Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
II SA/Ke 635/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian.

Sędziowie WSA: Beata Ziomek, Asesor Jacek Kuza (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia (...). numer (...) w przedmiocie: uchylenia czynności materialno-technicznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...), orzekającą o uchyleniu czynności technicznej zameldowania J. S. na pobyt stały w lokalu przy ulicy J. w K.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że zameldowanie jest czynnością materialno - techniczną organu ewidencji ludności i może być dokonane jedynie wówczas, gdy zostanie spełniony podstawowy element niezbędny do zameldowania, tj. faktyczne przybywanie osoby w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Następnie organ ustalił, że J. S. został w dniu 1 marca 2001 r. zameldowany na pobyt stały przy ulicy J. w K., choć w tym czasie w lokalu znajdującym się pod tym adresem wcale nie mieszkał. Mieszkał natomiast w nowo wybudowanym na tej samej nieruchomości domu, który nie posiadał numeru porządkowego.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ uznał, że wniosek E.G. z dnia 6 lipca 2004 r. o wymeldowanie J. S. nie mógł być uwzględniony, bo o wymeldowaniu można orzekać tylko wtedy, gdy osoba wymeldowywana była w danym lokalu prawidłowo zameldowana. Prawidłowo więc organ I instancji orzekł o uchyleniu czynności materialno - technicznej polegającej na zameldowaniu J.S. pod adresem: K., ulica T., gdyż czynność ta została dokonana sprzecznie z art. 9 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody, J. S. wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stwierdził on, że był przekonany, iż od 8 marca 2001 r. zameldowany został w nowo wybudowanym budynku, stojącym na tej samej posesji, na której stał stary drewniany dom należący do rodziny G., ponieważ posesja ta miała tylko jeden numer. Przyznał, że nigdy nie mieszkał w starym budynku położonym przy ulicy J., oraz że nowo wybudowany budynek w którym mieszkał nie miał nadanego numeru, ponieważ nie był odebrany przez inspektora nadzoru. Na potwierdzenie faktu zamieszkiwania w nowym budynku dołączył oświadczenia świadków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).

Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, w tym również w dołączonych do skargi oświadczeniach świadków. Z jego analizy wynika niewątpliwie, że w dacie zameldowania J.S. pod adresem K., ul. J., tj. 1 marca 2001 r., adres ten dotyczył starego drewnianego budynku mieszkalnego stojącego od frontu, w którym J. S. nigdy nie mieszkał. Mieszkał natomiast w nowo wybudowanym budynku murowanym położonym na tej samej nieruchomości w głębi, ale budynek ten nie miał wówczas nadanego numeru porządkowego.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.), organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.

Według ust. 2 tego artykułu, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

Przytoczone przepisy przewidują dwa odmienne rodzaje postępowań zmierzających do realizacji, określonych w ustawie (por. zwłaszcza jej art. 4, art. 5, art. 8 i art. 9) warunków zameldowania. Jednakże o ile w strukturze prostego postępowania rejestracyjnego z art. 47 ust. 1 właściwy organ, niczego nie rozstrzygając, ogranicza się do sprawdzenia czy formularz zgłoszenia jest dobrze wypełniony pod względem wymagań formalnych, o tyle zupełnie inne zadanie ma organ decydujący w sprawie zameldowania w procesie administracyjnym. Istotą tego postępowania wyraźnie dostrzegalną w porównaniu z postępowaniem rejestracyjnym, jest rozstrzyganie - według reguł ogólnego postępowania administracyjnego - o tym czy zachodzą materialnoprawne przesłanki zameldowania. W procesie administracyjnym nie chodzi o to, czy zgłoszenie odpowiadało wymaganiom formalnym, ale czy zachodzą materialnoprawne warunki obowiązku meldunkowego. Postępowanie to kończy rozstrzygnięcie wątpliwości meldunkowych w drodze decyzji administracyjnej (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1991 r., III AZP 6/91 - OSNC 1992 nr 4, poz. 51). Treść tej decyzji sprowadza się, w razie potwierdzenia się wątpliwości co do istnienia przesłanek warunkujących zameldowanie, do anulowania czynność zameldowania.

Zgodnie z art. 9 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.), przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu.

Z przepisów tych wynika, co trafnie zauważyły organy obu instancji, że warunkiem niezbędnym do zameldowania w danym lokalu, jest rzeczywiste zamieszkiwanie w tym lokalu. Zameldowanie następuje przy tym pod oznaczonym adresem, który określa się przez podanie w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego (art. 9b ust. 1 i 2 powoływanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.

Ponieważ w niniejszej sprawie, na skutek zgłoszonych przez E.G. we wniosku z dnia 5 lipca 2004 r. wątpliwości co do danych warunkujących zameldowanie J.S. okazało się, że skarżący nigdy nie mieszkał w lokalu znajdującym się w K. przy ulicy J., zasadnie organ I instancji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.), orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania pod tym adresem.

Należy dodać, że niedopuszczalna była interpretacja zaprezentowana w skardze, jakoby zameldowanie J. S. dokonane 1 marca 2001 r. pod adresem K., ul. J., dotyczyło również nowo wybudowanego na tej samej posesji domu, w którym skarżący wtedy mieszkał. Ponieważ adres określa się przez podanie m.in. numeru domu, a w razie wybudowania na tej samej działce drugiego domu, nadaje się mu na wniosek lub z urzędu nowy numer z literą (por. § 8 ust. 2 i 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. w sprawie numeracji nieruchomości Dz. U. Nr 23/68 poz. 151 ze zm. obowiązujący do dnia 8 października 2004 r.), zameldowanie pod adresem ulica J. jednoznacznie wskazuje na zameldowanie w lokalu, który był na tej nieruchomości wcześniej, tj. w drewnianym domu położonym od frontu. Zameldowanie w nowo wybudowanym w głębi działki budynku murowanym mogło nastąpić dopiero po nadaniu mu odpowiedniego numeru. To natomiast mogło nastąpić dopiero po wydaniu przez właściwy organ, w trybie art. art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego decyzji w sprawie pozwolenia na jego użytkowanie. Ponieważ skarżący przyznał, że w dacie 1 marca 2001 r. tj. w dacie jego zameldowania, nowy budynek wybudowany w głębi działki położonej przy ul. J. "nie był odebrany przez inspektora nadzoru", to nie mogło co do niego być wydane pozwolenie na użytkowanie, ani też nie mógł w nim zostać zameldowany skarżący.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).