Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2697518

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 13 czerwca 2019 r.
II SA/Ke 230/19
Władztwo planistyczne w zakresie lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański.

Sędziowie WSA: Beata Ziomek (spr.), Asesor Agnieszka Banach.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Wojewody z dnia 31 stycznia 2019 r. znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r., znak: (...), Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołań T. P. i Gminy R. od decyzji Starosty z dnia 28 grudnia 2018 r., nr (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (...) wraz z wewnętrzną linia zasilającą, na działce nr 385/3 obr. 0013 O., gm. R.

- uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej, ponieważ inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji inwestor złożył w Starostwie Powiatowym 19 października 2018 r. i uzupełnił 11 grudnia 2018 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 28 grudnia 2018 r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Gmina R. podniosła, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego lokalizacja przedmiotowej infrastruktury możliwa jest jedynie na terenach oznaczonych symbolami 3.1.T i 15.1.T. T. P. również wskazał, że w świetle ustaleń planu miejscowego na przedmiotowej działce budowa stacji bazowej jest niedopuszczalna.

Organ odwoławczy ustalił, że działka, na której planowana jest realizacja inwestycji znajduje się, według rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. przyjętego uchwałą Rady Gminy R. z dnia 17 lipca 2015 r., nr (...) - Zmiana nr 3, na terenie oznaczonym symbolem 15.3.MU3 - zabudowa mieszkaniowo usługowa (§ 5 ust. 1 pkt 17 ustaleń ogólnych planu). Z projektu zagospodarowania terenu i z rysunku nr 2 w projekcie telekomunikacyjnym wynika, że obszary oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, emitowanej przez anteny sektorowe szt. 9 wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nad działkami nr 385/3 (teren inwestycji), 563/2, 439, 249/2 i 592.

Organ wskazał, że inwestor dysponuje na cele budowlane jedynie działką nr 385/3. Zgodnie z § 7 pkt 2 planu miejscowego uciążliwość będąca wynikiem działalności związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, działalności usługowej lub produkcyjnej nie może wykraczać poza granice działki na której jest prowadzona, bądź poza granice terenu do którego użytkownik ma tytuł prawny. Zdaniem organu przepis ten jest niejednoznaczny, ponieważ nie doprecyzowano cech uciążliwości, tj. czy należy uwzględniać tylko uciążliwości obejmujące miejsca dostępne dla ludności. Z tych samych względów niejednoznaczny jest zapis § 24 planu miejscowego, w którym jako przeznaczenie podstawowe dla terenu 15.3.MU3 określono: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, obiekty i urządzenia usług publicznych, obiekty i urządzenia usług komercyjnych nieuciążliwych. W tej sytuacji organ odwoławczy potraktował zawarte w odwołaniu Gminy R. stanowisko Wójta tej Gminy, tj. organu sporządzającego projekt planu miejscowego, jako wykładnię zapisów planu miejscowego. Wynika z niej, że budowa przedmiotowej stacji bazowej narusza ustalenia planu miejscowego, przede wszystkim § 7 pkt 2; na terenie 15.3.MU3 także nie przewidziano możliwości sytuowania usług będących źródłem jakichkolwiek uciążliwości.

Organ stwierdził, że skoro w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pb") zgodność przedsięwzięcia z planem miejscowym jest jednym z warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę, a z ustaleń planu miejscowego wynika, że na terenie 15.3.MU3 nie może powstać obiekt emitujący jakiekolwiek uciążliwości, zwłaszcza szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, to inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej nie może powstać na działce nr 385/3.

W skardze do tut. Sądu P Sp. z o.o. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie:

1. art. 35 Pb w sytuacji, gdy w sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji negatywnej;

2. błędną interpretację zapisów planu miejscowego polegającą na tym, że:

1. mylone jest oddziaływanie obiektu z uciążliwością, choć plan wprowadza definicję uciążliwości, która wprost wymienia pole elektromagnetyczne, to organ pomija jednocześnie, że jest to obszar, w którym przebywają ludzie i zwierzęta, co też jest ujęte w definicji uciążliwości;

2. organ wskazuje, że w planie dla telekomunikacji przeznaczone są tereny T, jednocześnie pomija, że zgodnie z przyjętą przezeń logiką interpretacji, również na tych terenach obowiązuje zakaz zabudowy obiektami telekomunikacyjnymi takimi jak planowany; błędne stanowisko, że na całym obszarze planu uciążliwość, tak jak ja rozumie Wojewoda, musi zawierać się w działce, do której inwestor posiada tytuł prawny, wyłącza spod zabudowy również obszary oznaczone symbolem T;

3. organ pomija zapis w § 24 ust. 2 pkt 2 planu dopuszczający obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej;

4. z planu nie wynika zakaz budowy jakiegokolwiek obiektu emitującego uciążliwości na obszarze nieruchomości, którą to uciążliwość należy rozumieć w sposób wskazany w planie;

3. błędną interpretację zapisów planu i pominięcie w decyzji pełnych zapisów regulacji dla terenów określonych w planie, na których inwestor ma zamiar posadowić swoją infrastrukturę, który wprost dopuszcza infrastrukturę techniczną nie ograniczając jej w żaden sposób;

4. błędną interpretację art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych, powodującą, że organ w sposób sprzeczny z przepisami tej ustawy nie dokonał prawidłowej interpretacji zapisów planu;

5. art. 35 ust. 4 Pb poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie;

6. art. 7, art. 7a, art. 7b i art. 8 k.p.a. poprzez podejmowanie rozstrzygnięć niezgodnych z prawem;

7. oparcie decyzji na przesłankach pozaprawnych, tj. potraktowanie zawartego w odwołaniu stanowiska Wójta Gminy R. jako wykładni przepisów planu; takie działanie należy uznać za podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji;

8. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i podanie podstawy prawnej, która nie ma odzwierciedlenie w stanie faktycznym.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody i zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu podniesiono, że planowana inwestycja nie wprowadza uciążliwości, a jedynie jak każda nowa inwestycja oddziałuje na otoczenie. Obszar oddziaływania planowanej inwestycji będzie wprawdzie wychodził poza granice działki, na której ma ona zostać zrealizowana, ale nie oznacza to uciążliwości, ponieważ nie wprowadza ograniczenia w wykorzystaniu nieruchomości sąsiednich, z uwagi na wprowadzone zapisami planu ograniczenie wysokości zabudowy oraz fakt, że obszary natężenia pola elektromagnetycznych wyższego niż 0,1 W/m2 znajdują się na wysokości kilkudziesięciu metrów powyżej takiej hipotetycznej zabudowy.

W kontekście art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych Spółka stwierdziła, że dokonana przez Wojewodę interpretacja zapisów planu uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała stosowne orzecznictwo, mające potwierdzać, że planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich i nie może być mowy o uciążliwości wykraczającej poza granice działki.

Dalej skarżąca zarzuciła organowi pominięcie art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska, w którym zapewniono daleko posuniętą ochronę terenów sąsiadujących z terenami, na których posadowione są inwestycje mogące emitować pola elektromagnetyczne. Przywołując stosowne orzecznictwo podkreśliła, że w świetle art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W niniejszej sprawie sporny teren ma w planie miejscowym przeznaczenie mieszane, dopuszczające urządzenia infrastruktury technicznej. Jego zapisy muszą być wykładane tak by usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zdaniem skarżącej, art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych przesądza, że ww. inwestycja jest dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych, nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu i nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń, dopuszczalnych jedynie wyjątkowo.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 11 czerwca 2019 r. wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie P., przychylając się do stanowiska, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Na poparcie przywołało stosowne orzecznictwo. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. tut. Sąd dopuścił wspomniane Stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika.

Pełnomocnik uczestnika Gminy R. oraz uczestnik T. P. wnieśli o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii zgodności planowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Przechodząc do kwestii zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami Zmiany nr 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R., przyjętej uchwałą Rady Gminy R. z dnia 17 lipca 2015 r., nr (...), na wstępie wskazać trzeba na art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), dalej "upzp", zgodnie z którym w planie miejscowym w zależności od potrzeb ustala się granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. W myśl art. 2 pkt 5 upzp przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm.), dalej jako "ugn". Celem publicznym zgodnie z powołanym art. 6 pkt 1 ugn jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez pojęcie łączności publicznej, stosownie do treści art. 4 pkt 18 ugn należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Natomiast publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną stanowi usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne; Dz. U. z 2018 r. poz. 1954 z późn. zm.).

Obecnie jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ugn i tym samym stanowi inwestycję celu publicznego (por. wyroki NSA: z dnia 3 września 2015 r., sygn. II OSK 44/14; z dnia 6 maja 2016 r., sygn. II 2106/14). Okoliczność powyższa nie jest zresztą sporna w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy podzielić stanowisko organu II instancji, że planowana inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce na 385/3, obr. 0013, położonej w O., gm. R., jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W planie tym, w § 58 wyznaczono tereny infrastruktury technicznej T - telekomunikacja, oznaczone na rysunku planu symbolami 3.1.T, 15.1.T i 20.1.T (ust. 1). Dla terenów tych ustalono jako przeznaczenie podstawowe: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej związane z telekomunikacją (ust. 2 pkt 1). Działka, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja znajduje się natomiast na terenie oznaczonym symbolem 15.3.MU3. Dla terenu tego ustalono jako przeznaczenie podstawowe (§ 24 ust. 2 pkt 1): zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (a), obiekty i urządzenia usług publicznych (b), obiekty i urządzenia usług komercyjnych nieuciążliwych (c). Jako przeznaczenie dopuszczalne m.in. obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej (§ 24 ust. 2 pkt 2 lit.e). Zgodnie z zawartą w § 4 pkt 12 planu miejscowego definicją produkcji nieuciążliwej lub usług komercyjnych nieuciążliwych - należy tu rozumieć działalność niewymienioną w przepisach dotyczących określania rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie ludzi i zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji), zanieczyszczenia powietrza, odorów. Pod pojęciem uciążliwości należy zaś rozumieć zjawiska lub stany utrudniające życie ludzi lub zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, hałas i drgania (wibracje), zanieczyszczenie powietrza, odory (§ 4 pkt 13).

W ocenie Sądu z przywołanych regulacji planu miejscowego wynika jasno, że prawodawca gminny pod lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją, a więc także urządzeń telefonii komórkowej przeznaczył określone tereny, tj. tereny T (tereny infrastruktury technicznej - telekomunikacja; § 5 pkt 17). Na pozostałym obszarze objętym analizowanym planem nie wprowadzono wprawdzie wyraźnie zakazu lokalizowania takich urządzeń, co jednak nie oznacza, że ich lokalizowanie jest w myśl ustaleń planu dopuszczalne. Ustalenia planu miejscowego nie mogą być bowiem interpretowane w oderwaniu od całości regulacji. W niniejszej sprawie prawodawca gminny w sposób nie budzący większych wątpliwości interpretacyjnych wyraził wolę by urządzenia infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją były lokalizowane wyłącznie na terenach T. Gdyby chciał dopuścić lokalizację takich urządzeń na innych terenach, to albo wyraźnie by to wskazał, albo nie wyodrębnił ich w § 58 planu. Brak wyraźnego zakazu wynika z tego, że według prawodawcy gminnego stacja bazowa telefonii komórkowej to usługa uciążliwa w znaczeniu przyjętym w planie miejscowym, a to z powodu emitowania fal elektromagnetycznych, które nie ogranicza się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Zakaz budowy na terenach oznaczonym symbolem MU3 stacji bazowych telefonii komórkowej wynika więc z tego, że tereny te są przeznaczone pod nieuciążliwą zabudowę usługową.

Wyraźne przeznaczenie w § 58 planu miejscowego jednego tylko terenu (T) na budowę urządzeń infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją oznacza, że tego rodzaju urządzeń nie można budować na innych terenach, których dotyczy plan, jako urządzeń infrastruktury technicznej. Powołany § 58 planu miejscowego jest w tym przypadku przepisem szczególnym, który wyłącza z ogólniejszych przepisów przewidujących lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, urządzenia infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją, w tym stacje bazowe telefonii komórkowej. Innymi słowy, gdyby budowa stacji bazowej telefonii komórkowej była możliwa na podstawie § 24 ust. 2 pkt 2 lit. e, jako urządzenie infrastruktury technicznej, to § 58 byłby zbędny. W konsekwencji, wykładnia § 58 planu miejscowego polegająca na uznaniu, że budowa stacji bazowych telefonii komórkowej jest dopuszczalna także na innych terenach objętych planem, a nie tylko na terenie oznaczonym symbolem T, prowadziłaby do przyjęcia, że konkretny przepis nie ma normatywnego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2018 r., sygn. II OSK 2483/16).

Dodatkowo, o tym że na terenach MU3 lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej jest niedopuszczalne świadczy treść § 24 ust. 2 pkt 7 lit. a planu miejscowego ustalająca wysokość zabudowy: dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz mieszkaniowej jednorodzinnej - nie większa niż 11,5 m; dla budynków usługowych - nie większa niż 10 m; dla budynków gospodarczych i garaży - nie większa niż 7 m. Tymczasem, jak wynika z projektu budowlanego, wysokość trzonu stacji bazowej wynosi 60 m (10 segmentów po 6 m), a więc o wiele więcej niż normy dopuszczalne w cyt. przepisie. Również § 58 zawiera ograniczenia co do wysokości zabudowy, dla obiektów usługowych, budynków gospodarczych i obiektów infrastruktury technicznej nie więcej niż 8,5 m, wyraźnie jednak zastrzega, że ograniczenie to dotyczy obiektów niezwiązanych z telekomunikacją (ust. 2 pkt 5 lit. a). Brak ograniczenia wysokości zabudowy w odniesieniu do obiektów infrastruktury technicznej związanych z telekomunikacją dobitnie uzasadnia stanowisko, że tylko na terenach T takie obiekty mogą być lokalizowane.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu organ II instancji trafnie stwierdził, że projekt budowlany nie był zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawionej oceny nie zmieniają regulacje zawarte w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o wspieraniu". Stosownie do art. 46 ust. 1 tej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 46 ust. 2).

Ratio legis art. 46 ust. 2 ww. ustawy stanowi prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Proces wykładni postanowień planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające w jakimś sensie władztwo planistyczne gminy - poprzez ustanowienie reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Z treści art. 46 ust. 1 i 2 cyt. ustawy nie można jednak wyprowadzać normy pozbawiającej organ gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na jej inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Wynika z tego, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1598/15). Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje.

Zmiana nr 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. nie wprowadza zakazów, które uniemożliwiałyby lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenie nim objętym. Wręcz przeciwnie, daje możliwość sytuowania takich urządzeń na obszarach oznaczonych symbolem T. Wprowadzenie regulacji reglamentujących nie oznacza, że dochodzi do limitowania wolności działalności gospodarczej. Wybór miejsca prowadzenia działalności gospodarczej bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza przepisów o planowaniu, nie stanowi wyrazu realizacji konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej. Przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przesłankę do ograniczenia dowolności miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o której stanowi art. 22 Konstytucji RP. Skoro zaś Spółka może inwestować na terenie Gminy, to nie sposób mówić o pozbawieniu jej prawa do swobodnego rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej, tylko z tej przyczyny, że procesy te powinny następować na warunkach określonych w treści planu.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, to w ocenie Sądu organy procedowały w niniejszej sprawie w sposób zgodny z tymi przepisami, zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, a podejmowanym przez nie czynnościom i wywodzonym z ustalonych okoliczności wnioskom nie można przypisać uchybień, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Prawidłowo i w wyczerpujący sposób uzasadniły również swoje stanowisko dając tym samym Sądowi możliwość pełnej weryfikacji rozstrzygnięć z punktu widzenia legalności.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.