Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1525671

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 15 kwietnia 2014 r.
II SA/Ke 62/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka.

Sędziowie WSA: Jacek Kuza (spr.), Dorota Pędziwilk-Moskal.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego

I.

oddala skargę;

II.

przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata W. C. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) po rozpatrzeniu odwołania E. K.od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) nakazującej E. K. rozbiórkę ogrodzenia działki nr 1064/2 w (...), gm. (...), wykonanego bez wymaganego zgłoszenia, od strony drogi powiatowej Nr 0181T Sędowice - Wrocieryż, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że działania w sprawie przedmiotowego ogrodzenia działki nr 1064/2 zostały podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na skutek pisma Powiatowego Zarządu Dróg z dnia 15 lipca 2013 r. informującego o jego wykonaniu niezgodnie z warunkami postanowienia z dnia (...). W trakcie kontroli w dniu 5 sierpnia 2013 r. przedstawiciele Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalili, że od strony drogi powiatowej, w odległości 1,0-1,1 m od krawędzi jezdni wykonane zostało nowe ogrodzenie o łącznej długości 18, 85 m i wysokości 1,55m. Na długości 13,3 m ogrodzenie to jest wykonane z betonowych elementów prefabrykowanych, a na długości 5,55 m (przesuwna brama i furtka) ogrodzenie to jest wykonane z elementów stalowych. Powyższe ustalenia zostały zobrazowane szkicem sytuacyjnym sporządzonym na kopii fragmentu mapy geodezyjnej, a także udokumentowane wykonanymi zdjęciami.

Uczestniczący w kontroli E. K. oświadczył, że jest inwestorem ogrodzenia, wykonanego w miejscu istniejącego wcześniej ogrodzenia na jego działce i bez naruszenia pasa drogowego. Część natomiast jego działki została zajęta przez Powiatowy Zarząd Dróg bez jego zgody, jak również bez poinformowania go o tym fakcie. Ogrodzenie wykonał w lipcu 2012 r., tj. zaraz po zgłoszeniu jego budowy w Starostwie Powiatowym, nie wiedząc, że Starosta wniesie sprzeciw. Nie przedłożył natomiast zgłoszenia budowy tego ogrodzenia.

W oparciu o powyższe ustalenia oraz pozyskane kopie dokumentów dotyczących zgłoszenia budowy przedmiotowego ogrodzenia, dokonanego przez E. K.w dniu 4 lipca 2012 r., w Starostwie Powiatowym, organ I instancji pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. zawiadomił strony w sprawie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ogrodzenia działki Nr 1064/2 w (...), wykonanego od strony drogi powiatowej.

W dniu zaś (...) zapadła decyzja organu I instancji, będąca przedmiotem obecnego rozpatrywania.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji stwierdził, że przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. stanowi, że budowa ogrodzeń od strony dróg i ulic wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Stosownie natomiast do ust. 5, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do ich wykonania można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Z akt sprawy wynika, że inwestor E. K. dokonał w dniu 4 lipca 2012 r. zgłoszenia budowy ogrodzenia działki Nr 1064/2 w (...), od strony drogi powiatowej, jednakże z ustaleń dokonanych przez przedstawicieli Powiatowego Zarządu Dróg w dniu 4 lipca 2012 r. wynika, że w dniu tym ogrodzenie to było już wykonane i to w sposób niezgodny z warunkami określonymi w postanowieniu Zarządu Powiatu z dnia (...). Jednocześnie z akt sprawy wynika, że Starosta decyzją z dnia (...) wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego w dniu 4 lipca 2012 r. przez E.K., z uwagi na brak uzupełnienia tego zgłoszenia przez zgłaszającego.

W oparciu o takie ustalenia organ stwierdził więc, że zgłoszenie zostało dokonane przez inwestora E. K.dopiero po wybudowaniu przedmiotowego ogrodzenia. Tym samym ogrodzenie to zostało zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez zgłoszenia wymaganego przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., co skutkuje zastosowaniem przepisu art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. Stosownie bowiem do linii orzeczniczej sądów administracyjnych ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym rozumianym jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W kontekście definicji obiektu budowlanego organ II instancji jednak uznał, że urządzenia budowlane, a więc i ogrodzenia stanowią obok budynku lub budowli, część określonego obiektu budowlanego. Istotną cechą związania urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym nie jest fizyczne połączenie, lecz związek funkcjonalny, polegający na zapewnieniu możliwości użytkowania określonych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Uznanie urządzenia budowlanego (a więc i ogrodzenia) jako części obiektu budowlanego oznacza, iż w przypadku wybudowania ogrodzenia w warunkach samowoli budowlanej zastosowanie znajduje przepis art. 49b Prawa budowlanego.

Organ zauważył również, że przedmiotowe ogrodzenie zostało usytuowane w odległości 1,0-1,1 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej Nr 0 181 T, a jednocześnie zarządca drogi, tj. Powiatowy Zarząd Dróg kwestionuje to usytuowanie, podnosząc, że zostało ono zlokalizowane w pasie drogowym, w sposób niezgodny z warunkami określonymi w postanowieniu Zarządu Powiatu z dnia (...) Usytuowanie przedmiotowego ogrodzenia niezgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, powoduje brak możliwości jego legalizacji, tym bardziej, że z takim usytuowaniem przedmiotowego ogrodzenia nie zgadza się Powiatowy Zarząd Dróg, będący zarządcą drogi powiatowej Nr 0181 T, wskazując, że zostało ono usytuowane niezgodnie z warunkami określonymi w postanowieniu z dnia (...), wg których ogrodzenie to winno znajdować się w miejscu starego ogrodzenia i w linii ogrodzeń sąsiednich, a jego minimalna odległość od krawędzi jezdni drogi powiatowej Nr 0181 T przez wieś Sędowice - Wrocieryż winna wynosić 2,10 m.

Organ wyjaśnił dalej, że zgodnie z przepisem ust. 2 art. 49b ustawy Prawo budowlane z 1994 r. warunkiem umożliwiającym legalizację obiektu budowlanego wybudowanego samowolnie jest między innymi brak naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych.

Dokonując oceny przedmiotowego ogrodzenia pod kątem spełnienia ww. warunków, WINB stwierdził, że jakkolwiek nie można przesądzić o zgodności przedmiotowego ogrodzenia z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż Gmina Michałów nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak przesłanką przesądzającą o braku potrzeby stosowania procedury legalizacyjnej przewidzianej w ust. 2 i 3 art. 49b ustawy Prawo budowlane z 1994 r., jest jego usytuowanie naruszające przepis art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, które uniemożliwia doprowadzenie go do stanu zgodnego z tym przepisem (inne usytuowanie ogrodzenia wymaga dokonania stosownego zgłoszenia na jego budowę, o czym stanowi przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.), powodując tym samym brak możliwości jego legalizacji z uwagi brak spełnienia warunku zgodności z przepisami.

Brak zaś potrzeby zastosowania procedury legalizacyjnej przewidzianej w ust. 2 i 3 art. 49b ustawy Prawo budowlane z 1994 r., przesądza o zastosowaniu art. 49b ust. 1, czyli nakazaniu rozbiórki samowolnie wzniesionego ogrodzenia.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że argument, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało usytuowane w miejscu istniejącego poprzednio ogrodzenia, należy uznać za gołosłowny. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach organu I instancji dokumentu w postaci postanowienia Zarządu Powiatu z dnia (...) Znak: ż...ś - posiadającego wartość dowodową w świetle art. 76 k.p.a., tj. stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone - poprzednio istniejące ogrodzenie przedmiotowej działki znajdowało się w odległości 2,10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej Nr 0181 T oraz w linii ogrodzeń na działkach sąsiednich, a zatem nie można uznać, ażeby obecne ogrodzenie usytuowane w odległości 1,0-1,1 m od krawędzi jezdni, znajdowało się w miejscu istniejącego poprzednio ogrodzenia.

Należy przy tym zauważyć, że jeśli skarżący nie zgadzał się z ww. postanowieniem Zarządu Powiatu z dnia (...), mógł je zaskarżyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organy nadzoru budowlanego nie mogą natomiast kwestionować ustaleń zarządcy drogi co do szerokości pasa drogowego. Organom nadzoru budowlanego nie podlegają również sprawy dotyczące zajmowania działek pod pas drogowy. Ewentualne zatem zajęcie części działki 1064/2 pod pas drogowy drogi powiatowej należy wyjaśnić z zarządcą tej drogi.

Ponadto działanie Powiatowego Zarządu Dróg nie podlega ocenie organów nadzoru budowlanego. Niemniej odnosząc się do argumentu odwołania odnośnie braku powiadomienia skarżącego przez PZD o wizji lokalnej, WINB zauważył, że wizja ta została dokonana w obecności skarżącego, co wynika z notatki służbowej z dnia 4 lipca 2012 r.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. K. wniósł o uznanie decyzji WINB za nieważną.

Powołał się na pisma składane w toku postępowania oraz na swoją niepełnosprawność.

Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego popierając skargę zarzucił, że w postanowieniu z dnia (...) zawarte jest nieostre sformułowanie o miejscu postawienia ogrodzenia sprowadzające się do określenia "w miejscu starego ogrodzenia". Tymczasem skarżący podnosi, że nowe ogrodzenie zrealizował w tym samym miejscu, co poprzednie. Odnośnie wskazania usytuowania nowego ogrodzenia w odległości 2,10 m od drogi pełnomocnik skarżącego podniósł, że droga ta została poszerzona, nie wiadomo do jakiego miejsca sięga własność działki skarżącego i jak to się ma do istniejącej drogi. Organ nie ustalił, gdzie stało stare ogrodzenie, a kryteria zastosowane w tym postanowieniu wzajemnie się wykluczają.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa.

W toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze nie zostało zakwestionowane ustalenie organów nadzoru budowlanego, że skarżący E. K. jako inwestor, dokonał w lipcu 2012 r. samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu bez wymaganego zgłoszenia opisanego w decyzji rozbiórkowej ogrodzenia. Ustalenie takie znajduje przy tym pełne potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Nie budzi również wątpliwości Sądu prawna kwalifikacja wykonanych robót budowlanych.

Traktowanie ogrodzenia wybudowanego samowolnie od strony drogi publicznej jako urządzenia budowlanego stanowiącego część obiektu budowlanego podlegającego regulacji, o jakiej mowa w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, wynika z utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, a także z poglądów doktryny (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2010 r., II OSK 1195/09, LEX nr 597159 oraz Zygmunt Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz. Warszawa 2006, str. 62). Konieczność dokonania zgłoszenia przed przystąpieniem do budowy takiego ogrodzenia wynika natomiast z treści art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Niekwestionowana przez skarżącego ani w skardze, ani w odwołaniu, ani też w piśmie z dnia 26 lipca 2013 r. (k. I-8) okoliczność braku skutecznego dokonania takiego zgłoszenia - wynika z dwóch niezależnych faktów. Po pierwsze z tego, że z dołączonej do akt sprawy notatki urzędowej sporządzonej po dokonaniu z udziałem skarżącego wizji lokalnej w dniu 4 lipca 2012 r. na działce ewidencyjnej nr 1064/2 położonej w (...) wynika, że już w tym dniu, tj. w dniu dokonania przez E. K. zgłoszenia budowy ogrodzenia od strony drogi powiatowej na ww. działce, ogrodzenie to było wybudowane. Po drugie natomiast, z dołączonego do akt sprawy postanowienia Starosty z dnia (...), znak (...) oraz z decyzji tego samego organu z dnia (...) o tym samym znaku wynika, że od zgłoszenia budowy ogrodzenia dokonanego przez E. K. w dniu 4 lipca 2012 r., został złożony sprzeciw, wobec nie uzupełnienia zgłoszenia w terminie zakreślonym przez Starostę w postanowieniu z dnia (...). W konsekwencji dokonane zgłoszenie nie mogło uzasadniać rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych.

Zarzuty formułowane w toku postępowania przez skarżącego koncentrowały się wokół dwóch kwestii.

Po pierwsze skarżący uważał, że usytuowanie spornego ogrodzenia odpowiada wielkości jego działki, jakiej jest właścicielem na podstawie aktu notarialnego oraz odpowiada dotychczasowemu usytuowaniu poprzedniego ogrodzenia, które zostało wykonane w 1965 r.

Po drugie skarżący zakwestionował spójność postanowienia Zarządu Powiatu Pińczowskiego z dnia (...) zezwalającego mu na usytuowanie trwałego ogrodzenia działki nr 1064/2 położonej w (...), w zakresie tegoż usytuowania. W postanowieniu tym bowiem określono to usytuowanie na podstawie trzech parametrów: w odległości 2,10 mb od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej Nr 0181 T przez wieś Sędowice-Wrocieryż (1), to jest w miejscu istniejącego starego ogrodzenia (2) i w linii ogrodzeń sąsiednich (3). Jeden z tych parametrów, dotyczący konieczności usytuowania nowego ogrodzenia w miejscu istniejącego starego ogrodzenia kłóci się, zdaniem skarżącego z pozostałymi, ponieważ według twierdzeń E. K.wybudował on sporne ogrodzenie dokładnie w miejscu starego ogrodzenia, choć nie w linii sąsiednich ogrodzeń, ani też z zachowaniem odległości 2,10 metra od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej.

W istocie więc przedstawione zarzuty nie podważały samowolnego charakteru wybudowanego ogrodzenia, ale tylko brak próby jego legalizacji mającej być uzasadnioną z racji zgodnego, zdaniem skarżącego, z prawem usytuowania tego ogrodzenia.

Przedstawione zarzuty nie mogły podważyć legalności zaskarżonej decyzji z następujących powodów.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zastrzeżony w przytoczonym przepisie ustęp 2 przewiduje możliwość legalizacji samowolnej budowy. Jednym jednak z koniecznych warunków takiej legalizacji jest brak naruszania przez samowolną budowę przepisów, w tym techniczno-budowlanych.

Do przepisów takich w okolicznościach sprawy dotyczącej budowy ogrodzenia od strony drogi powiatowej, należy ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 216 z późn. zm.), która w art. 39 ust. 1 pkt 1 zabrania między innymi dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W konsekwencji ustawa ta w art. 43 ust. 1 lp. 3b) tabeli stwierdza, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 metrów w terenie zabudowanym w przypadku drogi powiatowej. W art. 43 ust. 2 tej ustawy została natomiast przewidziana możliwość odstąpienia od wymaganych odległości. Zgodnie z nim bowiem, w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Korzystając z tej możliwości E. K. złożył do Zarządu Powiatu wniosek o wyrażenie zgody na usytuowanie trwałego ogrodzenia jego działki nr ewid. 1064/2 według jego propozycji. W efekcie uzyskał zezwolenie na "usytuowanie trwałego ogrodzenia działki nr 1064/2 położonej w (...), w odległości minimum 2,10 mb od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej Nr 0181 T przez wieś Sędowice-Wrocieryż, tj. w miejscu istniejącego starego ogrodzenia i w linii ogrodzeń sąsiednich wg przedstawionego załącznika graficznego", zawarte w postanowieniu Zarządu Powiatu z dnia (...). Postanowienie to uwzględniało w całości żądanie strony, w związku z czym odstąpiono od jego uzasadnienia na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. Postanowienie to stało się ostateczne w I instancji. Odnosząc się w tej sytuacji do obecnych zastrzeżeń skarżącego do tego postanowienia należy zauważyć, że skoro było ono w całości zgodne z jego żądaniem, określało położenie projektowanego wówczas ogrodzenia według przedstawionego przez samą stronę załącznika graficznego, nie zostało przez niego zaskarżone, ani też E. K. nie zwrócił się do właściwego organu o jego wykładnię w trybie art. 113 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a.k.p.a., a ponadto nie może być weryfikowane przez organ nadzoru budowlanego, ani też przez Sąd w niniejszej sprawie - to zarzut skarżącego dotyczący wadliwości tego postanowienia nie może być w żadnym razie uwzględniony.

Ponadto w ocenie Sądu, zarzucana sprzeczność wskazań usytuowania ogrodzenia, w rzeczywistości nie ma miejsca. Twierdzenie skarżącego odnośnie usytuowania spornego ogrodzenia w tym samym miejscu, gdzie stało poprzednie ogrodzenie, jest zupełnie niewiarygodne w świetle przedstawionych powyżej okoliczności wydania postanowienia Zarządu Powiatu z dnia (...). Jest ono również całkowicie gołosłowne. Nawet jednak gdyby przyjąć je za prawdziwe, to i tak skarżący nie może twierdzić, że mógł mieć wątpliwość, co do usytuowania tego ogrodzenia, skoro pozostałe dwa kryteria jego umiejscowienia były całkowicie jednoznaczne i wskazywały na inne usytuowanie, niż obecnie uważa skarżący. Jeśli jednak skarżący miał jakieś wątpliwości co do treści tego postanowienia, to miał możliwość i obowiązek je usunąć czy to w drodze zaskarżenia postanowienia Zarządu Powiatu z dnia (...), czy też poprzez zwrócenie się do tego organu o wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści w trybie art. 113 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. Co więcej, skarżący miał obowiązek to uczynić jeszcze przed zgłoszeniem zamiaru wykonania przedmiotowego ogrodzenia (oraz oczywiście przed przystąpieniem do jego budowy), do którego to zgłoszenia powinien był dołączyć wspomniane postanowienie. Skarżący jednak tego nie uczynił ani przy zgłoszeniu, ani nawet w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 16 lipca 2012 r. do uzupełnienia zgłoszenia, które to wezwanie wprost nakazywało mu dołączenie szkicu działki nr 1064/2 z precyzyjnym określeniem usytuowania projektowanego ogrodzenia i z zaznaczeniem odległości ogrodzenia od krawędzi jezdni drogi oraz nakazywało przedłożenie zgody zarządcy drogi, tj. Powiatowego Zarządu Dróg na planowane usytuowanie ogrodzenia w odległości mniejszej od wymaganych ustawowo 8 metrów.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że nie istniała w sprawie możliwość legalizacji samowolnie wzniesionego ogrodzenia, co skutkowało nakazem jego rozbiórki.

Również drugi zarzut skargi nie mógł zmienić wyniku sprawy.

Spory graniczne i własnościowe dotyczące powierzchni nieruchomości, usytuowania ich granic oraz domniemanego naruszania własności nie należą do kompetencji organów administracji, przez co nie podlegają również kontroli sądu administracyjnego. Jeżeli więc skarżący uważa, że przy budowie drogi powiatowej relacji Sędowice-Wrocieryż doszło do jej poszerzenia kosztem jego działki i w rzeczywistości granica przebiega bliżej drogi, to powinien uzyskać stosowne orzeczenie sądu cywilnego potwierdzające ten stan. Nawet jednak takie orzeczenie nie mogłoby zmienić rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ponieważ wymóg zachowania odległości ogrodzenia działki od drogi powiatowej, wynikający z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, nie jest zależny od stanu własności nieruchomości, na której takie ogrodzenie ma być posadowione. Innymi słowy, nawet jeśliby się okazało, że granica działki skarżącego przebiega w miejscu usytuowania spornego ogrodzenia, to bez doprowadzenia do zmiany usytuowania drogi publicznej przebiegającej przez Sędowice nie byłoby dopuszczalne usytuowanie takiego ogrodzenia w odległości mniejszej, niż objęta zezwoleniem Zarządu Powiatu z dnia (...).

Bez znaczenia dla wyniku sprawy były również zarzuty skarżącego dotyczące jego sytuacji zdrowotnej, wymagającej takiego usytuowania spornego ogrodzenia, jakie zrealizował. Względy osobiste dotyczące inwestora nie mogą bowiem zmieniać bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego, ani być uwzględniane przez organy nadzoru budowlanego, które nie są uprawnione do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym.

Powyższe rozważania wykazują, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.