II SA/Ke 673/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3123738

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 stycznia 2021 r. II SA/Ke 673/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka.

Sędziowie WSA: Beata Ziomek (spr.), Jacek Kuza.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2020 r., znak: (...) w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji;

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. L. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 14 maja 2020 r., znak: (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy decyzję z dnia 21 stycznia 2020 r., znak: (...), orzekającą o odmowie przyznania K. L. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na córkę - K. L.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny.

Reprezentujący stronę pełnomocnik - adw. M. S. powołując się na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych wniósł o przyznanie K. L. świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy między kwotą świadczenia a pobieraną emeryturą w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i koniecznością sprawowania opieki nad córką - K. L., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności całkowitej opieki osób drugich.

Działający z upoważnienia Burmistrza Gminy i Miasta Kierownik MGOPS na podstawie art. 3 pkt 11, art. 17 ust. 5 pkt 1, art. 20, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 220 z późn. zm.), dalej jako uśr, odmówił świadczenia pielęgnacyjnego z powodu niespełniania warunków do jego przyznania.

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony zarzucił organowi dokonanie błędnej wykładniart. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, z pominięciem uregulowań konstytucyjnych z art. 32 ust. 1, art. 2, art. 71 ust. 1 zd. 2, art. 69 Konstytucji RP, a także w sprzeczności z wykładnią prezentowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wskazał, że w oparciu o prawidłową wykładnię tego przepisu organ powinien przyznać wnioskodawczyni świadczenie pielęgnacyjne w wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia a emeryturą, która wynosi 1135,38 zł miesięcznie i jest niższa niż kwota świadczenia wynoszącego od 1 stycznia 2020 r. - 1830 zł. Pozostałe warunki przyznania świadczenia są przez stronę spełnione.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło brzmienie art. 17 ust. 5 lit. a uśr stwierdzając, że skoro K. L. pobiera emeryturę to zgodnie z treścią tego przepisu nie spełnia warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak zauważył organ, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17 orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 zd. drugie w zw. z art. 32 ust. 1 konstytucji RP. Uwzględniając wskazania TK co do utraty mocy obowiązującej, po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP, przestał on obowiązywać we wskazanym zakresie od 9 stycznia 2020 r. Oznacza to, że tylko pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stanowi obecnie przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Jednocześnie Kolegium podzieliło ten kierunek w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, brak jest podstaw do wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy wysokością emerytury a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego byłoby możliwe po zawieszeniu przez stronę emerytury i przedłożeniu stosownej decyzji ZUS, zaś do tego czasu strona skarżąca wypełnia negatywną przesłankę uniemożliwiającą przyznanie wnioskowanego świadczenia.

W skardze do tut. Sądu K. L. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w zw. z art. 32 ust. 1, art. 2, art. 71 ust. 1 zd. 2 i art. 69 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię naruszającą konstytucyjne zasady: równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej, obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej i osobom niepełnosprawnym, prowadzącą do przyjęcia, że przepis wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury w całości, a nie tylko do wysokości tej emerytury.

W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przyjęta przez SKO koncepcja przyznania świadczenia pielęgnacyjnego po zawieszeniu prawa do emerytury jest tylko jednym z poglądów prezentowanych w orzecznictwie i skarżąca nie ma żadnych gwarancji, że zawieszając prawo do emerytury organ ponownie rozpoznający jej wniosek, do stanowiska Kolegium się przychyli.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów niż podniesionych w skardze.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca w dacie składania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (12 grudnia 2019 r.) była uprawniona do świadczenia emerytalnego. Wysokość emerytury od 1 marca 2019 r., zgodnie z decyzją ZUS wynosiła 1135,38 zł.

Na tle spraw związanych z uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego osób, które mają ustalone prawo do emerytury można zaobserwować pewną rozbieżność. W wyroku z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1334/20 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr nie jest możliwy zbieg świadczenia pielęgnacyjnego i świadczenia emerytalnego, co oznacza, że strona nie ma możliwości wyboru świadczenia wyższego kwotowo, ani nie jest możliwa ich wzajemna kompensacja umożliwiająca pobieranie ich obu do wysokości wyższego kwotowo. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. W swojej argumentacji NSA wskazał, że powołany wyżej przepis adresowany jest do osób aktywnych zawodowo, nie mających ustalonego prawa do emerytury. Z zatrudnienia bowiem zrezygnować mogą (odpowiednio go nie podejmować) tylko osoby aktywne zawodowo (w wieku przedemerytalnym) dla których praca, a nie emerytura jest głównym źródłem utrzymania. Osoby mające ustalone prawo do emerytury "zrezygnowały" z zatrudnienia lub odpowiednio go nie podejmują nie ze względu na opiekę nad inną osobą, lecz z uwagi na nabycie prawa do emerytury, które to prawo jest dużo silniejsze (pewniejsze i stabilniejsze) od prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem NSA okoliczność, że świadczenie emerytalne pewnej grupy osób mającej ustalone prawo do emerytury jest kwotowo niższe od świadczenia pielęgnacyjnego nie uprawnia do stosowania takich zabiegów interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, które przeczą jego treści (podobnie NSA w wyrokach: z 6 kwietnia 2017 r.; I OSK 2950/15, z 10 lipca 2018 r. I OSK 134/18). Poszczególne kategorie podmiotów winny być traktowane równo, tzn. według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących, tylko wówczas, gdy u podłoża określonych regulacji prawnych leży jednakowa sytuacja faktyczna tych podmiotów (por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 1996 r., K 11/96). Osoby mające ustalone prawo do emerytury, choćby niższe kwotowo od świadczenia pielęgnacyjnego, a opiekujące się niepełnosprawnymi członkami swoich rodzin, nie pozostają w takiej samej sytuacji jak osoby, które tego prawa jeszcze nie nabyły.

W rezultacie dokonanej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr NSA uznał, że do nabycia uprawnienia przez podmiot wymieniony w tym przepisie niezbędna jest inicjatywa ustawodawcza.

Inny pogląd uznający potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej, systemowej, został także wyrażony orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1546/19, z 27 maja 2020 r. sygn. akt 2375/19, z 24 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 650/20).

Ta linia orzecznicza zwraca uwagę na kontekst historyczny pojawienia się art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w systemie prawa. W dacie uchwalenia ustawy o świadczeniach rodzinnych wysokość ówczesnego świadczenia pielęgnacyjnego była niższa niż najniższe ówczesne wysokości świadczeń wyłączających prawo do tego świadczenia. Tym samym wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, którego celem jest zrekompensowanie danej osobie strat, jakie ponosi w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, było uzasadnione i zgodne z systemem aksjologicznym wyrażonym w Konstytucji RP. W przypadku osób, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego było konsekwencją posiadania źródła utrzymania, którego wysokość przewyższała pierwotnie wysokość tego świadczenia. Ta relacja ekonomiczna przedmiotowych świadczeń utrzymywała się do 1 maja 2014 r., kiedy toświadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł i stało się nieznacznie wyższe od najniższej emerytury, a następnie było waloryzowane i obecnie jest już znacznie wyższe od otrzymywanej emerytury. Intencją ustawodawcy wprowadzającego przedmiotowe wyłączenie było, aby uprawniony opiekun nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji gdy otrzymuje świadczenie wyższe. Podkreśla się, że odczytanie znaczenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w obecnych realiach jako pozbawiającego w całości świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującegoświadczenie znacznie niższe, pozostaje w sprzeczności z wynikami wykładni systemowej oraz funkcjonalnej (zob. wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1546/19). W wyroku z 24 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1416/20 NSA uznał, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr powinien być interpretowany w taki sposób, że pozbawia przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 ustawy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymanej emerytury.

W tym kierunku obowiązek organów władzy publicznej dokonywania prokonstytucyjnej wykładniart. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, pozwalającej na realizację przede wszystkim zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1), opiera się na wywodzonej z art. 8 ust. 2 Konstytucji, zasadzie bezpośredniego stosowania jej przepisów. Taki sam obowiązek prokonstytucyjnej interpretacji przepisów prawa spoczywa na sądzie administracyjnym, sprawującym wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej.

Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr uzasadniałaby przyjęcie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje - w jakiejkolwiek wysokości - opiekunowi, który ma ustalone prawo do emerytury. Taka wykładnia, w ocenie Sądu, naruszałaby jednak konstytucyjną zasadę równości, zgodnie z którą wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.

Jak wynika z art. 17 ust. 1 uśr, istotną cechą osób, będących adresatami zawartej tam normy prawnej określającej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Sytuacja osób, których istotną cechą wspólną jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, została zróżnicowana w ten sposób, że tym podmiotom, które mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr pozbawiono świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20). Jednocześnie, tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 uśr umożliwiono wybór świadczenia pielęgnacyjnego. Przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń tym, którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach. W związku z tym zróżnicowaniem należy podkreślić, że wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 23 listopada 2010 r., K 5/10, z dnia 19 kwietnia 2011 r., P 41/09, z dnia 18 czerwca 2013 r., K 37/12, z dnia 5 listopada 2013 r., K 40/12; z dnia 17 czerwca 2014 r., P 6/12). Odnośnie zróżnicowania poziomu świadczeń pielęgnacyjnych dla opiekunów osób niepełnosprawnych Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015 r., sygn. K 38/13 wypowiedział się, że ustawodawca jest obowiązany precyzyjnie ustalić racjonalne przesłanki, od których uzależni zróżnicowany poziom świadczenia, przyjmując za punkt wyjścia jednakowe traktowanie takich opiekunów.

W świetle powyższego, nie sposób znaleźć przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, w sytuacji gdy toświadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne. Należy tylko rozwiązać problem zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do świadczenia emerytalno-rentowego.

W analizowanej sprawie Kolegium przychyliło się do stanowiska, zgodnie z którym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej byłoby możliwe po zawieszeniu przez nią emerytury i Sąd w pełni ten pogląd podziela. Tym samym wbrew żądaniu zawartemu we wniosku skarżącej z 12 grudnia 2019 r. nie jest możliwa wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy między kwotą tego świadczenia a pobieraną emeryturą. Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 uśr, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. W orzecznictwie podkreśla się, że praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno-rentowe. Bardziej trafne jest więc rozwiązanie polegające na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego (por wyroki NSA: z dnia 27 maja 2020 r., sygn. 2375/19; z dnia 24 sierpnia 2020 r., sygn. I OSK 650/20).

W przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 uśr, gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Biorąc jednak pod uwagę przedstawione powyżej zasady konstytucyjne uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna mieć możliwość wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie - emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 53 z późn. zm.). Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 tej ustawy skutkować będzie wstrzymaniem jej wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty emerytury. Emerytura jest prawem niezbywalnym, jednak uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w postaci posiadania prawa do emerytury.

O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, organ powinien poinformować skarżącą. Obowiązek organów administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielania im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek wynika wprost z art. 9 k.p.a., zaś gwarancje pozytywnego załatwienia sprawy wzmacnia art. 79a k.p.a. Temu obowiązkowi nie sprostały organy. Poinformowanie bowiem skarżącej w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego (czyli organu II instancji) o możliwości zawieszenia emerytury i przedłożenia na tą okoliczność decyzji ZUS, nie umożliwia skarżącej wyboru świadczenia w toku postępowania administracyjnego, wszczętego na jej wniosek. Dopiero wskazane wyżej działania organu I instancji i odmowa strony z rezygnacji z żądania określonego we wniosku stanowią dla tego organu podstawę do oceny, czy zachodzą negatywne przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Nie podejmując wymienionych wyżej czynności organy nie zgromadziły materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całokształtu materiału dowodowego, który pozwoliłby na dokonanie prawidłowych ustaleń mających istotne znaczenie w sprawie, czym naruszyły art. 7, 9, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. W tym kontekście co najmniej przedwczesne jest stwierdzenie, że K. L. nie spełnia wymogów do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, co powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie jego przyznania.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uwzględni wskazania Sądu, a następnie da wyraz swojemu stanowisku w treści uzasadnienia.

Mając na uwadze powyższe względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.