II SA/Kr 1382/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241868

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2017 r. II SA/Kr 1382/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.).

Sędziowie WSA: Mirosław Bator Jacek Bursa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "F." sp. z o.o. w M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 26 sierpnia 2016 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta K. postanowieniem z 16 czerwca 2016 r., na podstawie art. 219 i 217 § 2 pkt 1 i art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016. 23) oraz art. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015.1892), po rozpatrzeniu wniosku A. sp. z o.o., w M., orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku przy ul (...) na działce nr (...) w miejscowości Z. gmina Z.

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu wpłynął w dniu 9 czerwca 2016 r., nadmienił, że w tym samym dniu wpłynął również wniosek w sprawie wydania zaświadczenia innego lokalu w tym budynku położonego na piętrze (lokal nr (...)).

Organ podał, że z przedłożonego projektu wydzielenia samodzielnego lokalu mieszkalnego wynika, iż przedmiotowy lokal mieszkalny zlokalizowany jest na parterze wraz z przynależnym do niego poddaszu użytkowym w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej przy ulicy (...) (działka nr (...)). Lokal mieszkalny nr (...) na parterze wg inwentaryzacji składa się z 2 pokoi, salonu, aneksu kuchennego, łazienki, garderoby i holu, a poddasze użytkowe składa się z: pokoju, salonu, aneksu kuchennego, łazienki, garderoby i komunikacji (holi). Oba pomieszczenia, jak również pomieszczenie zlokalizowane na piętrze w budynku (a nie wskazane w inwentaryzacji), posiadaj ą wspólną klatkę schodową.

Wyjaśnił, że w dniu 5 stycznia 2016 r. zostało już wydane zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...), przy czym z załączonej wówczas inwentaryzacji wynikało, iż przedmiotowy lokal zlokalizowany jest na parterze w dwukondygnacyjnym budynku mieszkalnym jednorodzinnym z poddaszem użytkowym w zabudowie szeregowej przy ulicy (...) i nie posiada lokalu przynależnego. Zdaniem organu, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 4 u.w.l poddasze użytkowe nie może być uznane za pomieszczenie przynależne, gdyż nie spełnia funkcji wskazanych w ustawie-funkcji piwnicy, strychu, komórki czy garażu natomiast posiada wyraźną funkcję dodatkowego lokalu mieszkalnego.

Organ nadmienił, że inwestor otrzymał pozwolenie na budowę dla inwestycji pn. "Budowa zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej w zabudowie bliźniaczej 12 bliźniaków i 30 budynków w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami (...)" oraz pozwolenie na użytkowanie na 8 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej. Z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wynika, że inwestor chcąc uzyskać pozwolenie na użytkowanie zgodnie z art. 57 ustawy Prawo budowlane złożył do wniosku oświadczenie kierownika budowy o zakończeniu budowy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych w zabudowie szeregowej.

W wyniku analizy dokumentacji organ uznał, że utworzenie odrębnych lokali na parterze i piętrze skutkuje pozostawieniem części budynku określonej jako poddasze użytkowe, które nie może być uznane za pomieszczenie przynależne.

Organ przytoczył definicję budynku jednorodzinnego z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane podkreślając, że dopuszcza się w nim wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Wskazano, że definicja ta nawiązuje do unormowań ustawy o własności lokali w której brak odmiennej definicji. Organ I instancji zauważył również, że w dniu 27 maja 2016 r. inwestor wystąpił o wydzielenie samodzielnych lokali mieszkalnych nr (...) zlokalizowanego na piętrze budynku i (...) zlokalizowanego na poddaszu budynku przy ul. (...) na działce nr (...) w miejscowości Z., gmina Z. (znaki spraw: (...) i (...)).

Dalej organ stwierdził, że w związku z wydzieleniem już samodzielnego lokalu nr (...) na parterze w dniu 5 stycznia 2016 r. inwestor ma możliwość wydzielenia już tylko jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku zgodnie z przywołaną definicją, a poddasze użytkowe winno mieć zmienioną funkcję z użytkowej na nieużytkową-pomieszczenie przynależne. Wskazał na zapisy decyzji WZ z której wynika funkcja projektowanej zabudowy jako mieszkaniowo jednorodzinna, jak i na obowiązujący aktualnie plan zagospodarowania przestrzennego ustalający jako przeznaczenie podstawowe funkcję mieszkaniową jednorodzinną.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła (...) sp. z o.o., zarzucając naruszenie: art. 2 ust. 2 i 3 w zw. z art. 217 k.p.a. poprzez bezpodstawne odmówienie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu; art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali poprzez nieprawidłowe uznanie, że poddasze zlokalizowane w budynku nie spełnia definicji "pomieszczenia przynależnego"; art. 8 k.p.a, art. 7 i 77 k.p.a., a także art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wskazania motywów którymi kierował się organ. Strona żaląca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu argumentowała, że organ I instancji w sposób błędny uznał, że wydanie zaświadczenia było niedopuszczalne. Wbrew twierdzeniom organu wydanie zaświadczenia nie spowodowałoby, iż powstałby budynek mieszkalny wielorodzinny. Wydanie uprzednio zaświadczenia dotyczacego lokalu na parterze bez lokalu przynależnego nie powoduje braku możliwości wydania zaświadczenia dotyczącego lokalu na piętrze, a potraktowanie pomieszczenia na poddaszu ewentualnie jako pomieszczenia pomocniczego, związanego z którymś z wyodrębnionych lokali.

Zakwestionowała również stanowisko Starosty K., iż poddasze użytkowe nie może zostać uznane za "pomieszczenie przynależne" gdyż nie spełnia funkcji wskazanych w ustawie. Jest to wynik błędnej wykładni art. 2 ust. 4 ustawy w którym to przepisie posłużono się terminem "w szczególności", a tym samym pomieszczeniem o tym charakterze mogą być inne pomieszczenia niż wymienione w przepisie.

Nadto podniosła brak sprzeczności wniosku z przepisami ustawy Prawo budowlane, a nawet gdyby taka sprzeczność zachodziła nie może ona stanowić podstawy odmowy wydania zaświadczenia. Ocena stanu faktycznego powinna być dokonana przez organ w oparciu o przepis art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, argumenty jakie legły u podstaw zaskarżonego postanowienia wykraczają poza zakres sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z 26 sierpnia 2016 r., na podstawie art. 2 ustawy o własności lokali oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 oraz art. 217 § 2 pkt 1 i art. 219 k.p.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności poczynił uwagi na temat charakteru prawnego zaświadczenia, akcentując, że nie tworzy ono nowych stosunków prawnych, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach. Nie jest to więc postępowanie w sprawie, do którego mają w pełni zastosowanie przepisy k.p.a., brak bowiem w przepisie art. 217 k.p.a. i następnym regulacji pozwalającej na odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. W sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), to przepis danej ustawy w której zamieszczono przepis prawa nakładający na organ administracji publicznej obowiązek urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego - normują co do zasady kwestie dotyczące postępowania poprzedzającego wydanie zaświadczenia, w tym rodzaje dokumentów, na podstawie których wydaje się zaświadczenie. Na gruncie niniejszej sprawy takim przepisem, w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., jest art. 2 ustawy o własności lokali. Jednocześnie w art. 2 ust. 5 i 6 ustawy o własności lokali ustawodawca przewidział sposób udokumentowania samodzielności lokali mieszkalnych.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...), z uwagi na fakt, iż w dniu 5 stycznia 2016 r. wydano już zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...). Z załączonej wówczas inwentaryzacji wynikało, iż przedmiotowy lokal zlokalizowany jest na parterze w dwukondygnacyjnym budynku mieszkalnym jednorodzinnym z poddaszem użytkowym w zabudowie szeregowej przy ulicy (...). Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 4 u.w.l poddasze użytkowe nie może być uznane za pomieszczenie przynależne, gdyż nie spełnia funkcji wskazanych w ustawie - funkcji piwnicy, strychu, komórki czy garażu, natomiast posiada wyraźną funkcję dodatkowego lokalu mieszkalnego (w projekcie z 2007 określone jest jako pokój z łazienką). Wbrew twierdzeniom zażalenia, poddasze użytkowe, o którym mowa, nie może być uznane za pomieszczenie przynależne. Pod pojęciem "pomieszczenia przynależnego" należy bowiem rozumieć pomieszczenie, które w sensie funkcjonalnym nie stanowi "przestrzeni" przeznaczonej dla bezpośredniego zaspokajania "mieszkaniowych" potrzeb ludzi, lecz służyć może wyłącznie zaspokojeniu "innych potrzeb" danych osób, które korzystają z "samodzielnego lokalu mieszkalnego", o czym świadczy przykładowy katalog takich pomieszczeń (strych, piwnica, garaż, komórka). Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny. Organ II instancji argumentował, że "w związku z wydzieleniem już samodzielnego lokalu mieszkalnego nr (...) na parterze inwestor miałby zatem możliwość wydzielania jeszcze jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku, zgodnie z definicją budynku jednorodzinnego zawartą w ustawie Prawo budowlane, ale wówczas poddasze użytkowe winno mieć zmienioną funkcję z użytkowej na nie nieużytkową, aby mogło być traktowane jako pomieszczenie przynależne względnie być wskazane jako część wspólna budynku z której może korzystać każdy z przyszłych współwłaścicieli, a takiej zmiany nie dokonano". Natomiast inwestor otrzymał pozwolenie dotyczące użytkowania 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych w zabudowie szeregowej. Odwołując się do definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego określonej w art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane organ wyjaśnił, że dopuszczalnym jest posiłkowe stosowanie przepisów właściwych dla prawa budowlanego, przy dokonywaniu wykładni przepisów ustawy o własności lokali, na co wskazuje m.in. redakcja przepisu art. 2 ust. 6 tej ustawy.

Za organem I instancji, Kolegium uznało, że wydanie zaświadczenia prowadziłoby do powstania budynku wielorodzinnego, co sprzeczne byłoby także z obowiązującym w terenie planem zagospodarowania przestrzennego. Utworzenie odrębnych lokali na parterze i piętrze skutkuje pozostawieniem części budynku określonej jako poddasze użytkowe nie przypisanej do konkretnie wydzielonego lokalu mieszkalnego i nie określonej jako część wspólna w budynku, co skutkowałoby innym procentem udziałów właścicieli budynków. Kolegium przytoczyło poglądy wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z 20 kwietnia 2016 r., IV SA/Po 1009/15 oraz wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 26 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 854/15. Za poglądami wyrażonymi w doktrynie organ II instancji wskazał, że wymogi stawiane lokalom mieszkalnym są większe niż stawiane lokalom o innych funkcjach (użytkowym). Powodują też konieczność sprecyzowania, kiedy (jakie) lokale nadają się do stałego pobytu ludzi, a ponieważ decydują o tym kwestie techniczne, sprawy te zostały uregulowane w innych aktach prawnych: w ustawie Prawo budowlane i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. W związku z tym w ustawie o własności lokali uregulowano tylko dodatkowo kwestię stwierdzania, że lokal spełnia wymóg samodzielności.

(...) sp. z o.o. w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła: art. 2 ust. 2 i 3 w zw. z art. 217 k.p.a. poprzez bezpodstawne odmówienie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, art. 2 ust. 4 ustawy - o własności lokali poprzez nieprawidłowe uznanie, że poddasze zlokalizowane w budynku nie spełnia definicji "pomieszczenia przynależnego", o którym mowa jest w przedmiotowym przepisie, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego, a także pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, które miały wpływ na wynik sprawy, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania motywów jakimi kierował się organ odmawiając wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu w przypadku, gdy lokal spełniał wszelkie warunki zawarte w ustawie o własności lokali, jakie musi spełniać lokal samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 powyższej ustawy,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia.

W uzasadnieniu skargi została przedstawiona argumentacja tożsama z wywodami zawartymi w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku postanowienia administracyjnego, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie nie naruszają przepisów prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym. Podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy działu VII (art. 217-220) kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016.23) Trzeba podkreślić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, które obowiązuje organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego.

Zgodnie z treścią art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się jeżeli:

1)

urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy

2)

osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Kontrolowane postępowanie toczyło się w przedmiotowej sprawie w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...) wraz z pomieszczeniami przynależnymi, połozonego w budynku przy (...), działka ewid. nr (...) w miejscowości Z., złożyła w dniu 9 czerwca 2016 r. spółka (...) sp. z o.o. w M. Z wnioskiem został przedłożony "Wykaz pomieszczeń użytkowych" w ww. budynku autorstwa mgr inż. arch. E.P.M. przedstawiający rzut parteru i poddasza. Jak wynika z tych rzutów lokal na parterze składa się z salonu/jadalni, aneksu kuchennego, dwóch pokoi, garderoby, łazienki oraz holu komunikacyjnego, natomiast lokal na poddaszu składa się z salonu, aneksu kuchennego z jadalnią, jednego pokoju, garderoby, holu komunikacyjnego i łazienki.

Zgodnie z art. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości (ust. 1). Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3). Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi" (ust. 4). Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. (ust. 5).

W sprawie sporny jest charakter prawny lokalu na poddaszu i w związku z tym możliwość uznania, że stanowi pomieszczenie przynależne inaczej część składową innego lokalu mieszkalnego lokalu w rozumieniu wprowadzonym przepisem art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. W ocenie wnioskodawcy lokal na poddaszu stanowi "pomieszczenie przynależne" o jaki mowa w art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokal stanowiący, że do lokalu mogą przynależeć różne pomieszczenia, jako jego części składowe, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnica, strych, komórka, garaż.

W ocenie organu przedmiotowe pomieszczenie na poddaszu nie może być kwalifikowane jako pomieszczenie przynależne w stosunku do lokalu mieszkalnego na parterze.

W ocenie Sądu stanowisko SKO w K. wyrażone w skarżonym postanowieniu którym organ utrzymał w mocy postanowienie Starosty K. odmawiające wydania wnioskowanego zaświadczenia jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespól izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspakajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do sam. lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Oznacza to zatem, że samodzielność lokalu mieszkalnego jest związana z możliwością realizowania w nim funkcji mieszkalnej. Wykładnia normy z przepisu art. 2 ust. 2 pozwala przyjąć, że ustawodawca wyraźnie powiązał w konstrukcji tego przepisu pewien stan techniczny budynku, w którym znajdują się lokale z ich przeznaczeniem, czyli funkcją, którą mają spełniać w sposób docelowy, polegającą na zaspokojeniu potrzeb osób korzystających z lokali. Mając na uwadze załączony do wniosku rysunek rzutu parteru poddasza w budynku (...) na działce nr (...) pozwala stwierdzić, że nie tylko lokal na parterze oznaczony jako (...), ale również lokal na poddaszu stanowią dwa odrębne lokale mieszkalne. Oba połączone są wspólną klatka schodową, z której korzysta również lokalu znajdujący się na piętrze tj. pomiędzy lokalem na parterze i na poddaszu. Trzeba podkreślić, że oprócz kondygnacji lokal na parterze i poddaszu różni widocznie tylko nieco mniejsza powierzchnia (lokal na poddaszu posiada bowiem tylko o jeden pokój więcej niż lokal na parterze). Mając na uwadze treść art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali nie można się zgodzić, ze stanowiskiem skarżącej spółki, iż lokal na poddaszu, który składa się z analogicznych pomieszczeń jak lokal mieszkalny na parterze, a jedynie jest mniejszy o jeden pokój stanowi "pomieszczenia przynależne" jakim przykładowo może być piwnica, strych, komórka, garaż. O ile jednak strych, piwnica czy garaż funkcjonalnie stanowią uzupełnie i wzbogacenie lokalu mieszkalnego pozwalając na realizacje dodatkowej funkcji np. przechowywanie przedmiotów, garażowanie samochodu itp. o tyle trudno się zgodzić, że w pełni samodzielne mieszkalnie stanowi część składową czyli pomieszczenie przynależne w rozumieniu ustawy (art. 2 ust. 4) innego lokalu mieszkalnehgo.

Na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia wpływa również i to, że przeznaczone do wydzielenia lokale znajdują się w budynku jednorodzinnym. Pojęcie domu jednorodzinnego zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie mowa jest o budynku mieszkalnym jednorodzinnym, należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Definicja ta, choć zawarta w innej ustawie niż ustawa o własności lokali, wydaje się być na tyle uniwersalna, że nie można kwestionować możliwości jej stosowania w innych sprawach, niż tylko tych, które rozpoznawane są na podstawie ustawy prawo budowlane. Wynika to również z zasady traktowania porządku prawnego jako pewnego spójnego, wzajemnie niewykluczającego się oraz niesprzecznego systemu. Niepodobna zdaniem Sądu logicznie twierdzić, że zdefiniowanie zamierzenia budowlanego na etapie przygotowania i realizacji inwestycji jako "budynki jednorodzinne", po jej zakończeniu, na etapie wyodrębniania własności lokali nie ma już żadnego znaczenia. Oznaczałoby to, że większość regulacji zarówno z zakresu planowania przestrzennego jak i prawa budowlanego jest zupełnie zbędna, niczemu nie służy, a realizowane przez inwestora liczne obowiązki wynikające akt II SA/Kr 1267/16).

Konkludując, zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Organy poczyniły bowiem prawidłowe ustalenia faktyczne oraz wnikliwie umotywowały podjęte postanowienia wyjaśniając okoliczności i podstawę prawną odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, czym uczyniły zadość przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a także ogólnym zasadom postępowania administracyjnego z art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.