Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1500360

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 27 lutego 2014 r.
II SA/Ke 36/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal.

Sędziowie WSA: Jacek Kuza (spr.), Sylwester Miziołek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...), Znak: (...) nakazującą inwestorowi Z. G. rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty o wymiarach około 8,30 m x 2,0 m na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ul. S. i na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane nakazał inwestorowi Z. G. rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty konstrukcji stalowej o wymiarach około 8,30 m x 2,0 m na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ul. S., z określeniem iż rozbiórce podlegają: zadaszenie o konstrukcji stalowej wraz z pokryciem blachą falistą, stalowe słupy podpierające to zadaszenie, ściany boczne o konstrukcji stalowej z wypełnieniem z blachy falistej oraz wykonane z płytek chodnikowych utwardzenie terenu pod zadaszeniem, tak aby pozostało tylko poprzeczne przegrodzenie działki stanowiące w części tylną ścianę przedmiotowej wiaty.

W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że na skutek interwencji R. S. - pełnomocnika Pani D. K. - S., pracownicy organu I instancji dokonali w dniu 19 grudnia 2011 r. kontroli na działce nr ewid. 2515/1, przy ul. S. w K. W wyniku tej kontroli stwierdzili, że na powyższej działce znajduje się m.in. wiata o wymiarach, według szkicu sytuacyjnego stanowiącego załącznik do protokołu, ok. 8,30 x 2,0 m, konstrukcji stalowej, słupy z ceownika, wkopane bezpośrednio w ziemię. W środku posadzka z płytek chodnikowych więźba dachowa konstrukcji stalowej, dach jednospadowy kryty blachą falistą, usytuowana według szkicu sytuacyjnego w odległości ok. 2,77 m od ogrodzenia z działką sąsiednią stanowiącą własność D. K. - S. Po początkowej odmowie wszczęcia postępowania w sprawie budowy tej wiaty uchylonej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...), pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie tej samowolnej budowy. Następnie wydanym w dniu (...), na podstawie art. 48 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, postanowieniem znak: (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane przy samowolnej budowie wiaty o wymiarach 8,30 x 2,0 m na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ul. S., z uwagi na jej realizowanie bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nałożył równocześnie na inwestora Z. G. obowiązek przedłożenia w określonym terminie wyszczególnionych w rozstrzygnięciu dokumentów dotyczących samowolnie realizowanego obiektu. Ponieważ zobowiązany ich nie przedłożył w wyznaczonym terminie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu (...) wydał decyzję Znak: (...) nakazującą inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty o wymiarach 8,30 x 2,0 m na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ul. S.

Decyzją z dnia (...) Znak: (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości ww. decyzję oraz podjęte w toku postępowania postanowienie z dnia (...) Znak: (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, bowiem podstawa prawna zaskarżonej decyzji PINB była niewłaściwa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) znak: (...) wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nałożył na inwestora Z. G. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia niżej wymienionych dokumentów dotyczących samowolnie realizowanego obiektu:

1.

dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane tj.:

- rysunków wiaty o wymiarach około 8,30 x 2,0 m tj. rzutu, przekroju, elewacji,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

2.

projektu zagospodarowania działki,

3.

zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o. warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ zobowiązany nie wykonał również i tego zobowiązania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu (...) wydał na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane decyzję znak: (...), nakazującą inwestorowi Z. G. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty o wymiarach około 8,30 x 2,0 m na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ul. S. W dniu 28 października 2013 r., w związku z nieobecnością Z. G. na miejscu oględzin wyznaczonych przez organ II instancji przy ul. S., organ przeprowadził tam kontrolę. W jej wyniku stwierdzono, że na całej szerokości działki wykonane jest blaszane poprzeczne ogrodzenie, oddzielające część działki od ulicy z budynkiem mieszkalnym od pozostałej jej części. Na długości 4,2 m w części gdzie jest brama wjazdowa, ogrodzenie ma wysokość 2,84 m i jest wykonane z blachy trapezowej, natomiast na pozostałej długości ogrodzenie wykonane jest z blachy falistej i ma 2,77 m wysokości, z tym że na długości 2,24 licząc od działki Pani S. w ogrodzeniu jest otwór na wysokości 2,15 m na skrzydła drzwiowe skrzyni samochodu ciężarowego ustawionej na gruncie wzdłuż granicy z tą działką. Na wysokości 2,3 m w odległości ok. 0,6 m od strony skrzyni samochodowej w blasze falistej są trzy otwory, pomiędzy skrajnymi otworami jest 1,6 m. Nad tymi trzema otworami i w kierunku bramy jest również rząd otworów. Z działki pani S. pracownicy organu dostrzegli, że pomalowana na zielono konstrukcja stalowa krytego blachą falistą zadaszenia przymocowana jest do górnego kształtownika stalowej konstrukcji tego poprzecznego blaszanego ogrodzenia, tj. na wysokości ok. 2,7 m. Z kontroli tej zostały wykonane zdjęcia i szkice załączone do protokołu kontroli. Przesłuchany w czasie kontroli świadek A. M. stwierdził, że w czasie gdy współpracował ze Z. G., na poprzecznym ogrodzeniu o wysokości takiej jak obecnie, było zadaszenie umocowane na wysokości 2,0 - 2,5 m i podparte metalowymi słupkami, którego szerokość wynosiła ok. 1,5 m. Z tego zadaszenia na całej jego długości od bramy do blaszanego kontenera zwisała plandeka. Pod tym zadaszeniem były gaśnice, wózek dwukółka, palety, na których złożone były ułożone w stosy na przemian trzonki do łopat i grabi, a dalej stał gradownik, tj. urządzenie służące do gradowania (usuwania ostrych pozostałości materiału) trzonków łopat i grabi. Analizując załączone do protokołu z tej kontroli zdjęcia organ stwierdził, że w pewnej odległości za bramą jak i przy skrzyni są wykonane boczne ściany wiaty, co wskazuje, że są to nowe elementy tej budowli, a ponadto istniejące obecnie zadaszenie umocowane jest przy poprzecznym ogrodzeniu przy jego górnej krawędzi, czyli na wysokości ok. 2,7m. Istniejące obecnie zadaszenie jest w ocenie organu odmienne zarówno od wcześniejszego zadaszenia umocowanego na wysokości ok. 2,0 m i długości ok. 2,5 m, o którym mówił w toku postępowania R. S. jak i od zadaszenia umocowanego na wysokości 2,0 - 2,5 m, o którym zeznawał A. M., a z którego plandeka zwisała zaraz za paletami, czyli w odległości ok 1,5 m od poprzecznego ogrodzenia. Istniejące obecnie zadaszenie umocowane przy poprzecznym ogrodzeniu jest umocowane na innej wysokości i ma inną szerokość oraz ma ściany boczne. Dodatkowo ustalenie, że jest to inne zadaszenie niż wcześniej istniejące wynika także z porównania zdjęć tego zadaszenia: wykonanego przez R. S., a załączonego do pisma z dnia 29 maja 2013 r. i zdjęć wykonanych podczas kontroli w dniu 28 października 2013 r.

W konkluzji organ stwierdził, że przy istniejącym od ponad 20 lat przegrodzeniu działki, Z. G. wykonał w 2011 r. nowe zadaszenie i nowe ściany boczne realizując w ten sposób nową wiatę opartą na istniejącym ogrodzeniu. Na wykonanie tej wiaty nie miał jednak dokumentu potwierdzającego jej legalność. Ponadto roboty budowlane jakie według Z. G. zostały przy tej wiacie wykonane tj. "wypoziomowanie i wyprostowanie wiaty" nie są adekwatne do zakresu robót budowlanych wyszczególnionych w dokonanym w Starostwie w dniu 28 lipca 2008 r., zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na remoncie wiaty systemem gospodarczym na działce nr 2515/1 w K., obejmującym wymianę otworów, wymianę pokrycia z papy na blachę, uszczelnienie, konserwację i likwidację ubytków.

Istniejący obiekt budowlany posiada obecnie trzy ściany, z których jedną ścianę, stanowi część poprzecznego ogrodzenia działki, dwie pozostałe to ściany boczne, nie jest trwale związana z gruntem i nie posiada fundamentów, gdyż zadaszenie stanowiące dach oparte jest z jednej strony na stalowych słupkach wbitych bezpośrednio do gruntu, a z drugiej strony oparte jest na tym ogrodzeniu stanowiącym ścianę. Biorąc jednak pod uwagę cechy konstrukcyjne - trzy ściany i dach podparty słupami wbitymi bezpośrednio w ziemię z utwardzonym płytkami chodnikowymi podłożem, obiekt ten określony został prawidłowo jako wiata.

Obiekt ten odpowiada ogólnym cechom budowli o jakich mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, zatem jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. "b" tej ustawy, którego posadowienie na określonym terenie stanowiło budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przez budowę bowiem należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Ze względu na to, że przedmiotowa wiata ma wymiary 8,3 x 2,0 m, (co zmierzył organ I instancji podczas kontroli w dniu 19 grudnia 2011 r.), czyli mniej niż 25 m, jej budowa wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, czego potwierdzeniem jest art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w brzmieniu: Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga: budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, pkt 5-19 i pkt 21; czyli zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m", przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m" powierzchni działki. Ponieważ inwestor nie wykonał obowiązku wynikającego z postanowienia organu I instancji z dnia 26 czerwca 2013 r. znak: PINB.7146-109111, wydanego na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, czyli nie przedłożył w określonym terminie dokumentów wymienionych w rozstrzygnięciu - zasadnie organ I instancji korzystając z przepisu art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane decyzją dnia (...) znak: (...) nakazał inwestorowi Z. G. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty o wymiarach około 8,30 x 2,0 m na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ul. S. W myśl bowiem przepisu art. 49b ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Uzasadniając zakres orzeczonej rozbiórki organ II instancji wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że ścianą tylną wiaty jest część poprzecznego ogrodzenia działki Z. G., zasadnym było nakazanie rozebrania tylko zadaszenia wraz z podpierającymi je stalowymi słupkami, ścian bocznych i wykonanego z płytek chodnikowych utwardzenia terenu pod zadaszeniem. Uwzględniając powyższe rozważania oraz to, że organ I instancji w treści swej decyzji nakazał rozbiórkę wiaty, bez wyszczególnienia jej części, organ II instancji zreformował to rozstrzygnięcie poprzez jego uchylenie w całości i orzeczenie w to miejsce o nakazaniu inwestorowi Z. G. rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty konstrukcji stalowej o wymiarach około 8,30 m x 2,0 m, na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ulicy S., z określeniem iż rozbiórce podlegają: zadaszenie o konstrukcji stalowej wraz z pokryciem blachą falistą, stalowe słupy podpierające to zadaszenie, ściany boczne o konstrukcji stalowej z wypełnieniem z blachy falistej oraz wykonane z płytek chodnikowych utwardzenie terenu pod zadaszeniem, tak aby pozostało tylko poprzeczne przegrodzenie działki stanowiące w części tylną ścianę przedmiotowej wiaty - na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Organ wyjaśnił na koniec, że wydana decyzja nie narusza art. 139 k.p.a., bowiem nadal przedmiotem rozbiórki jest samowolnie wykonana wiata konstrukcji stalowej o wymiarach około 8,30 m x 2,0 m na terenie posesji nr 2515/1 w K. przy ul. S., a zreformowane rozstrzygnięcie zawiera wyszczególnione jej części składowe, tak więc nie można powiedzieć, że decyzja pomimo jej rozszerzonej treści, wydana została na niekorzyść strony odwołującej się.

W skardze z dnia 30 grudnia 2012 r. Z. G. wniósł o uchylenie decyzji z dnia (...) w całości.

Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że obiekt w postaci trzech podpór zamocowany na słupkach ogrodzenia, a stanowiący jedynie osłonę dla sprzętu pożarowego przed opadami atmosferycznymi ma charakter wiaty, a tym samym obiektu budowlanego opisanego w powyższym przepisie w sytuacji, gdy podczas oględzin 28 października 2013 r. nie był obecny skarżący i wykonane wówczas zdjęcia nie mogą stanowić dowodu, że obiekt został w jakikolwiek sposób przebudowany oraz, że ma ona charakter wiaty będącej obiektem budowlanym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowe zadaszenie nie stanowi budowli będącej całością techniczno-użytkową, nie posiada też instalacji i urządzeń. Skarżący nie wykonywał też żadnych większych prac budowlanych ani remontowych przy przedmiotowym zadaszeniu, a jedynie wypoziomował i wyprostował je przed planowanym malowanie ogrodzenia, na którym zadaszenie jest oparte.

Zdaniem skarżącego brak jest również dowodów, że istniejące zadaszenie jest odmienne od poprzedniego oraz że roboty budowlane wykonane i zgłoszone przez skarżącego w Starostwie Powiatowym, nie pokrywają się z określonymi przez skarżącego w przedmiotowym postępowaniu. Co więcej, zgłoszone roboty mogą mieć mniejszy zakres, a mianowicie wypoziomowanie i wyprostowanie zadaszenia. Skarżący zakwestionował również, że za dowód istnienia różnicy pomiędzy poprzednim obiektem, a obecnym zostały przyjęte fotografie sporządzone przez R. S., z którym jest skonfliktowany oraz fotografie sporządzone przez pracowników organu bez pomiarów i bez opinii biegłego z zakresu budownictwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na zarzuty skargi wyjaśniono, że z uwagi na nieobecność Z. G. na działce w K. przy ulicy S. w dniu planowanych i zapowiedzianych pismem z dnia 14 października 2013 r. oględzin, odstąpiono od ich przeprowadzenia, a przeprowadzono kontrolę, co było dopuszczalne bez udziału inwestora. Zgłoszenie, na które powołano się w skardze organ uznał za nie dotyczące wiaty będącej przedmiotem postępowania, z uwagi na zakres zgłoszonego remontu obejmujący: wymianę otworów, wymianę pokrycia z papy na blaszane, uszczelnienie, konserwację i likwidację ubytków.

Na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. Z. G. przyznał, że zgłoszenie z dnia 28 lipca 2008 r. dotyczyło innego obiektu, niż przedmiotowa wiata, na którą nie było składane żadne zgłoszenie. Przyznał również, że przedmiotowy obiekt ma ścianę boczną, ale tylko jedną położoną od zachodniej strony przedmiotowego obiektu, tj. od strony bramy znajdującej się w poprzecznym ogrodzeniu jego działki. Natomiast od strony wschodniej, tj. od strony skrzyni samochodowej nie ma żadnej bocznej ściany, a jest jedynie postawiona luzem blacha falista, która nie jest przymocowana do zadaszenia. Stwierdził ponadto, że widoczny na zdjęciu z k. 48a akt administracyjnych daszek jest tym samym, który jest przedmiotem postępowania, a jest on na tym zdjęciu umocowany niżej, niż obecnie, ponieważ na skutek wiatru poprzeczne ogrodzenie działki z blachy przesunęło się i daszek opadł.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności wydanej decyzji.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze oraz powtórzonym na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r., nie mogło być w sprawie wątpliwości, że przedmiotem postępowania była samowolnie wybudowana wiata o wymiarach ok. 8,30 m x 2,0 m, stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zlokalizowana na działce oznaczonej numerem 2515/1 położonej w K. przy ulicy S.

Charakter obiektu stwierdzonego na ww. działce w toku postępowania został prawidłowo określony przez organy nadzoru budowlanego, jako budowla w postaci wiaty. Pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane w obowiązujących przepisach. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że w świetle art. 3 pkt 2 i 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wiata składająca się z fundamentów, oraz dachu posadowionego na słupach i nieposiadająca ścian jest budowlą, a nie budynkiem, czy obiektem małej architektury. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem (wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., II SA/Kr 973/10, Lex nr 753719, wyrok WSA w Opolu z dnia 27 października 2009 r., II SA/Op 250/09, Lex nr 573811).

Podzielając przedstawiony pogląd należy stwierdzić, że przedstawione w nim zasadnicze cechy wiaty posiada również obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania. Jest nim bowiem zadaszenie podparte stalowymi słupami z ceownika, wkopanymi bezpośrednio w ziemię. Fakt oparcia tego zadaszenia od jednej strony na istniejącym wcześniej ogrodzeniu z blachy, a nie na słupach, nie zmienia w żaden sposób funkcji tej wiaty, którą w okolicznościach sprawy było osłonięcie zgromadzonych pod tą wiatą przedmiotów od wpływu warunków atmosferycznych. Istnienie bocznych ścian tej wiaty (z których jedna została potwierdzona przez inwestora, a druga została stwierdzona w czasie przeprowadzonych w sprawie kontroli), nie zmienia jej charakteru, skoro bezspornie obiekt ten nie może być zakwalifikowany jako budynek, gdyż nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz nie posiada fundamentów (por. definicję budynku zawartą w art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego). Należy również zauważyć, że przedmiotowy obiekt spełnia ustawowe cechy budowli określone w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Wymienione bowiem wyżej elementy tego obiektu wraz z wykonanym z płytek chodnikowych utwardzeniem terenu, stanowią całość techniczno-użytkową służącą określonemu przeznaczeniu. Wbrew wywodom skargi nie jest natomiast konieczne, aby częścią budowli musiały być również zarówno instalacje, jak i urządzenia, o jakich mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Przy definiowaniu pojęcia budowli w ww. przepisie, intencją ustawodawcy było bowiem objęcie jej zakresem również instalacji i urządzeń, jeżeli stanowią całość techniczno-użytkową. Nie ma natomiast przeszkód, aby za budowlę uznać obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową, który nie jest wyposażony w jakiekolwiek instalacje lub urządzenia. Należy jednak zauważyć, że przedmiotowy obiekt budowlany jest wyposażony w stanowiące z nim całość techniczno-użytkową urządzenie, w postaci utwardzenia terenu pod wiatą. Tym bardziej więc wykazuje on cechy budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.

Przedstawione wywody przesądzają zdaniem Sądu, że przedmiotowy obiekt stanowi budowlę w postaci wiaty wraz z utwardzeniem terenu, a także bocznymi ścianami, a przez to jest również obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego).

Zasadnie również w zaskarżonej decyzji uznano, że przedmiotowa wiata została wykonana przez Z. G. w 2011 r. w miejscu, gdzie istniał wcześniej mniejszy obiekt budowlany o podobnym charakterze. Wniosek taki został prawidłowo wywiedziony ze zgromadzonych w sprawie dowodów, których istotną treść potwierdził na rozprawie sam skarżący. Chodzi tu w szczególności o zdjęcie dołączone do akt sprawy przez pełnomocnika uczestniczki D. K.-S. przy piśmie z dnia 31 maja 2013 r. (k. I-48a - zdjęcie z końmi), na którym widoczny jest krótszy i niższy daszek wiaty istniejącej uprzednio w miejscu wiaty będącej przedmiotem postępowania. Stwierdzenie przez skarżącego, któremu wspomniane zdjęcie zostało okazane na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r., że jest to ten sam daszek, który jest przedmiotem postępowania, nie jest w ocenie Sądu wiarygodne, ze względu na widoczną wyraźnie różnicę w usytuowaniu i długości tego daszku na wspomnianym zdjęciu oraz na zdjęciach sporządzonych w toku kontroli przeprowadzonych przez organy. Podane przez Z. G. wytłumaczenie widocznej również dla niego różnicy w usytuowaniu i wielkości tego daszku (na skutek wiatru poprzeczne ogrodzenie działki z blachy przesunęło się i daszek opadł), należy w ocenie Sądu uznać za niewiarygodną i niczym nie potwierdzoną wersję, przedstawioną na potrzeby sprawy. Nie może być bowiem wątpliwości, że z powodów konstrukcyjnych daszek taki musiał być przymocowany do poprzecznego ogrodzenia, tak jak i daszek obecnie istniejący, co uwiarygodniają otwory znajdujące się w poprzecznym ogrodzeniu działki skarżącego, na wysokości 2,30 m i w odległości 0,60 m od skrzyni samochodowej, stwierdzone przez organ w czasie kontroli w dniu 28 października 2013 r. i widoczne na sporządzonych wówczas zdjęciach (k. II-15 akt administracyjnych).

Na odmówienie skarżącemu wiarygodności pozwala w ocenie Sądu również nieprawdziwe, jak się okazało na rozprawie przed Sądem, twierdzenie Z. G. zaprezentowane w skardze, odnośnie rzekomego zgłoszenia przez niego robót budowlanych przy przedmiotowej wiacie, dokonanego w Starostwie Powiatowym w dniu 28 lipca 2008 r. Przyznany na rozprawie brak zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przy przedmiotowej wiacie pozwalał ponadto na zaakceptowanie ustalenia organów, że wiata ta została wzniesiona samowolnie, o czym będzie mowa niżej.

Należy również zauważyć, że prezentowane w toku postępowania przez skarżącego twierdzenie, że przedmiotowa wiata została wzniesiona przez jego ojca ponad 20 lat temu, także nie mogło doprowadzić do uznania legalności przedmiotowej wiaty. Niesporne bowiem w sprawie było, że na budowę tego obiektu, ani skarżący, ani jego ojciec nie uzyskali pozwolenia na budowę, ani też nie zgłosili jakichkolwiek robót budowlanych przy tym obiekcie. Ponieważ więc zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51, samowola budowlana dokonana przez poprzednika prawnego obecnego właściciela nie chroni go przed skutkami takiej samowoli określonymi w przepisach Prawa budowlanego z 1995 r., a także w przepisach poprzednio obowiązujących.

Trafnie również organy administracji zakwalifikowały roboty budowlane przedsięwzięte przy posadowieniu od podstaw przedmiotowej wiaty na miejscu istniejącej wcześniej wiaty o innych, mniejszych rozmiarach i innym usytuowaniu - jako budowę. Budową jest bowiem wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Budowa natomiast przedmiotowej wiaty o wymiarach 8,3 x 2,0 m, czyli o powierzchni 16,60 m2, wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, o czym stanowi art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zasadnie więc organ I instancji wdrożył w stosunku do tego obiektu postępowanie legalizacyjne, o jakim mowa w art. 49b Prawa budowlanego, a w jego toku na podstawie art. 49b ust. 2, postanowieniem z dnia (...) nałożył na inwestora Z. G. obowiązek przedłożenia dokumentów, o jakich mowa w tym przepisie. Skoro żadne z tych dokumentów nie zostały przedłożone mimo upływu zakreślonego terminu, organy nadzoru budowlanego zasadnie nakazały rozbiórkę przedmiotowego obiektu stosując art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego. Stosownie bowiem do treści tych przepisów, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1, tj. nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Niewadliwie również organ II instancji stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zreformował nieścisłe rozstrzygnięcie rozbiórkowe organu I instancji, precyzując - po dokonaniu niezbędnych ustaleń własnych na podstawie art. 136 k.p.a. - zakres orzeczonej rozbiórki. Również ta część zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń Sądu. Skoro bowiem w wyniku oględzin przeprowadzonych przez organ II instancji w dniu 28 października 2013 r. niewadliwie ustalono, że przedmiotowa, wzniesiona nielegalnie budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową, składa się z: zadaszenia o konstrukcji stalowej wraz z pokryciem z blachy falistej, ze stalowych słupów podpierających to zadaszenie, ze ścian bocznych o konstrukcji stalowej z wypełnieniem z blachy falistej, oraz z płytek chodnikowych utwardzających teren pod zadaszeniem, zasadnie wskazano te właśnie elementy tej budowli jako podlegające rozbiórce. Zasadnie również nie objęto nakazem rozbiórki ogrodzenia poprzecznego działki Z. G., stanowiącego oparcie zadaszenia przedmiotowej wiaty od strony północnej. Ogrodzenie to bowiem, choć stanowiło tylnią ścianę wiaty, nie było jej częścią, gdyż zostało wzniesione już wcześniej jako wewnętrzne przegrodzenie działki skarżącego, a nie jako część wiaty. Nie mogło więc być objęte niniejszym postępowaniem.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących bocznej ściany wiaty położonej od strony wschodniej, która nie jest w żaden sposób przymocowana do wiaty, a tylko stanowi postawiony w tym miejscu luzem arkusz blachy falistej, należy wyjaśnić, że Sąd ocenia zaskarżoną decyzję według stanu faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Ustalenie organu dotyczące tej bocznej ściany oparte natomiast były na wynikach kontroli przeprowadzonej na terenie posesji skarżącego w dniu 28 października 2013 r. Choć na podstawie zrobionych wówczas zdjęć nie da się jednoznacznie ocenić, czy kwestionowana boczna ściana była przymocowana do wiaty, czy też stała luźno, należy w ocenie Sądu zaakceptować ocenę organu nadzoru budowlanego II instancji, skoro dysponujący niezbędną wiedzą z zakresu budownictwa jego przedstawiciel, który widział tę ścianę, uznał ją za część wiaty. Bez względu jednak na ocenę tego ustalenia należy zauważyć, że nawet jeżeli obecnie, według twierdzeń skarżącego i złożonego przez niego zdjęcia wykonanego w dniu 25 lutego 2014 r. (k. 30), blacha tworząca boczną ścianę wiaty nie jest do niej przymocowana, to z kwestionowanego rozstrzygnięcia nie wynikają dla skarżącego żadne dodatkowe obowiązki, czy uciążliwości, które uzasadniałyby wzruszanie zaskarżonej decyzji w tej części.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.