Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 19 października 2006 r.
II SA/Ke 1105/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka.

Sędziowie WSA: Danuta Kuchta, Asesor Sylwester Miziołek (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi L.O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych

I.

uchyla zaskarżone postanowienie,

II.

stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...), po rozpatrzeniu zażalenia M.J. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...), wstrzymujące z dniem 18 lipca 2005 r. nadbudowę budynku mieszkalnego na działce nr 228/1 przy ul. R. w P. z powodu istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz przepisów, z jednoczesnym nałożeniem obowiązku niezwłocznego zabezpieczenia przed opadami atmosferycznymi rozebranej ściany wschodniej, wspólnej dla budynku inwestora i budynku znajdującego się na działce sąsiedniej, należącej do L. O., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł o braku podstaw do jego wydania z przyczyn omówionych w uzasadnieniu.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż postanowienie organu I instancji podjęte zostało na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z powodu prowadzenia budowy w sposób istotnie odbiegający od warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz przepisów. Zażalenie od tego postanowienia wniosła M.J. podnosząc m.in., iż prace prowadzone są zgodnie z projektem i żadne rozbieżności nie występują, a powstałe ewentualnie przy rozbiórce szkody są zdarzeniem losowym i zostały już naprawione.

Organ odwoławczy po dokonaniu własnych oględzin oraz po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego z 1994 r.. Jak wskazał organ odwoławczy z protokołu kontroli wynika, że " roboty są zgodne z projektem", również pomiary uzupełniające dokonane w dniu 19 lipca 2005 r. nie wykazały, ażeby szerokość frontowej elewacji przekroczyła projektowaną szerokość 14,30 m. Dowody zebrane w sprawie nie wskazały, aby nadbudowa przedmiotowego obiektu była prowadzona z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego i z przekroczeniem granicy działki, zatem stanowisko organu I instancji jest bezpodstawne.

Ustalając powyższe organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł "o braku podstaw do jego wydania na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego z 1994 r.".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie L. O. zarzucił, iż przedmiotowe postanowienie "narusza obowiązujące prawo i nie daje możliwości naprawienia popełnionych błędów przy projektowaniu i wykonaniu obiektu", albowiem inwestor rozbierając dach i strop rozebrał część stropu i dachu na jego działce, czego nie obejmował zatwierdzony projekt budowlany.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, natomiast odnośnie ewentualnych roszczeń z tytułu naruszenia własności skarżący, zdaniem organu może dochodzić na drodze postępowania cywilnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż w niej podano.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, wskazać należy, iż postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu z dnia (...), wydanym w pierwszej instancji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wstrzymano prowadzoną przez M.J. nadbudowę budynku mieszkalnego z powodu istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.

Rozpatrując zażalenie od tego postanowienia, organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powinien rozpatrzeć sprawę ponownie w pełnym zakresie i wydać rozstrzygnięcie, jakie przewiduje przepis art. 138 k.p.a., w którym zostały ściśle określone jego kompetencje.

Przepis ten zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ odwoławczy. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie, w którym:

1)

utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2)

uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo

3)

umarza postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy może też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy / art. 138 § 2 k.p.a. /.

Przepis ten nie przewiduje zatem możliwości uchylenia zaskarżonego orzeczenia z jednoczesnym stwierdzeniem o braku podstaw do jego wydania.

Wobec tego skoro organ odwoławczy w niniejszej sprawie wydał postanowienie, w którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił postanowienie organu I instancji, to stosownie do treści tego przepisu zobowiązany był orzec co do istoty sprawy, bądź uchylając postanowienie w przypadku zaistnienia przesłanek o jakich mowa w art. 105 k.p.a. - umorzyć postępowania pierwszej instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, uznając że organ dopuścił się naruszenia przepisu postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.