej strony dopuszcza budowę nowych obiektów bez limitu wysokości, a z drugiej strony zakazuje jakiejkolwiek nadbudowy istniejących budynków. Przy wykładni ustaleń planu nie można ponadto pominąć regulacji art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302 t.j). W doktrynie przyjmuje się, że wynikający z przepisu art. 170 p.p.s.a. stan związania ograniczony jest tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. W treści uzasadnienia ww. wyroku wyraźnie sąd wskazał, że nastąpiło naruszenie zasad sporządzania planu poprzez brak zgodności części tekstowej planu z zapisami studium. Sąd jako niedopuszczalne uznał dopuszczenie nowej zabudowy na terenie MW 4, MW i części MW5. W ocenie organu odwoławczego brak jest sprzeczności pomiędzy częścią tekstową a załącznikami graficznymi do planu, które określają granice terenów, bez wskazywania na dopuszczalną wysokość zabudowy. Organ zauważył, że sąd uznał, że organy planistyczne prawidłowo uwzględniając istniejące zagospodarowanie terenu tj. zabudowę budynkami mieszkaniowymi wielorodzinnymi, zaliczyły teren MW4, MW5 i teren MW6 pod budownictwo wielorodzinne, co znalazło odzwierciedlenie w załącznikach graficznych do planu (z tych też względów zapewne sąd, nie stwierdził nieważności części graficznej rysunku planu w zakresie dot. ww. działek, ograniczając się jedynie do części tekstowej planu).

Organ odwoławczy konkludował, że na działkach nr (...) i nr (...) obr. P. w K., na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po wyroku WSA w Krakowie z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 531/12, nie jest dopuszczalna nowa zabudowa co oznacza, że brak jest możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji we wskazanej przez Inwestora lokalizacji.

Odnosząc się do zarzutu dotyczących treści postanowień wzywających do usunięcia nieprawidłowości z 5 czerwca 2018 r., zmienionego postanowieniem z 6 czerwca 2018 r., Wojewoda zauważył, że postanowieniem z 5 czerwca 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia szeregu nieprawidłowości w projekcie budowlanym oraz dostarczenia stosownych dokumentów wymienionych w ww. piśmie. Dodatkowo, postanowieniem z 6 czerwca 2018 r. organ I instancji uzupełnił i zmienił ww. postanowienie z 5 czerwca 2018 r. wskazując konieczność wykazania zgodności inwestycji z zapisami planu w odniesieniu do wyżej opisanego wyroku WSA z 17 grudnia 2012 r. sygn. akt: II SA/Kr 531/12, którym stwierdzono nieważność uchwały w części. W ocenie organu odwoławczego, postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Pb jest jasne i czytelne, zwłaszcza w kontekście treści uzasadnienia ww. wyroku W kwestii naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania (7a § 1, 107 § 3 k.p.a.) organ II instancji, nie znalazł podstaw do zastosowania odmiennej od przedstawionej, interpretacji ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po wyroku.

Firma A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenie decyzji Wojewody oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez: - nadanie nieprawidłowej treści postanowieniu z 5 czerwca 2018 r., zmienionemu postanowieniem z 6 czerwca 2018 r. stanowiącym wezwanie do usunięcia stwierdzonych przez organ rzekomych niezgodności projektu budowlanego z postanowieniami planu miejscowego; -wykorzystanie wskazanej w przedmiotowym przepisie instytucji prawnej nie tyle do wezwania inwestora do usunięcia stwierdzonych przez organ nieprawidłowości projektu budowlanego, lecz do wykazania ogólnej zgodności przedłożonej dokumentacji z planem miejscowym oraz do zobowiązania wnioskodawcy do przedstawienie stosownej wykładni jego treści; - bezzasadne orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo braku sprzeczności przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez bezzasadne orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez wnioskodawcę wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, a także poprzez wskazanie jako podstawy wydania niekorzystnej dla wnioskodawcy decyzji administracyjnej okoliczności, która nie została wskazana przez ustawodawcę jako przesłanka negatywna, której zaistnienie miałoby uniemożliwiać zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, art. 7a § 1 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść wnioskodawcy stwierdzonych przez organ wątpliwości, co do treści planu miejscowego, pomimo tego, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do zastosowania wykładni uwzględniającej interesy wnioskodawcy, art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętej decyzji, które nie jest wystarczające do pełnego poznania motywacji jaka kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności poprzez brak wskazania konkretnego postanowienia planu miejscowego, z którym w ocenie organu nie jest zgodny przedłożony w sprawie projekt budowlany, art. 138 § pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia.

W uzasadnieniu przytoczone zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że kontrolowana decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie odpowiadają ww. prawu, a zatem skarga jest zasadna.

Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowi ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), w tym art. 35 ust. 3, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie dotyczącym m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem projekt budowlany ma być zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na terenie gminy, co oznacza, że jego ustalenia muszą być przestrzegane i uwzględniane przy realizacji inwestycji budowlanych.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ I instancji uznał, że pomimo stosownego wezwania skarżącej strony tj. spółki Firma A nie dopełniła ona ciążącego na niej obowiązku ponieważ przedłożony przez stronę skarżącą projekt budowlany - inwestycji polegającej na budowie określonego w projekcie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym, wraz ze instalacjami, zbiornikiem retencyjnym, drogami wewnętrznymi (...) na części działki nr (...), i części działki (...) obr. (...) przy ul. (...) w K. - nie został doprowadzony do zgodności z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "P.-K." przyjętego uchwałą Rady Miasta K. nr (...) z 7 grudnia 2011 r., w brzmieniu uwzględniającym prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 531/12.

Jak prawidłowo przedstawił organ w zaskarżonej decyzji działki ewid. nr (...) i (...) są objęte ustaleniami ww. planu, przy czym zgodnie z załącznikiem graficznym do planu, ww. nieruchomości znajdują się w terenie oznaczonym symbolem MW5 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W tym miejscu należy wskazać, że ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 531/12 nie wprowadził żadnych zmian w ww. części graficznej planu. Istotne jest natomiast, że ww. wyrokiem z 6 grudnia 2012 r., stwierdzono nieważność uchwały w części § 23 ust. 4 pkt 3 przedmiotowego planu miejscowego - w zakresie dotyczącym działek nr (...) i (...) położonych w terenie "MW5" oraz w części § 23 ust. 5 pkt 1 w zakresie również dotyczącym działek nr (...) i (...) położonych w terenie "MW5" i w zakresie terenów "MW4", "MW6".

Zmodyfikowana w ten sposób treść uchwały planu miejscowego "P. -K." w ocenie organów obu instancji wyklucza możliwość zabudowy na działkach (...) i (...), mimo pozostawionego w mocy brzmienia § 23 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, zgodnie z którym "dla terenów oznaczonych na rysunku symbolem MW4, MW5, MW6, MW7 ustalono jako podstawowe przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, wielorodzinną. Jako istotne wskazano na stwierdzenie nieważności § 23 ust. 4 pkt 3 co skutkuje niedopuszczalnością rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków mieszkaniowych wielorodzinnych na terenie oznaczonym symbolem MW5 dla terenu inwestycyjnego (działki nr (...) i (...)) oraz ze względu na stwierdzenie nieważności § 23 ust. 5 pkt 1 planu (tj. dopuszczenie nowej zabudowy na działkach nr działki nr (...) i (...) skutkujące brakiem parametru określającego maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy na ww. działkach w terenie oznaczonym symbolem MW5 jak również w zakresie terenu MW4 i MW6. W konsekwencji skarżąca spółka stoi na stanowisku, że również po uwzględnieniu treści wyroku z WSA w Krakowie z 6.12. 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 531/12 możliwa jest realizacja nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na działach nr (...) i (...) sytuowanych na ternie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MW5 (także na terenach o symbolach MW4 i MW).

W ocenie Sądu aktualne brzmienie zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "(...) pozwala inwestorowi na realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie wskazanym we wniosku inwestora. Wynika to wprost z literalnego brzmienia § 23 ust. pkt 1 planu miejscowego. Przy tak kategorycznych sformułowaniach planu dotyczących funkcji podstawowej terenu trudno nie uznać argumentów strony skarżącej. Jednocześnie zważyć należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który określając w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania objętych nim terenów, ingerując w sferę wykonywania prawa własności. W związku z czym ustalenie planu miejscowego dotyczące możliwej zabudowy na określonej powierzchni działki będące zawsze ograniczeniem właściciela nieruchomości w korzystaniu z rzeczy nie powinny być w razie wątpliwości interpretowane przez organy administracji publicznej w sposób rozszerzający. W szczególności w sytuacji gdy wykładnia literalna nie pozostawia wątpliwości znaczeniowych i zakresowych jak to ma miejsce rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu dokonywana w oparciu o ustalenia planu miejscowego ingerencja organów w uprawnienia właścicielskie nie powinna skutkować wprowadzeniem ograniczeń, ponad wynikające wprost z jego przepisów. (por. wyrok WSZA w Krakowie z 17. 06. 2016 r. sygn. akt 565/16. Zauważyć też należy, że poszukiwania w wykładni pozajęzykowej właściwych sensów uregulowań prawnych, które tak jak w rozpatrywanej sprawie dotyczą uprawnień właścicielskich powinno uwzględniać zasadę życzliwej interpretacji, zgodnie z którą rozszerzająco można interpretować prawa i wolności, natomiast ich ograniczanie powinno być dokonywane w sposób ścisły lub zawężający (por. wyrok WSA w Krakowie z 17. 06. 2016 r. sygn. akt 565/16, postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP 6/07, OSNKW 2007/5/37). W konsekwencji zastosowana przez organy wykładnia prawa ograniczająca uprawnienia właścicielskie skarżącej spółki wskazuje na naruszenie ogólnej zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Należy też podzielić także pozostałe zarzuty skargi, wskazując, że to na organie administracyjnym ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a następnie sformułowanie uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji stosownie do wymagań art. 107 § k.p.a. Zasadne jest także stanowisko przedstawione w skardze, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 7a § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W zaskarżonej decyzji natomiast - jak już wskazano wyżej - wątpliwości interpretacyjne związane z treścią wiążących ustaleń w § 23 ust. 1 pkt 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "(...)" przyjętego uchwałą Rady Miasta K. nr (...) z 7 grudnia 2011 r., w brzmieniu uwzględniającym prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 531/12 w odniesieniu do działek inwestycyjnych nie zostały rozstrzygnięte z uwzględnieniem normy z art. 7a § 1 k.p.a., jakkolwiek w ocenie Sądu norma ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie (por. wyrok WSA w Olsztynie z 21.03. 2019 r. sygn. akt II SA/OL 163/19; wyrok WSA w Krakowie z 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 852/18).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny wszystkie powyższe uwagi i rozpozna wniosek inwestora w pełnym zakresie, gdyż nie jest rzeczą sądu zastępować organy.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.