Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3063600

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 18 września 2020 r.
II SA/Kr 410/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz.

Sędziowie WSA: Mirosław Bator (spr.), Małgorzata Łoboz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2020 r. sprawy ze skargi Ojcowskiego Parku Narodowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 stycznia 2020 r. znak: SKO.OŚ/4170/345/2019 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla zamierzenia inwestycyjnego skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 11 września 2019 r. nr SKO.Oś/4170/126/2019 działając na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Sułoszowa z dnia 29 grudnia 2017 r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla zamierzenia inwestycyjnego "Przywrócenie zabudowy turystycznej na wzgórzu Parnas" - budowa ośrodka turystycznego kulturalno-dydaktycznego na działce nr 1096 obr. Sułoszowa I, Gmina Sułoszowa wraz z instalacjami wewnętrznymi, wjazdem, zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr (...),(...),(...) itd..).

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja objęta wnioskiem jest obarczona uchybieniami i w przypadku trybu odwoławczego nie ostałaby się w obrocie prawnym. Główne wady dotyczyć mają interpretacji pojęć zawartych w mpzp tj. "urządzenia turystyki" oraz "ośrodek wypoczynkowy" w kontekście charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie SKO organ dokonał niewłaściwej interpretacji postanowień planu, co z kolei rzutuje na ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem. Jednakże zastosowanie przy wydaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści nie może być w badanej sprawie uznane za rażące naruszenie prawa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Ojcowski Park Narodowy podnosząc, że decyzja SKO jest niespójna. Z jednej strony bowiem Kolegium stwierdza, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest wadliwe i podlegałoby wyeliminowaniu w postępowaniu odwoławczym, z drugiej zaś odmawia stwierdzenia jej nieważności. W przedmiotowej sprawie na terenie UT/UK jest mowa o urządzeniach, a nie o obiektach. W uchwale Rady Gminy Sułoszowa nr XXXVI/219/98 z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Sułoszowa, brak jest ścisłej definicji zwrotu urządzenia lub obiektu (na co SKO zwróciło uwagę). Nie ulega jednak wątpliwości, iż w miejscu gdzie uchwała określa teren oraz użytkowanie towarzyszące i dopuszczalne - uchwała używa sfomułowanie "urządzenie". Wskazano na sprzeczności w decyzji SKO, bowiem z jednej strony Kolegium stwierdza, iż uchwała rady gminy ma charakter samodzielny, a następnie na kolejnych stronach decyzji wskazano, że w przedmiotowym miejscowym planie brak jest legalnej definicji pojęcia "urządzeń turystyki", szukając definicji w innych miejscowych planach - co w ocenie wnioskodawczyni jest karkołomne, bowiem definicje te winny wynikać z planu obowiązującego dla przedmiotowej sprawy, który stanowi źródło prawa. Dalej wnioskodawca wskazał, iż niezasadnym jest zakwalifikowanie czterech wielkogabarytowych budynków hotelowych na przedpolu Ojcowskiego Parku Narodowego jako "urządzeń budowlanych" w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Sama zaś nazwa przedsięwzięcia "przywrócenie zabudowy turystycznej" albo budowa "ośrodka turystyczno-kulturalno - dydaktycznego" winna być uznana za myląca, wprowadzającą w błąd i sprzeczną co do istoty tego przedsięwzięcia. W ocenie wnioskodawcy nie sposób jest zatem stwierdzić, iż planowane zamierzenie budowalne jest istotnie ośrodkiem wypoczynkowym. Realizacja takiego programu jest całkowicie sprzeczna z § 2 ust. 2 pkt planu, zgodnie z którym wyklucza się realizację programu mogącego pogorszyć stan środowiska wymienionego w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasób Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko. W Rozporządzeniu tym w § 3 pkt 9 ppkt c, jako inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska zostały wprost wskazane "ośrodki wypoczynkowe". Powyższa okoliczność została również potwierdzona przez samo Kolegium w decyzji objętej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazano także, iż z uwagi na opis inwestycji nie będzie ona kontynuowała dawnej zabudowy (zabudowa folwarczna oraz dwie niewielkie wille), co także powoduje sprzeczność z ustaleniami planu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnioskodawca wniósł o uchylenie decyzji SKO i orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji organu I instancji, lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 2 stycznia 2020 r. nr SKO.OŚ/4170/345/2019 utrzymało w mocy decyzję SKO w Krakowie z dnia 11 września 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą istotną, która powoduje, że decyzja administracyjna nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych określonej w art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia (art. 157 § 1 k.p.a.), a rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.). Jak stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podstawą prawną decyzji może być norma prawa materialnego (wyjątkowo - procesowego) ustanowiona aktem powszechnie obowiązującym. Decyzja jest wydana "bez podstawy prawnej", gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Z kolei zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle rozwiązań przyjętych w k.p.a., pod pojęciem rażącego naruszenia prawa trzeba rozumieć rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia przepisem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzić będzie wówczas gdy organ administracji wbrew literalnemu brzmieniu przepisu nałoży na stronę obowiązek, przyzna uprawnienie, lub odmówi jego przyznania, pomimo, iż winien zdawać sobie sprawę, że w świetle obowiązującego prawa tego rodzaju stosunek materialny nie może być nawiązany. Rażące naruszenie prawa zachodzić będzie wtedy, gdy organ administracji zamierzając nawiązać stosunek materialnoprawny, wydał w tym celu decyzję, mimo, iż w świetle prawa stosunek taki nie może być nawiązany. Stwierdzenie nieważności decyzji, jak wspomniano wyżej jest wyjątkiem od zasady stabilności i trwałości decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi art. 71 powołanej na wstępie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako ustawa ooś) zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Poza sporem pozostaje, że w przedmiotowej sprawie wydanie takiej decyzji było konieczne. W świetle podnoszonych zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności kluczowy jest art. 80 ust. 2 ustawy o o.ś., zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Kolegium wskazuje, iż uchwałą nr XXXVI/2019/98 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 4 czerwca 1998 r. w przyjęto zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Sułoszowa przyjętego uchwałą nr XXXVII/155/94 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 26 maja 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Sułoszowa (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego m 12 z 1994 r., poz. 46). Wskazana powyżej zmiana mpzp dotyczyła wprowadzenia w przysiółku Pieskowa Skała terenów urządzeń turystyki, kultury i sztuki. Na podstawie analizy znajdującego się w aktach sprawy tekstu uchwały stwierdzić należy, że uchwała określa przeznaczenie terenu, część tekstową i graficzną odnoszącą się do obszaru podlegającego zmianie, a także zasady kształtowania przestrzennego w tym obszarze. Mając na uwadze treść tej uchwały stwierdzić należy, że ma ona charakter samodzielny. Stanowisko takie jest zbieżne ze stanowiskiem organu nadzoru wyrażonym przez Wojewodę Małopolskiego w piśmie z dnia 29 czerwca 2017 r. Kolegium ponownie stwierdziło, iż w stanie faktycznym sprawy, w szczególności mając na uwadze podniesione zarzuty istotnym jest wykładnia § 2 uchwały XXXVI/2019/98 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Sułoszowa,. Jak stanowi cytowany przepis: "1. W obszarze wsi Sułoszowa w przysiółku Pieskowa Skała z terenu położnego po lewej strome drogi w kierunku Wielmoży ustalonego w planie na cele upraw polowych i ogrodniczych (oznaczonego symbolem RP) wydziela się teren o zasięgu określonym na rysunku w skali 1: 10000 stanowiącym załącznik nr I do niniejszej Uchwały nadając mu symbol UT/UK.

2. W tekście planu dla określonego w ust. 1 terenu wprowadza się następujące ustalenia: 1/ UT/UK - teren urządzeń turystyki, kultury i sztuki; 2/ jako użytkowanie towarzyszące i dopuszczalne określa się: a/ urządzenia z zakresu usług handlu i gastronomii oraz łączności (punkt pocztowy), b/ urządzenia infrastruktury technicznej, związane z funkcją, c/ urządzenia komunikacyjne (parking, podjazdy), d/ zieleń towarzyszącą, e/ ekstensywne użytki rolne. 3 Wyklucza się realizację programu mogącego pogorszyć tan środowiska wymienionego w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. 4. Zakres określonego w ust. 2 pkt 2 użytkowania dopuszczalnego nie może przekroczyć: a/ w odniesieniu do pkt 2a - 35% powierzchni użytkowej części kubaturowej programu; b/ w odniesieniu do punktu 2b i 2c - łącznie 20% ogólnej powierzchni ustalenia, o którym mowa w ust.

1. Określone powyżej ograniczenia nie dotyczą użytkowania określonego w punktach 2d i 2e. 5. Jako warunki zagospodarowania terenu ustala się: a/ w odniesieniu do rozmieszczenia programu: - wprowadzenie obiektów kubaturowych wewnątrz granic obrysu dawnych budynków folwarcznych (rekompozycja układu folwarcznego z przystosowaniem do nowej funkcji), - wprowadzenie programu urządzeń towarzyszących (parkingi, urządzenia rekreacji i sportu) dopuszcza się w obrębie dawnego majdanu folwarcznego" - zagospodarowanie pozostałej części gruntu zielenią niską i wysoką (z dopuszczeniem ekstensywnych upraw) z zastosowaniem gatunków roślin tradycyjnych, zgodnych z siedliskiem i nie stanowiących zagrożenia dla przyrody OPN ze ścieżkami pieszymi prowadzonymi po starych szlakach uzupełnionych o nowe elementy wynikające z potrzeb powiązań funkcjonalnych lub kompozycyjnych, b/ w odniesieniu do zespołów obiektów kubaturowych i małej architektury: - nawiązanie do charakteru dawnego folwarku tak pod względem wielkości i kształtu całości jak i poszczególnych elementów (rzuty budynków, kształty i proporcje brył, formy i kąty nachylenia dachów, artykulacja ścian, rozmieszczenie wielkości otworów, detal architektonicznych - ustalone w oparciu o badania historyczne i nawiązujące do niegdyś istniejących w tym obszarze lub najbliższej okolicy), - nawiązanie materiałem wykończeniowym budynków t.j. elewacji, pokrycia dachu, detali i wyposażenia do tradycyjnego dla tego obszaru (kamień, cegła, tynk dla ścian, gont, dachówka ceramiczna, blacha dla dachów, drewno dla ganków, drzwi i okien, blacha dla rynien i robót dekarskich),- otoczenie budynków, w tym nawierzchnia dróg i parkingów, podjazdów i ścieżek pieszych i elementy małej architektury wykonane z użyciem materiałów tradycyjnych, miejscowych (...)". Pominięta część § 2 ust. 5 lit. C i d odnosi się do wymogów przeprowadzenia badań m.in. historycznych, studium krajobrazowego czy oceny wpływu na przyrodę OPN oraz uzyskania niezbędnych uzgodnień jednostek określonych w przepisach szczególnych. Mając na uwadze wniosek strony wraz z podniesionymi w nim zarzutami, rażącego naruszenia prawa, jakiego dopuścił się organ I instancji przy wydawaniu decyzji opisanej na wstępie o środowiskowych uwarunkowaniach, kluczowym dla rozstrzygnięcie sprawy będzie ocena, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Sułoszowa (wraz z późn. zm. jakie później w nim nastąpiły). W opinii mgr inż. arch. M.C.-W. oraz prof. dr hab. Inż. arch. B.B. z października 2010 r. (k. 902, tom 3 akt sprawy) wyrażono negatywną opinię dla programu inwestycji nieco odmiennej od aktualnego studium przedprojektowego, lecz o zbliżonym charakterze t.j. budowa 2 budowy dwóch budynków hotelowych dla ok. 100 gości oraz obsługi hotelowej, I budynku administracyjnego i I budynku konferencyjno-administracyjno-gastronomicznego, parkingów oraz dwóch dróg dojazdowych. Zwrócono uwagę na konieczność przestrzegania postanowień m.p.z.p. wskazujących na konieczność utrzymania zabudowy w obrysie zabudowań folwarcznych oraz obrębu dawnego majdany folwarcznego i zachowania zgodności z zasadami użytkowania terenów strefy ochronnej OPN. W opinii dr Z.B. z dnia 25 października 2010 r. (karta nr 4, tom I akt sprawy) wskazano, że w miejscu planowanego zamierzenia inwestycyjnego bez wątpienia istniał folwarczny czworobok stodolno-spichlerzowy, którego relikty zachowały się w partiach fundamentowych. Czworobok ten nie miał nic wspólnego z "willami" letniskowymi, o czym świadczy plan uzdrowiska z 1910 r., w którym budynki te były zlokalizowane bliżej drogi do Wyciąża. Wskazano tu, że przywrócenie zabudowy wypoczynkowej nie może odbywać się bez przebadania i prawidłowego zinterpretowania wartości kulturowo-krajobrazowych terenu inwestycji, szczególnie terenu tak wyjątkowego, jak sąsiedztwo zamku w Pieskowej Skale i Ojcowski Park Narodowy. W opinii dr P.D. z 3 listopada 2010 r. (karta nr 498, tom II akt sprawy) stwierdzono, że istniejąca niegdyś zabudowa wzgórza Parnas miała charakter uzdrowiskowo-wypoczynkowy, a zatem przestawiony projekt budowy w postaci projektu ośrodka turystyczno-rekreacyjnego Parnas na działce 1096/3 w Sułoszowej stanowi w pełni udane i twórcze nawiązanie do tradycji "stylu ojcowskiego" i jest zgodny z m.p.z.p. W opinii prof. A.B. (karta nr 498, tom II akt sprawy) z 4 listopada 2010 r. także wskazano, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Powołuje się on na ostatnio przeprowadzone badania wskazujące na istnienie willi o charakterze hotelowo-uzdrowiskowym. W opinii radcy prawnego Pani E.W. z 15 grudnia 2014 r. (k. 897, tom 3 akt sprawy) zaprezentowano pogląd, że zgodność danej inwestycji (lokalizacji przedsięwzięcia) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to stwierdzenie, iż albo plan dopuszcza wprost daną lokalizację, albo jest ona uzasadniona jako dopełnienie inwestycji przewidzianej w danym obszarze. Odnosząc się wprost do oceny zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami m.p.z.p. wskazano, że z m.p.z.p. bezsprzecznie wynika, że sformułowanie "teren urządzeń turystyki" dopuszcza lokalizację obiektów kubaturowych (budynków), co wyraźnie wynika z § 2 ust. 2 pkt 5 lit. B m.p.z.p. Lokalizacja tych budynków jest jednak dopuszczania na warunkach określonych w dalszej części § 2, a kluczowe jest zlokalizowanie obiektów kubaturowych w obrysie dawnych budynków folwarcznych, a odstępstwo w tym zakresie powoduje, iż nie można uznać zgodności lokalizacji inwestycji z m.p.z.p. Zaprezentowano także pogląd, że charakter programu pozostaje w sprzeczności z § 2 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p, który wyklucza realizację programu mogącego pogorszyć stan środowiska wymienionego w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13maja 1995 r., który do takich zalicza ośrodki wypoczynkowe. Uznano przy tym w opinii, że ośrodek turystyczno-rekreacyjny, który planuje Inwestor posiada cechy ośrodka wypoczynkowego. Zwrócono uwagę na to, że także nowszy akt prawny w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć takich zalicza ośrodki wypoczynkowe lub hotele zlokalizowane poza terenami mieszkaniowymi, terenami przemysłowymi, innymi terenami zabudowanymi i zurbanizowanymi terenami niezabudowanymi. W opinii prof. dr hab. inż. arch. Z.k.z. z 18 kwietnia 2016 r. (k. 1013, tom 3 akt sprawy) zawartego w postanowieniach planu pojęcia "rekompozycji układu folwarcznego z przystosowaniem do nowej funkcji" nie należy utożsamiać z rekonstrukcją ani z zaleceniami dosłownego odtwarzania struktur i uformowań dawnej zabudowy. W rekompozycji projektowana forma wpisuje się w krajobraz, a interpretacja dziedzictwa powinna uwzględniać zarówno wartości materialne, jak i niematerialne. Wskazano, że po przeanalizowaniu treści istotnych dokumentów oraz przeprowadzeniu analizy porównującej ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza, że planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami tego planu. W opinii dr M.W. z 5 września 2018 r. (tom 4 akt sprawy) także zwrócono uwagę na koniczność wprowadzenia obiektów kubaturowych wewnątrz granic obrysu dawnych budynków folwarcznych a programu urządzeń towarzyszących w obrębie dawnego majdanu folwarcznego. Wskazuje on, że obecność zabudowań folwarcznych na wzgórzu parnas nie budzi wątpliwości i wskazuje na nią m.in. "Topograficzna Karta Królestwa Polskiego" z ok. 1863 r. oraz wyniki badań georadarowych z 2010 r. potwierdzające występowanie reliktów zabudowy folwarcznej na wzgórzu Parnas. Podkreślono, że wzgórze parnas nie było nigdy obszarem zajętym przez zabudowę letniskową czy turystyczną i konkluzji tej nie może podważać udokumentowane funkcjonowanie w początkach XX w. dwóch niedużych willi. Mając powyższe na uwadze wyrażono negatywne stanowisko co do zgodności przedsięwzięcia inwestycyjnego "Przywrócenie zabudowy turystycznej na Wzgórzu Parnas" na działce nr 1096/3 w Sułoszowej. Kolegium stwierdziło, że nie ulega wątpliwości, iż brak jest w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Sułoszowa legalnej definicji pojęcia "urządzeń turystyki", które jest kluczowe dla oceny zgodności lokalizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p. Wbrew zarzutom zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, sięgnięcie do ustawy prawo budowlane celem wykładni pojęcia "urządzenie" w niniejszej sprawie nie jest zasadne. Kolegium nie neguje samej wykładni pojęcia wskazanego powyżej, jednakże w sprawie objętej wnioskiem na uwadze należy mieć całokształt postanowień mpzp, które - co Kolegium już zauważyło nie są precyzyjne. Zauważyć należy, iż omawiany plan dopuszczał realizację pewnych inwestycji o charakterze turystycznym, hotelowym (tj. usługowych) o funkcji zbliżonej do inwestycji określonej w nazwie zamierzenia budowlanego, które brzmi: "Przywrócenie zabudowy turystycznej na wzgórzu Parnas" - budowa ośrodka turystycznego kulturalno-dydaktycznego na działce nr 1096 obr. Sułoszowa I, Gmina Sułoszowa wraz z instalacjami wewnętrznymi, wjazdem, zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr 2323, 2322, 2321, 2320, 2319, 2318, 2317, 2315, 2314, 2313, 2312, 2311, 2310, 2309/2, 2308, 2307, 2306, 2305/1, 2304, 1920, 1919, 1096/2, 1985, 1106, 1073, 1918/1, 1918/2, 1075, 1074)". Z opisu wynika, iż inwestycja polegać ma na budowie czterech budynków usługowych: budynek nr 1 pełnić będzie funkcję usługową, kulturalno-dydaktyczną (restauracja, sala koncertowa, administracja, pomieszczenia wystawiennicze), budynek nr 2 - funkcję hotelową, budynek nr 3 funkcję hotelową i rekreacyjną (basen), budynek nr 4 - funkcję usługową, kulturalno-dydaktyczną (sale ćwiczeń, pracownie artystyczne, laboratorium przyrodnicze, sala wystawiennicza), parking do obsługi ruchu turystycznego na działce nr 1096/3 obr. Sułoszowa I, na południowym zboczu Wzgórza Parnas, w bezpośrednim sąsiedztwie OPN w otulinie Parku oraz w bezpośrednim sąsiedztwie Obszaru Natura 2000 Dolina Prądnika PLH120004. Kolegium po raz kolejny zaznaczyło, iż nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. W ocenie SKO w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki rażącego naruszenia prawa. W ocenie Kolegium gdyby mpzp na danym terenie kategorycznie zakazywał realizacji inwestycji objętej wnioskiem, zarzut rażącego naruszenia prawa byłby w pełni uzasadniony. Taka jednak sytuacja - co wywiedziono powyżej-nie występuje w badanej sprawie, tym samym nie można przyjąć, iż art. 80 ust. 2 ustawy ooś, który mówi o zgodności "lokalizacji" zamierzenia inwestycyjnego z planem został naruszony w sposób rażący. Z kolei odnosząc się do zarzutów wniosku dotyczących naruszenia art. 15 ustawy o ochronie przyrody, tj. możliwego naruszenia stref ochronnych otulin parku narodowego, Kolegium podkreśla, art. 15 ustawy o ochronie przyrody dotyczy terenów parków narodowych i rezerwatów przyrody, podczas gdy planowane zamierzenie inwestycyjne ma być zlokalizowane w otulinie Ojcowskiego Parku Narodowego. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r. (sygn. akt: IV SA/Wa 1469/06 LEX nr 308135): "otóż otulina ma na celu ochronę parku i analiza ewentualnego oddziaływania inwestycji winna dotyczyć walorów chronionych parku, nie zaś otuliny". Odnosząc się zaś do zarzutu braku zgodności z zadaniami ochronnymi Ojcowskiego Parku Narodowego określonymi w Zarządzeniu Ministra Środowiska z dnia 7 grudnia 2017 r. stwierdzić należy, że adresatem tych jest OPN, który w toku prowadzonego postępowania - jak wynika z akt sprawy, wywiązywał się z nich. Kolegium zauważa, iż OPN zajmował stanowisko w toku postępowania i wyrażał swoją opinię, która w świetle zapisów mpzp nie ma charakteru wiążącego dla organu. Odnosząc się zaś do zarzutu zagrożenia dla korytarzy ekologicznych oraz zagrożenia dla gatunków objętych ochroną i pogorszenia obszaru NATURA 2000, Kolegium stwierdza, iż ocena takiego zagrożenia bez wątpienia wymaga wiedzy specjalistycznej. W sytuacji, gdy takie wiadomości są wymagane, ustawa ooś przewiduje m.in. tryb współpracy organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z organami wyspecjalizowanymi. Z opinii zalegających w aktach sprawy wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 26 września 2017 r. sygn. OO.4242.48.2017.Asł - wynika, iż jest możliwa realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, lecz pod pewnymi warunkami określonymi w niej warunkami. Tym samym nie wynika by mogło dojść do rażącego naruszenia warunków tam zawartych na obecnym etapie postępowania. Takie naruszenia mogą zaistnieć dopiero na przyszłym etapie inwestycyjnym. Także ten zarzut należy więc uznać za bezzasadny.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie wniósł Ojcowski Park Narodowy zarzucając naruszenie:

1) art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisko i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że posługiwanie się przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego niedookreślonymi pojęciami usprawiedliwia wydanie decyzji środowiskowej niezgodnej z tym miejscowym planem i tylko kategoryczny zakaz realizacji inwestycji mógłby powodować rażące naruszenie prawa w wydanej decyzji środowiskowej, podczas gdy stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji w sposób jednoznaczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest niezbędne przed wydaniem decyzji środowiskowej, a w niniejszym stanie faktycznym istniały uzasadnione wątpliwości co do samodzielności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, objętym uchwałą nr XXXVI/219/98 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 4 czerwca 1998 r., co do aktualności tego planu, a przede wszystkim co do jasności zawartych w nim postanowień;

2) art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, objęty uchwałą nr XXXVI/219/98 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 4 czerwca 1998 rv mający 22 lata, może być podstawą do wydania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia, podczas, gdy istnieje obowiązek analizy i aktualizacji miejscowych planów zgodnie z powołanym wyżej przepisem, a od czasu uchwalenia tego planu zasadniczo uległy zmianie przepisu ustawy o ochronie przyrody i innych ustaw, które wymagają uzgodnienia ustaleń miejscowego planu z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego, jak również teren OPN został objęty ochroną międzynarodową - Natura 2000,

3) art. 15 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że odnosi się on jedynie do obszaru parku narodowego, podczas gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym, ze względu na charakter otuliny, na jej terenie nie powinny być realizowane inwestycje mogące stanowić zagrożenie dla obszaru parku narodowego,

4) art. 3 pkt 17 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zlokalizowanie inwestycji na obszarze korytarza ekologicznego nie spowoduje negatywnego oddziaływania na obszar NATURA 2000;

5) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się Wójt Gminy Sułoszowa wydając decyzję środowiskową nie było rażące, na skutek czego nie została stwierdzona nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy już sama niejasność zapisów miejscowego planu oraz brak jego aktualności spowodowały, że w sprawie wydawane były liczne sprzeczne opinie co do zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem, a pozytywna decyzja środowiskowa - zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym może zostać wydana wyłącznie w razie braku jakichkolwiek wątpliwości co do tej zgodności.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowania poddana jest ocenia legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla zamierzenia polegającego na przywróceniu zabudowy turystycznej - budowie ośrodka turystycznego w tym czterech budynków usługowych na działce zlokalizowanej w otulinie Ojcowskiego Parku Narodowego. W ocenie organu decyzja ta naruszała prawo, w zakresie dokonanej przez organ interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale w stopniu nie rażącym. W ocenie sądu decyzja jest prawidłowa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa oceny legalności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji środowiskowej była już przedmiotem kontroli tutejszego sądu, który wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r. II SA/Kr 1352/19 oddalił skargę. Wyrok ten jest prawomocny. Stało się tak, ponieważ, strona tego postępowania J.D. wniósł skargę na decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie d dnia 11 września 2019 r., w której to organ orzekał w sprawie po raz pierwszy (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Strona skarżąca Ojcowski Park Narodowy wniosła natomiast o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ (art. 127 § 3 k.p.a.). Decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu jest wydana w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji zaistniała sytuacja, w której sąd dokonał już oceny legalności decyzji środowiskowej a także decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie orzekającego w sprawie po raz pierwszy przed wyrokiem wydanym w niniejszej sprawie.

Sytuacja taka, tj. sytuacja, w której sąd w prawomocnym wyroku dokonał kontroli legalność decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, oceniając też stopień naruszenia prawa dokonanego przez tę decyzję (środowiskową) skutkuje tym, że stanowisko to jest wiążące dla sądu rozpoznającego skargę na decyzję utrzymująca w mocy decyzję pierwotną. Zgodnie bowiem z art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2017 r. II FSK 2428/15 wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku. Przywołać należy także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2016 r. I FSK 328/15 w którym orzerkł, iż co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednakże powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu.

Poglądy wyrażone w wyżej przytoczonych orzeczeniach w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Orzekając formalnie w innej, ale merytorycznie niejako w tej samej sprawie, sąd nie może wyrazić odmiennych ocen prawnych niż ocena wyartykułowana w sposób wyraźny w wyroku prawomocnym. Godziło by to rażąco w zasadę legalizmu i prowadziłoby do chaosu w obrocie prawnym. Wolą ustawodawcy wprowadzona została instytucja dająca możliwości skarżenia do sądu decyzji samorządowych kolegiów odwoławczych wydawanych "w pierwszej instancji" pozostawiając jednocześnie możliwość wnoszenia o ponowne rozpoznanie tej samej sprawy przez ten sam organ. O ile, w sytuacji, kiedy w postępowaniu administracyjnym występuje tylko jedna strona nie prowadzi to do komplikacji (strona ma wybór czy od razu skarży niekorzystną decyzję do sądu czy też żąda ponownego rozpatrzenia sprawy by ewentualnie później wnieść skargę do sądu od decyzji wydanej po raz drugi) to w przypadku wielości stron postępowania może dochodzić do sytuacji, kiedy jedna strona składa skargę bezpośrednio do sądu po wydaniu decyzji przez organ a inna wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ, a gdy ten wyda decyzję, składa skargę do sądu. W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, rozpoznając skargę na taką właśnie decyzję (wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy) w sytuacji, kiedy zapadł prawomocny wyrok rozpoznający skargę na decyzję tego samego organu wydaną po raz pierwszy, brak podstaw by uznać sprawę za rozstrzygniętą i skargę odrzucić, bo formalnie dotyczy innej decyzji. Rolą sądu w takiej sytuacji jest (mając na uwadze art. 171 p.p.s.a.) doprowadzić do stanu zgodności tych dwóch orzeczeń, co jest szczególnie istotne w sytuacji, kiedy zapaść by miały w tych decyzjach, rozstrzygnięcia o różnej treści, np. organ orzekający ponownie wydaje decyzję reformacyjną.

Przenosząc te rozważania na kanwę niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w wyroku z dnia 26 lutego 2020 r. II SA/Kr 1352/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, iż: "... dopuszczalne jest wniesienie skargi na samo uzasadnienie decyzji, przy czym w orzecznictwie podkreśla się, że nie stoi to na przeszkodzie uchyleniu całej decyzji, również w zakresie nieobjętym skargą (np. wyroki NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. I OSK 933/12 i z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 3000/15 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Dlatego też Sąd poddał kontroli całą zaskarżoną decyzję, także w zakresie rozstrzygnięcia. Kontrola ta doprowadziła do uznania zaskarżonej decyzji za prawidłową, zarówno w zakresie rozstrzygnięcia decyzji, jak i jej uzasadnienia". W innym fragmencie uzasadnienia WSA wskazuje "Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: wpierw ustaliło, że podlegająca ocenie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach narusza prawo, w drugiej zaś kolejności oceniło, że naruszenia te nie mają charakteru rażących, lecz zwykły, niekwalifikowany, czyli taki, który uzasadniałby jej uchylenie w postępowaniu odwoławczym, jednak nie wystarczy by stwierdzić nieważność decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena ta była w pełni dopuszczalna, a wręcz niezbędna do prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii nieważności decyzji DUŚ". Należy przytroczyć jeszcze jeden fragment uzasadnienia wyżej wskazanego wyroku. Mowa w nim, że "Także prawidłowe było w tym kontekście przypomnienie zakresu zastosowania art. 35 ustawy Prawo budowlane i różnicy w zakresie zastosowania tego przepisu oraz art. 80 o.o.ś. Sposób przeprowadzenia i zakres wykładni dokonany w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budzi zastrzeżeń Sądu. Wykładnia przepisów planu została dokonana przy zastosowaniu różnych metod, z wyjaśnieniem przebiegu i wyników tych działań".

W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w wyroku z dnia 26 lutego 2020 r. II SA/Kr 1352/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób wyraźny wskazał, że kontroli poddaje decyzje 11 września 2019 w pełnym zakresie tj. ponad zarzuty skargi. Dalej ocenił, ze decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej jest prawidłowa tj. że organ prawidłowo ocenił, że wydanie decyzji środowiskowej nastąpiło z naruszeniem prawa ale naruszenie to nie miało charakteru rażącego tj. naruszenia kwalifikowanego dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Stanowiskiem tym jest związany sąd rozpoznający sprawę niniejszą a także inne sądy oraz organy administracji. Ponieważ zaś decyzja kontrolowana utrzymywała w mocy decyzję z dnia 11 września 2019 r. jedynym prawnym dopuszczalnie rozstrzygnięciem było oddalenie skargi.

Dodać można jedynie, iż jak powszechnie przyjęło się w doktrynie i orzecznictwie, że rażąco wadliwie wydaną decyzje cechować winno to, że obraza przepisów na podstawie których jest wydana jest oczywista (nie wynika z wadliwej wykładni) a jej skutki nie są akceptowalne w państwie prawa. Rozwijając tę tezę wskazać należy, iż pojęcia "rażące naruszenie prawa" jako kwalifikowana wadliwość decyzji polegająca na naruszenia przez organ przepisów w sposób oczywisty, nie budzący wątpliwości a więc występującej w rozstrzygnięciu organu administracji sprzeczności między treścią tego rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną z jednoczesnym skutkiem tej wadliwości - powstaniem następstw, które nie są do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym tj. wywołujących skutki których nie sposób zaakceptować jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Podkreśla się przy tym konieczność komutatywnego spełnienia obu tych przesłanek. Wskazać tu można dla przykładu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 czerwca 2008 r. II OSK 387/07 LEX nr 486051, z dnia 8 kwietnia 2008 r. II OSK 368/07 LEX nr 468745, z dnia 15 marca 2012 r. z dnia 8 marca 2012 r. I OSK 363/11 oraz z dnia 24 listopada 2011 r. II OSK 1667/10.

W ocenie sądu decyzja środowiskowa o stwierdzenie nieważności której wnosiła strona skarżąca, takich kwalifikowanych cech nie nosiła. Oczywiście zgodnie z 80 ust. 2 stawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Oceniając legalność decyzji środowiskowej należy w pierwszej kolejności oceniać jej zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym niemniej w uchwale nr XXXVI/219/98 w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Suloszowa teren ten oznaczono jako UT/UK - teren urządzeń turystyki, kultury i sztuki, co prawda z zakazem realizacji przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska do których obwiązujące wówczas Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52, poz. 284 z późn. zm.). zaliczało ośrodki wypoczynkowe, tym niemniej plan ten dopuszczał wprowadzenie obiektów kubaturowych wewnątrz granic obrysu dawnych budynków folwarcznych do doprecyzuje jednocześnie jako rekompozycje układu folwarcznego z przystosowaniem do nowej funkcji. Prawidłowo w ocenie sądu organ uznaje wadliwość decyzji środowiskowej poprzez niewłaściwą interpretację zapisów planu. Trudno tu mówić jednak o tym, że zachodzi sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

W ocenie sądu nie można mówić o drugim skutku, którego wystąpienie warunkuje obok oczywistości obrazy przepisów, możliwość orzeczenie nieważności decyzji. Mianowicie skutku nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji ustala ramy w jakich z uwagi na walory szeroko rozumianego środowiska dane przedsięwzięcie może być realizowane o ile przedsięwzięcie to zaliczane jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ww./ ustawy) i jest wydawana na różnych etapach postępowania inwestorskiego (art. 72 ww. ustawy). Decyzja ta sama w sobie nie kreuje jednak żadnych praw a określa jedynie, jakie uwarunkowania muszą być spełnione by przedsięwzięcie w sposób bezpieczny dla środowiska mogło być realizowane. Decyzja środowiskowa nie jest też promesą do uzyskania pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnie ustala czy zamierzenie objęte projektem budowlanym jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Jeżeli ocenia ta jest negatywna (a trudno o inną skoro w prawomocnym wyroku sąd wyraźnie na ową sprzeczność tyle, że nierażącą wskazuje) implikuje to wydaniem decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy ustalenie ram środowiskowych dla przedsięwzięcia, którego legalność nie jest przesądzona i dla którego (o ile inwestor nadal będzie dążył do realizacji zamierzenia, o którym mowa w decyzji środowiskowej) właściwy organ administracji ewentualnie także ewentualnie sąd administracyjny będzie prowadził postępowanie, którego częścią jest ustalenie zgodności tego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uznać należy, że decyzja taka nie może być uznana jako decyzja wywierająca skutek niemożliwy do akceptacji w państwie prawa.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.