Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2038063

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 19 kwietnia 2016 r.
II SA/Kr 1545/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz.

Sędziowie WSA: Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.), Mariusz Kotulski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z. M. i K. G. na decyzję Wojewody (...) z dnia 6 października 2015 r. znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia z 17 marca 2015 r., nr (...) znak: (...) Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i S.W. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną (przyłącz wodociągowy, instalacja gazowa i energetyczna) na działkach nr ew. (...),(...) obr. (...) w Z. ul. (...)".

Od powyższej decyzji odwołały się strony postępowania - Z.M.-G. oraz K.G., współwłaściciele działki nr (...) sąsiadującej z terenem inwestycji. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że w skład budynku gospodarczego podlegającego rozbudowie i przebudowie wchodzi również wiata gospodarcza, która w latach 1985 - 1986 była przedmiotem postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją o rozbiórce. Rozbiórka ta nie została dokonana. Ponieważ do powierzchni rozbudowy i przebudowy dodano powierzchnię ww. wiaty, zdaniem skarżących, inwestycja stanowić będzie usankcjonowanie samowoli budowlanej.

Wojewoda decyzją z dnia 6 października 2015 r., znak (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013.267 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2013.1409 z późn. zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Na mocy powyższego przepisu organ wydający pozwolenie na budowę winien zbadać, czy decyzja orzekająca nakaz rozbiórki jest decyzją ostateczną, gdyż jedynie w takim przypadku wywołuje ona skutki prawne, które mogą być uwzględnione przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Jak wynika z dołączonych kserokopii dokumentów decyzja Urzędu Miasta Z. i Gminy T. o nakazie rozbiórki z 2 września 1985 r., znak: (...) utrzymana została decyzją organu II instancji - Urzędu Wojewódzkiego w N. z 31 października 1985 r., znak: (...) Natomiast upomnieniem z 14 lipca 1986 r. właściciel nieruchomości, co do której orzeczono nakaz rozbiórki, poinformowany został przez właściwy w sprawie organ o ewentualnym (w przypadku nie dokonania rozbiórki przedmiotowej wiaty) wszczęciu postępowania egzekucyjnego, po upływie 7 dni od daty otrzymania niniejszego upomnienia. Stronami postępowania w sprawie rozbiórki byli: WW. zam. (...) oraz A.U. zam. (...).

Ze względu na fakt, że powyższe postępowanie toczyło się w drugiej połowie lat 80-tych oraz brak jakiejkolwiek wiedzy inwestora w tym zakresie, organ odwoławczy zebrał materiał dowodowy dotyczący powyższego zarzutu. Przed wydaniem skarżonej decyzji organ I instancji nie został poinformowany o decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty na działce o nr (...) Ponadto skarżący Z.M.-G. oraz K.G. nie wnosili żadnych uwag w trakcie postępowania przed organem I instancji.

Pismem z 17 lipca 2015 r. Wojewoda zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego o udzielenie informacji, czy ww. decyzja znak: (...) z 2 września 1985 r. wydana z upoważnienia Naczelnika Miasta i Gminy w Z. o nakazie rozbiórki wiaty, utrzymana w mocy decyzją znak: (...) z 31 października 1985 r. Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w N., została wykonana i czy znajduje się ona w obrocie prawnym oraz czy było prowadzone w powyższej sprawie postępowanie egzekucyjne i w jaki sposób zostało ono zakończone. W odpowiedzi Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego poinformował, że nie prowadził w przedmiotowej sprawie postępowania egzekucyjnego, ponieważ postępowanie w sprawie rozbiórki prowadzone było przez inny organ, nie posiada informacji, że ww. decyzja o nakazie rozbiórki została wykonana oraz czy znajduje się w obrocie prawnym. Pismo o podobnej treści skierowane zostało do Urzędu Miasta i Gminy w Z., który w odpowiedzi poinformował, że nie posiada w zasobach archiwum akt sprawy znak: (...).

Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że w powyższej kwestii brak jest konkretnych dowodów na to, by przedłożone do odwołania kserokopie dokumentów, niepotwierdzone za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 76a § 2 k.p.a., mogłyby wywołać skutki prawne określone w art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto pismem z 18 września 2015 r. (data wpływu do organu) inwestor przekazał sporządzone przed notariuszem oświadczenie przebywającej za granicą M.U., żony nieżyjącego A.U., która oświadczyła, że WW., ówczesny właściciel działki nr ew. (...) oraz adresat ww. decyzji o nakazie rozbiórki, rozebrał sporną wiatę, a następnie, WW. przy współudziale A.U. postawił nową wiatę. Nowa wiata nie ma orzeczonej rozbiórki, co wynika m.in. z pisma Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, który w przeciwnym razie poinformowałby o prowadzonym w tej sprawie postępowaniu.

Wobec powyższych ustaleń należało zatem uznać, że zarzuty wskazane w odwołaniu od ww. decyzji nr (...) Starosty T. nie zasługują na uwzględnienie.

Dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, potwierdza ustalenia organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, gdyż dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ, uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Prowadzący postępowanie organ I instancji dochował wymogów wynikających z art. 35 ust. 1 i 4 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a uznanie przez niego, iż projektowana inwestycja odpowiada prawu było merytorycznie poprawne. Jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego.

W sprawie bezspornym jest również, iż projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na terenie objętym przyszłym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "(...)", zatwierdzony uchwałą nr (...) Rady Miasta Z. z 25 października 2007 r. (...)) Działki inwestycyjne o (...) i (...) położone są w obszarze oznaczonym w planie symbolem (...) dla którego podstawowym przeznaczeniem jest budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne lub budownictwo pensjonatowe realizowane jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2. Dla obszaru oznaczonego symbolem MN/MP w ww. planie miejscowym ustalono m.in. następujące warunki kształtowania zabudowy:

- łączna powierzchnia zabudowy na wydzielonej działce lub terenie inwestycji nie może przekroczyć 30% jej powierzchni natomiast teren biologicznie czynny winien wynosić nie mniej niż 50% powierzchni terenu inwestycji.

Plan dopuszcza lokalizację parterowych budynków gospodarczych i garaży, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych. Przy czym wysokość budynków gospodarczych i garaży nie może przekroczyć w kalenicy wysokości 7 metrów nad poziom istniejącego terenu od strony przystokowej. Obowiązuje realizacja dachów jako dwuspadowych, czteropołaciowych lub wielopołaciowych, o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 40° - 54° i kolorystyce pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy i imitującej drewniany gont. Obowiązuje zakaz przesuwania w pionie połaci dachowych o wspólnej kalenicy i realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia. Projektowana inwestycja spełnia określone w ww. planie miejscowym wymagania. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi 22,69% terenu inwestycji. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 50% powierzchni terenu inwestycji. Wysokość budynku gospodarczego od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu wynosi 7,00 m. Zaprojektowano dach dwuspadowy, o połaci dachowych 45 °. Budynek nawiązuje formą i detalem do tradycyjnej zabudowy tego regionu. Zastosowano miejscowe materiały elewacyjne (tynk, drewno, kamień) oraz charakterystyczne dla regionu detale (np. obramienia okienne).

Należy również podkreślić, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.).

Wobec spełnienia przez projekt budowlany wymagań nałożonych w art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz niepotwierdzenia zarzutów odwołujących, tutejszy organ nie znalazł podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji nr (...) Starosty T. z 17 marca 2015 r., znak: (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną (przyłącz wodociągowy, instalacja gazowa i energetyczna) na działkach nr ew. (...),(...) obr. (...) w Z. ul (...)

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z.M.-G. i K.G. ponownie podnosząc, że w skład budynku gospodarczego podlegającego rozbudowie i przebudowie wchodzi również wiata gospodarcza, która w latach 1985-1986 objęta została prawomocnym nakazem o rozbiórce. Do powierzchni rozbudowy i przebudowy dodano powierzchnię ww. wiaty co stanowi legalizację samowoli budowlanej. Dalej skarżący zakwestionowali podjęte przez organ działania polegające jedynie na zapytaniu Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oraz Urzędu Miasta i Gminy w Z. czy posiadają wiedzę lub dokumentację na temat decyzji o nakazie rozbiórki lub na temat postępowania egzekucyjnego dotyczącego tej wiaty. Zdaniem skarżących, skoro nie znaleziono i nie przedstawiono innych dokumentów w tej sprawie, to należy uznać, iż przedstawione dokumenty przez skarżących świadczą o tym, ze wiata objęta jest nakazem rozbiórki. Skarżący nie zgodzili się także z twierdzeniem organu I instancji poddającym w wątpliwość autentyczność przedstawionych przez nich dokumentów i w załączeniu przedłożyli poświadczone notarialnie kopie tychże dokumentów. Zakwestionowali oświadczenie przebywającej za granicą M.U., która nie może posiadać żadnej szczegółowej wiedzy na temat historii wiaty. Od 2009 r. M.U. pozostaje w sporze sądowym w kwestiach majątkowych ze skarżącymi, a jednocześnie jest zaprzyjaźniona z inwestorem i jego rodziną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest uzasadniona, choć nie tylko z powodów w niej przywołanych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasadnie uznały organy obu instancji, że wiata przylegająca do budynku gospodarczego nie jest objęta niewykonanym nakazem rozbiórki, co w rozumieniu art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) prowadzi do braku możliwości wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Zdaniem Sądu, dowody zgromadzone w sprawie (w szczególności oświadczenie M.U.; upomnienie z 14 lipca 1986 r. skierowane do WW. przez Urząd Miasta Z. i Gminy T. oraz zezwolenie nr (...) Archiwum Państwowego w K. z 12 sierpnia 1994 r. zezwalające na przekazanie na przemiał 80 mb dokumentacji między innymi o symbolu (...) pod tytułem "remonty i rozbiórki bud.") uzasadniają twierdzenie, że poprzednio istniejąca wiata, wobec której orzeczono nakaz rozbiórki została rozebrana, a w tym samym miejscu została posadowiona nowa. Oświadczenie M.U. w kontekście pozostałych przywołanych wyżej dowodów z dokumentów, jest zdaniem Sądu wiarygodne. Jest bowiem wysoce prawdopodobne, że wiata została na skutek wystosowanego upomnienia egzekucyjnego rozebrana, a następnie gdy sąsiedzi doszli do porozumienia - wybudowana na nowo.

Nie zmienia to jednak faktu, że owa "nowa" wiata w najwyższym stopniu prawdopodobieństwa pozostaje samowolą budowlaną, nie przedstawiono bowiem żadnych dowodów na to, że jej posadowienie zostało poprzedzone zgłoszeniem czy pozwoleniem na budowę. Wobec tego nie ma do niej zastosowania art. 35 ust. 5 ustawy prawo budowlane, ale nie jest też tak, że dopuszczalne jest konsekwentne umieszczanie jej w projekcie budowlanym - zarówno w części rysunkowej jak i w opisowej (np.k. (...) projektu - przyjęcie powierzchni wiaty do powierzchni zabudowy, k.(...) - rysunek rzut parteru, k. (...) rysunek rzut poddasza, k. (...) rysunek rzut więźby dachowej, k.(...) rysunek rzut połaci dachowych, k. (...) rysunek przekrój B-B, k. (...) rysunek elewacja północna, k.(...) rysunek elewacja wschodnia, k. (...) rysunek elewacja południowa itd.). Zatwierdzenie tego rodzaju projektu budowlanego przez właściwe organy obu instancji, a następnie zaakceptowanie takich decyzji przez sąd administracyjny, prowadziłoby bowiem niejako "przy okazji" do legalizacji tego obiektu, co jest niedopuszczalne.

Dodatkowo wskazać należy, że istnieje możliwość sporządzenia projektu rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, bez uwzględnienia spornej wiaty. Nie jest ona częścią składową istniejącego budynku gospodarczego, który ma zostać rozbudowany i przebudowany, i nie ma żadnych przeszkód, aby zarówno rysunki projektu jak i jego część opisowa, wiaty nie uwzględniały, nie tworząc tym samym pozoru legalizacji.

Sąd wskazuje przy tym, że w sprawie niniejszej nie rozstrzyga kwestii legalności posadowienia przedmiotowej wiaty i tym samym nie przesądza (w rozumieniu art. 153 p.p.s.a.) czy wiata ta jest, czy też nie jest legalnie posadowiona. Jednak materiał dowodowy zebrany w postępowaniu, które jest aktualnie przedmiotem badania Sądu i który Sąd ma do dyspozycji, powoduje nieusuwalne wątpliwości w tym zakresie, prowadzące na tym etapie i przy tak zgromadzonym materiale dowodowym do wniosku, że wiata jest samowolnie posadowiona.

Dlatego organ ponownie prowadząc postępowanie nie będzie uprawniony do zatwierdzenia projektu budowlanego uwzględniającego istniejącą wiatę.

Drugim powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji jest dostrzeżona przez Sąd z urzędu niespójność (wewnętrzna sprzeczność) projektu budowlanego.

Treść kart 33, 35 i 36 projektu (część opisowa) wskazuje się na zaprojektowanie w budynku łazienki i wc: wyłożonych terakotą, szkliwionymi płytkami - glazurą; zaprojektowanie umywalek, ubikacji spłukiwanych, zlewów i kabiny prysznicowej. Tymczasem na k.(...) w tabeli pt. zestawienie pomieszczeń odnaleźć możemy wyłącznie pomieszczenia gospodarcze, schody i wiatrołap oraz kotłownię. Łazienek i wc nie odnajdziemy także na rysunku rzutu parteru i poddasza (k. (...) projektu - karty te nie są zresztą kolejno ponumerowane, bo po karcie (...) od razu następuje karta (...).

Obowiązkiem organu w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie zatem zobowiązanie inwestora do przedłożenia jednoznacznego i wewnętrznie spójnego projektu budowlanego.

Trzecim powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzona przez Sąd niezgodność przedłożonego projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obwiązującym na terenie gdzie inwestycja jest planowana tj. planem "(...)".

Zgodnie z § 8 ust. 3 uchwały nr (...) Rady Miasta Z. z dnia 25 października 2007 r. w sprawie: "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "(...)", inwestycja położona jest w obszarze terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej, oznaczone symbolem MN/MP.

Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 5 lit. a uchwały, wprowadzono zakaz realizacji więcej niż jednego domu mieszkalnego lub pensjonatowego na wydzielonej działce lub terenie inwestycji. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 6 dopuszczono lokalizację parterowych budynków gospodarczych i garaży, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych.

Na terenie inwestycji istnieje już dom mieszkalny (nie objęty projektem), zatem nie może tam już powstać żaden nowy budynek mieszkalny czy pensjonatowy, natomiast istniejący budynek gospodarczy może być rozbudowany przy uwzględnieniu zasad i warunków skazanych w planie.

Zgodnie z § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Natomiast zgodnie z § 3 pkt 16, przez kondygnacje należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.

Jak słusznie wskazał w wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. II SA/Bd 1336/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, parterowy budynek gospodarczy musi mieć tylko parter. Jeżeli obiekt budowlany, oprócz parteru ma również poddasze użytkowe, jest obiektem dwukondygnacyjnym. Brak jest wprawdzie w przepisach prawa budowlanego definicji "budynku parterowego", jednakże utrwalone w języku polskim oraz w budownictwie potoczne rozumienie słowa "parter" tłumaczyć trzeba jako pierwszą kondygnację nadziemną, stanowiącą poziom, na którym znajduje się główne wejście do budynku. Natomiast ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem spadzistym jest określane jako poddasze.

Z przedłożonego projektu wynika, że projektowany obiekt nie jest budynkiem parterowym, czyli posiadającym jedną kondygnację nadziemną, albowiem posiada użytkowe poddasze, w którym zaprojektowano liczne pomieszczenia i np. sześć grzejników (k. (...) projektu) czy dwa piony kanalizacyjne (k. (...) projektu). Tym samy w obecnym kształcie przedłożonego projektu jest to dodatkowa (oprócz parteru) kondygnacja czyli "poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi".

Taki projekt - wbrew przeciwnemu stwierdzeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji - nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "(...)", czym narusza art. 35 ust. 1 pkt ustawy prawo budowlane. Jednakże ostateczna ocena projektu w tym zakresie należeć będzie do organu, po przedstawieniu przez inwestora projektu wewnętrznie spójnego - co już wyżej wskazano.

Wobec stwierdzonego naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Decyzja organu I instancji podlega uchyleniu na zasadzie art. 134 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.