Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 21 września 2006 r.
II SA/Ke 1137/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Detka, Asesor Sylwester Miziołek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7września 2006 r. sprawy ze skargi B. P. na Decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku,

III.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. P. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem poniesionych kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji Starosty z dnia (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. J. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączem kanalizacyjnym oraz na rozbiórkę budynku handlowego na działce Nr 191 położonego przy ul. P. w J., sprostowanej postanowieniem z dnia (...) na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie na terenie przewidzianym pod inwestycję brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określono w drodze decyzji Nr (...) z dnia (...) o warunkach zabudowy, wydanej przez Burmistrza Miasta, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...). W decyzji tej określono rodzaj inwestycji, a także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, określono warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, infrastruktury dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, infrastruktury technicznej i komunikacji. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono w załączniku graficznym w skali 1:500 między literami A,B,C,D.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego jest zgodny z decyzją Burmistrza z dnia (...), ustalającą warunki zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 IV 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)

Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, że Starosta, po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia 8 VI 2005 r. postanowieniem z dnia (...) udzielił inwestorowi K. J. zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dopuszczenia projektowanej budowy budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce nr 191, położonej w J. przy ul. P., ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 2,65 m do 4,00 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną Nr 74.

Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest kompletny (składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno-budowlanego), posiada wymagane opinie i uzgodnienia, zawiera także informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, którzy do projektu dołączyli oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek handlowo-usługowo-mieszkalny składa się z budynku frontowego i z oficyny, usytuowany jest w ciągu pierzejowej zabudowy śródmiejskiej usługowo-mieszkalnej, w związku z czym w decyzji o warunkach zabudowy określono warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Z analizy projektu budowlanego wynika, że warunki te zostały spełnione - budynek frontowy w swych gabarytach nawiązuje do istniejącego budynku frontowego na posesji przy ul. P. poprzez stosowne zaprojektowanie w przedmiotowym budynku poziomu parteru, usytuowania gzymsu i nachylenia połaci dachowych. Kalenica przedmiotowego budynku jest zaprojektowana na poziomie kalenicy w budynku frontowym na posesji przy ul. P.

Zdaniem organu odwoławczego fakt, że w przedmiotowym frontowym budynku zaprojektowano poddasze użytkowe, które stanowi trzecią kondygnację nie stanowi o niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, ponieważ powyższa decyzja nie wskazuje konkretnej obowiązkowej ilości kondygnacji tego budynku. W decyzji tej określono natomiast wysokość budynku projektowanego (frontowego) poprzez powołanie się na ilość kondygnacji istniejącego sąsiedniego budynku, co oznacza, że nie wykluczono możliwości zaprojektowania innej niż dwie ilości kondygnacji przy zachowaniu pozostałych warunków zawartych w decyzji. Projekt spełnia warunki zawarte w decyzji Burmistrza z dnia (...) dotyczące ładu przestrzennego - budynek zachowuje usytuowanie parteru i piętra zgodne z budynkiem sąsiadującym, gzyms i kalenica budynku projektowanego stanowią przedłużenie gzymsu i kalenicy budynku istniejącego, a kąt nachylenia i układ połaci dachowych są identyczne z budynkiem sąsiadującym.

Projektowany budynek usytuowany jest w śródmieściu J., na obszarze objętym ochroną konserwatorską, nawiązuje do historycznej zabudowy ul. P., w gabarytach charakterystycznych dla zabudowy piętrowej. Tym samym, zdaniem organu przesądzające znaczenie ma w kwestii ilości kondygnacji projektowanego budynku stanowisko konserwatora zabytków. Pismem z dnia 19.I.2005 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił ze stanowiska konserwatorskiego przedłożoną mu dokumentację projektową.

Za niezasadny organ uznał zarzut dotyczący braku rozwiązania projektowego w zakresie odprowadzenia wód opadowych. Warunek zawarty w decyzji Burmistrza z dnia (...) nakazujący ukształtować wewnętrzny dziedziniec w sposób zapewniający powierzchniowe odprowadzenie wód opadowych w kierunki ul. P. został w projekcie rozwiązany w ten sposób, że wody opadowe z połaci dachowych budynku frontowego od strony podwórza i z połaci dachowej budynku oficyny będą odprowadzane rynnami i rurami spustowymi do przestrzeni przybramowej i dalej, rurą spustową umieszczoną w sieni w kierunku ul. P.

Zdaniem organu odwoławczego w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją opisano sposób zabezpieczenia obiektów na sąsiednich działkach podczas prowadzenia robót rozbiórkowych i zawarto ekspertyzę techniczną istniejących budynków na działkach Nr 72/2 i Nr 74, w sprawie budynku skarżącej, znajdującego się na działce Nr 72/2 stwierdzono, że stan techniczny ścian, więźby i pokrycia dachu oraz posadowienie budynku nie wykluczają możliwości projektowanej budowy. Piwnice nie zostały zaprojektowane w części budynku przylegającej do budynku skarżącej, co umożliwiło posadowienie tej ściany na poziomie, na którym posadowiony jest budynek skarżącej. Zaprojektowano także oddylatowanie od siebie fundamentów. Wykop o głębokości większej niż głębokość posadowienia istniejącego budynku, który mógłby stanowić zagrożenie dla budynku skarżącej jest od niego odsunięty i nie jest niebezpieczny.

Zdaniem organu zarzuty skarżącej dotyczące zacieniania pomieszczeń w budynkach położonych na jej działce, jak i skrócenia czasu nasłonecznienia nie są uzasadnione. Z analizy zawartej w projekcie wynika, że odległość projektowanego budynku od budynków znajdujących się na działce skarżącej umożliwia naturalne oświetlenie jej pomieszczeń, gdyż między ramionami kąta 60 -, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się żadna część budynku projektowanego (przesłaniającego) w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego (przesłaniającego). Natomiast oficyna skarżącej jest pawilonem handlowo-biurowym, więc przepis § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (regulujący kwestię czasu naświetlania pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole oraz mieszkań) nie ma zastosowania, zaś usytuowanie budynku frontowego inwestora jako dobudowy do budynku skarżącej w linii zabudowy ul. P. w ciągu pierzejowej zabudowy śródmiejskiej, jak również oficyny od strony północno-wschodniej budynku skarżącej nie mogą "uniemożliwić nasłonecznienia" pokoi mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym skarżącej w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego oraz cyt. rozporządzenia (§ 60 ust. 1 i 2).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższa decyzję wniosła B. P., wnosząc o jej uchylenie.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisów § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz sprzeczność z decyzją Burmistrza Miasta z dnia (...) ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie zatwierdzenia nieprawidłowej ilości kondygnacji projektowanego obiektu, nieprawidłowego ukształtowania dziedzińca wewnętrznego, nieprawidłowego usytuowania i wysokości projektowanego budynku oraz nieprawidłowej oceny stanu technicznego budynku skarżącej.

B. P. podniosła, że brak szczegółowej ekspertyzy technicznej spowodował, że wkrótce po rozpoczęciu robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku przy ul P. nastąpiło częściowe uszkodzenie szczytowej ściany budynku skarżącej, skutkujące wydaniem decyzji nakazującej wykonanie robót zabezpieczających i budowlanych, zaś autor projektu został zobowiązany do rozwiązania powstałego zagrożenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.) oraz przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik postępowania (art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1, art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że organ we wstępnej fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę musi dokonać, zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane szeregu czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W sprawie niniejszej organ badając zgodność projektu budowlanego z decyzją Burmistrza Miasta z dnia (..) ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji uznał, że warunki te zostały spełnione.

W decyzji o warunkach zabudowy zawarto zapis, że "wysokość planowanej zabudowy winna nawiązywać do istniejącego obiektu na posesji P. i nie powinna przekraczać 2 kondygnacji nadziemnych".

Tymczasem uznać należy, że w przedmiotowym obiekcie budowlanym zaprojektowano nie 2 lecz 3 kondygnacje, bo zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia z dnia 12.IV.2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) kondygnacja, to pozioma nadziemna lub podziemna część budynku, zawarta między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz pozioma część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mająca wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa, zaś kondygnacja nadziemna, to kondygnacja, której górna powierzchnia stropu lub warstwy wyrównawczej podłogi na gruncie znajduje się w poziomie lub powyżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, a także każda sytuowana nad nią kondygnacja.

Projekt budowlany zawiera sprzeczne ustalenia w tym względzie. W projekcie budowlanym (k.65) stwierdzono, że budynek jest "piętrowy z poddaszem użytkowym" poddasze budynku określono jako "użytkową przestrzeń włączoną do powierzchni mieszkalnej". Natomiast w projekcie dotyczącym konstrukcji (k.89) stwierdzono, że budynek jest "dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym", a w projekcie instalacji sanitarnej (k.159), że "dwukondygnacyjny z poddaszem nieużytkowym".

Mimo tych ustaleń zawartych w projekcie budowlanym organ odwoławczy przyjmuje, że w przedmiotowym frontowym budynku zaprojektowane poddasze użytkowe stanowi trzecią kondygnację. Jest to pogląd słuszny także z tego względu, że powierzchnia poddasza została w projekcie wliczona do powierzchni mieszkalnej (wynosi łącznie 281,85 m-). Zdaniem organu nie stanowi to jednak o niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, ponieważ "powyższa decyzja nie wskazuje konkretnej obowiązkowej ilości kondygnacji tego budynku".

Sąd nie podziela tego poglądu organu, gdyż decyzja o warunkach zabudowy wyraźnie stanowi, że inwestycja "nie powinna przekraczać 2 kondygnacji nadziemnych", zatem zaprojektowanie 3 kondygnacji pozostaje w sprzeczności z tym warunkiem decyzji z dnia (...). Ponadto ustalenie w tej decyzji, że wysokość planowanej zabudowy winna nawiązywać do istniejącego budynku na posesji P. nie oznacza, wbrew stanowisku organu odwoławczego, że wysokość budynku projektowanego (frontowego) określono poprzez powołanie się na ilość kondygnacji istniejącego sąsiedniego budynku i nie wykluczono możliwości zaprojektowania innej (większej niż dwie) ilości kondygnacji przy zachowaniu pozostałych warunków zawartych w decyzji.

W związku z tym okoliczność, że budynek frontowy w swych gabarytach nawiązuje do istniejącego budynku frontowego na posesji przy ul. P. poprzez stosowne zaprojektowanie w przedmiotowym budynku poziomu parteru, usytuowania gzymsu i nachylenia połaci dachowych, kalenicy na poziomie kalenicy w budynku frontowym na posesji przy ul. P. - nie zmienia faktu, że zaprojektowanie budynku o 3 kondygnacjach jest sprzeczne z decyzją warunkach zabudowy.

Ponadto organ odwoławczy w sprawie stwierdza w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej, że projektowany budynek usytuowany jest w śródmieściu J., na obszarze objętym ochroną konserwatorską.

Z akt sprawy jednak nie ma na tę okoliczność żadnego dowodu. Zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 23.VII.2003 r. (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, że formą ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wynika z tego, że przez "objęcie ochroną konserwatorską" w rozumieniu art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego należy rozumieć ustanowienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odpowiednich stref ochrony, bądź też indywidualne oznaczenie w planie konkretnej nieruchomości zabytkowej. Wówczas pozwolenie na budowę albo rozbiórkę na takim obszarze wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Forma tego uzgodnienia zakłada współdziałanie organów, z których organ architektoniczno-budowlany prowadzi postępowanie główne, a drugi postępowanie wpadkowe, przy czym dla pozytywnego rozstrzygnięcia postępowania głównego wymagana jest zgodność stanowisk obu organów. Organ administracyjno-budowlany rozstrzyga sprawę w drodze decyzji, natomiast stanowisko organu współdziałającego wyrażane jest w formie postanowienia. Negatywne stanowisko wojewódzkiego konserwatora zabytków (w toku instancji Generalnego Konserwatora Zabytków) uniemożliwia organowi administracyjno-budowlanemu wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę albo rozbiórce na terenie objętym ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Tymczasem w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 19.I.2005 r. wydane "w oparciu o art. 39 Prawa budowlanego" (bez wskazania odpowiedniego ust. tego przepisu) dla "P" L. G., w którym organ ten "uzgadnia ze stanowiska konserwatorskiego" przedstawioną dokumentację projektową rozbiórki istniejącego budynku i projektu budowlanego architektury nowego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego oraz pismo z dnia 27.I.2005 r. wydane K. J. uzgadniające prowadzenie robót rozbiórkowych i budowlanych oraz przedstawiony projekt budowlany.

Zatem uzgodnienie konserwatora zabytków nie ma w sprawie niniejszej właściwej formy, tzn. postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które winno być doręczone stronom postępowania o pozwolenie na budowę i od którego przysługuje zażalenie do Generalnego Konserwatora Zabytków, czym narusza przepis art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego.

W decyzji o warunkach zabudowy stwierdzono, że "wewnętrzny dziedziniec należy ukształtować w sposób zapewniający powierzchniowe odprowadzenie wód opadowych w kierunku ul. P.". Zarzut skargi w tym względzie sprowadza się do tego, że projekt budowlany nie zawiera projektu ukształtowania terenu, w tym przypadku projektu ukształtowania podwórza. Zarzut ten jest o tyle zasadny, że w projekcie brak jest ustaleń na temat ukształtowania wewnętrznego dziedzińca. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę przyznaje, że projekt zatwierdzony decyzją nie obejmuje projektu urządzenia dziedzińca wewnętrznego, a jedynie określa, że wody opadowe z połaci dachowych budynku frontowego od strony podwórza i z połaci dachowej budynku oficyny będą odprowadzane rynnami i rurami spustowymi do przestrzeni przybramowej i dalej, rurą spustową umieszczoną w sieni w kierunku ul. P. Należy zatem uznać, że projekt budowlany nie jest zgodny w tym zakresie z decyzją o warunkach zabudowy.

Zarzut skargi dotyczący nasłonecznienia i zacienienia obiektu budowlanego skarżącej jest częściowo zasadny. Przepisy nie regulują kwestii nasłonecznienia działki, odnoszą się do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy odróżnić kwestię zacienienia, uregulowaną przepisem § 13 rozporządzenia, od nasłonecznienia uregulowanego przepisem § 60 rozporządzenia. Przepis § 60 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12.IV.2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczy nasłonecznienia mieszkań wielopokojowych, a także mieszkań w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej.

Organ stwierdza, że z analizy zawartej w projekcie wynika, że odległość projektowanego budynku od budynków znajdujących się na działce skarżącej umożliwia naturalne oświetlenie jej pomieszczeń, gdyż między ramionami kąta 60-, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się żadna część budynku projektowanego (przesłaniającego) w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego (przesłaniającego), a nadto, że w pawilonie usługowo-handlowym oraz na parterze budynku frontowego skarżącej nie ma pomieszczeń mieszkalnych. Projekt budowany nie zawiera analizy nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku frontowym na działce skarżącej, gdyż znajduje się on elewacją frontową w linii zabudowy ul. P. i jest to elewacja południowozachodnia - słoneczna, a budynek inwestora jest dobudowany do budynku skarżącej i również usytuowany w linii zabudowy ul. P. w ciągu pierzejowej zabudowy śródmiejskiej, oficyna inwestora zaś zaprojektowana jest od strony północno-wschodniej budynku skarżącej.

Bogusława Pasoń podaje jednak, że na parterze jej budynku frontowego nie ma pomieszczeń mieszkalnych, ale są tam pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12.IV.2002 r. i projektowana oficyna będzie miała wpływ na zacienienie jej budynku frontowego. Wobec tego organ orzekający w sprawie winien był zbadać tę okoliczność i jej wpływ na kwestię zacienienia i nasłonecznienia, a także ustosunkować się do zarzutu, że w sprawie nie może być mowy o zmniejszeniu o połowę odległości pomiędzy budynkami (biorąc pod uwagę przepis § 13 ust. 4), ani o ograniczeniu wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godz. (biorąc pod uwagę przepis § 60 ust. 1 i 2), gdyż projektowana oficyna stanowiąca część zabudowy śródmiejskiej nie jest zabudową wzdłuż ulicy, ani uzupełniającą zabudową placu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.