Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723513

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 21 sierpnia 2019 r.
II SA/Ke 179/19
Podmiot odpowiedzialny za usunięcie drzew bez zezwolenia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.).

Sędziowie WSA: Jacek Kuza, Asesor Agnieszka Banach.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 stycznia 2019 r. znak: (...) w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 8 stycznia 2019 r., znak: (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia 26 października 2018 r., (...), wymierzającej P. S.A. Oddział w S. - Rejon Energetyczny O., karę pieniężną za usunięcie łącznie 160 sztuk drzew z gatunków: sosna zwyczajna, dąb bezszypułkowy i topola osika, rosnących pod linią SN GPZ (...) na działce nr ew. 820/38 w msc. S., gm. B. należącej do D. i A. K. - bez wymaganego zezwolenia i bez zgody posiadacza nieruchomości, w wysokości 231.774,39 zł - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w to miejsce orzekło o wymierzeniu P. S.A. kary pieniężnej w wysokości 230.643,99 zł za usunięcie łącznie 159 sztuk drzew z gatunków: sosna zwyczajna, dąb bezszypułkowy i topola osika, rosnących pod linią SN GPZ (...) na działce nr ew. 820/38 w msc. S., gm. B. należącej do D. i A. K. - bez wymaganego zezwolenia i bez zgody posiadacza nieruchomości.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 11 września 2017 r. A. i D. K. poinformowali organ I instancji o nielegalnej wycince drzew na ich działce, prowadzonej przez P. S.A. Odział w S. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 26 października 2018 r., powołując w podstawie prawnej m.in. art. 88 ust. 1 pkt 1-3, art. 89 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ("Uop") oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów.

W odwołaniu P. S.A. zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 4, art. 28, art. 29 i art. 30 k.p.a. poprzez skierowanie jej do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej (Rejonu Energetycznego O.), a nadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. na skutek błędnych ustaleń faktycznych. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 88 ust. 2 Uop poprzez nałożenie kary w sytuacji, gdy bez zgody posiadacza nieruchomości działał inny podmiot, tj. A. Sp. z o.o., która zgodnie z umową z dnia 1 lipca 2016 r. zobowiązała się do wycięcia drzew i gałęzi w otoczeniu linii energetycznych należących do P. S.A., po uzyskaniu niezbędnych zgód, decyzji i zezwoleń.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że za delikt administracyjny z art. 88 ust. 1 pkt 2 Uop (usuwanie drzew lub krzewów bez zezwolenia) odpowiada właściciel urządzeń przesyłowych w rozumieniu art. 49 k.c. W toku postępowania jednoznacznie ustalono, że drzewa usunięto w związku z realizacją umowy na wycinkę serwisową drzew i gałęzi w otoczeniu linii elektroenergetycznych SN na terenie RE O. Wycinki drzew z działki nr 820/38w msc. S. dokonała firma A. Sp. z o.o. działająca na zlecenie P. S.A., zgodnie z umową z dnia 1 lipca 2016 r. Umowa ta nie przyznawała wykonawcy uprawnień do działania w imieniu i na rzecz P. S.A. - właściciela urządzeń określonych w art. 49 k.c., a w myśl art. 83 ust. 1 pkt 2 Uop wykonawca mógłby uzyskać zgodę na wycinkę drzew tylko gdyby działał w imieniu i na rzecz zleceniodawcy, a nie w imieniu własnym. Kara pieniężna nie może zostać nałożona na wykonawcę, ponieważ wykonywał on czynności zlecone przez P. S.A. Przepisy Uop nie zobowiązują wykonawcy do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia na wycięcie drzew z terenu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 Uop, do którego wykonawca nie ma żadnego tytułu prawnego. Obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew spoczywał na P. S.A., czego Spółka nie uczyniła. Niewłaściwe wykonanie umowy przez wykonawcę może rodzic odpowiedzialność odszkodowawczą, nie modyfikuje natomiast odpowiedzialności administracyjnej.

Dalej organ podkreślił obiektywny charakter odpowiedzialności za przedmiotowy delikt administracyjny. Wyjaśnił, że liczba i gatunek drzew oraz obwody w przyziemiu są niekwestionowane, zostały ustalone i pomierzone przez pracowników organu przy udziale właścicieli nieruchomości oraz przedstawiciela P. S.A. podczas oględzin w dniu 2 października 2017 r. Drzew o obwodach ponad 50 cm usunięto 159 sztuk. W decyzji organu pierwszej instancji karę nałożono za wycięcie 160 sztuk. W związku z powyższym, z uwagi na treść art. 83f ust. 1 pkt 3 Uop, organ odwoławczy pomniejszył karę pieniężną o 1130,40 zł.

Odnosząc się do zarzutu niewyjaśnienia charakteru działki nr 820/38, organ, powołując się na art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, wskazał na wypis z ewidencji gruntów, w której przedmiotowy grunt jest oznaczony symbolem RVI i Br-R VI. Nie stanowi więc lasu, a to oznacza, że usunięcie drzew z ww. działki podlega reżimowi ustawy o ochronie przyrody.

W skardze do tut. Sądu P. S.A. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) przepisów postępowania, a to:

a) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4, art. 28, art. 29 i art. 30 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji skierowanej do podmiotu niebędącego stroną w sprawie;

b) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 28, art. 29 i art. 30 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji poprzez prowadzenie postępowania, wydanie i skierowanie decyzji do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej, tj. Rejonu Energetycznego O.;

c) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;

d) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający tej regulacji;

e) art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez:

- niewłaściwe wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu stron, poprzez wymierzenie kary pieniężnej podmiotowi realizującemu zadania publiczne;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że przedmiotowe drzewa nie rosły na terenach leśnych, oraz że wymagały zezwolenia na ich usunięcie.

2) prawa materialnego, a to:

a) art. 88 ust. 2 Uop poprzez nałożenie kary pieniężnej na skarżącą, w sytuacji gdy inny podmiot działał bez zgody posiadacza nieruchomości;

b) art. 88 ust. 10 w zw. z art. 83f ust. 1 pkt 4 Uop poprzez nałożenie kary pieniężnej za usunięcie drzew rosnących na terenach leśnych;

c) art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez przyjęcie, że decydujący o przeznaczeniu nieruchomości i kwalifikacji gruntu jako lasu jest wypis z rejestru gruntów.

W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, względnie o ich uchylenie, oraz o zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzja organu I instancji została skierowana do Rejonu Energetycznego O., tymczasem ani rejon, ani oddział osoby prawnej nie posiadają zdolności prawnej. Decyzja była więc obarczona wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności, z uwagi na jej skierowanie do osoby niebędącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) i jednocześnie rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dokonane przez organ odwoławczy "sprostowanie oznaczenia strony" nie ma zaś uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Równocześnie, ponieważ organ I instancji prowadził postępowanie w stosunku do Rejonu Energetycznego, a organ odwoławczy w stosunku do P. S.A., doszło d naruszenia zasady dwuinstancyjności.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Spółka wskazała, że Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji podało, że Wójt Gminy B. nałożył na P. S.A. karę pieniężną w wysokości 577.575 zł za usunięcie bez zezwolenia 222 sztuk drzew w obrębie linii wysokiego napięcia 110 kV relacji (...) Tor 2, co nie ma uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Kolegium nie odniosło się nadto do zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących nieważności postępowania.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. skarżąca przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. SK 6/12, zgodnie z którym art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 Uop uznane zostały za niekonstytucyjne przez to, że przewidywały kary pieniężne za usunięcie bez zezwolenia drzewa lub krzewu w wysokości sztywnej, bez względu na okoliczności czynu. W kontekście tego wyroku, zdaniem skarżącej organy powinny wziąć pod uwagę, że usunięcie drzew nastąpiło w celu zapobieżenia powstawaniu awarii i zakłóceń w funkcjonowaniu sieci energetycznej. Nałożona kara jest niewspółmierna do popełnionego czynu, tymczasem w uzasadnieniu decyzji brak jest rozważań na temat proporcji zastosowanej sankcji do okoliczności deliktu.

Odnośnie do charakteru działki, w ocenie Spółki o tym czy mamy do czynienia z lasem decydują, w świetle art. 14 ust. 3 ustawy o lasach, ustalenia planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Ustawa o ochronie przyrody nie zawiera definicji lasu, a zatem należy odwołać się do definicji zawartej w art. 3 ustawy o lasach. Brak rozważań pod tym kątem czyni zdaniem skarżącej postępowanie dowodowe niepełnym. Zdaniem strony brak jest podstaw do przyjęcia, że działka nr 820/38 nie była lasem i nie podlega wyłączeniu z art. 83f § 1 pkt 4 Uop. Jest bowiem porośnięta drzewami iglastymi i liściastymi.

Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego Spółka podniosła, że A. Sp. z o.o. miała w świetle umowy z dnia 1 lipca 2016 r. uzyskać niezbędne zgody, decyzje i zezwolenia na wykonanie wycinki. Dokonanie przez tę Spółkę wycinki na działce nr 820/38 bez zgody jej właścicieli i bez zezwoleń było działaniem całkowicie samowolnym. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, poprzez nieuprawnione wejście na teren nieruchomości wykonawca stał się jej posiadaczem w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 1 Uop. Poza tym, zgodnie z literalną wykładnią art. 88 ust. 2 Uop kara pieniężna może być nałożona na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. W niniejszej sprawie wykonawca działał bez zgody właściciela nieruchomości i właściciela urządzeń. Pismem z dnia 11 września 2017 r. skarżąca odstąpiła od umowy z wykonawcą z uwagi na liczne nieprawidłowości związane z realizacją umowy, co oznacza, że stosunek zobowiązaniowy między skarżącą a wykonawcą upadł ze skutkiem ex tunc. Niezależnie od powyższego, zdaniem Spółki wycinka drzew wykonana poza jakąkolwiek kontrolą i wiedzą właściciela nieruchomości lub urządzeń powinna być traktowana jako okoliczność egzoneracyjna.

Dalej skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organów zapisy umowy uprawniały wykonawcę do działania w imieniu i na rzecz P. S.A. tak w stosunku do właścicieli nieruchomości, jak i właściwych organów administracji. Niezależnie od powyższego wykonawca powinien zwrócić się do skarżącej o wystosowanie odpowiednich upoważnień i pełnomocnictw. W tym kontekście Spółka przywołała art. 354 k.c.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 z późn. zm.), dalej "Uop". Stosownie do jego treści wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia (pkt 1), a także za usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości (pkt 2). Kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości (art. 88 ust. 2).

Jak wynika z akt, na terenie działki ewidencyjnej nr 820/38 w miejscowości S. gmina B. stanowiącej własność A. i D. K. w otoczeniu linii elektroenergetycznych SN doszło do wycinki drzew. Powyższe działanie było związane z pracami serwisowymi na terenie RE O. Uprawnionym do uzyskania zezwolenia na wycinkę był właściciel urządzeń o których mowa w art. 49 § 1 k.c. Zgodnie bowiem z treścią art. 83 ust. 1 Uop, wniosek o zezwolenie na usunięcie drzew złożyć mogą: posiadacz nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości, a także właściciel urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że P. S.A. jest właścicielem linii SN GPZ znajdującej się na terenie wspomnianej działki nr 820/38 tj. właścicielem urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 k.c. ("Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa"). Okoliczność usunięcia drzew z ww. działki nie jest również kwestionowana. Fizycznie dokonała tego firma A. Sp. z o.o., działając na zlecenie P. S.A., co w sposób jednoznaczny wynika z umowy zawartej przez obie spółki w dniu 1 lipca 2016 r., nr (...). Bezsporne jest, że P. S.A. nie uzyskała ani wymaganego zezwolenia na usunięcie drzew, ani zgody właścicieli nieruchomości (art. 83 ust. 1 pkt 1-2 Uop). Należy zauważyć, że A. Sp. z o.o. też nie wystąpiła o wydanie zezwolenia na wycinkę drzew w imieniu P. - właściciela urządzeń jak również A. nie uzyskało zgody właściciela nieruchomości na wycinkę drzew.

Prawidłowo zatem organy orzekające uznały, że to na skarżącą powinien być nałożony obowiązek zapłaty administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia. Skarżąca mogła posłużyć się osobami trzecimi w celu uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew na zasadzie pełnomocnictwa (art. 32 k.p.a.). W takim jednak przypadku odpowiada ona za działania lub zaniechania tych osób jak za działania własne. Zatem okoliczność, że w § 3 ust. 2 pkt 11 umowy wykonawca zobowiązał się do uzyskania pisemnych zgód, decyzji, zezwoleń wymaganych przez obowiązujące przepisy prawa na wycinkę drzew, krzewów, podrostów i gałęzi od właściwych organów nie powoduje wyłączenia odpowiedzialności skarżącej. Karę pieniężną za usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia, o jakiej mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 Uop, można wymierzyć jedynie tym podmiotom, które są uprawnione do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu danej nieruchomości. Nie ma podstaw do wymierzenia kary pieniężnej osobie trzeciej, gdyż osoba taka nie jest zobowiązana do utrzymywania we właściwym stanie drzew i krzewów rosnących na cudzej nieruchomości, a tym samym nie jest uprawniona do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu takich nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2320/10).

W konsekwencji, niezależnie od tego czy spółka A. działała wyłącznie na zlecenie, czy też w imieniu i na rzecz skarżącej na zasadzie pełnomocnictwa (art. 32 k.p.a.), podmiotem odpowiedzialnym za usunięcie drzew bez zezwolenia jest skarżąca, jako podmiot uprawniony do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 Uop. Odrębnym zagadnieniem jest ewentualne istnienie w takim przypadku roszczeń regresowych, jest to sprawa cywilna i sąd administracyjny nie jest powołany do formułowania stanowczych ocen w tej kwestii. Odpowiedzialność administracyjna zasadniczo nie jest oparta na zasadzie winy. Jedynie wykazanie, że wycinka drzew odbyła się poza jakąkolwiek kontrolą i wiedzą właściciela nieruchomości lub urządzeń, może być rozważane jako okoliczność egzoneracyjna. Sytuacja taka jednak w sprawie nie zachodzi. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że spółka A. działała jako wykonawca skarżącej.

W ocenie Sądu chybione są zarzuty skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, skierowania decyzji do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej oraz naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Jak bowiem wynika z Regulaminu organizacyjnego P. S.A. (k. 57 i nast.), Spółka posiada Oddział S. (pkt 6.3.5.e). Dyrektorzy Generalni Oddziałów i ich Zastępcy tworzą kadrę kierowniczą Spółki (pkt 6.5.2.d). Do uprawnień Dyrektora Generalnego Oddziału należy m.in. reprezentowanie Spółki na zewnątrz zgodnie z udzielonymi pełnomocnictwami (pkt 6.8.14.a). W dniu 4 lutego 2019 r. Dyrektor Generalny P. S.A. Oddział S. W. N. uzyskał pełnomocnictwo (ogólne, k. 116) do wykonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych w imieniu i na rzecz P. S.A., m.in. do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej (§ 1 pkt 2). W tej sytuacji nie sposób uznać by decyzja organu I instancji skierowana do P. S.A. Oddział S. - Rejon Energetyczny O. nie została skierowana do P. S.A. Doręczenie jej na adres Rejonu Energetycznego w żaden sposób nie ograniczyło uprawnień procesowych Spółki, skoro odwołanie od tej decyzji, z wyraźnym wskazaniem P. S.A. jako strony wnoszącej odwołanie, zostało wniesione w terminie. Organ II instancji jedynie doprecyzował podmiot odpowiedzialny za wycinkę, nie naruszając w żaden sposób zasady dwuinstancyjności.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 88 ust. 10 w zw. z art. 83f ust. 1 pkt 4 Uop. Zgodnie z art. 88 ust. 10 przepisu ust. 1 nie stosuje się do drzew i krzewów, o których mowa w art. 83f ust. 1 pkt 1-3 i 3b-15, tj.m.in. do drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. W ocenie Sądu o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów prowadzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.), dalej "Pgk", która w art. 21 ust. 1 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ ochrony przyrody, w tym wypadku Wójt Gminy B., nie jest właściwy rzeczowo do rozstrzygania kwestii dotyczących rodzaju użytków gruntowych wynikających z zapisów figurujących w ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie właściwy jest starosta, stosownie do treści art. 22 Pgk (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 października 2018 r. sygn. II SA/Kr 1081/18). Skoro więc w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowy grunt nie figuruje jako las, to nie było podstaw do zastosowania art. 88 ust. 10 w zw. z art. 83f ust. 1 pkt 4 Uop.

W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i dokonując w oparciu o nie ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., a strona miała zapewniony czynny udział w sprawie, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.