Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 22 września 2006 r.
II SA/Ke 1123/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta.

Sędziowie WSA: Dorota Chobian, Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) znak: (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą J. S. uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Gminy z (...) dotyczącej nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że J. S. pismem z dnia 24 maja 2005 r. skierowanym do Wójta wniosła o uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Gminy z (...) dotyczącej nakazu rozbiórki budynku gospodarczego usytuowanego na jej działce w L. (...), bezpośrednio przy granicy z działką położoną w L. (...) oraz wydanej uprzednio w sprawie decyzji z (...). Wniosek ten postanowieniem z (...) został przez Wójta Gminy przekazany w trybie art. 65 k.p.a. organowi I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że aktualnie zniknęły przesłanki z powodu, których wydana była decyzja z (...) nakazująca rozbiórkę obiektu. Decyzja ta ma bowiem związek z decyzją Naczelnika Gminy z (...) którą wstrzymano wykonanie decyzji ostatecznej w sprawie obowiązku założenia przez S. K. rynien i rur spustowych na jego budynku inwentarskim od strony posesji J. S., do czasu rozbiórki wybudowanego przez nią budynku gospodarczego. Skoro S. K. wykonał rynny na budynku inwentarskim już w połowie lat osiemdziesiątych, to ustała przyczyna stanowiąca podstawę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie organy I i II instancji uznały, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z (...), natomiast w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja z (...) nakazująca skarżącej rozbiórkę obiektu budowlanego, z uwagi na fakt, że została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją organu odwoławczego znak: (...). Strony o powyższym zostały przez organ I instancji poinformowane pismem z dnia 1 marca 2005 r. i z dnia 10 maja 2005 r. W związku z tym organy uznały, że rozpatrzenie wniosku strony w części dotyczącej nieistniejącej decyzji jest bezprzedmiotowe. Co do wniosku skarżącej o uchylenie ostatecznej decyzji z dnia (...) dotyczącej nakazu rozbiórki budynku gospodarczego organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jedynie wówczas, gdy występują jednocześnie wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu, a mianowicie:

-

zgoda na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej wszystkich stron, które z tej decyzji nabyły prawa,

-

brak zakazu uchylenia decyzji ostatecznej wynikających z przepisów szczególnych (w tym przypadku z przepisów prawa budowlanego),

-

istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony.

W rozpoznawanej sprawie, przesłanki z ww. przepisu nie zostały spełnione bowiem S. K. w piśmie z dnia 28 czerwca 2005 r. domagał się wyegzekwowania obowiązku rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego nałożonego decyzja z dnia (...), w związku z tym, jak podnosi organ odwoławczy, brak jest zgody wszystkich stron postępowania na uchylenie decyzji. W sprawie nie została spełniona również druga z przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku wynika z przepisu prawa budowlanego i nie może być zmieniony lub uchylony w postępowaniu w trybie art. 155 k.p.a. Zatem brak jest możliwości prawnych uwzględnienia wniosku strony o uchylenie przedmiotowej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła J. S. zarzucając, że została ona wydana bez żadnych podstaw prawnych. W uzasadnieniu skargi opisuje działania Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego oraz Urzędu Gminy podnosząc, że Naczelnik Gminy wydał wadliwą decyzję z (...) na budowę obory i stodoły dla sąsiada S. K., konsekwencją czego była wydana decyzja nakazującą rozbiórkę jej budynku. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko prezentowane w motywach zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi J. S.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd nie jest uprawniony do badania celowości i słuszności wydanych decyzji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja ( lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

-

po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

-

po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

-

po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji sądu administracyjnego sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych wart. 145 ustawy p.p.s.a. Tym samym wbrew zarzutom skargi, kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Na wstępie należy podnieść, że wprawdzie wniosek skarżącej o uchylenie ostatecznej decyzji z (...) nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego został oparty o przepis art. 154 k.p.a., natomiast organy orzekające zakwalifikowały go jako żądanie uchylenia ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., to fakt ten, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, nie ma istotnego wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy bowiem zauważyć, że decyzja ostateczna nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego jest decyzją na mocy której strona ( lub strony) nabywa prawa, przy czym przez nabycie prawa z decyzji ostatecznej należy rozumieć każde "przysporzenie w sferze prawnej". W przypadku decyzji na mocy, której nałożono na stronę obowiązek tym przysporzeniem jest skonkretyzowanie, co do treści i rozmiaru, spoczywającego na stronie obowiązku. W taki właśnie sposób przepisy procedury administracyjnej zawarte w k.p.a. chronią stronę przed zwiększeniem określonego ostateczną decyzją obowiązku, bez jej zgody, tylko z tego powodu, że przemawia za tym interes społeczny. Żeby, zatem przyjąć, iż decyzja ostateczna nakładającą na stronę obowiązek jest decyzją na mocy której strona nabyła prawo nie trzeba wykazywać, która strona i jakie prawo nabyła (por. wyrok NSA z 24 lutego 2005 r. OSK 1188/04).

Dla zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji na mocy której strona nabyła prawo w trybie art. 155 k.p.a., niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek:

po pierwsze - istnienie decyzji ostatecznej, po drugie - za jej uchyleniem lub jej zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, po trzecie - zgoda strony lub stron na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej, po czwarte - brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że brak jest zgody jednej ze stron postępowania - S. K., co już jest wystarczającą podstawą odmowy uwzględnienia wniosku strony skarżącej.

Niezależnie od powyższej okoliczności wymaga podkreślenia, że gdyby jednak na uchylenie lub zmianę decyzji nakazującej rozbiórkę wyraziły zgodę wszystkie strony, to i tak wzruszenie ostatecznej decyzji w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. nie byłoby prawnie możliwe, albowiem przepisy art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24. 10.1974 r. Prawo budowlane stanowiące podstawę prawną decyzji z 10 października 1984 r. należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej rozbiórkę. Uwzględnienie na podstawie art. 155 k.p.a wniosku strony o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, ze względu na słuszny interes strony lub interes społeczny, prowadziłoby do złagodzenia restrykcyjności przepisu art. 37 uprzednio obowiązującego Prawa budowlanego z 1974 r., co zdaniem Sądu pozostawałoby w sprzeczności z wolą ustawodawcy.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).