II SA/Go 661/19, Brak środków na rachunku bankowym a pobranie opłaty egzekucyjnej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2749240

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2019 r. II SA/Go 661/19 Brak środków na rachunku bankowym a pobranie opłaty egzekucyjnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska.

Sędziowie WSA: Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.), Asesor Jarosław Piątek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (...) z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku M.C. na podstawie tytułów wykonawczych o nr (...), obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...).

W toku postępowania egzekucyjnego powyższy organ w dniu (...) stycznia 2017 r. dokonał zajęcia przysługującej zobowiązanemu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w (...). Ponadto dniu (...) maja 2015 r. oraz w dniu (...) września 2017 r. organ egzekucyjny wystawił odpowiednio zawiadomienia nr (...), które skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłat i zwrotów podatku. Prowadzone postępowanie egzekucyjne, pomimo dokonanych czynności egzekucyjnych, okazało się bezskuteczne.

Mając powyższe na uwadze, w dniu (...) grudnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie nr (...), którym umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie, z uwagi na brak możliwości dalszego dochodzenia kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego, zawiadomieniem nr (...) z dnia (...) grudnia 2018 r., poinformował wierzyciela o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego, które określił na kwotę 32,88 zł.

Następnie organ egzekucyjny, realizując żądanie wierzyciela wydał postanowienie z (...) stycznia 2019 r. nr (...), w którym - powołując się na art. 64c § 4 i § 6a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm. - określanej dalej jako u.p.e.a.) - obciążył wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych kosztami postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...) obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 32,88 zł.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w którym podkreślił, że organ egzekucyjny obciążył go jako wierzyciela kosztami egzekucyjnymi za zajęcie rachunku bankowego, choć z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, by nastąpiło faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Uzasadniając powyższe, żalący wskazał, że dłużnicy zajętych wierzytelności, tj. (...) poinformowali organ egzekucyjny, że na rachunku bankowym M.C. brak jest środków umożliwiających realizację zajęcia.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (...) - powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - określanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 18 i art. 64c § 7 u.p.e.a. - utrzymał zaskarżone orzeczenie organu I instancji w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy omówił w pierwszej kolejności zasady ponoszenia kosztów egzekucyjnych przytaczając przy tym treść przepisów art. 64, art. 64b oraz art. 64c u.p.e.a., a następnie podał, że postanowieniem z dnia (...) grudnia 2018 r. umorzone zostało postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o wskazane na wstępie tytuły wykonawcze, a wierzyciel nie wniósł na nie zażalenia, wskutek czego uzyskało ono walor ostateczności. Zatem zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że od zobowiązanego nie mogą być dochodzone niezapłacone koszty egzekucyjne, co wypełnia przesłankę wskazaną w art. 64c § 4 u.p.e.a., warunkującą obciążenie wierzyciela powstałymi kosztami egzekucyjnymi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż na kwotę 32,88 zł, którą obciążono żalącego się wierzyciela składa się: opłata naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w wysokości 26,89 zł oraz wydatki z tytułu wysłanej korespondencji związanej z zajęciami naliczone na podstawie art. 64b § 1 u.p.e.a. w wysokości 5,99 zł.

Następnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wedle natomiast art. 64 § 9 i § 10 u.p.e.a. obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym, a opłaty manipulacyjnej z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Odnosząc się do zarzutu wierzyciela, że organ I instancji nie uwzględnił wykładni dokonanej przez NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r., II FSK 914/16, organ odwoławczy stwierdził, że dla dokonania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego, wierzytelności z rachunku bankowego, innych niż wymienione wierzytelności, wystarczające jest doręczenie stosownego zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności, o którym mowa, odpowiednio w art. 72 § 1, art, 79 § 1, art. 80 § 1, czy art. 89 § 1 u.p.e.a., co znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

W skardze zarzucono, że organ odwoławczy skoncentrował się jedynie na zbadaniu czy Naczelnik Urzędu Skarbowego zastosował środek egzekucyjny. Nie zbadał natomiast czy nastąpiło faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. W ocenie strony skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, które zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Zdaniem ZUS organ odwoławczy nie uwzględnił wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, którą następnie obszernie przytoczył.

Wskazując na treść art. 80 u.p.e.a. ZUS podał, iż opłata egzekucyjna może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Ze względu na regulację z art. 80 § 2 u.p.e.a., w sytuacji, gdy w momencie zajęcia rachunku bankowego, brak na nim środków, istotne jest, czy stan ten ulegnie zmianie do czasu umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe stanowisko znajduje także odzwierciedlenie w doktrynie prawa, w której od dawna podnosi się, że podstawową wadą konstrukcyjną omawianych regulacji jest brak jakiejkolwiek zależności pomiędzy poborem opłat a skutecznością prowadzonej egzekucji, co prowadzi w niektórych sytuacjach do generowania wysokich kosztów egzekucyjnych, przy jednoczesnym braku realizacji, chociażby w części, dochodzonego obowiązku pieniężnego. Wobec powyższego - w ocenie ZUS - opłata za zajęcie rachunku bankowego była nienależna. Nie można bowiem uznać, że w toku egzekucji doszło do zajęcia wierzytelności, ponieważ od momentu wszczęcia egzekucji do jej zakończenia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego na zajętym rachunku bankowym nie było żadnych środków pieniężnych. Zdaniem skarżącego zaprezentowane powyżej rozumienie omawianego przepisu nie może być podważane, przy poprawnym odkodowaniu zapisu art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a., co potwierdził NSA m.in. w przywołanym już wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., II FSK 639/15. Skoro przepisy u.p.e.a. nie przewidują opłaty za zajęcie rachunku bankowego, a jedynie za zajęcie wierzytelności pieniężnych, to dopóki nie dojdzie do zajęcia wierzytelności, dopóty nie ma podstaw do naliczenia opłaty w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

Skarżący podniósł również, iż organ zobowiązany był także uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14 (OTK-A 2016/51) i przeanalizować, czy opłata manipulacyjna ustalona na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach u.p.e.a. in concreto przystaje do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji, a jeśli nie, to w jakim zakresie na gruncie tej sprawy należy ją miarkować. Ustawodawca nie przewidział wprawdzie, jak zasadnie zauważono w zaskarżonym postanowieniu, bez kosztowego prowadzenia egzekucji, niemniej jednak w art. 64 § 6 u.p.e.a. określił, że "minimalna stawka opłaty manipulacyjnej może wynosić zaledwie 1 zł 40 gr, a więc kilkaset razy mniej niż opłata manipulacyjna żądana w niniejszej sprawie za całkowicie bezskuteczną egzekucję".

W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący stwierdził, że skoro w niniejszym postępowaniu doszło do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było środków finansowych, to ustawodawca nie upoważnił Naczelnika Urzędu Skarbowego do pobierania opłat za czynności egzekucyjne.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, zwracając uwagę, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie naliczał opłaty manipulacyjnej, gdyż doręczenia tytułów wykonawczych dokonywał skarżący wierzyciel, który uprzednio prowadził postępowanie egzekucyjne, a naliczone opłaty i wydatków odnosiły się jedynie do czynności przeprowadzonych przez wyżej wymieniony organ egzekucyjny. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14 stwierdził, iż skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które wskazywałyby, że wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w łącznej kwocie 26,89 zł, za czynności dokonane w oparciu o wyżej wymienione tytuły wykonawcze jest przejawem nadmiernego fiskalizmu. Ponadto organ odwoławczy dodał, że mimo, iż powyższe czynności organu egzekucyjnego nie przyniosły wymiernego efektu dla wierzyciela, to nie może on uchylić się od obowiązku pokrycia kosztów postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca nie uzależnia bowiem obowiązku pokrycia kosztów postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela od efektywności tego postępowania. Przeniesienie odpowiedzialności na wierzyciela za koszty egzekucyjne może nastąpić po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, tzn. po jego umorzeniu z przyczyn uzasadniających brak możliwości ściągnięcia kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego obciążające wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 32,88 zł, które został wydane na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a.

Na powyższą kwotę składa się: opłata naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. za zajęcie wierzytelności w wysokości 26,89 zł oraz wydatki z tytułu wysłanej korespondencji związanej z zajęciami, naliczone na podstawie art. 64b § 1 u.p.e.a. w wysokości 5,99 zł.

W kontrolowanej sprawie nie była kwestionowana sama zasada obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a. wobec bezskuteczności prowadzonej egzekucji. Stosownie bowiem do tego przepisu wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeśli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Również nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana prawidłowość naliczenia wskazanych powyżej wydatków na korespondencję.

Istota sporu sprowadzała się natomiast do oceny zasadności naliczenia opłaty za zajęcie wierzytelności.

Zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - w wysokości 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

Sąd podziela stanowisko wyrażane w aktualnym orzecznictwie oraz piśmiennictwie, iż we właściwym odczytaniu wyżej przywołanego przepisu wystarczające jest zastosowanie wykładni językowej. Prymat tego rodzaju wykładni prawa wynika z faktu, że prawo dociera do adresatów w postaci konkretnych przepisów prawnych i mogą oni oczekiwać, że ich obowiązki, czy uprawnienia są kształtowane treścią tekstu prawnego (por. B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013, s. 24). Treść cytowanego tekstu prawnego nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że opłata egzekucyjna w wysokości wyżej określonej może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Jednocześnie w cytowanym przepisie ustawodawca nie zawarł jakiegokolwiek przyzwolenia do pobierania stosownych opłat egzekucyjnych także wówczas, gdy dojdzie do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było jakichkolwiek środków finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że także w doktrynie prawa od dawna podnosi się, że podstawową wadą konstrukcyjną omawianych regulacji jest brak jakiejkolwiek zależności pomiędzy poborem opłat a skutecznością prowadzonej egzekucji, co prowadzi w niektórych sytuacjach do generowania wysokich kosztów egzekucyjnych, przy jednoczesnym braku realizacji, chociażby w części, dochodzonego obowiązku pieniężnego (por. R. Hauser, W. Piątek w: R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2016, s. 327).

Zaprezentowane wyżej rozumienie omawianego przepisu nie może być podważane przez nawiązanie do treści przepisu art. 80 § 1 u.p.e.a. Przepis ten wskazuje bowiem, w jaki sposób dokonuje się czynności zajęcia rachunku bankowego i nie potwierdza stanowiska, że zajęcie wierzytelności można utożsamiać z zajęciem rachunku bankowego. Wręcz przeciwnie, w przepisie art. 80 § 2 u.p.e.a. mowa o "zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego", co dowodzi trafności stanowiska, że warunkiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest istnienie na zajętym rachunku bankowym środków pieniężnych. W związku z tym należy podzielić zapatrywanie, że opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych (por. wyroki NSA: z dnia 6 kwietnia 2017 r., II FSK 693/15 wyrok z dnia 10 kwietnia 2018 r., II FSK 914/16, z dnia 20 marca 2018 r., II FSK 778/16, z dnia 12 lutego 2019 r., II FSK 3379/18, z dnia 19 lutego 2019 r., II FSK 589/17, z dnia 5 maja 2019 r., I GSK 312/19, z dnia 29 listopada 2018 r., I GSK 2307/18, P. Przybysz, U.p.e.a. Komentarz, Lex 2018, t. 1 do art. 64)

W związku z tym Sąd uznał, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w zaskarżonej decyzji dokonał błędnej wykładni art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Spowodowało to, że organ egzekucyjny przedwcześnie dokonał obciążenia wierzyciela opłatą za zajęcie wierzytelności. Nie dokonał bowiem - z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. - wystarczających ustaleń czy doszło do faktycznego zajęcia wierzytelności. Z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia (...) grudnia 2018 r. wynika, iż niewątpliwie zobowiązany nie miał żadnych wierzytelności z tytułu nadpłat podatków, a tym samym nie doszło do faktycznego zajęcia wierzytelności wskazanej w zawiadomieniu z dnia (...) maja 2015 r., skierowanym do Urzędu Skarbowego. Bardziej skomplikowanie przedstawia się natomiast kwestia zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, gdyż we wspomnianym postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego organ wskazał lakonicznie, iż "doszło do zajęcia rachunków bankowych dłużnika w (...), które nie przyniosły żadnego wpływu". Z znajdujących się w aktach dokumentów wynika jedynie, że w przypadku tego pierwszego banku nie doszło do faktycznego zajęcia wierzytelności rachunku z uwagi na brak środków (por. pismo z dnia (...) stycznia 2017 r. - k. 50 akt administracyjnych). Natomiast pozostałe dwa banki zawiadomiły o przeszkodzie w realizacji zajęcia w związku ze zbiegiem egzekucji (por. pisma z dnia (...) lutego 2017 r. i (...) stycznia 2017 r. - k. 40 i 42 akt administracyjnych), nie wskazując, czy na rachunkach znajdują się jakiekolwiek środki pieniężne. (...) zawiadomił o braku środków na rachunku dopiero w piśmie z dnia (...) maja 2017 r. Stąd w odniesieniu do zajęcia wierzytelności z tych dwóch rachunków nie można jednoznacznie wskazać, czy wspomniany brak "żadnego wpływu" był spowodowany brakiem środków na tych rachunkach, czy konsekwencją powstałego zbiegu egzekucji, a tym samym nie sposób ocenić, czy doszło do faktycznego zajęcia wierzytelności niezbędnego do tego, aby naliczyć opłatę na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

Odnosząc się natomiast do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, w którym orzeczono, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa on maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie w jakim nie określa on maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP, należy zaznaczyć, że kwota kosztów wskazana w postanowieniu organu I instancji nie obejmowała opłaty manipulacyjnej, a jedynie wydatki na korespondencję oraz opłatę za zajęcie wierzytelności. Tym samym zarzuty skargi wskazujące na konieczność przeanalizowania, czy opłata manipulacyjna ustalona na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach u.p.e.a. in concreto przystaje do wspomnianych wzorców konstytucyjnych, są całkowite chybione. Natomiast w odniesieniu do opłaty ustalonej na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. obowiązek rozważania jej miarkowania aktualizuje się dopiero wtedy, gdy przesądzona jest sama zasada jej nałożenia (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2019 r., II FSK 3379/18), co w niniejszej sprawie nie nastąpiło w świetle powyższych rozważań. Zresztą przy kosztach postępowania na poziomie 30 zł prowadzenie dywagacji, czy ich wysokość kosztów jest powiązana w miarę z rzeczywistymi kosztami postępowania egzekucyjnego, a stosunek wysokości kosztów egzekucyjnych i czynności, za dokonanie których zostały one pobrane pozostaje w rozsądnej zależności, jest w sposób oczywisty pozbawione sensu.

Na marginesie ponadto należy zauważyć, iż koszty samego uruchomienia przez wierzyciela kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie w postaci wpisu od skargi, którego nie domagał się zwrotu od organu, stanowiły ponad trzykrotność kwoty, którą skarżący został obciążany zakwestionowanym postanowieniem.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, iż organy orzekając o kosztach postępowania egzekucyjnego dopuściły się naruszenia art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. przez błędną jego wykładnię oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co uzasadniło - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną powyżej wykładnię art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a oraz wyjaśni czy nastąpiło faktyczne zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych prowadzonych przez (...).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.