Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2654186

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 5 marca 2019 r.
II SA/Kr 1487/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń.

Sędziowie WSA: Krystyna Daniel, Magda Froncisz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 25 września 2018 r., znak (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 25 września 2018 r., znak (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia S. P. na postanowienie (...) Izby Rolniczej z dnia 29 czerwca 2018 r., nr (...) opiniujące pozytywnie wniosek Burmistrza Miasta (...) do Marszałka Województwa (...) o wyrażenie zgody na przeznaczenie 81,8706 ha gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nierolnicze i nieleśne w gminie (...), z czego 31,0055 ha to powierzchnia wnioskowana do wyłączenia w związku ze zmianą przeznaczenia gruntów leśnych w stosunku do obowiązującego planu.

Jako postawę prawną postanowienia SKO wskazało art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.).

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postanowieniem z 29 czerwca 2018 r., nr (...) (...) Izba Rolnicza w O. zaopiniowała pozytywnie, działając w trybie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wniosek Burmistrza Miasta (...) do Marszałka Województwa (...) o wyrażenie zgody na przeznaczenie 81,8706 ha gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nierolnicze i nieleśne w gminie (...), z czego 31,0055 ha to powierzchnia wnioskowana do wyłączenia w związku ze zmianą przeznaczenia gruntów leśnych w stosunku do obowiązującego planu. Odstąpiono od uzasadnienia.

Pismem z 6 sierpnia 2018 r. S. P. złożył zażalenie na ww. postanowienie, nie zgadzając się ze stanowiskiem w nim zaprezentowanym.

Pismem z 21 września 2018 r. żalący zawnioskował o przeprowadzenie rozprawy i oględzin ze względu na ważny interes publiczny i konieczność rzetelnego ustalenia przedmiotu sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje:

W postępowaniu wstępnym Kolegium podjęło czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie S. P., stanowiące reakcję na postanowienie z 29 czerwca 2018 r., nr (...), (...) Izby Rolniczej jest dopuszczalne. Stwierdzenie dopuszczalności jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W wyniku tych czynności ustalono, iż istnieją okoliczności powodujące niemożność rozpoznania złożonego zażalenia.

Z treści przepisu art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W art. 144 k.p.a. zawarta została generalna reguła, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, co oznacza na zasadzie odpowiedniości, że organ administracji publicznej w przypadku uznania, że złożone przez stronę zażalenie jest niedopuszczalne, zobowiązany jest do stwierdzenia tego stosownym postanowieniem.

Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych" (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., II OSK 1661/06, LEX nr 425381).

Zdaniem SKO wydane przez (...) Izbę Rolniczą postanowienie (opinia) nie jest postanowieniem, na które służyłoby zażalenie jakiejkolwiek osobie fizycznej.

W myśl art. 7 ust. 3a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm.) stroną w postępowaniu o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne jest wójt (burmistrz, prezydent miasta); zatem przymiot strony w tymże postępowaniu nie przysługuje innemu podmiotowi niż wskazany w art. 7 ust. 3a., bowiem przepis ten stanowi przepis szczególny do art. 28 k.p.a.

Jak wyjaśniono to m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 października 2016 r., II OZ 1063/16 (publ. El. CBOSA): "Z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. (tj. ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych-wyjaśnienie własne Kolegium) wynika, że zmiana przeznaczenia gruntów leśnych, wymagająca zgody, jest dokonywana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. (tj. ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wyjaśnienie własne Kolegium) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Obligatoryjność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów wiąże się z tym, że uchwalenie planu miejscowego z naruszeniem art. 17 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 i 3 u.o.g.r.l., tj. bez uzyskania zgody właściwego organu, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, powodując nieważność uchwały rady gminy (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r. sygn. II OSK 1900/08). Wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 104 § 1 k.p.a.), jednakże nie jest to typowa decyzja administracyjna. Jest to spowodowane tym, że wskazana decyzja nie jest rozstrzygnięciem organu administracji w sprawie indywidualnej, w której rozstrzyga się o prawach i obowiązkach właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie objętym wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntu. Specyficzny charakter decyzji wiązać należy z usytuowaniem zgody w systemie prawa jako instytucji stanowiącej konieczne ogniwo wstępne, aby gmina mogła zrealizować swoje zamierzenie planistyczne (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1425/11; wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 557/1; wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. II OSK 2481/10; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. II OSK 329/09). Decyzja udzielająca zgody rozstrzyga o uprawnieniach gminy mieszczących się w sferze stanowienia prawa, w związku z czym dotyczy podmiotu niepozostającego formalnie na zewnątrz administracji. Akt ten jest skierowany do organu gminy prowadzącej procedurę planistyczną i odnosi się do konkretnej sytuacji związanej z dopuszczalnością określonego projektu przeznaczenia gruntów objętych planem miejscowym. Władczość i jednostronność decyzji wynika z tego, że uprawnienie gminy do przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w planie uzależnione jest od uzyskania zgody na taką zmianę. Ukształtowanie sytuacji prawnej gminy w omawianym zakresie nie jest uzależnione zatem od jej woli. To, iż na gruncie przepisów materialnego prawa administracyjnego gmina może nie skorzystać z przyznanego jej uprawnienia, odstępując od przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, nie zmienia reglamentacyjnego charakteru analizowanej instytucji."

Ewentualna zgoda marszałka województwa, o której wyżej była mowa w przywołanym orzeczeniu, wydawana jest po uzyskaniu opinii izby rolniczej i analogicznie opinia ta nie może być kwestionowana przez osoby fizyczne czy też inne podmioty np. stowarzyszenia, co wynika wprost z art. 7 ust. 3a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Jak dalej wyjaśnia bowiem Sąd "Ścisły związek postępowania w sprawie udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych z procedurą planistyczną wpływa na układ podmiotowy tego postępowania poprzez wyłączenie możliwości udziału w nim innych podmiotów aniżeli wójt (burmistrz, prezydent miasta). Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych wypowiada się jedynie o tym organie, przyznając mu prawo do wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o udzielenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. (...). Podkreślenia wymaga, że art. 7 ust. 3a u.o.g.r.l. wyraźnie stanowi, że stroną w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 (a więc również w zakresie opinii izby rolniczej - przyp. własny Kolegium), jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Norma prawna wyrażona w art. 7 ust. 3a u.o.g.r.l. w sposób bezpośredni rozstrzyga zatem kwestię zakresu podmiotowego postępowania w sprawie udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych. Powyższe stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II OPS 1/13 w kwestii dotyczącej posiadania przymiotu strony przez właścicieli nieruchomości objętej wnioskiem wójta wszczynającym postępowanie w sprawie o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.o.g.r.l. i Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni je podziela. "

Jednocześnie SKO, mając na uwadze zasadę informowania, wskazało żalącemu, za wyrokiem NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. II OSK 2279/15 (publ. El. CBOSA), że chociaż właścicielom gruntów leśnych, objętych wnioskiem organu gminy o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, status strony tego postępowania nie przysługuje, to w przypadku sporządzenia projektu planu oraz udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości mogą wypowiedzieć się na temat treści proponowanych rozwiązań planistycznych w formie przez prawo określonej: składając wnioski do planu (art. 17 pkt 1 u.p.z.p.), wnosząc uwagi do projektu planu (art. 18 ust. 1 u.p.z.p.) oraz uczestnicząc w dyskusji publicznej bądź na sesji rady gminy. Dopiero w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały przyjmującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości objętych planem będzie służyło prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę uchwałę.

W całości przychylając się do wyżej przywołanych stanowisk Naczelnego Sądu Administracyjnego, SKO mając na uwadze charakter opinii (...) izby rolniczej wydawanej w ramach procedury planistycznej i brak możliwości jej kwestionowania przez osoby fizyczne stwierdziło, iż zażalenie nie jest dopuszczalne i nie może być merytorycznie rozpatrzone, co obligowało Kolegium do stwierdzenia, zgodnie z art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., niedopuszczalności zażalenia. Konsekwencją powyższego jest również brak podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego złożonego przez żalącego o przeprowadzenie rozprawy i oględzin, bowiem w sprawie nie może być przeprowadzone postępowanie wyjaśniające prowadzące do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Skargę na powyżej opisane postanowienie z dnia 25 września 2018 r., znak (...), Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniósł S. P., wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem szeregu przepisów prawa, zasad współżycia społecznego i interesu publicznego i narodowego i zasługuje na uchylenie.

Skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie pozbawia skarżącego prawa strony przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, ale również przed (...) Izbą Rolniczą w K. (a nie w O., jak napisano w postanowieniu), na podstawie tylko jednego przepisu (lex specialis), tj. przepisu ust. 3a art. 7 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który został wprowadzony do obrotu prawnego 26 maja 2013 r. Przepis ten w sposób oczywisty pozbawia możliwości wykonywania prawa własności na swoich nieruchomościach leśnych i rolnych kilkanaście milionów Polaków. W państwie praworządnym, a takim powinna być Rzeczpospolita Polska, ograniczenie prawa własności może nastąpić tylko wtedy gdy chodzi o bardzo ważny interes publiczny. Przepis ust. 3a art. 7 u.o.g.r.l. jest w istocie totalnym bublem prawnym, gdyż jest całkowicie i rażąco sprzeczny z przepisami preambuły oraz artykułami: 2, 5, 7, 8, 30, 31 ust. 2, 3, 32, 64, 74, 86 Konstytucji RP oraz art. 28 (i innymi) k.p.a. oraz z szeregiem przepisów ustaw: kodeksu cywilnego, ustawy o ochronie przyrody, ustawy prawo ochrony środowiska, ustawy o lasach. Przepis ust. 3a art. 7 u.o.g.r.l. uchyla w istocie w całości lub w dużej części te przepisy w odniesieniu do milionów Polaków i do terenu ponad połowy powierzchni Polski. Skandalem było wprowadzenie tego przepisu i skandalem jest jego powszechne stosowanie, bardzo często z olbrzymią szkodą dla dobra publicznego, jak w tym przypadku. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 87 Konstytucji orzeczenia sądowe (nawet NSA czy Sądu Najwyższego) nie są źródłem prawa i nie mogą być ważniejsze od przepisów prawa, a zwłaszcza Konstytucji. Skarżący wskazał, że lex specialis nie może być sprzeczny z lex generalis, którego stanowi rozwinięcie lub uszczegółowienie, a w tym przypadku przepis ust. 3a art. 7 u.o.g.r.l. jest całkowicie sprzeczny z przepisem art. 28 k.p.a. (przepisem zgodnym z Konstytucją i z interesem publicznym) oraz jest całkowicie sprzeczny z przepisami artykułów 5, 74 i 86 Konstytucji RP. Jakiekolwiek dysponowanie nieruchomością rolną lub leśną tylko przez burmistrza (wójta, prezydenta) bez wiedzy i zgody właściciela jest niedopuszczalne na gruncie przepisów Konstytucji, k.p.a., k.c. i innych ustaw, narusza w sposób rażący zasady współżycia społecznego i fundamenty państwa prawa i nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia. Pozbawia również możliwości obrony cennego dziedzictwa społecznego, przyrodniczego i kulturowego (przed nawet kompletnym, bezzasadnym i bezprawnym zniszczeniem przez rabunkową eksploatację piasków podsadzkowych przez firmę (...) Sp. z o.o. jak w (...)) przez obywateli, organizacje społeczne i inne podmioty prawne w zgodzie z nakazami przepisów art. 5, 74 i 86 Konstytucji RP i innych przepisów prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązany jest orzekać w zgodzie z Konstytucją RP i w zgodzie z zasadami praworządności i współżycia społecznego, a w przypadku skarżonego postanowienia stało się inaczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wskazało, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wykazano szczegółowo przyczyny przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a zarzuty skargi stanowią w zasadzie polemikę z istniejącym w sprawie stanem prawnym. Kolegium jako organ administracji publicznej nie ma podstaw do stwierdzania niekonstytucyjności ustaw. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie przepisów prawa. Rozpatrzenie w takich okolicznościach zażalenia na postanowienie powodowałoby obarczenie postanowienia wadą nieważności. Kolegium nie dostrzegło niekonstytucyjności rozwiązań, o których mowa w skardze. Chociaż właścicielom gruntów leśnych, objętych wnioskiem organu gminy o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, status strony tego postępowania nie przysługuje, to w przypadku sporządzenia projektu planu oraz udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości mogą wypowiedzieć się na temat treści proponowanych rozwiązań planistycznych w formie przez prawo określonej, a w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały przyjmującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości objętych planem będzie służyło prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę uchwałę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej "p.p.s.a."- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do pierwszej z ww. kategorii, dlatego też niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Kontroli Sądu poddano w niniejszej sprawie, wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) - dalej k.p.a., postanowienie z 25 września 2018 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia S. P. na postanowienie (...) Izby Rolniczej z 29 czerwca 2018 r. opiniujące pozytywnie wniosek Burmistrza Miasta (...) do Marszałka Województwa (...) o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nierolnicze i nieleśne w gminie (...).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił ustalenia i rozważania przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i uznał je za własne. Nie jest więc celowym ponowne przytaczanie ich w niniejszym uzasadnieniu.

Kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestia dopuszczalności zaskarżenia postanowienia izby rolniczej opiniujące pozytywnie wniosek burmistrza do marszałka województwa o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nierolnicze i nieleśne.

Zgodnie z art. 7 ust. 1-3a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm.):

1. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

1a. Przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do terenów, dla których miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się.

2. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne:

1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a,

2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa 1 lub upoważnionej przez niego osoby,

3) (uchylony),

4) (uchylony),

5) pozostałych gruntów leśnych

- wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

2a. Nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

3. Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Do wniosku dotyczącego gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wójt (burmistrz, prezydent miasta) dołącza opinię dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, a w odniesieniu do gruntów parków narodowych - opinię dyrektora parku.

3a. Stroną w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Rację ma skarżony organ twierdząc, że wydane przez (...) Izbę Rolniczą w K. postanowienie (opinia) z 29 czerwca 2018 r. nie jest postanowieniem, na które służyłoby zażalenie jakiejkolwiek osobie fizycznej.

Zgodnie bowiem z zacytowaną wyżej norma art. 7 ust. 3a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stroną w postępowaniu o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Przymiot strony w takim postępowaniu nie przysługuje innemu podmiotowi niż wskazany w art. 7 ust. 3a, który jest przepisem szczególnym (lex specialis) w stosunku do normy art. 28 k.p.a.

Znajduje to potwierdzenie w przywołanych i zacytowanych przez organ w zaskarżonym postanowieniu orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Sąd stwierdził zatem, że kontrolowane postanowienie SKO jest prawidłowe, a skarga jest bezzasadna. Na taką ocenę pozwalają obszernie powyżej cytowane motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia zawarte w jego uzasadnieniu oraz w odpowiedzi na skargę, stanowiące w zasadzie wyczerpującą, jasną i zgodną z prawem odpowiedź na wszystkie mające wpływ na wynik sprawy wątpliwości skarżącego.

Niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżącego nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa.

Należy tu zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ prawidłowo przedstawił możliwe kroki prawne przysługujące skarżącemu w toku procedury planistycznej oraz po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego kwestii przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ żaden z jej zarzutów nie okazał się uzasadniony. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia SKO nie stwierdził takich wad i uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego, dlatego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.