Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 7 września 2005 r.
II SA/Ke 72/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka.

Sędziowie WSA: Renata Detka (spr.), Beata Ziomek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) znak (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku,

III.

zasądza od Wojewody na rzecz C. K. 8 (osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) wydaną z upoważnienia Starosty, odmówiono C.K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 6 grudnia 2003 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji podał art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu podnosząc, że ze złożonych dokumentów wynika okres zatrudnienia C. K. wynoszący 34 lata i 9 miesięcy, a zatem stosownie do powołanego wyżej przepisu nie ma podstaw do przyznania świadczenia, albowiem przewiduje on osiągnięcie okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego dla mężczyzn co najmniej 35 lat.

Rozpoznając odwołanie wniesione od tego rozstrzygnięcia przez C.K., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wprawdzie w dacie orzekania przez organ II instancji obowiązywała już ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednak stosownie do treści art. 146 w niej zawartego, sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

Wyszczególniając wszystkie wykazane przez odwołującego się okresy zatrudnienia, organ II instancji ustalił, że udokumentował on łącznie 34 lata, 11 miesięcy i 19 dni, z wyłączeniem okresów urlopów bezpłatnych w latach 1992 i 1993, podczas zatrudnienia w A. Wymienione one zostały w "Zaświadczeniach o zatrudnieniu i wynagrodzeniu" wystawionych przez A. i brak jest podstaw do podważenia wiarygodności tych dokumentów. Dlatego też zainteresowany nie spełnia warunków do przyznania świadczenia emerytalnego.

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł C. K. podnosząc, że na świadectwie pracy nie ma żadnej informacji o pobieranych przez niego urlopach bezpłatnych, a wzmianka o tym na drukach RP-7 znalazła się pomyłkowo.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, albowiem organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności nie ocenił należycie wszystkich zgromadzonych dowodów, co wyraża się w ich wadliwej - bo niepełnej - ocenie (art. 7 i 77 k.p.a.).

Niewątpliwie najistotniejszą kwestią w sprawie jest ustalenie, czy skarżący spełnia przesłanki z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawidłowo przyjętego przez organ II instancji jako podstawę materialno-prawną orzekania. Konkretnie, czy osiągnął on wymagany tym przepisem okres uprawniający do emerytury wynoszący dla mężczyzn 35 lat.

Ocenę, że dokumenty dotyczące zatrudnienia przedstawione przez C. K. nie wykazują tego okresu, Wojewoda oparł na znajdujących się w aktach kserokopiach "zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu", w których znajdują się adnotacje o przebywaniu C. K. na urlopach bezpłatnych: od 5 lutego 1992 r. do 29 lutego 1992 r., od 12 lutego 1993 r. do 12 marca 1992 r. oraz od 4 maja 1993 r. do 5 czerwca 1993 r., które podlegają wyłączeniu z wymaganego stażu pracy uprawniającego do emerytury.

Rzecz jednak w tym, że w aktach znajdują się kserokopie dwóch innych dokumentów, których treść w zakresie urlopów bezpłatnych, przeczy informacjom zawartym w "zaświadczeniach".

Z zaświadczenia o zatrudnieniu wydanego przez Archiwizację i Przechowalnictwo Akt wynika bowiem, że C. K. w czasie zatrudnienia w A., nie przebywał na urlopach bezpłatnych (k. 8 akt administracyjnych). To samo potwierdza pismo skierowane do skarżącego dnia 1 marca 2004 r. przez tę samą instytucję (k. 28).

Rozbieżności w treści powyższych dokumentów skarżący sygnalizował w odwołaniu, jednak organ II instancji nie odniósł się do tej okoliczności w sposób należyty, nie wyjaśnił sprzeczności w informacjach zawartych w omówionych wyżej dowodach, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można nawet dociec tego, czy ją w ogóle dostrzegł. Wyrażone tam stanowisko, o "braku podstaw do podważenia wiarygodności" treści zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu trudno uznać za przekonujące, skoro nie zostało niczym umotywowane. Przede wszystkim jednak, nie odnosi się ono w żaden sposób do dowodów przeciwnych i nie wyjaśnia, dlaczego organ odmówił im wiary.

Taka ocena dowodów nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., a skoro odnosi się do ustalenia najistotniejszej w sprawie okoliczności, to niewątpliwie ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji powodując konieczność jej uchylenia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1I znajduje uzasadnienie w treści art. 152 ustawy, a orzeczenie o kosztach postępowania w art. 200 p.p.s.a.

Rozstrzygając sprawę ponownie organ II instancji uwzględniając poczynione wyżej uwagi wyda stosowne rozstrzygnięcie, przeprowadzając postępowanie mające na celu wyjaśnienie, która informacja w zakresie urlopu bezpłatnego odpowiada prawdzie, a następnie dokona ustaleń w oparciu o znajdujące się w aktach dowody, co poprzedzi prawidłowo przeprowadzoną ich oceną, zgodną z art. 107 § 3 k.p.a.