II SA/Ke 434/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3061653

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 sierpnia 2020 r. II SA/Ke 434/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian.

Sędziowie WSA: Jacek Kuza, Asesor Agnieszka Banach (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 24 lutego 2020 r. znak: (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 lutego 2020 r. znak: (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania T.S. od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia 26 listopada 2019 r. znak: (...), określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie i zmianie sposobu użytkowania wraz z budową infrastruktury budynku magazynowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. (...) w miejscowości (...), na budynek inwentarski-hodowli bydła należący do T.S.":

1. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej brzmienia pkt II ppkt f rozstrzygnięcia tej decyzji, o treści: "Podczas wykonywania robót budowlanych należy zapewnić dobór technologii najmniej uciążliwych dla mieszkańców i środowiska, a także zapewnić prawidłowe postępowanie z powstającymi w trakcie realizacji odpadami" i w tym zakresie orzekło, że pkt II ppkt f rozstrzygnięcia decyzji otrzymuje brzmienie: "Podczas wykonywania robót budowlanych należy zapewnić dobór technologii najmniej uciążliwych dla mieszkańców i środowiska, a także zapewnić prawidłowe postępowanie z powstającymi w trakcie realizacji odpadami. W hali udojowej wykorzystać źródła hałasu o mocach akustycznych nieprzekraczających: dojarka 70dB, schładzalnik na mleko 67dB";

2. uchyliło ww. decyzję w części dotyczącej zdania zawartego w tirecie dwudziestym Charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik ww. decyzji (strona 25 decyzji, wiersz 2-4) o treści: "Powyższe prace zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Inwestora w uzupełnieniu raportu z dnia 18 marca 2019 r. zostały już częściowo wykonane i będą kontynuowane poza zakresem przedmiotowego przedsięwzięcia" i w tym zakresie orzekło, że zdanie zawarte w tirecie dwudziestym Charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik ww. decyzji (strona 25 decyzji, wiersz 2-4) otrzymuje brzmienie: "Powyższe prace zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Inwestora w uzupełnieniu raportu z dnia 18 marca 2019 r. zostały już częściowo wykonane";

3. w pozostałej części decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2016 r. T.S. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Z wniosku inwestora wynika, że maksymalną obsadę zwierząt w gospodarstwie przewidziano do 60 DJP. Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia 20 czerwca 2017 r. znak: (...) określił środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia. Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym decyzją Kolegium z dnia 17 sierpnia 2017 r. znak: (...), a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia 19 listopada 2018 r. znak: (...) określił środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia. Decyzja ta także została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia 14 lutego 2019 r. znak: (...), a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 26 listopada 2019 r. znak: (...) organ pierwszej instancji ponownie określił środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, Kolegium podkreśliło, że stosownie do obowiązującej od dnia 1 stycznia 2017 r. treści ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936) - zgodnie z art. 6 tej ustawy - do spraw wszczętych na podstawie zmienianej ustawy, dla których przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej przedłożono raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwana dalej "u.i.o.ś.", w przepisach art. 59-87 określa procedurę wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, której podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 tej ustawy. Zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje u.i.o.ś. wraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: w dacie wszczęcia postępowania - Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako "rozporządzenie".

Organ odwoławczy wskazał, że wnioskowana inwestycja wymieniona została m.in. w § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 rozporządzenia i stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na to środowisko. Przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest rozbudowa i przebudowa istniejącego gospodarstwa rolnego prowadzącego aktualnie chów bydła w ilości do 40 DJP, na ww. działkach w miejscowości (...), gm. W., których całkowita powierzchnia wynosi ok. 0,87 ha. Zwiększenie obsady bydła nastąpi do wielkości max. 60 DJP.

Teren przewidziany pod inwestycję nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne zlokalizowane jest na obszarze strefy ochronnej ujęć wody podziemnej, dla którego określono warunki ochrony rozporządzeniem nr 13/2012 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr I (os. Brożka) w miejscowości Włoszczowa (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego poz. 2624 z dnia 3 października 2012 r.) oraz rozporządzeniem nr 20/2014 w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW- V, Nr I (os. Brożka) w miejscowości W. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego poz. 2960 z dnia 4 listopada 2014 r.).

Jak podało Kolegium, według ewidencji gruntów działki przeznaczone pod inwestycję stanowią grunty rolne zabudowane (oznaczone Br-RV, Br-RVI) i sady (oznaczone S-RVI). Teren gospodarstwa jest ogrodzony. Na obszarze objętym inwestycją aktualnie funkcjonuje gospodarstwo prowadzące hodowlę bydła mlecznego o łącznej obsadzie 38,9 DJP. Obecnie w skład gospodarstwa wchodzą: budynek mieszkalny inwestora, nowo powstały budynek do przechowywania maszyn rolniczych o wym. 36 m x 11 m zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę (nie objęty zakresem przedsięwzięcia), magazyn do przechowywania maszyn rolniczych o wym. 22,32 m x 36,32 m i powierzchni użytkowej 792 m2 - dla którego planowana jest zmiana sposobu użytkowania na oborę o obsadzie 60 DJP, budynek gospodarczy (garaże) o wym. 6 m x 35 m, istniejąca obora o wym. 11 m x 21 m - przewidziana do zmiany sposobu użytkowania na halę udojową oraz do przechowywania mleka, budynek inwentarsko-składowy o wym. 12 m x 21 m (w którym obecnie hodowane są jałówki, docelowo przeznaczony do rozbiórki), trzy silosy na zboże, budynek gospodarczy (blaszak) o pow. zabudowy 10 m2, płyta fundamentowa przygotowana pod montaż silosu zbożowego o poj. 130 ton (nie objęta przedsięwzięciem), podziemny zbiornik na ścieki z mycia dojarki, znajdujący się pod oborą (poj. 5 m3), podziemny zbiornik na gnojówkę znajdujący się obok płyty obornikowej (poj. 48 m3), płyta obornikowa (pow. 160 m2), miejsce przechowywania pasz dla zwierząt oraz dwa podziemne zbiorniki na gnojówkę po 20 m3 każdy (docelowo, na podstawie dokonanego zgłoszenia robót budowlanych, przewidywana jest realizacja 6 szt. zbiorników będących w trakcie realizacji). Ponadto, na terenie posesji znajdują się dwie nieużytkowane studnie. Część nieruchomości jest utwardzona kostką betonową oraz tłuczniem kamiennym przed istniejącą oborą (która docelowo będzie służyła do dojenia i przechowywania mleka) na powierzchni ok. 900 m2 i przed budynkiem magazynowym (docelowo przeznaczony na oborę wolnostanowiskową) na powierzchni ok. 2000 m2. Na posesję prowadzą dwa zjazdy z ul. Ewina. Pozostałą część nieruchomości stanowią tereny biologicznie czynne porośnięte zielenią, przy granicach posesji występują młode nasadzenia zieleni wysokiej. W ramach obecnie prowadzonego gospodarstwa, inwestor sukcesywnie wykonuje roboty budowlane na podstawie uzyskanych pozwoleń na budowę i dokonanych zgłoszeń - w tym nowy budynek do przechowywania maszyn rolniczych, wymianę konstrukcji dachu w budynku inwentarskim (istniejąca obora), podziemne zbiorniki na gnojówkę (docelowo 6 szt. o łącznej pojemności 145 m3), planowany silos zbożowy na istniejącej płycie fundamentowej.

Kolegium wskazało, że przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest rozbudowa i przebudowa istniejącego gospodarstwa rolnego prowadzącego chów bydła, polegająca na zwiększeniu obsady bydła do wielkości max 60 DJP (76 sztuk). Zakres planowanych prac obejmuje: rozbiórkę budynku inwentarsko-składowego o powierzchni 252 m2, zmianę przeznaczenia magazynu do przechowywania maszyn rolniczych na oborę wolnostanowiskową o powierzchni chowu ok. 792 m2 i obsadzie bydła max 60 DJP (krowy, jałówki cielne, jałówki powyżej 1 roku, jałówki od 0,5 roku do 1 roku, cielęta do 0,5 roku) z wyposażeniem go w niezbędną infrastrukturę techniczną, dostosowanie budynku inwentarskiego (istniejącej obory) do potrzeb udoju krów i do przechowywania mleka, doprowadzenie wody i energii do planowanego budynku obory.

Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez inwestora w uzupełnieniu raportu z dnia 18 marca 2019 r. prace związane z budową kolejnych zbiorników na gnojówkę zostały już częściowo wykonane. Obowiązek ich wykonania wynika z dostosowania do wymogów "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" przyjętego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1339). Również wymiana więźby dachowej wraz z poszyciem na budynku planowanej hali udojowej została wykonana w oparciu o uzyskane przez inwestora pozwolenie na budowę. Istniejące budynki inwentarskie nie są ogrzewane, wyposażone w wentylację grawitacyjną. W ramach przedsięwzięcia inwestor nie przewiduje zmian w tym zakresie.

Obecny chów zwierząt oparty jest na płytkiej ściółce (cielęta do 0,5 roku, jałówki od 0,5 roku do 1 roku, jałówki powyżej roku, jałówki cielne, krowy) w systemie uwięziowym. Po rozbudowie gospodarstwa obora będzie funkcjonować w systemie wolnostanowiskowym, płytkościółkowym. Powstający obornik będzie gromadzony i przechowywany przez okres 6 miesięcy na płycie obornikowej zlokalizowanej w południowej części działki nr ewid. 206. Odcieki z płyty obornikowej będą gromadzone w planowanych podziemnych szczelnych zbiornikach na gnojówkę. Dojazd do planowanego budynku inwentarskiego odbywać się będzie istniejącym utwardzonym zjazdem z drogi gminnej nr ewd. działki 4586/37 przebiegającej wzdłuż północnej granicy działek inwestycyjnych działką nr ewid. 206. Bydło znajdujące się obecnie w budynku obory o powierzchni 231 m2 przeniesione zostanie do planowanego budynku inwestorskiego, a istniejący obiekt zostanie przekształcony na halę udojową. Obecnie na terenie gospodarstwa powstaje ok. 200 000 litrów mleka w ciągu roku, zaś po rozbudowie ilość ta wzrośnie do ok. 300 000 litrów mleka/rok. Mleko będzie przechowywane w schładzalniku o pojemności 1800 litrów. Udój mleka i jego schładzanie będzie odbywało się w planowanej hali udojowej, z wykorzystaniem urządzeń będących obecnie na wyposażeniu gospodarstwa. Kiszonka z kukurydzy do karmienia zwierząt będzie wytwarzana i przechowywana w balotach foliowych, w miejscu planowanego do rozbiórki budynku inwentarsko-składowego. Obecnie wody opadowe i roztopowe odprowadzane są w sposób niezorganizowany na tereny zielone, w związku z realizacją przedsięwzięcia część wód tak jak dotychczas odprowadzana będzie w sposób niezorganizowany na tereny zielone w granicach prowadzonego gospodarstwa, zaś wody opadowe z zachodniej połaci dachu planowanego do zmiany sposobu użytkowania budynku na oborę, zgodnie z opinią biegłego będą retencjonowane w zbiorniku o pojemności 5 m3, który zlokalizowany będzie w południowo-zachodniej części działki nr. Retencjonowanie wód w zbiorniku ograniczy potencjalne oddziaływanie na działkę sąsiednią nr ewid.

Biorąc pod uwagę zagospodarowanie znacznej części powierzchni działek inwestycyjnych obiektami rolniczymi, nie przewiduje się występowania na rozpatrywanym terenie chronionych gatunków roślin, zwierząt, grzybów. Nie przewiduje się również wycinki drzew i krzewów.

Zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów i wypisem z kartoteki budynków działki sąsiadujące z przedmiotową inwestycją od strony wschodniej i zachodniej stanowią grunty rolne zabudowane przez budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa oraz budynki mieszkalne. Po północnej stronie inwestycji znajduje się droga gminna, dalej grunty rolne zabudowane, tereny mieszkaniowe, zadrzewione, zakrzewione, grunty orne, a od południa grunty orne, sady. Najbliższe tereny mieszkalne względem planowanej inwestycji zlokalizowane są w bezpośrednim sąsiedztwie od strony wschodniej, zachodniej oraz za drogą gminną po stronie północnej.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że na terenie gospodarstwa pracuje Inwestor wraz z członkami rodziny. W związku z rozbudową gospodarstwa nie przewiduje dodatkowego zatrudnienia. Do celów hodowlanych inwestor używać będzie następujących maszyn i urządzeń: ciągnik z możliwością doczepienia do niego różnego rodzaju przyczep (w tym asenizacyjnej) i rozrzutnika obornika, dojarki przewodowej, schładzalnika do mleka, śrutownika, mieszalnika pasz. Obsługa komunikacyjna przedsięwzięcia na terenie posesji realizowana będzie poprzez drogę wewnętrzną usytuowaną na działce nr. Przewidywane natężenie ruchu: transport balotów - przejazd ok. 66 razy/rok (maksymalnie 1 raz dziennie), wywóz obornika - przejazd ok. 78 razy/rok, wywóz gnojówki - przejazd ok. 30 razy/rok, wywóz mleka - przejazd ok. 183 razy/rok (wywóz co dwa dni), wywóz odpadów - przejazd ok. 12 razy/rok (1 raz w miesiącu). Mycie pojazdów i sprzętu rolniczego przewidziano w myjniach usługowych.

Z nadesłanych akt sprawy wynika, jak dalej wyjaśniło Kolegium, że działalność przedmiotowego gospodarstwa będzie wiązała się z powstawaniem ścieków: sanitarnych (socjalno-bytowych) w budynku mieszkalnym inwestora, technologicznych (gospodarczych) w budynkach inwentarskich. Wytwarzana w gospodarstwie gnojówka nie jest zaliczana do ścieków, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4a ustawy o nawozach i nawożeniu, stanowi nawóz naturalny przeznaczony do rolniczego wykorzystania. Ścieki sanitarne z budynku mieszkalnego inwestora w ilości ok. 7,2 m3/miesiąc są odprowadzane do gminnej kanalizacji. Ścieki technologiczne (gospodarcze) generowane będą w wyniku mycia urządzeń do udoju oraz zbiornika na mleko (raz do roku) i budynku obory. Ścieki te odprowadzane będą do podziemnego zbiornika o pojemności 5 m3. Szacowane ilości ścieków to ok. 5 m3 na miesiąc (max. 10 m3 w miesiącu, w którym myta będzie obora). Ścieki te wywożone będą okresowo na oczyszczalnię ścieków.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, co następuje:

Do akt niniejszej sprawy, włączone zostały dokumenty sprawy znak: MRO.6331.4.2017.TS2, w tym "Opinia dotycząca zakłócenia stosunków wodnych poprzez zmianę stanu wody na działce nr 204 położonej w msc. Ewina", opracowana przez biegłego w zakresie postępowania wodnoprawnego, a w pkt III.5 rozstrzygnięcia decyzji środowiskowej zawarto warunek dotyczący budowy zbiornika retencyjnego o pojemności 5 m3, które przewidziano w południowo-zachodniej części działki nr 204. Pozostałe wody opadowe z dachów budynków odprowadzane będą rynnami i rurami spustowymi bezpośrednio do ziemi, natomiast wody opadowe z nawierzchni utwardzonych spływać będą zgodnie ze spadkiem terenu w kierunku terenów biologicznie czynnych. W raporcie przeprowadzono analizę i obliczenia przewidywanej zawartości zanieczyszczeń w wodach opadowo-roztopowych - wykazano, że zawartość zanieczyszczeń będzie niższa od dopuszczalnych w unormowaniach prawnych, w związku z tym nie wymagają podczyszczania.

Zgodnie z obliczeniami przedstawionymi w raporcie, powierzchnia gruntów niezbędnych do zagospodarowania obornika i gnojówki z planowanej inwestycji wynosi ok. 27,1 ha. Skoro inwestor jest w posiadaniu ponad 55 ha gruntów, to oznacza to, że posiada wystarczający areał gruntów na zagospodarowanie wytworzonych nawozów na własnym terenie, bez konieczności zawierania umów z odbiorcami zewnętrznymi. Tereny planowane do zagospodarowania obornika i gnojówki znajdują się w odległościach ok. 0,7 - 2 km od terenu inwestycji. W raporcie przedstawiono wykaz działek planowanych do nawożenia. Transport nawozu realizowany będzie z wykorzystaniem wozu asenizacyjnego wyposażonego w rozlew doglebowy (ograniczający uciążliwości odorowe); natomiast rozrzutnik wyposażony będzie w plandekę zabezpieczającą obornik na czas transportu. Wytworzone w gospodarstwie odpady będą przechowywane selektywnie w wyznaczonych miejscach i sukcesywne przekazane wyspecjalizowanym odbiorcom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Odpady z produkcji zwierzęcej (sztuki padłe i ubite z konieczności) będą przechowywane w wydzielonych miejscach i niezwłocznie przekazywane do unieszkodliwienia przez wyspecjalizowany zakład utylizacyjny.

Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, aby wnioskowana inwestycja powodowała ograniczenia w użytkowaniu działki skarżącego, zatem niezasadne jest żądanie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Podczas realizacji przedsięwzięcia wystąpi emisja hałasu związana z pracą maszyn budowlanych oraz poruszaniem się po terenie inwestycji pojazdów silnikowych. Wszelkie prace budowlane będą prowadzone w porze dnia. Występujące na tym etapie uciążliwości związane z emisją hałasu będą miały charakter krótkotrwały, nieciągły i ustaną z chwilą zakończenia rozbudowy. Wszystkie prace związane z obsługą prowadzonego gospodarstwa wykonywane będą w porze dziennej. W porze nocnej źródłami hałasu będą odgłosy wydawane przez zwierzęta i schładzalnik mleka. W załączonym do akt sprawy raporcie wykonano analizę wpływu hałasu na stan środowiska akustycznego w rejonie omawianej działalności. W obliczeniach uwzględniono izolacyjność akustyczną przegród w hali udojowej - 20 dB dla ścian i 20 dB dla dachu, w budynku nowej obory - 25 dB dla ścian i 20 dB dla dachu. W analizie wykazano, iż w odniesieniu do wymagań Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów na terenach chronionych akustycznie, zarówno w porze dnia (poniżej 55dB) jak i nocy (poniżej 45dB). Jak wynika z treści raportu, także wielkość emisji zanieczyszczeń do powietrza w fazie realizacji będzie niewielka, o charakterze okresowym i niezorganizowanym, a uciążliwości z nią związane będą krótkotrwale i ograniczone do czasu i miejsca prowadzenia prac i ustaną wraz z zakończaniem prac budowlanych.

Na etapie eksploatacji inwestycji będą występować emisje zanieczyszczeń do powietrza związane z: hodowlą bydła, magazynowaniem nawozów naturalnych, ruchem pojazdów. W treści raportu przedstawiono skumulowany wpływ projektowanej inwestycji w powiązaniu z przedsięwzięciami znajdującymi się na działkach sąsiednich, która wykazała, iż emisja zanieczyszczeń nie przekroczy dopuszczalnych poziomów poza granicami inwestycji. Ponadto, w celu zminimalizowania uciążliwości odorowych powodowanych prowadzoną hodowlą inwestor planuje stosowanie odpowiednio zbilansowanych pasz, dodawanie do ściółki biopreparatów zmniejszających wydzielanie odorów, stosowanie środków dezynfekcyjnych każdorazowo po opróżnieniu płyty obornikowej i zbiorników na gnojówkę, przykrywanie obornika podczas transportu, przechowywanie kiszonki w ofoliowanych balotach.

Poszczególne elementy zagospodarowania działki inwestora związane z planowaną inwestycją nie naruszają wymagań w zakresie odległości określonych w przepisach wykonawczych do ustawy - Prawo budowlane. Znajdujące na terenie posesji nieużywane studnie nie zostaną zlikwidowane.

Ponadto w raporcie przeanalizowano trzy warianty inwestycji, uwzględniając oddziaływanie na poszczególne elementy środowiska (w tym ludzi), na etapach realizacji, eksploatacji i likwidacji. Wariant I - realizacja przedsięwzięcia, polegającego na przebudowie - zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na oborę i prowadzenie chowu stanowiskowego uwięziowego - racjonalny wariant alternatywny; Wariant II - realizacja przedsięwzięcia, polegającego na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na oborę i prowadzenie chowu wolno stanowiskowego płytkościółkowego - wariant inwestorski oraz Wariant III - realizacja przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na oborę i prowadzenie chowu rusztowego (bezściółkowego) - wariant środowiskowy. Inwesor uzupełnił Raport dnia 20 października 2017 r. W raporcie dokonano wariantowania technologii chowu bydła mlecznego o obsadzie zwierząt max. 60 DJP. Wariant proponowany przez inwestora (inwestycyjny) zakłada chów bydła mlecznego w systemie wolnostanowiskowym, natomiast warianty alternatywne dotyczą chowu w systemie stanowiskowym (uwięziowym) oraz prowadzenia chowu rusztowego (bezściółkowego). Wybrany wariant został uznany przez inwestora jako najbardziej uzasadniony nie tylko ze względów ekonomicznych, ale przede wszystkim z uwagi na uwarunkowania ekonomicznie, technicznie, technologicznie i organizacyjnie, zapewniające jednocześnie dotrzymanie wszystkich wymagań w zakresie ochrony środowiska, wynikających z obowiązujących norm i przepisów prawa.

W raporcie szczegółowo omówiono i odniesiono się także do uwarunkowań, wynikających z usytuowania w obszarze strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW- II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) oraz wykazano, że przedsięwzięcie nie naruszy warunków ochrony określonych w przepisach dla tej strefy.

Przeprowadzone w raporcie analizy hałasu i zanieczyszczeń do powietrza wykazały brak znacznej uciążliwości ze strony przedsięwzięcia, poprzez zachowanie dopuszczalnych norm zgodnie obowiązującym prawem.

Nadto Kolegium ustaliło, że na podstawie analiz przedstawionych w raporcie, przy zastosowaniu planowanych rozwiązań technicznych i technologicznych, inwestycja nie będzie powodować oddziaływań na tereny sąsiednie o intensywności przekraczającej standardy jakości środowiska oraz powodować zagrożeń dla zdrowia i życia ludzi. Powyższe stanowisko potwierdziły: organ opiniujący tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Włoszczowie oraz organ uzgadniający tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Włoszczowie w dniu 1 sierpnia 2018 r. przeprowadził wizję lokalną na terenie inwestycji, celem ustalenia stanu faktycznego. Na podstawie map geodezyjnych oraz wizji w terenie nie stwierdzono rozbieżności stanu faktycznego z informacjami przedstawionymi w raporcie na temat istniejącego zagospodarowania terenu, w tym lokalizacji studni wyłączonych z użytkowania.

Kolegium wskazało również, że inwestor w pismach z dnia 27 maja 2019 r., 24 czerwca 2019 r. oraz 8 sierpnia 2019 r., odnosząc się do uwag wnoszonych w trakcie prowadzonego postępowania przedstawił wyliczenia dotyczące docelowego zapotrzebowania w hodowli na paszę i ściółkę oraz niezbędnej powierzchni do ich przechowywania. Wymagana powierzchnia do magazynowania paszy i ściółki wynosi ok. 657 m2. Inwestor przeznaczył do tego celu teren o powierzchni 700 m2 w południowej części działki nr 206. Wyjaśnił również, że obsługa nowej obory i transport odbywać się będą od strony południowej poprzez działkę nr 206. Ponadto przedstawił szczegółowo przewidywane natężenie ruchu pojazdów na posesji, związane z obsługą przedsięwzięcia oraz określił zakres prac objętych przedsięwzięciem - informacje te zostały uwzględnione w wydawanej opinii.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena przedsięwzięcia w prowadzonym obecnie postępowaniu odnosi się do planowanych rozwiązań - w kształcie finalnym, docelowym i polega na uzgodnieniu takich warunków realizacji i rozwiązań, które zapewnią dotrzymanie standardów uregulowanych przepisami prawa. Nieprawidłowości w istniejącym stanie zagospodarowania terenu - zarówno objętego wnioskiem inwestora jak i terenów sąsiednich - winny być rozstrzygane w innym trybie, przez organy nadzoru budowlanego, zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186).

Kolegium zauważyło, że przed wydaniem decyzji środowiskowej organ pierwszej instancji, stosownie do art. 77 ust. 1 ustawy, występował do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie przedstawionego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii, co do tego raportu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, w postanowieniu z dnia 25 lipca 2019 r., znak: (...) uzgodnił pozytywnie przedłożony raport, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał pozytywną opinię postanowieniem z dnia 18 października 2019 r. znak: (...).

Jednocześnie w związku z nieuwzględnieniem jednego z warunków wskazanych w opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego, Kolegium orzekło w tym zakresie w pkt 1 zaskarżonej decyzji, albowiem skoro oddziaływanie akustyczne planowanej inwestycji ustalone zostało z uwzględnieniem dopuszczalnych mocy akustycznych urządzeń, to warunek w tym zakresie winna zawierać decyzja środowiskowa. Kolegium zdecydowało również o zmianie części Charakterystyki inwestycji, z uwagi na to, iż raport przedłożony w sprawie sporządzono dla całego zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego pierwotnie przez inwestora.

Jak podkreśliło Kolegium, z przedłożonego do akt sprawy uzupełnionego materiału dowodowego (w tym raportu) wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie narusza zakazów wskazanych w rozporządzeniu nr 13/2012 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) w miejscowości Włoszczowa zmienionym rozporządzeniem Nr 20/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) w miejscowości Włoszczowa i nie wpłynie niekorzystnie na jednolite części wód podziemnych i powierzchniowych oraz GZWP 408 Niecka Miechowska.

Kolegium stwierdziło, że skarżący brał czynny udział na każdym etapie postępowania, a jego wszelkie zastrzeżenia były analizowane i wyjaśniane zarówno przez organ pierwszej instancji, jak też przez organ opiniujący i uzgadniający tj. organy posiadające wiedzę specjalistyczną w zakresie środowiskowych uwarunkowań.

Zdaniem organu odwoławczego, w przedłożonym przez inwestora raporcie wyliczona została ilość gnojówki i obornika przy obsadzie 76 sztuk zwierząt i wykazane zostało, że do zagospodarowania w gospodarstwie powstającego nawozu naturalnego potrzeba 24 ha. Skoro Inwestor jest w posiadaniu 55 ha gruntów, to tym samym dysponuje wystarczającą powierzchnią do zagospodarowania obornika. Wyjaśniło także, że w tabeli nr 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" określone zostały średnie roczne wielkości produkcji nawozów naturalnych i koncentracji zawartego w nich azotu w zależności od gatunku zwierzęcia gospodarskiego, jego wieku i wydajności oraz systemu utrzymywania zwierząt gospodarskich. Inwestor nawet przy zastosowaniu do obliczeń wartości wytwarzanego w swoim gospodarstwie azotu najwyższych współczynników produkcji azotu i jego zawartości, tj. utrzymywania 60 krów mlecznych o wydajności mlecznej powyżej 8 tys. litrów w systemie płytkiej ściółki uzyska ilość wytworzonego azotu na poziomie 5803,20 kg. Posiadając 55 ha gospodarstwo rolne Inwestor nie przekroczy zastosowania dopuszczalnej dawki azotu wynoszącej 170kg/ha. Zgodnie z zapisami ujętymi w "Programie działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" powierzchnia miejsc do przechowywania nawozów naturalnych stałych powinna umożliwiać ich przechowanie przez okres 5 miesięcy, a obliczenie wymaganej wielkości miejsc do przechowywania nawozów naturalnych poprzedza sporządzenie obrotu stada, obliczenie przelotowości zwierząt gospodarskich w grupie technologicznej, a następnie wyliczenie stanów średniorocznych. Jednakże, jak zasadnie wskazał organ I instancji, podmioty prowadzące produkcję rolną oraz podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, prowadzące chów lub hodowlę zwierząt gospodarskich w liczbie mniejszej lub równej 210 DJP, mają czas na dostosowanie powierzchni lub pojemności posiadanych miejsc do przechowywania nawozów naturalnych do wymogów określonych w Programie, w terminie do dnia 31 grudnia 2024 r. Jednocześnie obowiązek sporządzenia planu nawożenia dotyczy podmiotów prowadzących produkcję o obsadzie większej niż 60 DJP.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zakresu inwestycji Kolegium podniosło, że zakres ten ujęty został w Charakterystyce inwestycji, stanowiącej integralną część decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T.Ś. zaskarżył w całości powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie praworządności i celowości wydanych decyzji, stosując tylko czysto formalne przywołanie przepisów prawa w jego literalnym brzmieniu;

- art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

- art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie właściwego rozpoznania i niedopełnienie obowiązku rozpatrzenia materiału dowodowego mającego istotne znaczenie dla kształtu decyzji w zakresie konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego i zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności przesłanek merytorycznych wniosku, zaniechanie zebrania i rozpoznania materiału dowodowego pozwalającego rzetelnie ocenić istotę żądania wnioskodawcy, który złożył również wniosek w przedmiocie innym od przedmiotowego;

- art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę całokształtu materiału dowodowego, a w konsekwencji ustalenia, że organ pierwszej instancji wydał decyzję nienaruszającą prawa, a także ustaleniu, że inwestycja wskazana przez wnioskodawcę nie ogranicza zakresu użytkowania mojej nieruchomości, na której zamieszkuję wraz z rodziną oraz nieruchomości sąsiadujących;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie odpowiadający temu przepisowi, to jest zawarcie jedynie pobieżnych i ogólnikowych sformułowań nie wyjaśniających istoty sprawy;

- art. 51 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. e oraz pkt 3 lit. a w zw. z art. 52 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez zaniechanie sporządzenia jednolitego raportu oddziaływania na środowisko, w tym oddziaływania bezpośredniego, pośredniego, wtórnego, skumulowanego, krótkoterminowego, średnioterminowego, długoterminowego, stałego i chwilowego, pozytywnego i negatywnego na ludzi, rośliny, zwierzęta, wodę i powierzchnię ziemi, a nadto przedstawienia rozwiązania mającego na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko;

- art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 3 lit. a, pkt 5 lit. a i b, pkt 6 i 7 lit. a pkt 12 u.i.o.ś., a także art. 88 ust. 1. pkt 2 w zw. z art. 68 ust. 1 tej ustawy poprzez niezasadne niezastosowanie zarówno przez organy, a tym samym niesporządzenie rzetelnego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie rodzaju i ilości zanieczyszczeń generowanych przez inwestycję, ustalenia szczegółowych odległości od sąsiadujących nieruchomości i istniejących na nich budynków i obiektów budowlanych np. studni, a także nie przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego dla inwestycji tak w zakresie lokalizacji, sposobu wykonania, jak i środków eliminujących immisje bezpośrednie i pośrednie, oraz nieskonfrontowanie inwestycji z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem ukształtowania terenu, potrzeb mieszkańców, jak również nie określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii, ich wentylacji oraz usuwaniu odpadów, nieokreślenie skutków lokalizacji dla ludzi, w szczególności mieszkańców w obrębie oddziaływania inwestycji, nieprzeanalizowanie, czy dla planowanej inwestycji jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska oraz nierozważenie określenia granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu oraz terenów sąsiadujących, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich. Przyjęto wariant proponowany przez wnioskodawcę bez racjonalnego wariantu alternatywnego, jak i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, nieokreślenie oddziaływania inwestycji na środowisko po ustaleniu konkretnych rozwiązań technicznych związanych z wentylacją, odprowadzaniem odpadów, nie ustalenia rozmiarów immisji bezpośrednich dla mieszkańców sąsiednich terenów oraz możliwych wyłączeń z korzystania z nieruchomości sąsiadujących oraz przyjęcie wariantów dotyczących jedynie technologii hodowli a nie innej racjonalnej lokalizacji, która nie stwarzałaby żadnych uciążliwości dla terenów sąsiednich zwłaszcza zamieszkałych i dawałaby inwestorowi możliwości rozwoju faktycznego gospodarstwa;

- art. 68 ust. 1, ust. 2 pkt 2 lit. a i b u.i.o.ś. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i 107 k.p.a., poprzez nieprawidłowe i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez niezastosowanie, w szczególności niesprostanie dyrektywom określającym obowiązek uwzględnienia stanu współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejącej możliwości technicznej, dostępności danych, będące konsekwencją nieaktualnych map i wyrysów, a tym samym, błędne wskazanie odległości zabudowań, pominięcie faktu istnienia przed wybudowaniem budynku przez inwestora, który zamierza przeznaczyć na oborę w najbliższym sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych w tym domu, w którym zamieszkuję wraz z rodziną, nieprzedstawienie wariantów alternatywnych, co znajduje uzasadnienie w bliskości komunalnych ujęć wodnych, oraz mojej studni, z której korzystałem i nadal zamierzam korzystać, gdyż zgodnie z ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie ma obowiązku podłączenia się do wodociągu, a jedynie taki przymus dotyczy podłączenia do istniejącej kanalizacji sanitarnej;

- art. 93 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 94 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 135 ust. 1 Prawa ochrony środowiska poprzez zaniechania organu I instancji w postaci nienałożenia na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia rzeczywistej analizy porealizacyjnej, oraz brak rozważenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

- art. 66 i art. 67 u.i.o.ś., poprzez niezobowiązanie inwestora do przedłożenia jednolitego raportu, który był w toku prowadzonego postępowania wielokrotnie uzupełniany, przez co stał się nieczytelny i zawiera różne sprzeczne ze sobą informacje, wniosek inwestora datowany jest na 29 czerwca 2016 r. a chociażby zmiany z 2019 r. to: 21 marzec 2019 r., 27 maja 2019 r., 24 czerwca 2019 r. i wcześniejsze zmiany.

W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację powyższych zarzutów, podnosząc w szczególności, że zalecenie organu pierwszej instancji nakazujące inwestorowi zagospodarowanie wód opadowych spływających z zachodniej połaci dachowej budynku magazynowego na maszyny rolnicze, znajdującego się na terenie działek nr ewid. 204 i nr 206 będących jego własnością, poprzez ich retencjonowanie w szczelnym zbiorniku retencyjnym o pojemności 5 m3 usytuowanym w południowo-zachodniej części działki oznaczonej nr 204. nie zostało zrealizowane. W raporcie oddziaływania na środowisko nie odnotowano tego faktu i na mapkach sytuacyjnych nie naniesiono usytuowania podziemnego zbiornika na wody opadowe. W związku z powyższym skarżący wnioskował o uzupełnienie raportu o powyższy element i wyegzekwowanie realizacji tego obowiązku.

Skarżący podniósł, że w piśmie z dnia 24 czerwca 2019 r. skierowanym przez inwestora do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Kielcach widnieje zapis "Według odrębnego postępowania zgodnie ze zgłoszeniem zamiaru budowy powstaną 4 podziemne zbiorniki na gnojówkę po 20 m3 każdy i 1 o pojemności 25 m3 - łączna pojemność 105 m3 (w skład którego wchodzi rozbiórka silosu na kukurydzę). Podczas gdy, w raporcie dotychczas te zbiorniki były planowane do budowy po zakończeniu postępowania w sprawie i były jednym z elementów wniosku i całego postępowania w sprawie.

Zdaniem skarżącego, z treści zaskarżonej decyzji, jak i raportu trudno ustalić, czy zbiorniki te zostały wykluczone z postępowania głównego, czy pozostają dalej jej przedmiotem (skoro toczy się odrębne postępowanie w tej sprawie). W dalszej części uzasadnienia skargi jej autor wskazał na niezgodności i niespójność skarżonej decyzji i raportu, co do zbiorników. Skoro inwestor wyjaśnił, że zbiorniki są przewidziane do zbierania odcieków z przechowywania obornika z istniejącej płyty obornikowej i nie są podłączone do budynku planowanego do przekształcenia na budynek inwentarski. W takim stanie rzeczy nie sposób ustalić, jakie zbiorniki będą budowane i o jakiej pojemności.

Jak podniósł skarżący, w uzasadnieniu decyzji zawarta jest stwierdzenie, że inwestor zmienił lokalizację miejsca do przechowywania pasz z działki nr 86/8 na działkę nr 206, czyli przybliżając ją do zabudowanej domem nieruchomości z poprzedniej 300 m odległości, a zatem wprowadzenie na teren inwestycji dodatkowego miejsca do przechowywania kiszonek jeszcze bardziej kumuluje negatywne oddziaływanie na tereny sąsiednie zabudowane. Skarżący zarzucił, że brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia do zmiany tak drastycznej składowiska kiszonki na niekorzyść sąsiadów.

Dalej skarżący podniósł, że organ naruszył zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w rażący sposób przesyłając zastrzeżenia, wyjaśnienia inwestora do RDOŚ w dniu 13 sierpnia 2019 r. i 8 sierpnia 2019 r. to jest po terminie wydania przez RDOŚ postanowienia z dnia 25 lipca 2019 r. - korespondencja ta nie była brana pod uwagę przez organ uzgadniający.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że Raport utożsamia wariant inwestorski z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, bowiem są to dwa niezależne od siebie warianty, których opis powinien znajdować się w raporcie i zostać poddany analizie przez organ wydający decyzję, jak i przez organy współdziałające, ponadto wariantowość raportu dotyczy jedynie technologii hodowli a nie innej lokalizacji, która po pierwsze dawałaby inwestorowi dalsze możliwości rozwoju gospodarstwa, poprzez zwiększenie odległości od zabudowań skarżącego jak i samego inwestora, nie stwarzałaby uciążliwości zapachowych - przez co w ocenie skarżącego organ naruszył art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś.

Zdaniem skarżącego, nie jest dopuszczalna również sytuacja, w której raport obejmuje przede wszystkim analizę oddziaływania na środowisko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i marginalnie analizuje pozostałe warianty.

Skarżący podniósł nadto, że największą uciążliwością inwestycji będzie odór i hałas, a wobec braku ustawy normującej sposób i zakres badania i oddziaływania odorów na środowisko, podstawę orzekania w sprawie winna stanowić przede wszystkim skala zjawiska, które prowadzą do konfliktów społecznych. Organ nie może się w tym względzie ograniczyć do powtórzenia stanowiska inwestora zawartego w raporcie. Skarżący podkreślił ponownie, że wariant zaproponowany przez inwestora i zaakceptowany przez organy nie daje szans na dalszy zrównoważony rozwój gospodarstwa rolnego inwestora, zaś w sposób istotny ograniczy własność skarżącego i wręcz uniemożliwi zamieszkiwanie w domu rodzinnym, który został wybudowany wiele lat przed nabyciem tej nieruchomości przez inwestora, który powinien zdawać sobie sprawę, że budowana w tym miejscu obory o tak duże obsadzie krów mlecznych budzić będzie sprzeciw skarżącego.

Skarżący wskazał, że całkowitą roczną produkcję obornika oszacowano na 776Mg, natomiast gnojówki na około 300 m3. Powierzchnia gruntów niezbędnych do zagospodarowania obornika i gnojówki będzie wynosić około 27,1 ha. Przy obsadzie zwierząt w skali roku wytwarzane będzie łącznie ok. 4050 kg azotu. Przy uwzględnieniu dopuszczalnej dawki azotu wynoszącej 170 kg/ha powierzchnia gruntów niezbędnych do zagospodarowania nawozów wynosi ok. 24 ha. Natomiast organ nie wskazuje, że do wykorzystywania rolniczego nawozów naturalnych, jak obornik i gnojówka mają zastosowanie przepisy nakazane przez Unię Europejska mające na celu ograniczenie wpływu azotu pochodzącego z gospodarstw rolnych na jakość wód i dotyczą one całego kraju i wszystkich gospodarstw rolnych, które to przepisy obowiązują od 27 lipca 2018 r. w związku z wejściem w życie nowego Prawa wodnego i jest to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobiegania dalszemu zanieczyszczeniu (Dz. U. z 2018 r. poz. 1339). W oparciu o ten przepis inwestor ma już od 1 stycznia 2019 r. obowiązek sporządzenia planów nawożenia, który należy przechowywać przez okres 3 lat od dnia zakończenia nawożenia.

Skarżący zarzucił, że opracowujący Raport, jak i organ odwoławczy przyjęli do wyliczeń ilości powstającego w gospodarstwie po rozbudowie do 60 DJP obornika i gnojówki oraz do obliczenia ich zastosowania, jako nawóz w gospodarstwie rolnym inwestora nieaktualne metody i wskaźniki, a co za tym idzie również nieprawidłowa ilość i pojemność zbiorników do ich przechowywania oraz okresu przez jaki powinny być gromadzone. Podniósł, że opracowanie z 2018 r. Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie (INSB 978-83-63411-81-7) pt. Ograniczenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych" wykonanego w ramach pomocy technicznej RPO na lata 2014 - 2020 Instytucja Zarządzająca PROW 2014 - 2020 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - materiał ten został w dniu 26 września 2018 r. zatwierdzony przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi. W opracowaniu tym wskazane jest, że nawozy naturalne stałe powinny mieć zapewnioną powierzchnię do przechowywania ich przez okres 5 miesięcy, a zarówno autor Raportu, jak i organ, przyjęli ten okres na 6 miesięcy. Natomiast płynne nawozy naturalne powinny być przechowywane w przykrytych (w szczególności osłoną elastyczna lub osłoną pływającą) zbiorników pozwalających na przechowywanie ich przez okres 6 miesięcy. Obliczenie wymaganej wielkości miejsc do przechowywania nawozów naturalnych (odchodów zwierzęcych) poprzedza sporządzenie obrotu stada, obliczenie przelotowości zwierząt gospodarskich w grupie technologicznej, a następnie wyliczenie stanów średniorocznych. Wyliczone stany średnioroczne zwierząt gospodarskich przelicza się na DJP. Sposób sporządzenia obrotu stada, obliczenie przelotowości zwierząt gospodarskich i stanu średniorocznego określa załącznik Nr 4 do "Programu działań..." Natomiast sposób obliczania wymaganej pojemności zbiorników oraz wymaganej powierzchni miejsc przechowywania nawozów naturalnych określony został w załączniku Nr 5 do "Programu działań..."

W ocenie skarżącego, z powyższych względów organ rażąco naruszył obowiązujące przepisy poprzez przyjęcie za prawidłowe nieaktualnych metod obliczeniowych, to jest na dzień 25 czerwca 2012 r., a nieokreślonych w obowiązującym od 27 lipca 2018 r. "Programie działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobiegania dalszemu zanieczyszczeniu".

Skarżący podniósł również, że organ odwoławczy powołuje się wyłącznie na DJP bez wskazania faktycznej obsady, jaka składać się będzie na to stado, które w efekcie przeliczenia ma być stadem do 60 DJP, co nie pozwala na zweryfikowanie poprawności wyliczeń zarówno ilości wytworzonych nawozów naturalnych a także ilości produkcji mleka. Ponadto zaskarżona decyzja i raport zawierają dwie różne wielkości dotyczące rocznej produkcji azotu i są to liczby: 4050 kg azotu i 3971 kg azotu bez wyliczenia, ile azotu powstanie z obornika, a ile z gnojówki przy podanej w Raporcie obsadzie bydła wynoszącej 76 szt.

Dalej skarżący wskazał, że w punkcie II decyzji w literze "o" organ podał: "Wody opadowe lub roztopowe z zachodniej części połaci dachu planowanego budynku inwentarskiego chowu bydła ująć i odprowadzać do zbiornika retencyjnego o poj. 5 m3, natomiast z pozostałej powierzchni terenu inwestycyjnego (wykorzystywanego na potrzeby chowu bydła) odprowadzać powierzchniowo na tereny zielone w granicach władania Inwestora nie powodując zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich;". Zaś kolejny zapis niepowiązany logicznie z treścią decyzji dotyczy punktu II - litera "r", gdzie wskazano: "Mycie pojazdów mechanicznych obsługujących przedsięwzięcie, należy realizować zgodnie z warunkami, określonymi dla strefy ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej SW-1, SW-II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) - tzn. w myjniach usługowych;".

Zdaniem skarżącego, jest to rażąca niespójność zapisów decyzji dotycząca sposobu postępowania z wodami opadowo roztopowymi, organ w punkcie II decyzji warunkującej wskazuje poprzez użycie spójnika "lub" na różnicę pomiędzy odprowadzanymi wodami opadowymi a wodami roztopowymi a przecież nie sposób rozdzielić tych dwóch składników, bo zdarzyć się może sytuacja, że będzie topniał śnieg i jednocześnie będą opady deszczu więc, do zbiornika mają trafiać wody opadowe lub roztopowe a nie jedne i drugie. Ponadto skoro organ wskazuje, że wody opadowe lub roztopowe z zachodniej połaci dachu, to co będzie się działo z tymi wodami powstającymi na drugiej połaci dachowej, bo skoro jest zdaniem organu połać zachodnia to logicznym jest, że musi być i połać wschodnia i nie jest wyjaśnione, co z wodami z tej połaci dachowej, bo dalej organ warunkuje odprowadzenie wód z pozostałej powierzchni terenu inwestycyjnego.

Dalej skarżący zarzucił, że w zaskarżonej decyzji nie jest jednoznaczne, które wody opadowo-roztopowe mają nie przekraczać stężenia zanieczyszczeń. Szczególny niepokój budzi zapis o węglowodorach ropochodnych 15mq/I - tym bardziej, że inwestycja położona jest na terenie strefy ochrony pośredniej ujęć wody ustanowionej rozporządzeniem dyrektora RZGW w Warszawie - dlatego też warunek, że stężenie zanieczyszczeń w odprowadzanych wodach opadowo roztopowych nie będzie przekraczać wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego - powinien być wpisany w punkcie II skarżonej decyzji, jako warunek konieczny do stosowania przez inwestora zarówno na etapie projektowania, jak i na etapie eksploatacji i użytkowania, a ewentualnie powtórzony (uzupełniony o szczegóły wynikające z konkretnych przepisów prawa) w uzasadnieniu decyzji - czego organ nie dokonał.

Skarżący podniósł także, że w załączniku do decyzji stanowiącym jej integralną całość zatytułowanym "Charakterystyka przedsięwzięcia" organ wskazał, że na działce objętej wnioskiem inwestora znajduje się nowopowstały budynek do przechowywania maszyn rolniczych o pow. użytkowej 396 m2, który nie był objęty zakresem przedsięwzięcia. Skoro przedmiotem przedsięwzięcia ma być zmiana sposobu użytkowania budynku wybudowanego i użytkowanego, jako magazyn do przechowywania maszyn rolniczych o powierzchni użytkowej 792 m2 na oborę wolnostanowiskową i ma to służyć rozbudowie i przebudowie istniejącego gospodarstwa rolnego to, zdaniem skarżącego, nie można nie obejmować zakresem przedsięwzięcia budynku, w którym mają być przechowywane te maszyny rolnicze, a inwestor prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni ok. 55 hektarów i nagle dla tego gospodarstwa będzie wystarczający magazyn na maszyny prawie dwukrotnie mniejszy od dotychczasowego z 792 m2 na budynek o pow. 396 m2 i wyłączony spod reżimów skarżonej decyzji chociażby w zakresie zanieczyszczenia gleby i wody substancjami ropopochodnymi, gdyż w budynku tym będą przetrzymywane również urządzenia mechaniczne wyposażone w silniki spalinowe, jak np. ciągniki rolnicze.

Skarżący podniósł, że nie można ustalić ile na terenie objętym inwestycją jest, czy ma być wszelkiego rodzaju podziemnych zbiorników i co w nich i w jakich ilościach będzie gromadzone. W tym stanie rzeczy zasadny jest jego wniosek, aby do postępowania dołączone zostało z właściwego organu architektoniczno - budowlanego, zgłoszenie bądź zgłoszenia budowy zbiorników przez inwestora.

W ocenie skarżącego, niedorzeczne są argumenty decyzji dotyczące powierzchni, jaka będzie potrzebna do przechowywania balotów kiszonki po przeniesieniu ich na teren działki nr 206 (pwierzchnia inwestycyjna całego terenu to 0,87 ha = 8700 m2, zgodnie z tym zapisem baloty, według organu i autora Raportu będą układane celem ograniczenia potrzebnej powierzchni do ich składowania i tu organ podaje tę powierzchnię - 2628 m2, będą układane przez załadunek piętrowy 4 warstwy jedne na drugich, przez co pomniejszy się potrzebna powierzchnia 4-krotnie i będzie potrzebne już tylko 657 m2. Skarżący podważył taką możliwość ułożenia balotów, które mają kształt walca - w czterech warstwach po 4 baloty - bez budowy konstrukcji je podtrzymującej, a działka, na której będą obecnie składowane tj. nr 206 ma powierzchnię - jak podaje organ - ponad 700 m2. Organ bezkrytycznie przyjął po pierwsze zmianę lokalizacji pryzm balotów kiszonkowych, a po drugie wyliczenia powierzchni wymaganej do składowania tych balotów, ale dzięki takiemu działaniu zawęził krąg ewentualnych nowych stron postępowania, co wskazywało wyraźnie Kolegium w swej decyzji z lutego 2019 r. Zarzucił, że organ wskazuje, iż cała komunikacyjna obsługa przedsięwzięcia odbywać się będzie właśnie tą działką nr 206, co jest niemożliwe, bowiem prawie 100% jej powierzchni zajmie według organu skład balotów.

Reasumując zdaniem skarżącego, organ odwoławczy w sposób wadliwy ocenił podniesione w odwołaniu zarzuty, uznając je za nieuzasadnione. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji nie podjęły się analizy przepisów przytoczonych w odwołaniu. Decyzje obu instancji ograniczają się jedynie do przytoczenia przepisów prawa, bez dokonania próby jakiejkolwiek ich wykładni. Błędne jest też, jak zarzucił skarżący, stanowisko Kolegium o niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, gdyż kwestia ta wymaga wiadomości specjalnych, a organ takiej wiedzy nie może posiadać i winien posiłkować się opinią specjalisty w tym zakresie. Nie jest też prawdą, że przeanalizowano trzy warianty inwestycji. Skarżący uważa, że organ odwoławczy wadliwie przyjął, że inwestycja nie będzie oddziaływać na tereny bezpośrednio z nią sąsiadujące, a intensywność tego oddziaływania będzie niewielka.

Z powyższych powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. skarżący poparł skargę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, co istotne w sprawie, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji organu pierwszej instancji, stanowiła ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 1936 z późn. zm., dalej jako "decyzja środowiskowa", "decyzja zmieniana") w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r. Stosownie bowiem do treści art. 6 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936), do spraw wszczętych na podstawie zmienianej ustawy, dla których przed dniem wejścia w życie ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie inwestor Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (dalej też jako "Raport") przedłożył do organu pierwszej instancji w dniu 21 listopada 2016 r.

Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt

1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt

2) - art.

71 ust. 2 ustawy środowiskowej. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) czy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy środowiskowej. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej). Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 (pkt 1); ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 1); wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (pkt 3); wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone (pkt 4). Zgodnie zaś z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a-c ustawy środowiskowej, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18.

W niniejszej sprawie środowiskowe uwarunkowania określono decyzją Burmistrza Gminy Włoszczowa z dnia 26 listopada 2019 r. dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania wraz z budową infrastruktury budynku magazynowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. (...), na budynek inwentarski - hodowli bydła należący do T.Ś. Przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest rozbudowa i przebudowa istniejącego na ww. działkach ewidencyjnych w miejscowości Ewina gospodarstwa rolnego - prowadzącego aktualnie chów bydła w ilości do 40 DJP, którego całkowita powierzchnia wynosi ok. 0,87 ha - w celu zwiększenia obsady bydła do wielkości maksymalnie 60 DJP.

Wypełniając obowiązek z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, inwestor przedstawił w Raporcie (jego uzupełnieniu) opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia tj. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę - chów bydła w systemie wolnostanowiskowym na płytkiej ściółce i warianty alternatywne: chów bydła w systemie uwięziowym oraz chów rusztowy, bezściółkowy (jako najkorzystniejszy dla środowiska). W Raporcie (uzupełnionym przy piśmie z dnia 20 października 2017 r.) przedstawiono opis powyższych wariantów z wyjaśnieniem technologii chowu bydła, wad i zalet każdej z technologii, przeprowadzając w równym stopniu analizę oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w każdym z wariantów. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wariantowanie powinno obejmować również zmianę lokalizacji przedsięwzięcia, zwłaszcza, że aktualnie na terenie planowanego przedsięwzięcia funkcjonuje gospodarstwo prowadzące hodowlę bydła mlecznego w obsadzie ok. 40 DJP. Takiego wymogu przepisy prawa nie przewidują. Z kolei w przedstawionych wariantach Sąd nie dostrzega pozorności, każdy z wariantów jest niezależny i szczegółowo przeanalizowany. Również ostatecznie wybrany wariant przedsięwzięcia - ten proponowany przez inwestora - został zaakceptowany przez orzekające w sprawie wyspecjalizowane organy opiniujące i uzgadniające realizację planowanego przedsięwzięcia.

Wyjaśnienia wymaga, w kontekście zarzutów skargi, kwestia związana z uzupełnianiem raportu przez inwestora. Otóż nie stanowi naruszenia prawa to, że inwestor uzupełnia raport oddziaływania na środowisko, skoro co do zasady czyni to na wezwanie organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 69 ust. 3 ustawy środowiskowej, to organ określa zakres raportu w drodze postanowienia. Potrzeba uzupełnienia raportu, nawet kilkakrotnie, nie rodzi konieczności jego sporządzenia i złożenia ponownie w całości, wraz z tym uzupełnieniem. Istotne jest to, by całość tej dokumentacji (Raport wraz z uzupełnieniami) spełniała wymagania, o których mowa w art. 66 i nast. ustawy środowiskowej oraz w całości została przedstawiona organom opiniującym, czy uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia. Tak w tej sprawie się stało. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej w skrócie "RDOŚ") jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Włoszczowie (dalej w skrócie "PPIS we Włoszczowie") wydali swoje stanowiska w sprawie po zapoznaniu się z całością uzupełnionego Raportu. Ponieważ wniosek inwestora inicjuje postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia, to zmiana szczegółowych założeń tej inwestycji w toku toczącego się postępowania w żadnej mierze nie może wpłynąć na konieczność składania nowego wniosku. W tej sprawie nie doszło do zmiany zasadniczego zamierzenia inwestycyjnego, czyli przebudowy, zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek inwentarski celem hodowli bydła w zwiększonej obsadzie. Ponadto wprowadzane zmiany w ramach wnioskowanej inwestycji spowodowane były także przez uwzględnienie przez inwestora protestów lokalnej społeczności (w tym skarżącego), bądź wywołane zaleceniami organu prowadzącego postępowanie. To nie powoduje co do zasady wadliwości postępowania i wydanej w jego wyniku decyzji. Kwestią istotną w takim wypadku jest to, aby organy uzgadniające i opiniujące realizację przedsięwzięcia o takich zmianach zostały zawiadomione i zapoznały się w każdym wypadku z całością istotnej dla wyniku sprawy dokumentacji złożonej przez inwestora. Należy przy tym wskazać, że wyjaśnienia inwestora z dnia 13 sierpnia 2019 r. i z dnia 8 sierpnia 2019 r., choć wpłynęły do RDOŚ już po wydaniu postanowienia uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia z dnia 25 lipca 2019 r., to jednak nie miały znaczenia dla wyniku tego uzgodnienia, o czym świadczy treść pisma RDOŚ z dnia 5 września 2019 r. skierowanego do Burmistrza Gminy Włoszczowa, w którym RDOŚ odnosi się do ww. wyjaśnień, nie dostrzegając konieczności wzruszenia ani uzupełnienia wydanego postanowienia.

Powyższe rozważania znajdują swoje odniesienie w szczególności do tych wszystkich zarzutów skargi i twierdzeń na ich poparcie, które dotyczą budowy zbiorników na gnojówkę. Początkowo w Raporcie inwestor wskazał na zamiar wybudowania 7 zbiorników w ramach inwestycji (6 szt. po 20 m3 i 1 zbiornika o poj. 25 m3). Z uwagi na bieg postępowania i konieczność dostosowania prowadzonej produkcji rolnej do wymagań prawnych, inwestor zdecydował o zgłoszeniu budowy zbiorników na gnojówkę przed zakończeniem obecnie kontrolowanego postępowania. Wykonał w oparciu o takie zgłoszenie już 2 szt. zbiorników na gnojówkę po 20 m3 każdy. Planuje wykonanie kolejnych 4 szt. zbiorników na gnojówkę po 20 m3 każdy i jednego zbiornika o pojemności 25 m3. Łączna pojemność magazynowa pojemników, które zaplanował inwestor (wraz ze zbiornikami już istniejącymi na terenie działek przeznaczonych pod inwestycję tj. zbiornikiem na gnojówkę o pojemności 48 m3 i ww. dwoma zbiornikami o pojemności 20 m3) wyniesie 193 m3. Takie założenie inwestycyjne i taki wymóg realizacji przedsięwzięcia przewidziały w swoich postanowieniach także organy: uzgadniający i opiniujący oraz organ w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika z wyjaśnień inwestora i "Charakterystyki przedsięwzięcia" stanowiącej załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dwa z czterech zbiorników zostało już wykonane. Nastąpiło to w trybie odrębnego zgłoszenia, o którym mowa w art. 33 Prawa budowlanego. Rację ma Kolegium, że zbiorniki te składają się na całość przedsięwzięcia, stąd właściwie została zreformowana treść załącznika do decyzji organu pierwszej instancji. W dokumentach złożonych przez inwestora zostało przedstawione miejsce wybudowania ww. zbiorników. Niezrozumiały jest zarzut skargi co do braku wyjaśnienia, jakiej pojemności zbiorniki są i mają zostać wybudowane, bo wynika to z uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jej załącznika. W uzupełnieniu do Raportu z 18 marca 2019 r. inwestor wskazał lokalizację dwóch już wybudowanych zbiorników po 20 m3 każdy. Natomiast z treści Raportu wynika, że w miejscu przewidzianego do rozbiórki silosu na kukurydzę mają powstać kolejne zbiorniki na gnojówkę. W załączniku do decyzji środowiskowej wskazano, że silos na kukurydzę o powierzchni 75 m2 jest przewidziany do rozbiórki. W każdym razie jeszcze raz podkreślenia wymaga, że na etapie postępowania prowadzonego na podstawie prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek skontrolowania zgodności z prawem zaprojektowanej lokalizacji obiektów budowlanych.

Podobnie w przypadku nowopowstałego budynku do przechowywania maszyn rolniczych, który został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w odrębnym postępowaniu. W tym odrębnym postępowaniu organy administracji architektoniczno-budowlanej miały obowiązek skontrolowania zgodności tego zamierzenia budowlanego z przepisami prawa budowlanego, w tym warunkami techniczno-budowlanymi, a wydane pozwolenie na budowę podlegało możliwości zweryfkowania w trybie kontroli instancyjnej, a potem ewentualne sądowoadministracyjnej. Niewątpliwie w tej sprawie organy orzekające w obu instancjach a wcześniej również RDOŚ i PPIS we Włoszczowie, o projektowanej budowie tego obiektu, jego lokalizacji i przeznaczeniu miały wiedzę w kontekście oceny wpływu całości przedsięwzięcia na środowisko.

Odnieść trzeba się w tym miejscu do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawie ocen wodnoprawnych. Zgodnie z art. 77 ust. 1 i nast. tej ustawy, takie uzgodnienie nie było obowiązkowe. Przepis art. 77 ust. 1 ww. ustawy został zmieniony przez art. 509 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566) zmieniającej ustawę środowiskową z dniem 1 stycznia 2018 r. w ten sposób, że dodany został punkt 4 tego ustępu i zgodnie Z art. 77 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W myśl art. 545 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r., w myśl których ww. uzgodnienie nie było obligatoryjne w przypadku inwestycji jak obecnie analizowana. Niemniej organ pierwszej instancji wystąpił w toku kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego o uzgodnienie do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie. Dyrektor Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim w piśmie znak. WA.ZZO.3.414.155.2018.GM w odpowiedzi na wniosek o uzgodnienie powołał się na treść cyt. wyżej art. 545 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, nie znajdując podstaw prawnych do przeprowadzenia takiego uzgodnienia.

W kontekście tych ustaleń jednocześnie wyjaśnić trzeba, odpierając kolejny zarzut skargi, że, jak oceniły organy wyspecjalizowane (RDOŚ i PPIS we Włoszczowie) przedmiotowe przedsięwzięcie nie wpłynie niekorzystnie na jednolite części wód podziemnych i powierzchniowych oraz GZWP 408 Niecka Miechowska. Organy te, podobnie jak następnie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odpowiednio w: opinii, uzgodnieniu i decyzji, określiły warunki realizacji przedsięwzięcia, których wykonanie zapewni zgodność inwestycji z przepisami rozporządzenia z dnia 17 września 2012 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Nr 13/2012 w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) w miejscowości Włoszczowa zmienionym rozporządzeniem z dnia 4 listopada 2014 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Nr 20/2014 w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) w miejscowości Włoszczowa. Wyspecjalizowane organy po przeanalizowaniu materiału dowodowego nie stwierdziły zagrożenia dla ww. obszarów. Chodzi przede wszystkim o wskazania i ustalenia, jak należy postępować z wodami opadowo-roztopowymi oraz jakie obowiązują zasady w zakresie mycia pojazdów na terenie strefy. W tym kontekście należy wyjaśnić, odpowiadając na twierdzenia skarżącego, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - cz. II lit. r - wyraźnie wynika, że nakaz chroniący ww. ujęcia wody podziemnej dotyczy mycia pojazdów obsługujących przedsięwzięcie. Oznacza to, że dla spełnienia analizowanego warunku niezbędne jest mycie wszystkich pojazdów obsługujących to przedsięwzięcie na terenie strefy ochronnej w miejscach zapewniających niedostawanie się nieczystości do ww. ujęć wody (w myjniach usługowych), na każdym etapie tego przedsięwzięcia. Chodzi bowiem o ochronę ujęć wody, dlatego oczywiste jest, że zakaz wprowadzania nieczystości związanych z myciem pojazdów do ujęć wody obowiązuje inwestora zarówno na etapie prac budowlanych jak również w okresie eksploatacji nowego przedsięwzięcia. Sformułowanie omawianego warunku w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wystarczająco precyzyjne i zrozumiałe.

Ochronie ujęć wody podziemnej służy także warunek określony w cz. II lit. t decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie nakazu przechowywania kiszonki do karmienia zwierząt w szczelnych balotach. Zgodnie z założeniami inwestora i warunkami realizacji przedsięwzięcia określonymi w decyzji kiszonki przechowywane będą w ofoliowanych balotach, na powierzchni równej i pozbawionej przedmiotów mogących uszkodzić folię, co jest zgodne z § 3 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie strefy ochronnej. Baloty z kiszonką - w odpowiedzi na zarzuty skarżącego - przechowywane będą w innej niż pierwotnie zamierzał inwestor lokalizacji, ale zaakceptowanej przez organy specjalistyczne i organy orzekające w tej sprawie. Powierzchnia 2628 m2, na jaką w skardze wskazuje jej autor, to powierzchnia wszystkich bali (paszy z kiszonką i słomy), gdzie poprzez ich załadunek piętrowy powierzchnia konieczna do przechowywania bali wyniesie, jak wyjaśnił organ, 657 m2. Powierzchnia 700 m2, na jaką wskazuje organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśniając kwestie związane z lokalizacją balotów, to zatem powierzchnia tylko południowej części działki nr 206, nie zaś całej działki, która wynosi 0,54 ha (zgodnie z wypisem z rejestru gruntów). Możliwość takiego załadunku nie została zakwestionowana w sprawie przez wyspecjalizowane organy. Skarżący, w kontekście innej lokalizacji składowania kiszonek, wskazuje na celowe ograniczenie kręgu stron postępowania, jednocześnie nie wskazując, właściciele której z działek powinni w związku z tym być stroną postępowania. Ponadto nie można zapominać, że w postępowaniu administracyjnym zapewniono udział społeczeństwa, na każdym jego etapie osoby zainteresowane wynikiem sprawy mogły zgłosić swoje zastrzeżenia. Dodatkowo należy w tym miejscu podnieść, że sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że uprawnieniem do podnoszenia zarzutu pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu dysponuje wyłącznie podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie powoływać na okoliczność zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., II OSK 87/17, Lex nr 2442985). Niemniej z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika wprost w związku ze zmianą przez inwestora miejsca przechowywania pasz organ ocenił, że nie istnieje konieczność zmiany kręgu stron postępowania (określone zostały zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej, ponadto zapewniono udział społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej).

W kontekście powyższych ustaleń, wydaje się także jako oczywiście niezasadny zarzut skargi, że nie będzie możliwa komunikacja w ramach przedsięwzięcia po działce nr 206, albowiem baloty będą składowane prawie na całej powierzchni tej działki.

Jak wynika z rozporządzenia w sprawie strefy ochronnej, na terenie ochrony pośredniej zabrania się wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, z wyjątkiem wód opadowych i roztopowych spełniających wymogi zgodnie z obowiązującymi przepisami (§ 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia). Równocześnie w myśl § 13 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1800 z późn. zm.), ścieki inne niż ścieki przemysłowe albo ścieki przemysłowe będące mieszaniną ścieków bytowych, wód z odwodnienia zakładów górniczych, wód chłodniczych, wód opadowych lub roztopowych lub ścieków pochodzących ze stacji uzdatniania wody mogą być wprowadzane do ziemi jedynie w sytuacjach szczególnych uwarunkowań lokalizacyjnych miejsc wprowadzania ścieków do ziemi oraz braku możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego pod warunkiem, że wody opadowe lub roztopowe przed zmieszaniem ze ściekami bytowymi, wodami z odwodnienia zakładów górniczych, wodami chłodniczymi lub ściekami pochodzącymi ze stacji uzdatniania wody nie zawierają zawiesin ogólnych w ilościach większych niż 100 mg/I, a węglowodorów ropopochodnych w ilościach większych niż 15 mg/I. Powyższe wymogi przy wprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do ziemi wynikają z obowiązujących przepisów prawa (a obecnie także z § 11 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych - Dz. U. z 2019 r. poz. 1311). Dlatego brak w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powtórzenia tego rodzaju warunków nie może w żadnej mierze świadczyć o wydaniu tej decyzji z naruszeniem prawa. Odnosząc się do analizowanego - niezasadnego - zarzutu skargi trzeba jeszcze wyjaśnić, że spójnik "lub" stanowi według reguł logiki prawniczej tzw. "funktor alternatywy nierozłącznej". Spójnik zawiera w sobie jednocześnie "albo" oraz "i". Zatem określenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunku dla odprowadzania wód opadowych lub roztopowych oznacza, że warunek ten dotyczy: wód opadowych, wód roztopowych oraz wód, w których skład wchodzić będą jednocześnie wody opadowy i wody roztopowe.

Odnośnie warunku odprowadzania wód opadowych lub roztopowych określonego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do zbiornika retencyjnego o pojemności 5 m3 - w kontekście pozostałych zarzutów skargi - trzeba ocenić te zarzuty jako chybione. Otóż, po pierwsze, obowiązek wybudowania takiego zbiornika wynika z decyzji Burmistrza Gminy Włoszczowa z dnia 27 kwietnia 2018 r. znak: MRO.6331.4.2017.TS2 wydanej w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na gruncie zainicjowanej zgłoszeniem samego skarżącego. Decyzja ta nałożyła na O. i T.Ś obowiązek zagospodarowania wód opadowych spływających z zachodniej połaci dachowej budynku magazynowego na maszyny rolnicze, znajdującego się na terenie działek oznaczonych nr ewid. 204 i 206 będących ich własnością poprzez ich zretencjonowanie w szczelnym zbiorniku retencyjnym o pojemności 5,0 m3 usytuowanym w południowo-zachodniej części działki nr 204. W ramach ww. postępowania sporządzona została opinia hydrogeologiczna. Z opinii tej wynika konieczność wykonania ww. zbiornika retencyjnego w celu odbioru wód odprowadzanych z zachodniej połaci dachowej budynku magazynowego. Wody ze wschodniej części dachu, jak należy wnioskować z opinii, odprowadzane są na działkę inwestora w sposób, który nie powoduje szkodliwego oddziaływania na działkę nr ewid. 203. Dodatkowo trzeba wskazać, w odpowiedzi na zarzuty skargi, że ani zaskarżona decyzja, ani decyzja wydana w pierwszej instancji nie powinny zostać uchylone z powodu niewskazania przez inwestora w Raporcie i jego uzupełnieniach lokalizacji ww. zbiornika retencyjnego na wody opadowe lub roztopowe. Zresztą lokalizacja ta wynika z rozstrzygnięcia decyzji z dnia 27 kwietnia 2018 r., a zainstalowanie takiego zbiornika jest związane z wykonaniem tej decyzji. To oznacza, że przymusowego zrealizowania orzeczonego w niej nakazu można dochodzić w odrębnym postępowaniu, tj. postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto warunkiem dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia jest wykonanie takiego zbiornika. Wyniki postępowania o naruszenie stosunków wodnych zostały uwzględnione przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a budowę takiego zbiornika w otoczeniu pozostałych budynków i urządzeń związanych z inwestycją uwzględniły również RDOŚ i PPIS we Włoszczowie.

Brak wskazania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczności wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia nie stanowi o naruszeniu prawa, jeżeli obowiązek taki przewidują zarówno przepisy ustawy środowiskowej, prawa budowlanego jak i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do tych zarzutów skargi, które dotyczą prawidłowości metod obliczenia zawartości azotu w nawozach naturalnych, które wytwarzane będą na terenie gospodarstwa inwestora po zwiększeniu jego obsady, a także braku ustalenia ilości azotu wytwarzanego odrębnie w oborniku i w gnojowicy, należy wskazać, co następuje. Otóż organy orzekające w sprawie ustaliły, że zarówno w świetle zawartych w publikacji Instytutu Zootechniki PIB z 25 czerwca 2012 r. wskaźników do obliczenia ilości azotu w nawozach naturalnych, jak i stosownie do metod obliczenia ilości azotu w takich nawozach określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz. U. z 2018 r. poz. 1339) inwestor spełni wymagania w zakresie możliwości zagospodarowania w gospodarstwie powstającego nawozu naturalnego dzięki temu, że w skład tego gospodarstwa wchodzi obszar o powierzchni 55 ha. Dlatego zarówno w sytuacji, gdy ilość wytwarzanego azotu osiągnie 3917 kg (jak przewiduje Raport), jak i 4050 kg (jak ustalono w oparciu o kalkulator wielkości produkcji azotu w gospodarstwie rolnym zamieszczony na stronie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi), jak również 5803,20 kg (przy zastosowaniu do obliczeń najwyższych współczynników produkcji azotu i jego zawartości określonych w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r.) inwestor nie przekroczy zastosowania dopuszczalnej dawki azotu wynoszącej 170 kg/ha (zob. cz.1.5 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r.). Dlatego nie miały znaczenia dla oceny zasadności skargi wyliczenia przedstawione przez skarżącego w oparciu o dane zaciągnięte z Centrum Doradztwa Rolniczego, zwłaszcza, że nie wynika z nich, aby inwestor - w świetle obowiązujących na datę wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie - nie był w stanie zagospodarować wytwarzanego w gospodarstwie nawozu naturalnego. Nadto zwrócić należy uwagę, że w uzupełnieniu do Raportu przy piśmie inwestora z dnia 1 lutego 2017 r. wyjaśniono szczegółowo, jaka będzie zawartość azotu w wytwarzanym oborniku i w wytwarzanej gnojówce oraz wyliczenie tych wielkości. Z tej części raportu wynika także ilość poszczególnych sztuk bydła, jaka będzie składać się na stado. Wskazanie w uzasadnieniu decyzji na to, że stado będzie wielkości 60 DJP z wyróżnieniem rodzaju bydła, jakie będzie je tworzyć bez wskazania dokładnych ilości poszczególnych sztuk nie ma znaczenia, skoro wynika to z Raportu (str. 24 Raportu). Skarżący nie wykazał zresztą, jaki wpływ na wynik sprawy miał brak tego wyszczególnienia w uzasadnieniach decyzji wydanych w sprawie.

Dodatkowo, odpierając zarzuty skargi, należy podnieść, że obowiązek opracowania planu nawożenia azotem mają podmioty prowadzące produkcję rolną, które utrzymują obsadę większą niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), według stanu średniorocznego (art. 105a ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego).

Nie sposób, jak chce tego skarżący zarzucić organom w kontrolowanej obecnie sprawie, że nie dokonały ustalenia rozmiarów immisji bezpośrednich dla mieszkańców sąsiednich terenów, skoro zadaniem organów orzekających w sprawie było ustalenie takich warunków realizacji przedsięwzięcia, aby możliwie najskuteczniej i w granicach dopuszczalnych przepisami prawa ograniczyć negatywny wpływ inwestycji na środowisko, w tym na tereny sąsiednie, przeciwdziałając możliwości wystąpienia immsji. W tym kontekście trzeba podnieść, że jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, tereny sąsiadujące z terenem inwestycji również są wykorzystywane rolniczo. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji udzielonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (k. 1251 akt adm.) wynika, że na działkach nr 198 i nr 203 (działka skarżącego) prowadzona jest produkcja roślinna, na działce nr 199 prowadzona jest produkcja zwierzęca. Jak już wyżej podniesiono, również pracownicy Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej we Włoszczowie przeprowadzający kontrolę w sierpniu 2018 r. dokonali wizji lokalnej terenu planowanej inwestycji i terenów sąsiednich. Ustalono, że teren planowanej inwestycji położony jest pośród posesji posiadających cechy "zagrodowych", na których obok budynków mieszkalnych występuje wiele budynków gospodarczych o znacznych gabarytach, oznaczonych na mapie geodezyjnej jako budynki związane z prowadzeniem gospodarstw rolniczych. Zgodnie z oznaczeniem w ewidencji gruntów tereny te są terenami rolnymi, na których może występować i występuje zabudowa zagrodowa. Z tych powodów sposób zagospodarowania terenów sąsiednich nie sprzeciwia się prowadzeniu na działkach inwestora działalności rolniczej w postaci produkcji zwierzęcej.

Wbrew zarzutom skargi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera warunki realizacji przedsięwzięcia również w zakresie odprowadzania odpadów i wentylowania budynków.

Była również przedmiotem rozważań organów specjalistycznych tj. RDOŚ i PPIS we Włoszczowie kwestia związana z odległością studni znajdujących się na działkach inwestora i na działce skarżącego od budynków i urządzeń wchodzących w skład przedsięwzięcia. Pracownicy upoważnieni przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie przeprowadzili w sierpniu 2018 r. kontrolę (k. 1273-12777 akt adm.) na posesji inwestora w miejscowości (...) tj. na działkach, na których ma być realizowane przedsięwzięcie w zakresie istniejącego zagospodarowania obszaru objętego opracowaniem w postaci Raportu, w szczególności w zakresie odległości pomiędzy poszczególnymi obiektami. Wyniki tej kontroli wskazują, że teren inwestycji położony jest pośród posesji posiadających cechy "zagrodowych", na sąsiednich posesjach położonych jest oprócz budynków mieszkalnych wiele budynków gospodarczych o znacznych gabarytach. Zabudowa związana jest z prowadzeniem gospodarstw rolniczych. Na posesji inwestora zlokalizowane są dwie nieużytkowane studnie, nie ustalono odległości do studni na działce nr 203 z uwagi na brak dostępu. Niemniej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, jakie odległości od studni ma zachować inwestor realizując przedsięwzięcie (nie mniejszej niż 25 m od istniejących studni odnośnie składowania kiszonki i nawozów naturalnych). Z postanowienia uzgadniającego RDOŚ wynika, że odległość miejsca magazynowania pasz od studni na działce nr 203 wynosi ok. 38 m.

Zmiana rozstrzygnięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w części dotyczącej brzmienia pkt II ppkt f wynika z postanowienia - opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, słusznie zatem organ odwoławczy ten wymóg zawarł w odpowiedniej części rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W pozostałym zakresie decyzja wydana w pierwszej instancji i jej uzasadnienie zawiera wymagane prawem elementy (art. 82 ustawy środowiskowej). Organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek uwzględnić wyniki uzgodnień i opinii organów specjalistycznych wydanych w toku postępowania (art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej) i w tej sprawie bez wątpienia (poza jednym warunkiem, który uwzględnił organ odwoławczy) z tego obowiązku organ pierwszej instancji się wywiązał, na co wskazuje treść określonych warunków dla realizacji przedsięwzięcia i uzasadnienie decyzji tego organu.

Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia oraz wskazując inne organy, którym także należy ją przedstawić (art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej). Takiej konieczności organy w tej sprawie nie stwierdziły, uwzględniając przecież wyniki uzgodnienia z RDOŚ i opinii PPIS we Włoszczowie.

Sąd nie stwierdził także, aby w tej sprawie organy zastosowały niewłaściwe przepisy prawa materialnego, bądź dokonały ich niewłaściwej wykładni. Organy obu instancji sprostały wymogom, jakie stawiają przepisy regulujące zasady prowadzenia postępowania administracyjnego.

Okoliczność, że rozstrzygnięcia wydane przez organy obu instancji nie spełniają oczekiwań skarżącego, nie świadczy o naruszeniu przez te organy zasady budowania zaufania obywateli do działalności organów administracji publicznej. Organy wyjaśniły motywy wydanych decyzji. Niewątpliwie często inwestycje tego rodzaju, jakiego dotyczy niniejsza sprawa, wzbudzają sprzeciw społeczności lokalnych, dlatego zadaniem organów administracji jest szczególnie wnikliwa ocena, czy inwestycja po jej zrealizowaniu, nie będzie oddziaływać na środowisko w stopniu przekraczającym dopuszczalne normy. W tej sprawie organy sprostały tym wymogom, uwzględniając obowiązujący na dzień wydania zaskarżonej decyzji porządek prawny. Poza przedmiotem rozpoznania organów i Sądu pozostaje to, czy i w jakich stopniu inwestor tych obostrzeń będzie przestrzegał. Możliwość zrealizowania planowanej inwestycji będzie jeszcze przedmiotem oceny na etapie ubiegania się inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę. Na każdym z tych etapów właściwe organy będą zobowiązane - w określonych prawem granicach - ocenić poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skarg zarówno natury procesowej jak i materialnej nie zasługiwały na uwzględnienie, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.