Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2195289

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 19 stycznia 2017 r.
II SA/Kr 1440/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na pisma (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 sierpnia 2016 r., znak: (...) i z dnia 11 października 2016 r., znak: (...), oraz z dnia 14 października 2016 r., znak: (...), w przedmiocie wykonania robót budowlanych innych niż budowa obiektu postanawia: skargę odrzucić.

Uzasadnienie faktyczne

R.W. w dniu 21 października 2016 r. wniosła za pośrednictwem (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę na pisma (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak: (...) z dnia 30 sierpnia 2016 r., z dnia 11 października 2016 r., znak: (...) oraz z dnia 14 października 2016 r., znak: (...).

Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718- oznaczana dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności organów administracji publicznej.

W szczególności - stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) 1 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Do sądów administracyjnych należy w myśl art. 4 p.p.s.a. rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz sporów kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. orzekają one też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki przewidziane w tych przepisach. Natomiast jeżeli skarga dotyczy sprawy, nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Analiza przedstawionych akt oraz załączników do skargi pozwala ustalić, że przedmiot zaskarżenia stanowią zawiadomienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sposobie załatwienia skarg R.W., wydane na podstawie art. 237 § 3, § 4 oraz art. 238 § 1 w zw. z art. 229 pkt 7 k.p.a. Oznacza to, że organ administracji publicznej załatwił wnioski skarżącej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., regulującego postępowanie w przedmiocie skarg i wniosków. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w zakresie skarg i wniosków, normowanym przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 960/13, Lex Omega nr 1432371; z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, Lex Omega nr 1305299; z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11, Lex Omega nr 1110181 oraz z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 821/11, Lex Omega nr 1069737). Skarga na załatwienie sprawy w trybie skarg i wniosków nie należy zatem do właściwości sądów administracyjnych, wobec czego podlegała odrzuceniu.

W zaskarżonych pismach Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego informował skarżącą, że uznaje skargę R.W. na działanie organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji za niezasadną, względnie - że podtrzymuje w tym zakresie własne stanowisko, wyrażone we wcześniejszych zawiadomieniach. Wskazał też, że podnoszona przez skarżącą sprawa robót budowlanych jest przedmiotem postępowania administracyjnego, prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym R.W. nie została uznana za stronę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyraził też pogląd, że skarga, która odnosi się do kwestii merytorycznych, a nie pochodzi od strony postępowania administracyjnego, winna być w toku tego postępowania włączona do materiału dowodowego, w związku z czym skargi, zawarte w pismach R.W. zostały przekazane jako materiał dowodowy właściwemu organowi.

Analiza treści zaskarżonych pism organu administracji publicznej prowadzi do wniosku, że nie mogą być one uznane za decyzje administracyjne. Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W orzecznictwie sądowym stwierdza się, że to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 417/15, Lex Omega nr 1947129). Jednak należy podzielić stanowisko, zgodnie z którym wykładnia dokumentów urzędowych, w tym aktów administracyjnych, nie powinna wychodzić poza językowe znaczenie wyrażonej w dokumencie przez organ treści. Przyjmowanie domniemania działania organu w formie procesowej (decyzji/postanowienia) zwiększa sferę przyznawanej stronie ochrony, niemniej nie może to stać w sprzeczności z ujawnioną wolą organu i jednoznaczną treścią podjętej czynności urzędowej. Jeżeli pismo organu sprowadza się do przekazania określonej osobie pewnych faktów, ponieważ organ zdaje sobie sprawę z tego, że nie zachodzi podstawa do jego działania w formie procesowej i o tym tę osobę informuje, to nawet zastosowanie zasady, iż postać (oznaczenie) pisma nie ma decydującego znaczenia, nie może prowadzić do wniosku, że zawarta w piśmie informacja stanowi rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. tylko dlatego, że adresat pisma z powyższą informacją się nie zgadza (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2762/14, Lex Omega nr 2102235).

Skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona zatem na pisma, wydane po rozpatrzeniu sprawy w trybie skargowym, nie zaś na decyzję administracyjną, wobec czego podlegała odrzuceniu jako nie należąca do właściwości sądów administracyjnych. Na marginesie zauważyć należy, że skarżąca już raz wnosiła skargę na pisma (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.: z dnia 30 sierpnia 2016 r. znak: (...), która została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1238/16.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.