Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 26 stycznia 2009 r.
II SA/Ke 15/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2009 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia (...) nr (...) w przedmiocie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 23 stycznia 2008 r. S. S. złożył urzędowy formularz o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia 13 lipca 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podał, że posiada miesięczny dochód w kwocie 430 zł, który prawie w całości przeznacza na leczenie, gdyż cierpi na choroby urologiczne, układu krążenia, zwyrodnienie stawów oraz kończyn dolnych. Korzysta z pomocy syna oraz ośrodka pomocy społecznej w postaci posiłków, nie posiada żadnego majątku.

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego.

Rozpoznając sprzeciw od powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 16 kwietnia 2008 r. oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z analizy spraw toczących się z udziałem skarżącego przed tutejszym Sądem wynika, że pomimo niskiego miesięcznego dochodu realizuje on inwestycje, które wymagają znacznych nakładów finansowych m.in. są to bar szybkiej obsługi z zapleczem dla miejsca obsługi podróżnych, stacja tankowania gazem oraz budowa hotelu z zapleczem. Sąd podniósł, że sam fakt realizacji tego typu inwestycji świadczy o tym, że skarżącego nie można uznać za osobę ubogą, której pomocy winien udzielić Skarb Państwa.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. S. zarzucając, że wskazane przez Sąd inwestycje realizowane są z pożyczek i darowizn od jego syna - D. S., a pożyczki te zostały zaciągnięte z myślą o przyszłym zysku z realizowanych inwestycji. Nie jest intencją pożyczkodawcy przeznaczenie swoich oszczędności na poczet opłat sądowych w prowadzonych przez skarżącego postępowaniach. Zdaniem skarżącego Sąd nie wziął pod uwagę okresu w jakim rozpoczęto inwestycje. Wstrzymane inwestycje pociągnęły za sobą brak zdolności finansowej i doprowadziły skarżącego do "biedy".

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, podzielając stanowisko Sądu niższej instancji, że przedstawiona przez skarżącego sytuacja materialne w zestawieniu z realizowanymi przez niego inwestycjami wskazują na to że stan majątkowy skarżącego nie spełnia przesłanek do przyznania mu prawa pomocy. Sąd nie zgodził się też ze skarżącym, że ten stan majątkowy uległ obecnie zmianie na tyle, aby przyjąć, że jest on uprawniony do przyznania mu prawa pomocy, bowiem należy mieć na uwadze jego stwierdzenie, iż zamierza wybudować hotel wraz z zapleczem.

W dniu 4 sierpnia 2008 r. S. S. ponownie wniósł o przyznanie mu prawa pomocy, powołując się na zmianę jego sytuacji osobistej i majątkowej. W formularzu PPF z dnia 19 sierpnia 2008 r. wskazał, że pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 460 zł, z czego za 290 zł opłaca pobyt w schronisku dla bezdomnych, a około 100 zł wydaje na leki. Dodał, że posiada II grupę inwalidzką, cierpi na chorobę wieńcową serca, schorzenia urologiczne, kręgosłupa i zwyrodnienie kończyn dolnych. Ponadto codziennie otrzymuje posiłek o wartości 5, 50 zł, a kolacje i śniadanie je jak uzbiera makulaturę.

Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2008 r. pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania z powodu złożenia go jeden dzień po terminie.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 września 2008 r. oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący wnosił już raz o przyznanie prawa pomocy, dlatego ponowne złożenie takiego wniosku może być skuteczne, jeżeli zaistnieją nowe okoliczności faktyczne. Tymczasem z analizy formularza PPF z dnia 19 sierpnia 2008 r. nie wynika, aby sytuacja materialna skarżącego znacząco się zmieniła. Jedynie z treści wniosku z dnia 4 sierpnia 2008 r. można wywnioskować, iż skarżący wiąże zmianę swojej sytuacji życiowej z zamieszkaniem w schronisku dla bezdomnych. W ocenie Sądu ta okoliczność w świetle poczynionych na podstawie innych akt sprawy ustaleń dotyczących prowadzonych przez S. S., wymagających znacznych nakładów finansowych przedsięwzięć budowlanych, fakt korzystania z form pomocy społecznej nie może uzasadniać przyznania mu prawa pomocy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie S. S. zarzucił, że nie prowadzi już żadnych inwestycji, gdyż z powodu błędnych decyzji urzędów nadzoru budowlanego i złego stanu zdrowia, nie ma już takich możliwości. Dodał, że leczy się urologicznie, kardiologicznie i neuro - psychiatrycznie.

Postanowieniem z dnia 31 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego wskazując, że S. S. już raz składał do Sądu wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego, który został oddalony, więc przy ponownym jego wniesieniu powinien wskazać nowe okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na to, że treść formularza PPF z dnia 23 stycznia 2008 r. i 19 sierpnia 2008 r. różni się tylko w zakresie podanego adresu zamieszkania (obecnie jest to Schronisko dla bezdomnych) oraz wzrostem wydatków związanych z opłatami za pobyt w schronisku, należy uznać, że nie są to okoliczności znacząco różne od poprzedniej sytuacji skarżącego. Od początku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący podawał brak stałego miejsca zamieszkania, a jedynie wskazywał adres do doręczeń ((...), ul. (...)). Wobec tego nie jest to nowa okoliczność, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy.

W związku z uprawomocnieniem się postanowienia z dnia 19 września 2008 r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, natomiast złożył pismo, w którym oświadczył, że nie jest w stanie uiścić wpisu. Podał, że powody zaistnienia takiej sytuacji są w aktach sprawy, których jednak Sąd nie uwzględnia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2008 r., doręczonymi w dniu 5 stycznia 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego.

W związku z tym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.

Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 7 stycznia 2009 r. stwierdzić należy, że we wszystkich składanych do sądu pismach podaje on, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, ze względu na niski dochód, zły stan zdrowia, zaprzestanie prowadzenia inwestycji na skutek błędnych decyzji urzędników oraz zamieszkiwanie w schronisku dla bezdomnych. Tymczasem zarówno tutejszy Sąd jak i Naczelny Sąd Administracyjny, którego stanowisko jest w niniejszej sprawie wiążące dwukrotnie orzekł, że wymienione okoliczności nie są wystarczające do przyznania skarżącemu prawa pomocy.

W związku z powyższym pismo skarżącego z dnia 7 stycznia 2009 r., nie może uchylać skutków prawomocności wydanego wcześniej postanowienia oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów oraz przyznanie radcy prawnego i wobec nie uiszczenia wpisu skutkować musi odrzuceniem skargi.