II SA/Kr 1099/14, Skuteczne zawiadomienie. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1827292

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2014 r. II SA/Kr 1099/14 Skuteczne zawiadomienie.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska.

Sędziowie WSA: Jacek Bursa (spr.), Renata Czeluśniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy Raba Wyżna na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 maja 2014 r., znak: WI-IX.7821.1.9.2013 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Starosta Nowotarski decyzją nr Z-5/13 z 9 maja 2013 r. znak: BA.6740.4.3.2013.KŁ, na wniosek Wójta Gminy Raba Wyżna, zezwolił na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa drogi gminnej nr 364236K "Do Kudłoska" w Sieniawie od k.m. 0+003,17 do k.m. 0+081,56, oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołania od ww. decyzji złożyli T.W. i Z.M. T.W. wskazał, że został naruszony przepis k.p.a. mówiący o zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy oraz oświadczył, że: Wojewoda Małopolski nie uwłaszczył gminy na drodze, oraz że jest wyrok zakazujący wszelkich aktów posiadania tak przez gminę jak i osoby jej reprezentujące. Zdaniem odwołującego w zaskarżonej decyzji naruszono wiele dyrektyw Unii Europejskiej, a decyzja naraża jego rodzinę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia (np. nadmierny hałas) oraz że:

- zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu sygn. Akt IC 311/11,

- naruszona została przez projektanta dyrektywa, w szczególności "o emisji spalin, hałasu i ochronie zdrowia i życia".

Nadto, skarżący oświadczył, że jego budynek został zgłoszony do wpisania do rejestru zabytków, aby służył pokoleniom i nie został rozebrany. Skarżący powołał się również na toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w N. postępowanie administracyjne w sprawie wykonywanych robót budowlanych w obrębie drogi gruntowej nr K364236 o nazwie lokalnej "Do Kudłoska". Skarżący wniósł o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia spraw toczących się przed sądami, a w szczególności przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie o zwrot bezprawnie zagarniętej ziemi oraz uszkodzenia ogrodzenia i budynku.

Z kolei Z.M., wskazała, że granice działki ewidencyjnej nr (...), położonej w S., objęte decyzją Starosty Nowotarskiego numer Z-5/13, odbiegają od granic w terenie-nie wyraził więc zgody na projektowany podział ww. działki. Dwie decyzje wydane przez ten sam organ (Starostę Nowotarskiego) oparte są o dokumenty, które zależnie od potrzeb inwestora wykazują granice w różnych miejscach, co stanowi naruszenie podstawowych zasad k.p.a., zawartych w "Rozdziale 2". Jako przykład przedstawiono decyzję nr 634/09 z 29 czerwca 2009 r., w której Starosta Nowotarski zatwierdził projekt budowlany i udzielił Powiatowemu Zarządowi Dróg w Nowym Targu pozwolenia na przebudowę obiektów inżynierskich w ramach przebudowy drogi powiatowej nr K1662 Raba Wyżną - Klikuszowa. Częścią ww. decyzji jest mapa, na której zaznaczono granice działek, w tym także granice działki ewidencyjnej nr (...) w S. Całość inwestycji miała nie naruszać ww. działki i działka ta nie została wymieniona w tej decyzji. W trakcie postępowania administracyjnego w powyższej sprawie, do Starostwa Powiatowego w Nowym Targu strona skarżąca skierowała pismo z 28 kwietnia 2008 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w Nowym Targu 29 kwietnia 2008 r.), w którym zawarła prośbę, aby projektowany chodnik nie przylegał do granic działek Z.M.

Na podstawie ww. decyzji inwestycja została wykonana. Natomiast w zaskarżonej decyzji Starosty Nowotarskiego, granice działki ewidencyjnej nr (...) przebiegają w ten sposób, że część jezdni drogi powiatowej i cały chodnik znajdują się na ww. działce. Granice te odbiegają od granic w terenie (część zabudowań Z.M. jest na obcej działce, natomiast jezdnia drogi powiatowej mija obiekty inżynierskie, między innymi przepust potoku). Rozbieżność polega na tym, iż na obu mapach granice pomiędzy działką (...) (działka skarżącego), a działką (...) (droga powiatowa nr K1662 Raba Wyżną - Klikuszowa), działką (...) (droga dojazdowa do sąsiednich nieruchomości) oraz działką (...) (droga gminna "Do Kudłoska") wykazane zostały w różnych miejscach. Podniesiono że strona została pozbawiony możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu geodezyjnym, w ramach którego opracowano mapy przyjęte do zasobów geodezyjno-kartograficznych Starostwa Powiatowego w Nowym Targu pod numerem ewid. (...) oraz projekt podziału działki ewidencyjnej nr (...) w S. W operacie geodezyjnym nie ma potwierdzenia odbioru zawiadomienia o prowadzonych pracach geodezyjnych przez właściciela działki nr (...). Nadto mur oporowy zjazdu w kierunku posesji numer (...) przylega do ściany budynku numer (...). Zabudowania (od strony drogi "Do Kudłoska") obejmujące budynek mieszkalny i gospodarczy stanowią całość i przykryte są jednym dachem. Pozostawienie takiego rozwiązania skutkować będzie tym, że w związku z użytkowaniem drogi "Do Kudłoska uszkadzany będzie budynek numer (...) oraz ograniczona będzie możliwość korzystania z tego obiektu.

W związku z wniesieniem ww. odwołań, organ II instancji w pierwszej kolejności uchylił rygor natychmiastowej wykonalności nadany decyzji organu I instancji. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, decyzją z dnia 15 maja 2014 r. znak: WI-IX.7821.1.9.2013, Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 k.p.a., art. 11g ust. 1 pkt 1 oraz art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687), uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Nowotarskiego.

W ocenie organu odwoławczego w złożonym wniosku i załącznikach do wniosku zostały naruszone przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w zakresie:

- art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a ww. ustawy, zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności opinie ministra właściwego do spraw zdrowia w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami - ponieważ nie została przedłożona opinia ministra właściwego do spraw zdrowia, nie przedłożono również stosownego oświadczenia pełnomocnika inwestora o braku uwarunkowań wymagających uzyskania ww. opinii,

- art. 11d ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, w związku z art. 12, ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowią linie podziału nieruchomości - ponieważ w metryce przedłożoną mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi opisano jako projekt budowlany, w sytuacji gdy mapa ta nie stanowi części projektu budowlanego.

Na mapie przedstawiającej proponowany przebieg drogi nie pokazano linii rozgraniczających teren inwestycji, które stanowią jeden z istotnych elementów decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Biorąc pod uwagę ww. przepisy organ odwoławczy stwierdził, że brak linii rozgraniczających teren inwestycji nie pozwala ocenić czy projektowane podziały działek zostały prawidłowo sporządzone, ponieważ linia podziału powinna przebiegać wzdłuż linii rozgraniczającej pokazującej teren niezbędny dla realizacji inwestycji. Teren objęty inwestycją powinien określać wykorzystanie terenu dla potrzeb projektowanej drogi, natomiast proponowany przebieg drogi na działce ewidencyjnej nr (...), (oznaczony jako szraf w kolorze szarym) został zakończony wcześniej niż wykazany przebieg projektowanego pasa drogowego drogi gminnej (czerwona przerywana linia) i przebieg istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej (niebieska przerywana linia) Na ww. mapie z proponowanym przebiegiem drogi pokazano "teren niezbędny - działka wodna" w znacznie większym zakresie niż jest on wymagany dla realizacji projektowanej inwestycji drogowej, ponieważ roboty budowlane (szraf w kolorze szarym) planuje się tylko na niewielkim fragmencie działki ewidencyjnej nr (...) w jej południowej części, natomiast zakresem inwestycji objęto całą ww. działkę. Ponownie rozstrzygając sprawę organ I instancji powinien zwrócić uwagę na prawidłowość ww. oznaczeń graficznych na mapie z proponowanym przebiegiem drogi.

Oceniając projekt budowlany, stanowiący załącznik Nr 3 do zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził niżej wymienione nieprawidłowości, powodujące niezgodność z ww. przepisami prawa:

- § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r., w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133), zgodnie z którym mapa do celów projektowych powinna obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30,00 m - ponieważ zakres aktualizacji mapy sytuacyjno-wysokościowej, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu jest niewystarczający, bowiem zakres wniosku w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr (...), znacznie wykracza poza zakres aktualizacji tej mapy oraz brakuje obszaru aktualizacji otaczającego inwestycję w pasie 30,00 m,

- art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem wydanym przez izbę samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu - ponieważ do projektu budowlanego zostało załączone nieaktualne zaświadczenie Pana J.G., ważne w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., w sytuacji gdy projekt budowlany został sporządzony w lutym 2013 r.,

- art. 34 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący w szczególności określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich - ponieważ zakres inwestycji został oznaczony w nieprawidłowy sposób.

Teren objęty inwestycją powinien określać wykorzystanie terenu dla potrzeb projektowanej drogi. Natomiast projektowana nawierzchnia jezdni na działce ewidencyjnej nr (...), (oznaczona jako szraf w kolorze szarym) została zakończona wcześniej niż wykazany przebieg projektowanego pasa drogowego drogi gminnej (czerwona przerywana linia) i przebieg istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej (niebieska przerywana linia). Zakresem wniosku objęto znacznie większy obszar niż jest on wymagany dla realizacji projektowanej inwestycji drogowej (dotyczy działki wodnej) ponieważ roboty budowlane (tekst jedn.: projektowaną nawierzchnię jezdni i projektowane bariery ochronne), planuje się tylko na niewielkim fragmencie działki ewidencyjnej nr (...) w jej południowej części, natomiast zakresem objęto całą ww. działkę.

Ponadto na mapie z projektem zagospodarowania terenu nie zostały pokazane wzajemne odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich,

- art. 34 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, zgodnie z którym ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega na zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej - ponieważ w opinii geotechnicznej przedmiotowy obiekt nie został zaliczony do żadnej kategorii geotechnicznej, w związku z czym nie można określić czy przepis § 7 ww. rozporządzenia został wypełniony,

- § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. Nr 462), zgodnie z którym wszystkie strony i arkusze, stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu - ponieważ w spisie zawartości przedłożonego projektu budowlanego nie wyszczególniono tomów, a tomy o numerach od III do V nie zawieraj ą numeracji stron,

- § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, który dopuszcza oprawę projektu budowlanego w tomy obejmujące:

1)

projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych,

2)

projekt architektoniczno-budowlany i wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane - ponieważ przedłożony projekt budowlany został oprawiony inaczej, tj.; Tom L, zawierający projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budo wlany wraz z opiniami i uzgodnieniami, Tom II., zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, Tom III., zawierający inwentaryzację zieleni, Tom IV., zawierający uprawnienia budowlane i zaświadczenia wydawane przez Izby Samorządu Zawodowego oraz Tom V., zawierający opinię geotechniczną, a to stanowi naruszenie ww. przepisów,

- § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), w świetle którego szerokość ulicy kategorii D w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10,00 m. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszej szerokości ulicy, pod warunkiem zapewnienia możliwości umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych, jednakże przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy obejmującej:

1)

wzajemne rozmieszczenie jej elementów oraz urządzeń infrastruktury technicznej, w charakterystycznych przekrojach poprzecznych,

2)

sposób etapowego i docelowego odwodnienia,

3)

sposób wysokościowego rozwiązania ulicy,

4)

wpływ istniejącego wartościowego zadrzewienia,

5)

podstawowe uwarunkowania hydrogeologiczne i geotechniczne, a w szczególności występowanie gruntów o małej nośności oraz terenów zalewowych,

6)

podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposoby ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniami powietrza - ponieważ projektowany pas drogi "Do Kudłoska" wynosi od 4,50 m w najwęższym miejscu do 10,00 m w najszerszym, a to nie spełnia wymagań zawartych w § 7 ww. rozporządzenia, natomiast projektant nie uzasadnił przyjęcia węższego pasa drogowego i nie przedstawił ww. analizy.

- § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym droga przeznaczona zarówno do ruchu pieszych jak i pojazdów powinna mieć wyodrębnioną jezdnię oraz pobocze lub chodnik - ponieważ Starosta Nowotarski działając na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2011 r., znak: TA-6AW-557-170/11-297, Doc.: 1146001 -postanowieniem z dnia 23 listopada 2011 r., znak: BA.6740.5.10.201 I.RW wydał zgodę na odstępstwo od przepisów § 15 ust. 1 i § 24 ust. 2 ww. rozporządzenia w zakresie zwężenia pasa ruchu do szerokości 2,0 m oraz zwiększenia pochylenia niwelety jezdni do 19%, jednakże zgoda na odstępstwo od ww. przepisów budowlanych nie obejmowała zgody na odstępstwo od § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. rozporządzenia, zatem niedopuszczalnym jest zaprojektowanie ww. drogi bez wyodrębnionego pobocza. Zgodnie z projektem budowlanym, stanowiącym załącznik Nr 3 do zaskarżonej decyzji, zaprojektowano pobocze o szerokości od 0,5 m do 0,75 m, ale w miejscu naroży budynków o numerach: 33 i 34 pobocze w ogóle nie występuje. Powyższe zastrzeżenia zostały potwierdzone przez projektanta w odpowiedzi na wezwanie Wojewody Małopolskiego z dnia 28 sierpnia 2013 r., w piśmie z 2 września 2013 r. (data wpływu do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego 6 września 2013 r.), w której wyjaśnił, iż w zaprojektowanym przekroju typowym drogi zastosowano ograniczenie drogi z obu stron wystającym krawężnikiem betonowym na wysokość 12 cm ponad jezdnię, wobec czego nie zastosowano poboczy gruntowych zgodnie z § 37 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dalej projektant wyjaśnił, iż na rysunku nr 02, pn.: "Projekt zagospodarowania terenu" zwymiarowana została szerokość pobocza gruntowego, które wynosi 0,75 m,

- art. 53 i art. 57 ustawy z dnia 28 marca 2003 r., o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1594 z późn. zm.) - ponieważ w uzgodnieniu rozbudowy drogi gminnej nr 364236K "Do Kudłoska" w Sieniawie, wydanym przez Zastępcę Dyrektora (...) S.A., Zakład (...) w N., Dział Nawierzchni, Obiektów Inżynieryjnych, Budynków i Budowli oraz Inwestycji, Nr IZDK-505/51/13 z 17 kwietnia 2013 r., zawarto wymóg uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 tejże ustawy oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54. ww. ustawy, której to zgody nie dołączono do projektu budowlanego, Następnie Wojewoda Małopolski poddał kontroli przeprowadzone przez Starostę Nowotarskiego postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację ww. przedsięwzięcia, ocenił prawidłowość podjętych czynności proceduralnych i stwierdził, że organ I instancji nie skorzystał z przysługującej mu możliwości wezwania inwestora do usunięcia braków we wniosku, nie skorzystał również z możliwości nałożenia na wnioskodawcę obowiązku usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne, wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pomimo że wniosek o wydanie tej decyzji zawierał braki, a to powoduje naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., co zostało udowodnione powyżej. Decyzja została również wydana pomimo występujących nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, a to powoduje naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Występujące nieprawidłowości również zostały opisane powyżej w niniejszej decyzji.

Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów, znak: GK.6221.W.1258.2013 z 19 lutego 2013 r., wydanego przez Starostę Nowotarskiego i przedłożonego przez pełnomocnika inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - organ I instancji sporządził rozdzielnik stron biorących udział w postępowaniu.

Organ odwoławczy dokonał oceny ww. rozdzielnika i stwierdził, że rozdzielnik został sporządzony prawidłowo. Zawiera liczbę porządkową, wykaz stron postępowania, o których mowa w art. 1id ust. 5 ww. ustawy, tj. wykaz właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, ich adresy oraz numery działek objętych inwestycją, zgodnie z danymi zawartymi w katastrze nieruchomości. W ocenie organu II instancji Starosta Nowotarski prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Prawidłowo również poinformował strony postępowania o wydanej decyzji w przedmiotowej sprawie.

Następnie organ odwoławczy poddał ocenie decyzję Starosty Nowotarskiego i stwierdził, że ww. decyzja narusza nw. przepisy prawa:

- art. 11f, ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w świetle którego decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinna zawierać w szczególności określenie linii rozgraniczających teren - ponieważ na stronie nr 1 decyzji Starosty Nowotarskiego widnieje co prawda zapis, że inwestycja jest planowana do realizacji na działkach znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, dodatkowo na stronie 4 decyzji zamieszczono zapis, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały uwidocznione w załączniku Nr 1 do tejże decyzji, jednakże w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji określone zostały jedynie linie: istniejącego pasa drogowego drogi gminnej, istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej, projektowanego pasa drogowego drogi gminnej oraz teren niezbędny - działka wodna, natomiast nie wyznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji, przy czym teren niezbędny - wody płynące został wyznaczony nieprawidłowo, nieadekwatnie do potrzeb,

- art. 12 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Linie rozgraniczające teren ustalone i decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości - ponieważ zatwierdzone zostały podziały nieruchomości, które nie przebiegają wzdłuż linii rozgraniczających teren, bowiem linie rozgraniczające teren nie zostały wyznaczone,

- art. 11f ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, zgodnie z którym decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się projekt budowlany - ponieważ projekt budowlany rozbudowy drogi gminnej nr 364236K "Do Kudłoska" w miejscowości Sieniawa, stanowiący załącznik Nr 3 do decyzji Starosty Nowotarskiego, zawiera nieprawidłowości powodujące, iż zaskarżona decyzja w tym zakresie jest wadliwa (nieprawidłowości te szczegółowo zostały opisane na stronach 18-20 decyzji),

- art. 11f ust. 1, pkt 8, lit. f ww. ustawy stanowiącego, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera ustalenia dotyczące obowiązku przebudowy dróg innych kategorii - ponieważ na stronie nr 1 zaskarżonej decyzji zamieszczono zapis o treści: "Nakłada się na Wójta Gminy Raba Wyżną obowiązek dokonania przebudowy dróg innych kategorii, tj.: drogi powiatowej Nr K1662 Raba Wyżną - Klikuszowa, działki ewid. nr nr (...) (przebudowa skrzyżowania drogi gminnej z drogą powiatową), zgodnie z załącznikami Nr 1 i Nr 3". Organ I instancji co prawda wymienił, że obowiązek dokonania przebudowy dróg innych kategorii został nałożony zgodnie z załącznikami Nr I i Nr 3, jednakże w załączniku Nr 1 obszar objęty obowiązkiem nie został pokazany, a tam powinien być uwidoczniony,

- art. 17 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym - ponieważ w zaskarżonej decyzji rygor nie został nadany w sposób prawidłowy. Organ I instancji rozpatrując wniosek inwestora pod kątem realizacji przesłanek uzasadniających nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o przedłożone dowody w sprawie, uznał że wystąpiły przesłanki do nadania tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, ze względu na konieczność jak najszybszej poprawy warunków bezpieczeństwa.

Organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnienie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zawarte decyzji Starosty Nowotarskiego Nr Z-5/13 z 9 maja 2013 r., przytoczone w ślad za argumentacją inwestora, jest niewystarczające.

- art. 20a, pkt 1 ww. ustawy stanowiącego, iż w przypadku, gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej, właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji - ponieważ "teren niezbędny dla realizacji inwestycji - wody płynące" nie został określony w sposób prawidłowy. Na stronie nr 1 zaskarżonej (w pkt "b") opisano, że części działek wodnych o numerach: nr nr (...), niepodlegających podziałowi, stanowią teren niezbędny dla realizacji inwestycji, natomiast zgodnie z załącznikiem Nr I terenem niezbędnym objęto w całości ww. działki. Organ odwoławczy wyjaśnia, że należy wskazać jako teren niezbędny tylko te części działek ewidencyjnych o nutnerach: (...) i (...), na których faktycznie będą projektowane roboty budowlane,

- art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, który stanowi iż właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki - ponieważ przepis ten ma zastosowanie także w postępowaniach o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych, bowiem zgodnie z art. 11 i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ww. art. 35, ust. 5 ustawy Prawo Budowlane nie jest wymagane prawomocne orzeczenie nakazu rozbiórki - wystarczającym jest, że takie orzeczenie miało miejsce.

Organ odwoławczy stwierdził również, że wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w zaskarżonej decyzji (na stronie nr 5) zostały określone bez przywołania podstawy prawnej, tj. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, co jest niedopuszczalne.

Odnosząc się do zarzutów odwołań organ wskazał, że rozdzielnik (tekst jedn.: wykaz odbiorców pisma) został sporządzony prawidłowo i zawiera listę stron postępowania przygotowaną na podstawie wypisów z ewidencji gruntów, znak: (...) z dnia 19 lutego 2013 r., wydanych przez Starostę Nowotarskiego. W ocenie organu II instancji Starosta Nowotarski prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Co do wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu I Wydział Cywilny, sygn. Akt I C 311/11 z dnia 24 maja 2012 r. zakazującego wszelkich aktów posiadania tak przez Gminę jak i osoby jej reprezentujące w ocenie organu odwoławczego Starosta Nowotarski w prowadzonym postępowaniu administracyjnym odniósł się do powyższego wyroku, co odzwierciedla zapis na stronie 12 zaskarżonej decyzji i zdaniem organu wyjaśnienie to jest zasadne. Co do dyrektyw Unii Europejskiej i bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty zdrowia i życia (np. nadmierny hałas) organ wskazał na szereg przepisów, które zostały uwzględnione w projektowaniu inwestycji, o czym jest mowa w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (strona nr 12 projektu budowlanego). Co do zgłoszenia wpisania budynku nr (...) do rejestru zabytków, inwestor w złożonym wniosku nie przewiduje rozbiórki ww. budynku. Natomiast, w odniesieniu do postępowania toczącego się przed organem I instancji, doszło do naruszenia art. 35 ust. 5 ustawy Prawo Budowlane, który stanowi, iż właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Przepis ten ma zastosowanie także w postępowaniach o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych, ponieważ zgodnie z art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Starosta Nowotarski w treści decyzji Nr Z-5/13, znak: BA.6740.4.3.2013.KŁ z 9 maja 2013 r., udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, zawarł informację, iż "na chwilę złożenia wniosku względem terenu, którego dotyczy inwestycja nie orzeczono prawomocnego nakazu rozbiórki, co za tym idzie ten aspekt sprawy nie może być argumentem wstrzymującym procedowanie w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej". Zgodnie z ww. art. 35, ust. 5 ustawy Prawo Budowlane nie jest wymagane prawomocne orzeczenie nakazu rozbiórki - wystarczającym jest, że takie orzeczenie miało miejsce. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda Małopolski stwierdził, że zarzut skarżącego, w opisanej powyżej kwestii, jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do zarzutu szukania innych rozwiązań jakim jest inna droga wyznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego, wskazano, że to zarządca drogi samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. W zakresie zarzutów Z.M., organ odwoławczy rozstrzygnął co następuje. Rozpatrując zarzut odwołującego się, iż dwie decyzje wydane przez ten sam organ oparte są o dokumenty, które zależnie od potrzeb inwestora, wykazują granice w różnych miejscach, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zawartych w rozdziale 2 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Z kolei § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartogrąficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133) stanowi, iż projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej, a w razie braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, projekt sporządza się na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ I instancji pismem z 2 kwietnia 2013 r. przesłał pełnomocnikowi inwestora uwagi i zastrzeżenia strony co do przedmiotu sprawy, z prośbą o odniesienie się do każdego z zarzutów. Pełnomocnik inwestora pismem z 16 kwietnia 2013 r. oraz pismem uzupełniającym z 28 kwietnia 2013 r. odniósł się do wszystkich zastrzeżeń skarżącego. W kwestii mapy projektant wyjaśnił, że na potrzeby wykonania dokumentacji technicznej rozbudowy drogi gminnej "Do Kudłoska" w 2012 r. uprawniony geodeta sporządził mapę sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych w skali 1:500, zawierającą przebieg granic ewidencyjnych nieruchomości, infrastrukturę techniczną jak również usytuowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych. Mapa ta została zatwierdzona klauzulą Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w N. Organ odwoławczy stwierdził, że mapa sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych w skali 1:500, posiada klauzulę numer 4250/35/08, poświadczającą zgodność tej mapy z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w N. z 2 stycznia 2012 r. W świetle powyższego nie ma podstaw do kwestionowania tego dokumentu pod względem jego poprawności. Decyzja starosty Nowotarskiego Nr 634/09 z dnia 29 czerwca 2009 r., nie jest znana organowi odwoławczemu, nie stanowi też przedmiotu prowadzonego postępowania odwoławczego, wobec powyższego nie może podlegać ocenie Wojewody. Co do zarzutu braku możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu geodezyjnym, w ramach którego opracowano mapy przyjęte do zasobu geodezyjno-kartograficznego Starostwa Powiatowego w N. pod numerem ewid. 4250/11/13 oraz projekt podziału działki ewidencyjnej nr (...) w S., organ odwoławczy wyjaśnił, że przekazanie operatu technicznego z roboty geodezyjnej i kartograficznej do zasobu Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w N. dokonuje jednostka wykonawstwa geodezyjnego przez swego przedstawiciela lub osobę upoważnioną. Zgodnie z § 9 ust. 1 i § 10 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r., w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz, dokumentacja przekazywana do zasobu podlega kontroli. Pozytywny wynik kontroli odnotowywany jest na wniosku o przyjęcie dokumentacji do zasobu. Wniosek, z adnotacją o pozytywnym wyniku kontroli stanowi podstawę włączenia dokumentacji do zasobu oraz opatrzenia materiałów przeznaczonych dla zamawiającego klauzulami określonymi w odrębnych przepisach. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, organ I instancji, a także organ odwoławczy ma do dyspozycji jedynie mapę z projektem podziału działek, która podlega zatwierdzeniu przez organ I instancji wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Mapa ta posiada klauzulę przyjęcia do zasobu Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w N. nr 4250/129/11 z dnia 8 lutego 2012 r., co oznacza, ze operat geodezyjny został przez Starostwo przyjęty bez zastrzeżeń. Wojewoda nie ma zatem podstaw do kwestionowania, że czynności podjęte na etapie prowadzonego wcześniej postępowania geodezyjnego były nieprawidłowe. Niemniej jednak, ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji, w celu wnikliwego wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, powinien uzyskać w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w N. informację, czy strona skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o prowadzonych pracach geodezyjnych. Co do muru oporowego przepisy, które projektant wziął pod uwagę zostały uwzględnione w przyjętych rozwiązaniach projektowych. Zarzut odwołującego dotyczy rozwiązań projektowych, których organ odwoławczy nie może korygować ani modyfikować. Zmiana tych rozwiązań może być dokonana jedynie przez projektanta, a projektant jednoznacznie się wypowiedział, że nie widzi takiej możliwości. W podsumowaniu decyzji wskazano, że organ odwoławczy, ze względu na stwierdzone naruszenia przepisów prawa: we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, czynnościach procedury administracyjnej i decyzji Starosty Nowotarskiego, zobligowany był do uchylenia tej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Gmina Raba Wyżna, zarzucając naruszenie przepisów:

1)

prawa procesowego poprzez;

a)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, iż do wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie dołączono opinii właściwego ministra do spraw zdrowia w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami lub stosownego oświadczenia o braku uwarunkowań wymagających uzyskanie ww. opinii, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta, z którego wynika, iż planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach uzdrowiskowych;

b)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną ocenę materiału dowodowego tj. błędną ocenę projektu budowlanego i uznanie, że została on wykonany w 2013 r., a w konsekwencji uznanie, że znajdujące się w dokumentacji zaświadczenie o posiadanych uprawnieniach przez J.G. było nieaktualne w chwili sporządzania dokumentacji, podczas gdy dokumentacja została sporządzona w 2012 r. w okresie ważności posiadanych przez projektanta uprawnień;

c)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego tj. błędną ocenę projektu zagospodarowania terenu i przyjęcie, iż przedłożony w niniejszej sprawie projekt zagospodarowania terenu zawierał nieprawidłowo oznaczony zakres inwestycji, a tym samym uznanie, iż nieprawidłowo zakończono projektowaną nawierzchnię jezdni wcześniej niż wykazany przebieg projektowanego pasa drogowego drogi gminnej i przebieg istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej oraz błędne przyjęcie, iż zakresem wniosku objęto znacznie większy obszar niż wymagany dla realizacji inwestycji, oraz nie wykazano na mapie z projektem zagospodarowania terenu wzajemnych odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, podczas gdy w projekcie zagospodarowania terenu stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego prawidłowo oznaczono niezbędne elementy, a przebieg poszczególnych linii wynika z konieczności dostosowania projektu do stanu faktycznego występującego w terenie;

d)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430), poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w tym pisma Ministerstwa Infrastruktury, znajdującego się w aktach sprawy, w którym uzyskane zostało odstępstwo od warunków technicznych także w zakresie szerokości ulicy, co zostało w przedmiotowym piśmie uzasadnione i przeanalizowane, a przez to przyjęcie, iż projektowany pas drogi nie spełnia warunków określonych w § 7 ww. Rozporządzenia;

e)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 53 i art. 57 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego przyjęcie, że opinia wydana przez Zastępcę Dyrektora (...) S.A., Zakład (...) w N. z d 17 kwietnia 2013 r. stanowiło odstępstwo od warunków określonych w art. 53 ww. Ustawy, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki ani nie występowano o tego typu odstępstwo, a przedmiotowe pismo było reakcją na wniosek inwestora o wydanie opinii co do przebiegu projektowanej drogi;

f)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11d ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji zobowiązany był do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku określonych w odrębnych przepisów prawa, a także nie nałożył na wnioskodawcę obowiązku usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym podczas gdy z uwagi na to, że wniosek został prawidłowo przygotowany i zawierał wszystkie przewidziane przepisami prawa załączniki, a projekt budowlany będący załącznikiem do wniosku również spełniał wszystkie wymagania, organ I instancji prawidłowo zaniechał dokonania tej czynności;

g)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w tym decyzji Starosty Nowotarskiego z dnia 9 maja 2013 r., w której w ocenie organu II instancji organ I instancji nie uwidocznił w Załączniku nr I obszaru obowiązkiem przebudowy drogi innej kategorii, podczas gdy w decyzji zostało to w sposób precyzyjny określone, poprzez wskazanie numeru drogi i jej nazwy, numerów działek ewidencyjnych drogi innej kategorii wraz z zakresem przebudowy;

h)

naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie stron postępowania decyzji;

i)

naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie niniejszej sprawie, bowiem organ II instancji ma możliwość uchylenia decyzji w całości i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia tyto w przypadku gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy w niniejszej sprawie te przesłanki nie zostały spełnione.

2)

prawa materialnego poprzez:

a)

błędną wykładnię art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji poprzez przyjęcie, iż do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, konieczne jest przedłożenie mapy zawierającej linie rozgraniczające teren inwestycji, podczas gdy Ustawa nakłada na inwestora obowiązek dołączenia do wniosku mapy w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu;

b)

błędną wykładnię § 5 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjne-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133), poprzez niewłaściwe określenie terenu inwestycji oraz obszaru otaczającego inwestycji;

c)

błędną wykładnię art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu obligatoryjnym elementem projektu powinny być wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, podczas gdy w istocie ten element projektu budowlanego jest jego elementem fakultatywnym, a decyzja o tym czy konieczne są takie wyniki należy do projektanta;

d)

niewłaściwe zastosowanie § 5 oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) poprzez zbyt rygorystyczne podejście do formy przedłożonego projektu budowlanego i przyjęcie, iż drobne uchybienia w zakresie formy miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy kwestie te pozostają bez wpływu na merytoryczne rozpoznanie w sprawie, a drobne odstępstwa w zakresie numeracji stron czy oprawy poszczególnych tomów nie uniemożliwiają wydanie merytorycznej decyzji w sprawie;

e)

błędną wykładnię § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transport Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe założenie, iż obligatoryjnym elementem drogi, w każdy przypadku jest pobocze;

f)

niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 3 Prawo budowlane, w zw. z art. 11 ust. 1 oraz art. 11f ust. 1 pkt 7 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez przyjęcie, iż przedłożony i niniejszej sprawie projekt budowlany zawiera naruszenia, co powinien skutkować obowiązkiem wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunie co w konsekwencji rodzi obowiązek - po bezskutecznym upływie wskazanego terminu - wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, a nie zatwierdzenia projektu;

g)

niewłaściwe zastosowanie art. 11f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez przyjęcie, iż decyzja Starosty Nowotarskiego z dnia 9 maja 2013 r. nie zawiera linii rozgraniczających teren, a zatem nie możliwe dokonania zatwierdzenia podziału nieruchomości, który powinien przebiegać wzdłuż linii rozgraniczających teren, a zatem Organ I instancji nieprawidłowo zatwierdził podział nieruchomości, nie wyznaczając wcześniej linii rozgraniczających teren, co jest niezgodne z zaistniałym stanem faktycznym, gdyż decyzja wydana przez Starostę Nowotarskiego zawierała w Załączniku nr I linie rozgraniczające teren poprzez wskazanie pasa drogowego, który w istocie stanowi linie rozgraniczające stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych;

h)

naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji poprzez błędne przyjęcie, iż w ni sprawie nie zachodziły podstawy do nadania decyzji natychmiastowej wykonalności zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu, podczas gdy Organ I instancji w wydanej przez siebie wyjaśnił podstawy na jakich nadany został rygor w tym spełnienie przesłanek ustawowych;

i)

nieprawidłowe zastosowanie art. 20a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez błędne przyjęcie, iż w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji należy określić jako teren niezbędny do przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej tylko te części działek ewidencyjnych, na których faktycznie będą projektowane roboty budowlane, a nie całość działek, na których projektowane są roboty;

j)

naruszenie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wystarczającą podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnie z ww. przepisem jest nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki, podczas gdy nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki w istocie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków i nie stanowi podstawy do wydania decyzji odmownej.

Uzasadniając zarzuty podano, że w zakresie art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejące} i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Przedłożony do projektu budowlanego projekt zawierał wszystkie te elementy. Projektowana nawierzchnia jezdni na działce (...) została zakończona wcześniej, niż wskazany przebieg pasa drogowego drogi gminnej w związku z faktem, iż przebieg granicy projektowanego pasa drogowego usytuowany jest po granicy działki (...) (...) a granica ta w omawianym obszarze przebiega pod kątem uniemożliwiającym z przyczyn technologicznych dowiązanie do niej projektowanej nawierzchni jezdni. Zmiana przebiegu projektowanego pasa drogowego i dostosowanie go do granicy projektowanej nawierzchni jezdni w tym obszarze skutkowałaby wydzieleniem działki o powierzchni 10.00 m2. Na projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono w całości działki nr (...) (...) oraz (...) co wynika z konieczności objęcia terenem niezbędnym teren wodny ww. działek w całości. Ponadto drogi należy oceniać wg innych kryteriów niż budynki, dlatego bez znaczenia jest zarzut, iż nie wykazano wzajemnych odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. W projekcie określono odległość od początku projektowanej drogi gminnej do osi istniejącej drogi powiatowej (3,17 m), co jest wystarczające dla tego typu inwestycji. Z powyższego wynika, iż przedstawiony w niniejszym postępowaniu projekt zagospodarowania terenu spełniał wszystkie określone przepisami wymagania, obejmował swym zakresem teren niezbędny, dostosowany był też do istniejących na działkach warunków faktycznych, a także prawidłowo określał odległości pomiędzy mającymi znaczenie dla tego typu inwestycji obiektami budowlanymi. Odstępstwo od szerokości pasa drogowego wynikało z jednoznacznego charakteru projektowanej drogi tj. jej klasy, funkcji jaką ma pełnić (droga dojazdowa do czterech domostw). Wszystko to świadczy o konieczności minimalnej ingerencji w otaczające zagospodarowanie terenu, a co za tym powoduje konieczność zawężenia szerokości drogi w liniach rozgraniczających. W niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność występowania o odstępstwo w zakresie usytuowania budynków podług art. 53 ustawy o transporcie kolejowym, gdyż w materiale dowodowym znajduje się jedynie opinia wydana przez Zastępcę Dyrektora (...) w N. z dnia 17 kwietnia 2013 r. co do projektowanej drogi. Brak więc konieczności dołączenia do wniosku uzgodnienia, na jakie powołuje się Wojewoda Małopolski. Nie wynika to z żadnego przepisu prawa. W zaskarżonej decyzji organ II instancji nie oznaczył stron postępowania, co stanowi istotne uchybienie formalne przedmiotowej decyzji. Określenie adresatów decyzji w rozdzielniku decyzji należy uznać za wystarczające. Na mapie dołączonej do projektu zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy zaznaczono przebieg pas drogowego, który wyznacza zgodnie z powyższą definicją linie rozgraniczające teren co należy uznać za wystarczające dla organu. Organ I instancji prawidłowo więc przyjął, stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych, iż granice pas drogowego stanowią w istocie linie rozgraniczające teren, dlatego nieuzasadniony jest zarzut organu II instancji, iż inwestor obowiązany był zaznaczyć na mapie, o które mowa w art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy linie rozgraniczające teren, a w konsekwencji przyjął, iż brak takich linii uniemożliwił organowi I instancji określenie tych linii w decyzji a następnie zatwierdzić projektowany podział działek. Przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia "terenu inwestycji". Dokumentacja projektowa dołączona do wniosku przedstawia teren niezbędny obejmujący teren oddziaływania projektowanej inwestycji. Działka nr (...) jest działką wodną, na której się nie inwestuje i nie jest ona terenem inwestycji, ale znajduje się ona jedynie w obszarze oddziaływania inwestycji. W zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski zarzucił, iż załączony do wniosku projekt budowlany nie zakładał istnienia poboczy na całej długości projektowanej drogi. Organ odwoławczy poprzez błędną wykładnię ww. przepisu założył, iż każda droga powinna mieć zarówno wyodrębnioną jezdnię jak i pobocze. Literalne brzmienie tego przepisu wskazuje jednak na coś innego, bowiem pobocze (lub chodnik) jest obligatoryjnym elementem drogi, jednak tylko w przypadku drogi, która jest przeznaczona dla ruchu pieszych. Projektowana w niniejszej sprawie droga nie ma takiej funkcji i przeznaczenia. Nie przewidziano tutaj ciągu pieszego. Nigdy też ta droga nie spełniała takiej funkcji, a zgodnie z projektem, dotychczasowa funkcja drogi miała być utrzymana, a nie rozszerzona. Należy jeszcze raz podkreślić, iż zaprojektowana droga spełnia wszystkie wymogi określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zarzut ten wynika z błędnego przyjęcia przez Wojewodę Małopolskiego, iż załączony do wniosku projekt budowlany zawierał nieprawidłowości, które skutkować powinny obowiązkiem wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, co w konsekwencji rodzi obowiązek - po bezskutecznym upływnie wskazanego terminu - wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Uruchomienie procedury określonej w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego możliwe jest jedynie w przypadku stwierdzenia przez organ uchybień w projekcie budowlanym. Z uwagi na to, że przedmiotowe uchybienia nie występowały, stosownie więc do art. 11f ust. 1 pkt 7 Starosta Nowotarski zatwierdził projekt budowlany. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm., dalej: specustawa). Ustawa ta stanowi lex specialis w stosunku do ustaw generalnych, co oznacza, że jej stosowanie ma pierwszeństwo przed tymi drugimi. Dodatkowo zgodnie z treścią art. 11c. specustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Powyższe również wskazuje, że to przepisy specustawy mają pierwszeństwo przed przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda - działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone przez Starostę z istotnym naruszeniem przepisów k.p.a. oraz ww. ustawy, co obligowało organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Mimo, że nie wszystkie argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji są trafne, to jednak nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, w stopniu który uzasadniał wyeliminowanie decyzji Starosty Nowotarskiego w całości z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 11g ust. 3 specustawy, w postępowaniu przed organem odwoławczym nie można uchylić decyzji w całości, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Analiza akt administracyjnych daje podstawę do wyrażenia poglądu, że decyzja Starosty Nowotarskiego dotknięta jest wadami dotyczącymi całego odcinka planowanej drogi, a stopień naruszenia prawa w tym zakresie, uzasadniał uchylenie decyzji organu I instancji całości.

Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do tych uchybień postępowania przed organem I instancji, wskazać należy, że trafnie Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na wady projektu, których istnienie nie dawało podstawy do wydania pozytywnej decyzji dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego m.in. wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Tymczasem do projektu budowlanego zostało załączone nieaktualne zaświadczenie mgr inż. J.G., ważne w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., w sytuacji gdy projekt budowlany został sporządzony w lutym 2013 r. Podkreślić też należy, że brak ten na całym etapie postępowania nie został konwalidowany. W tym zakresie nie można się zgodzić z zarzutami skargi, że Wojewoda Małopolski błędnie ocenił projekt budowlany uznając, że został on wykonany w 2013 r., a w konsekwencji, że znajdujące się w dokumentacji zaświadczenie o posiadanych uprawnieniach przez J.G. było nieaktualne w chwili sporządzania dokumentacji, albowiem dokumentacja została sporządzona w 2012 r., tj. w okresie ważności posiadanych przez projektanta uprawnień. Z projektu (str. 1) wynika wprost, że został on opracowany w lutym 2013 r. Ponadto mgr inż. J.,G. był m.in. projektantem sprawdzającym w branży drogowo-mostowej (str. 2 projektu), które to czynności z natury rzeczy wykonywane są w ostatniej fazie sporządzania projektu. Nie budzi zatem wątpliwości, że w chwili sporządzania projektu nie legitymował się aktualnymi uprawnieniami. Powyższe uchybienie tj. udział w sporządzaniu projektu przez osobę bez uprawnień stanowi istotne naruszenie prawa i dotyczy całego planowanego przedsięwzięcia.

Trafne jest również stanowisko Wojewody Małopolskiego, że projekt został sporządzony z istotnym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy prawo budowlane, projekt budowlany w zależności od potrzeb, powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W myśl jednoznacznej treści § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną. § 8 stanowi natomiast, że opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. Określenie kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego jest o tyle istotne, że w myśl § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, a w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981). Tymczasem przedłożona wraz z projektem opinia geotechniczna nie wskazuje jaką kategorię geotechniczną ma planowany obiekt budowlany. Co za tym idzie nie można stwierdzić, czy nie jest konieczne sporządzenie również dokumentacji o jakiej stanowi § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Jest to przy tym o tyle istotne naruszenie ww. przepisów, że odcinek planowanej drogi ma przebiegać w terenie górzystym, o dużym nachyleniu (średnio ponad 12%) i miejscami bardzo blisko zabudowań. Również to naruszenie przepisów dotyczy całej planowanej inwestycji.

Zatwierdzony projekt sporządzony został również z istotnym naruszeniem § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zgodnie z powyższym przepisem, szerokość ulicy kategorii D w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10,00 m. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszej szerokości ulicy, pod warunkiem zapewnienia możliwości umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych (§ 6 ww. rozporządzenia), jednakże przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy obejmującej:

1)

wzajemne rozmieszczenie jej elementów oraz urządzeń infrastruktury technicznej, w charakterystycznych przekrojach poprzecznych,

2)

sposób etapowego i docelowego odwodnienia,

3)

sposób wysokościowego rozwiązania ulicy,

4)

wpływ istniejącego wartościowego zadrzewienia,

5)

podstawowe uwarunkowania hydrogeologiczne i geotechniczne, a w szczególności występowanie gruntów o małej nośności oraz terenów zalewowych,

6)

podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposoby ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniami powietrza.

Z części tekstowej projektu (str. 10) wynika, że szerokość projektowanej jezdni wraz z poboczami maksymalnie ma wynosić 6,50 m. Z części graficznej projektu, która nie jest w pełni czytelna wynika, że szerokość pasa drogowego praktycznie na całym odcinku jest mniejsza niż 10 metrów. Wątpliwości z uwagi na nieczytelne oznaczenie co do szerokości pasa drogowego (ale nie szerokości ulicy) budzi jedynie końcowy odcinek ok. 5 metrów, gdzie szerokość pasa drogowego być może przekracza 10 metrów. Wobec powyższego projekt powinien zawierać uzasadnienie przyjęcia mniejszej szerokości ulicy oraz przeprowadzenia ww. analizy. I jednego i drugiego w projekcie brak, co również stanowi istotne naruszenie ww. przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy. Zatwierdzony został bowiem projekt, który jest niezgodny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, mimo że nie zawierał uzasadnienia i analizy, tj. wymogów formalnych dających podstawę do odstępstwa od tych przepisów. Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów skargi należy wskazać, że zgoda na odstępstwo udzielona przez Ministra Infrastruktury w dniu 10 listopada 2011 r. (str. 34 projektu) i postanowienie Starosty Nowotarskiego z 23 listopada 2011 r. (str. 35 projektu) dotyczą zgody na zwężenia pasa ruchu (a nie szerokości ulicy) do 2 metrów i zwiększenia niwelety jezdni do 19%. Dotyczą zatem innych parametrów planowanej drogi i udzielone zostały na podstawie art. 9 ust. 2 prawa budowlanego, odnośnie parametrów z § 15 ust. 1 i § 24 ust. 2 rozporządzenia. W przypadku szerokości ulicy w liniach rozgraniczających tj. parametru o jakim stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia nie jest potrzebna zgoda na odstępstwo udzielana w ww. trybie, lecz konieczne jest stosowne uzasadnienie w projekcie wraz z analizą, o czym stanowi § 7 ust. 2 w zw. z § 6 rozporządzenia, a czego w projekcie brak.

Zgodzić się należy z Wojewodą Małopolskim również w zakresie, dotyczącym naruszenia przez Starostę Nowotarskiego art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy. Przepis ten przewiduje, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej musi zawierać w szczególności określenie linii rozgraniczających teren. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy, decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości.

Z części tekstowej decyzji Starosty Nowotarskiego, na stronie nr 1 widnieje co prawda zapis, że inwestycja jest planowana do realizacji na działkach znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, a dodatkowo na stronie 4 decyzji zamieszczono zapis, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały uwidocznione w załączniku Nr 1 do tejże decyzji, jednakże w załączniku Nr 1 do zaskarżonej decyzji określone zostały jedynie linie: istniejącego pasa drogowego drogi gminnej, istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej, projektowanego pasa drogowego drogi gminnej oraz teren niezbędny - działka wodna. Nie wyznaczono natomiast linii rozgraniczających teren inwestycji. Analizując część tekstową decyzji oraz załączniki graficzne do niej, przypuszczać można, że liniami rozgraniczającymi teren są grubsza przerywana linia czerwona, a w miejscu gdzie jej brak (co też budzi zastrzeżenia) grubsza przerywana linia niebieska. Biorąc jednak pod uwagę jednoznaczną treść art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy oraz ważkie konsekwencje jakie wiążą się z przebiegiem linii rozgraniczających teren, linie te powinny być jednoznacznie wskazane w załączniku do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a ich przebieg nie może być wynikiem jedynie wniosków i przypuszczeń, dokonanych w oparciu o pozostały materiał dowodowy i pozostałą część decyzji. Również to naruszenie ww. przepisów należy ocenić jako istotne, mające wpływ na wynik sprawy i dotyczące całej inwestycji.

W tej części rozważań zaznaczyć też należy, że istotnym naruszeniem przepisów jest niespójność pomiędzy sobą załączników Nr 1 i Nr 3 do decyzji Starosty Nowotarskiego. Zgodnie z treścią decyzji załącznikiem Nr 3 jest projekt budowlany planowanej inwestycji. Projekt ten na stronie 15 zawiera część graficzną planowanej inwestycji, która jest naniesiona na mapie sytuacyjno wysokościowej do celów projektowych w skali 1:500. Praktycznie identyczny jest załącznik graficzny Nr 1 do decyzji Starosty Nowotarskiego. Z tą jednak niezwykle znaczącą różnicą, że w części graficznej projektu (załącznik Nr 3) w legendzie, symbolem szarych poprzecznych kresek koloru szarego oznaczono projektowaną nawierzchnię jezdni.

W załączniku Nr 1 do decyzji Starosty Nowotarskiego, oznaczono w ten sam sposób proponowany przebieg drogi na odcinku objętym inwestycją. Tak więc mimo, że w obydwu załącznikach taką samą powierzchnię terenu inwestycji oznaczono tym samym symbolem graficznym, to co innego oznacza on w załączniku Nr 1, a co innego w załączniku Nr 3. Pomiędzy jezdnią, a drogą istnieje bowiem diametralna różnica. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 5 ustawy o drogach publicznych, jezdnia to część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów. Droga oznacza natomiast budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 ww. ustawy). Powyższa niespójność w kontekście braku oznaczenia przebiegu linii rozgraniczających teren, tym bardziej nie daje niewątpliwej odpowiedzi, jaki teren zgodnie z decyzją jest terenem inwestycji oraz co i dokładnie gdzie ma być lokalizowane.

Przechodząc do dalszych rozważań wskazać należy, że opisane poniżej naruszenie prawa nie dotyczy całej inwestycji, a zatem nie mogłyby skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji w całości. Wyrażone poglądy winny natomiast zostać uwzględnione przez organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Zasadne jest bowiem stanowisko Wojewody Małopolskiego, że organ I instancji naruszył także § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym droga przeznaczona zarówno do ruchu pieszych jak i pojazdów powinna mieć wyodrębnioną jezdnię oraz pobocze lub chodnik. Starosta Nowotarski działając na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2011 r., znak: TA-6AW-557-170/11-297, Doc.: 1146001 - postanowieniem z dnia 23 listopada 2011 r., znak: BA.6740.5.10.201 I.RW wydał zgodę na odstępstwo od przepisów § 15 ust. 1 i § 24 ust. 2 ww. rozporządzenia w zakresie zwężenia pasa ruchu do szerokości 2,0 m oraz zwiększenia pochylenia niwelety jezdni do 19%. Jednakże zgoda na odstępstwo od ww. przepisów budowlanych nie obejmowała zgody na odstępstwo od § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. rozporządzenia, zatem niedopuszczalnym było zaprojektowanie ww. drogi bez wyodrębnionego pobocza. W tym zakresie nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że pobocze (lub chodnik) jest obligatoryjnym elementem drogi, jednak tylko w przypadku drogi, która jest przeznaczona dla ruchu pieszych, natomiast projektowana w niniejszej sprawie droga nie ma takiej funkcji i przeznaczenia, gdyż nie przewidziano tutaj ciągu pieszego. Podkreślić bowiem należy, że z części tekstowej projektu (str. 9) jednoznacznie wynika, że na całej jej długości ma znajdować się pobocze o szerokości od 0,5 do 0,75 metra, a rozbudowa drogi poprawi bezpieczeństwo ruchu pieszych (str. 22 projektu). Z powyższego wynika, że droga zaprojektowana została zarówno dla ruchu pojazdów jak i pieszych, a wydana decyzja jest w powyższym zakresie również niespójna z częścią tekstową zatwierdzonego projektu.

Odnosząc się do dalszych zarzutów należy wskazać, że nie było konieczne dołączanie do wniosku inwestora opinii właściwego ministra do spraw zdrowia w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, gdyż z oświadczenia projektanta wynika, iż planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach uzdrowiskowych. W tym zakresie należy podzielić zarzuty skargi. Są one również zasadne w zakresie dotyczącym opinii wydanej przez Zastępcę Dyrektora (...) S.A., Zakład (...) w N. z dnia 17 kwietnia 2013 r. Dodać w tym zakresie jedynie można, że planowana droga nie będzie przecinać linii kolejowej, a jedynie kończy się na działce należącej do PKP, przy czy kilka metrów od torowiska. Trafne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wystarczającą podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnie z ww. przepisem jest nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki, podczas gdy nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki w istocie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków i nie stanowi podstawy do wydania decyzji odmownej. Podkreślić w tym zakresie należy, że orzeczenie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a samo postępowanie ostatecznie umorzone.

Co się tyczy szeregu zarzutów Wojewody Małopolskiego nawiązujących do właściwego określenia terenu inwestycji, to stanowisko w tym przedmiocie zawarte jest w wyżej przedstawionych rozważaniach, do których organ winien się zastosować przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a które mają szerszy zakres, niż zarzuty organu II instancji. Konkludując tę część należy wskazać, że nieczytelność, niespójność i braki w oznaczeniu terenu inwestycji, o których mowa była wcześniej, w zasadzie nie dają możliwości jednoznacznego odniesienia się do szczegółowych rozwiązań w zakresie graficznym.

Co się tyczy pozostałych poglądów organu II instancji, w szczególności do braków projektu w zakresie numeracji itp., to w z uwagi na przedmiot postępowania braki te nie mogłyby stanowić podstawy do rozstrzygnięcia zasadzie art. 138 § 2 k.p.a.

Jeśli chodzi o zarzut uczestników odnośnie prawidłowości zawiadomień należy natomiast wskazać, że zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.