Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 753102

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 10 listopada 2010 r.
II SA/Go 635/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.).

Sędziowie WSA: Michał Ruszyński, Marek Szumilas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi "M" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce z o.o. "M" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w 149 (słownie: stu czterdziestu dziewięciu) punktach gier na automatach o niskich wygranych. Wykaz punktów gier na automatach o niskich wygranych zamieszczono w załączniku nr 1 do ww. decyzji, który stanowi jej integralną część.

Decyzją z dnia (...) października 2008 r. ((...)) Dyrektor Izby Skarbowej, w trybie art. 155 k.p.a., zmienił wskazaną decyzję z dnia (...) lutego 2008 r. w zakresie lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych wymienionych m.in. w pozycji 75 załącznika nr 1 do ww. decyzji.

W dniu (...) lipca 2009 r. do Izby Skarbowej wpłynęło pismo Spółki Cywilnej "C" T.B., D.F. informujące, iż "rozwiązują umowę dotyczącą dzierżawy powierzchni pod instalację automatów do gier o niskich wygranych w moim lokalu z innymi firmami (...). Jednocześnie informuję, iż nie pamiętam z jaką firmą podpisałem wcześniej umowę. W moim lokalu nigdy nie były zainstalowane automaty do gier o niskich wygranych. Ponadto żaden przedstawiciel innej spółki nie skontaktował się ze mną (...)".

Postanowieniem z dnia (...) października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej wszczął z urzędu postępowanie w stosunku do ww. Spółki.

Z dniem 31 października 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, ze zm.). na mocy której Dyrektor Izby Celnej m.in. stał się organem właściwym do wydawania i zmiany zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze województwa i przejął od Dyrektora Izby Skarbowej akta zakończonych i toczących się spraw w tym zakresie.

Pismem z dnia (...) listopada 2009 r., nr (...) Dyrektor Izby Celnej zawiadomił Stronę o przejęciu powyższego postępowania. Pismo doręczono Stronie w dniu 18 listopada 2009 r.

W dniu 17 grudnia 2009 r. do Izby Celnej wpłynęło pismo strony nr (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. informujące, iż "niezwłocznie po podpisaniu nowej umowy na województwo wystąpimy ze stosownym wnioskiem o dokonanie zmiany w naszym zezwoleniu polegającym na wymianie wyżej wymienionego punktu na nowy". Strona nie otrzymała nowej umowy najmu.

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2010 r., nr (...) Dyrektor Izby Celnej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w postępowaniu. Postanowienie doręczono Stronie w dniu 8 lutego 2010 r., która nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia (...) lutego 2010 r., nr (...). cofnął Spółce z o.o. "M" zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr (...) z dnia (...) lutego 2008 r., w części dotyczącej punktu gier wskazanego w pozycji nr 75 załącznika do tej decyzji.

"M" Spółka z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie:

1)

art. 138 ust. 2 w zw. z art. 58 i 59 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne przyjęcie, że nierozpoczęcie przez stronę prowadzenia działalności zgodnie z warunkami wskazanymi w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach niskich wygranych powoduje powstanie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, podczas gdy żaden przepis prawa nie nakazuje stronie czynnego działania w postaci rozpoczęcia prowadzenia działalności;

2)

art. 8 ustawy o grach hazardowych w zw. z 210 § 1 pkt 4 i 5 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez faktyczny brak uzasadnienia prawnego (wraz z powołaniem podstawy prawnej) decyzji uzasadniającej stanowisko organu, tj. niewskazanie przepisu, z którego wynika, że strona ma obowiązek podjęcia działalności zgodnie z warunkami wskazanymi w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a brak podjęcia takiej działalności powoduje powstanie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z prawem, co w konsekwencji spowodowało brak uzasadnienia w zakresie w jakim strona naruszyła obowiązujące przepisy.

W konsekwencji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wydanie rozstrzygnięcia zgodnie ze złożonym w sprawie wnioskiem.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w postępowaniu. Postanowienie doręczono skarżącej w dniu 23 kwietnia 2010 r., która nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej ((...)) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, ze zm.), art. 24 ust. 1b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.), art. 8 i art. 59 pkt 1 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania był fakt, że po cofnięciu dotychczasowej umowy dzierżawy, przedmiotowa Spółka nie posiadała już prawa do dysponowania spornym lokalem, a więc nie był w tym zakresie spełniony warunek określony w art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Dyrektor podkreślił, że o niezgodności tego faktu z warunkami zawartymi w zezwoleniu Dyrektor Izby Skarbowej informował stronę wielokrotnie (wezwania z dnia (...) lipca 2009 r., z dnia (...) sierpnia 2009 r. i z dnia (...) października 2009 r. Dyrektor Izby Celnej podał, iż z treści pisma Spółki nr (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. wynika, iż nie usunęła ona powyższej niezgodności, tylko postanowiła dokonać zamiany spornego punktu gier na automatach o niskich wygranych na inny lokal, czego ostatecznie nie uczyniła.

Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), której art. 138 ust. 2 stanowi, iż do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 (tj. m.in. prowadzących działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych) na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy art. 58 i art. 59 tej ustawy. Organ wskazał na treść tych przepisów oraz poinformował, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż strona w terminie zakreślonym przez Dyrektora Izby Skarbowej nie usunęła stwierdzonych przez ten organ uchybień. Dyrektor Izby Celnej, jako organ uprawniony do rozpatrzenia tej sprawy, podjął decyzję o cofnięciu Spółce z o.o. "M" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr (...) z dnia (...) lutego 2008 r., w części dotyczącej punktu gier wskazanego w pozycji nr 75 załącznika do tej decyzji, co stało się przedmiotem niniejszego sporu. Powodem dokonania spornego rozstrzygnięcia był fakt, iż właściciele przedmiotowego lokalu rozwiązali umowę dzierżawy ze Spółką. Biorąc pod uwagę fakt, że brak urnowy dzierżawy, a w rezultacie brak prawa do dysponowania lokalem stanowi naruszenie warunku uzyskanego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, to w ocenie organu odwoławczego doszło do prawidłowego zastosowania w spornej decyzji normy art. 59 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych. Za takim stanowiskiem przemawia fakt, że zgodnie z tym przepisem "Organ udzielający koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie ". Ponieważ zatem bezsprzecznie Spółka nie usunęła istniejącej niezgodności z przepisami w wyznaczonym terminie, do czego wezwana została przez Dyrektora Izby Skarbowej w drodze wezwania z dnia (...) października 2009 r., to tym samym, w ocenie organu odwoławczego, koniecznym było cofnięcie przedmiotowego zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu gier.

Odpowiadając na zarzut strony, iż podstawą do wydania zaskarżonej decyzji nie było samo wypowiedzenie umowy dzierżawy, a brak rozpoczęcia działalności w tym punkcie, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż powodem wydania spornej decyzji, jak też i wszczęcia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej był fakt wypowiedzenia umowy dzierżawy, a nie brak rozpoczęcia działalności w danym punkcie, w odpowiednim terminie. W związku z powyższym za bezzasadne należy uznać zarzuty zawarte w odwołaniu, gdyż zarówno w podstawie prawnej spornej decyzji, jak też i w jej uzasadnieniu podano właściwe podstawy prawne i powody podjęcia takiego rozstrzygnięcia.

Ponadto wskazał, iż żądanie strony w zakresie postulowanego rozstrzygnięcia sprawy zgodnie "ze złożonym w sprawie przez stronę wnioskiem" jest błędne, gdyż w niniejszej sprawie nie było żadnego wniosku strony, a sprawa została wszczęta z urzędu przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Skargę na powyższą decyzję złożyła "M" Sp. z o.o., zarzucając naruszenie:

1.

art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59 pkt 1 i art. 138 ust. 2 ustawy z dnia

19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisów, które nie obowiązują z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji,

2.

art. 59 pkt 1 i art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 2 Konstytucji RP i wynikającą z niego zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez zastosowanie tych przepisów, pomimo iż ustawa o grach hazardowych została uchwalona z naruszeniem proceduralnych zasad tworzenia prawa w demokratycznym państwie prawnym, czego skutkiem musi być uznanie jej za niezgodną z art. 2 Konstytucji.

Wobec powyższego skarżąca Spółka wniosła o:

1.

uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Celnej,

2.

zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ stwierdził, iż o zgodności przepisów krajowych z przepisami wspólnotowymi może rozstrzygać wyłącznie Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Ponadto wskazał, iż organ administracji nie może odmówić stosowania obowiązujących przepisów prawa, nawet jeśli mają wątpliwości co do ich konstytucyjności. Odpierając zarzuty skarżącej organ udzielił wyczerpujących wyjaśnień, prezentując je w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie tego sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny są wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej tylko w aspekcie tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiot postępowania, jego zakres i głębokość orzekania wyznacza stosunek administracyjny. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem "w sprawie", czyli postępowaniem bezpośrednio rozstrzygającym o prawach i obowiązkach strony. Natomiast postępowanie sądowoadministracyjne, choć dotyczy wszelkich postępowań i czynności, jakie miały miejsce przy prowadzeniu postępowania administracyjnego - nie będąc ograniczone zarzutami i wnioskami skargi - jest postępowaniem kontrolnym, mającym na celu usunięcie naruszeń prawa w danej sprawie. Kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego przesądza o tym, że przedmiotem ustaleń faktycznych wojewódzkiego sądu administracyjnego jest to czy w sprawie administracyjnej stan faktyczny został prawidłowo ustalony, nie zaś ustalanie stanu faktycznego w danej sprawie administracyjnej.

Oznacza to, iż badanie legalności decyzji wydanych w sprawie, a także pod kątem stawianych zaskarżonej decyzji zarzutów czy wątpliwości prowadzących do potrzeby sformułowania przez sąd pytań prejudycjalnych przebiegać może tylko w zakresie związanym z zakresem i przedmiotem sprawy administracyjnej nie zaś kontroli legalności elementów poza nią wykraczających, w szczególności dotyczących oceny konstytucyjności lub zgodności z prawem kwestionowanego aktu normatywnego, w części nie mającej zastosowania w tej sprawie.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540). W myśl art. 118 tej ustawy do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wobec powyższego w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy ww. ustawy, jak i przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 8 ustawy o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Jeśli chodzi o właściwość organu do rozstrzygania sprawa powstałych na gruncie przytoczonych regulacji, to z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), tj. 31 października 2009 r. organem właściwym do rozpoznania i rozpatrzenia spraw dotyczących gier i zakładów wzajemnych stał się dyrektor izby celnej. Na podstawie art. 238 wymienionej ustawy Dyrektor Izby Celnej przejął do rozpatrzenia sprawy toczące się dotychczas przed Dyrektorem Izby Skarbowej.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Po myśli tego przepisu organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie.

Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjował fakt rozwiązania umowy dzierżawy pomiędzy właścicielem lokalu wymienionego w pozycji nr 75 załącznika do decyzji z dnia (...) lutego 2008 r. udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych a stroną skarżącą. Tym samym strona skarżąca przestała dysponować tytułem prawnym do ww. lokalu i straciła możliwość prowadzenia w nim działalności.

Podkreślić trzeba, iż organ pismem z dnia (...) lipca 2009 r. (k. 5 akt adm. sprawy) wezwał skarżącą Spółkę do złożenia wyjaśnień w kwestii posiadania praw do lokalu wymienionego w poz. 75 załącznika do decyzji z dnia (...) lutego 2008 r. oraz podjęcia działań mających na celu eliminację ewentualnych naruszeń warunków zezwolenia. M Sp. z o.o. odpowiedziała na to wezwanie pismem z dnia (...) lipca 2009 r. (k. 8 akt adm. sprawy), iż niezwłocznie po rozpoczęciu działalności w przedmiotowym punkcie poinformują o tym organ, natomiast jeżeli z jakichkolwiek przyczyn "nie dojdzie do współpracy" to Spółka wycofa ten punkt zastępując go innym. Pismem z dnia (...) sierpnia 2009 r. (k. 9 akt adm. sprawy) organ wezwał stronę skarżącą do jednoznacznego wskazania terminu rozpoczęcia działalności w spornym punkcie. Wobec braku odpowiedzi ze strony skarżącej Spółki organ wszczął z urzędu postępowanie (postanowienie z dnia (...) października 2009 r. - k. 11 akt adm. sprawy), które w konsekwencji zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji.

Następnie organ pismem z dnia (...) października 2009 r. (k. 14 akt adm. sprawy) ponownie wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzonego postępowania. Z dniem (...) października 2009 r. postępowanie przejęła Izba Celna, o czym strona została poinformowana (zawiadomienie z dnia (...) listopada 2009 r. - k. 17 akt sprawy). Pismem z dnia (...) grudnia 2009 r. M Sp. z o.o. poinformowała, że niezwłocznie po podpisaniu nowej umowy wystąpi ze stosownym wnioskiem o dokonanie zmiany w zezwoleniu polegającej na wymianie spornego punktu na nowy.

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej wyznaczył skarżącej Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, ale strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Stwierdzić zatem należy, iż skarżąca Spółka miała kilka miesięcy na usunięcie stanu faktycznego i prawnego niezgodnego z udzielonym zezwoleniem. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka w ogóle nie podjęła działalności w spornym punkcie, choć była do zobowiązana do jej podjęcia w terminie 12 miesięcy od daty zezwolenia zgodnie z pkt V decyzji z dnia (...) lutego 2008 r. Trzeba pamiętać, iż art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy obowiązującej w dniu wydawania Spółce zezwolenia (ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27, ze zm.) nakazywał, aby zawierało ono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Ponadto, jak już wyżej wskazano, z racji wypowiedzenia umowy najmu strona nie dysponowała tytułem prawnym do spornego lokalu.

W związku z powyższym, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, Dyrektor Izby Celnej, decyzją numer (...) z dnia (...) lutego 2010 r. słusznie cofnął "M" zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr (...), w części dotyczącej ww. punktu gier wymienionego w załączniku do ww. decyzji pod nr 75.

Nie można również pominąć faktu, iż w obecnym stanie prawnym, mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Zamiarem skarżącej Spółki było natomiast, w przypadku niemożności nawiązania współpracy z właścicielami przedmiotowego punktu, wskazanie nowego punktu prowadzenia działalności, co stoi w oczywistej sprzeczności z ww. art. 135 ust. 2.

W tym miejscu wskazać należy, iż po przystąpieniu do Unii Europejskiej na podstawie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. - z dniem 1 maja 2004 r. Rzeczpospolita Polska - w myśl art. 1 Traktatu Akcesyjnego - stała się członkiem Unii Europejskiej i stroną Traktatów stanowiących podstawę funkcjonowania Unii. Nie ma zatem wątpliwości, iż od momentu przystąpienia do Wspólnoty jej porządek prawny stał się częścią krajowego porządku prawnego przy zastrzeżeniu zasady pierwszeństwa i bezpośredniego zastosowania acquis communautaire. Potwierdził to ETS w klasycznych już orzeczeniach wydanych w sprawach: Costa (C-6/64), Simmenthal (C-106/77) oraz Van Gend & Loos (C-26/62). Na tym tle nie budzi wątpliwości rola sądu krajowego jako sądu wspólnotowego oraz obowiązek przestrzegania i zastosowania prawa wspólnotowego przez inne krajowe organy publiczne. Jeśli chodzi o zasadę pierwszeństwa, to właśnie na sądzie krajowym spoczywa obowiązek zapewnienia prawu wspólnotowemu pełnej skuteczności. W sytuacji kolizji i zastosowania zasady bezpośredniości znaczenie ma charakter przepisów prawa wspólnotowego.

Jednym z elementów normatywnych systemu prawnego Unii Europejskiej są dyrektywy. W przypadku dyrektyw mogą być one stosowane bezpośrednio tylko w przypadku, gdy ich przepisy nie zostały implementowane do krajowego porządku prawnego lub gdy zostały implementowane nieprawidłowo. Za prawidłową implementację dyrektyw odpowiedzialne są państwa członkowskie. Wynika to zarówno z definicji zamieszczonej w art. 249 TWE, jak i z zasady solidarności wyrażonej w art. 10 TWE. Celem dyrektywy jest harmonizacja praw państw członkowskich, a zbliżenie prawodawstwa państw członkowskich, umożliwiające właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku, jest jednym z głównych celów TWE. Implementacja dyrektyw może obejmować wiele etapów w celu osiągnięcia rezultatu zakładanego przez dyrektywę. Najważniejsze jest jednak podjęcie takich działań dostosowawczych, które będą odpowiadać - istocie samej dyrektywy i być dostosowane do jej celu. Można także mówić o implementacji, która winna wiernie oddawać "ducha" i cel dyrektywy. W orzecznictwie ETS podkreśla się, że najważniejszym kryterium oceny właściwego funkcjonowania norm dyrektyw w prawie krajowym jest zapewnienie im pełnej praktycznej efektywności i w ten sposób pełne osiągnięcie wyznaczonego rezultatu.

W odniesieniu do uwarunkowań instytucjonalnych należy zauważyć, że nie chodzi tutaj tylko o odpowiedni wybór organów krajowych odpowiedzialnych za transpozycję czy implementację sensu stricto, ale również o praktykę sądową. Zdaniem ETS w ramach kompetencji organów sądowych mieści się ocena działań organów prawodawczych i wykonawczych oraz realizacja praw podmiotowych wynikających z norm dyrektyw. Dlatego organy sądownicze państwa członkowskiego są zobowiązane kontrolować, czy działania innych organów nie udaremniają lub nie stanowią poważnego zagrożenia dla terminowego osiągnięcia rezultatu wyznaczonego w dyrektywie.

Na tym tle właśnie należy rozważyć obowiązek notyfikacji w odniesieniu do treści powołanej wyżej Dyrektywy nr 98/34/WE. Została ona implementowana do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 239, poz. 2039, ze zm.) oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r., (Dz. U. Nr 65, poz. 597), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386), a jej przepisy do prawa krajowego wprowadzone zostały prawidłowo, czego zresztą nie kwestionuje sama skarżąca. Notyfikacji, w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia, co do zasady podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne tj.: specyfikacje techniczne, inne wymagania, przepisy dotyczące usług, regulacje wprowadzające zakaz produkcji, przywozu lub wprowadzenia produktu do obrotu, świadczenia usług lub prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług (§ 2 pkt 5). Ponadto na mocy § 5 rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne wyłączające stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 5 ust. 2 pkt 1-6 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia przez "specyfikacje techniczne" należy rozumieć specyfikację określającą cechy produktu, w szczególności w zakresie jakości, parametrów technicznych, bezpieczeństwa lub wymiarów, w tym w odniesieniu do nazewnictwa, symboli, badań, opakowania, znakowania lub oznaczania, a także procedury oceny zgodności tego produktu, jak również wymagania dotyczące metod i procesów produkcji produktów rolnych, produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, produktów leczniczych i innych produktów, jeżeli wywierają one wpływ na cechy produktu. Natomiast pojęcie "usługi" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z tą definicją jest to usługa w ramach społeczeństwa informacyjnego świadczona za wynagrodzeniem, bez obecności stron (na odległość), poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłaną pierwotnie i otrzymywaną w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu do elektronicznego przesyłania i przechowywania danych, włącznie z kompresją cyfrową, która jest w całości przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, drogą radiową, przy użyciu środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych (droga elektroniczną). W świetle uregulowań rozporządzenia usługa oferowana w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, tym samym nie jest usługą w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia. Sama notyfikacja jest elementem, który wpływa na przebieg procesu transpozycji wspólnotowego aktu prawnego. Zgodnie z dyrektywą z dnia 22 czerwca 1998 r. nr 98/34/WE, ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych wszystkie Państwa Członkowskie muszą być powiadamiane o przepisach technicznych planowanych przez inne Państwa Członkowskie. Dla zapewnienia tego celu Komisja Europejska ma zapewniony bezwzględny dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych. Zatem Państwa Członkowskie są zobowiązane powiadamiać Komisję o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych. W uzasadnieniu preambuły dyrektywy zawarto także zastrzeżenie, iż dla zapewnienia bezpieczeństwa prawnego Państwa Członkowskie powinny podać do wiadomości publicznej, że krajowe przepisy zostały przyjęte zgodnie z formalnościami określonymi w dyrektywie. W preambule Dyrektywy 98/34/WE wskazano, iż wspierając sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy zapewnić możliwie jak największą przejrzystość w zakresie krajowych inicjatyw dotyczących wprowadzania norm i przepisów technicznych ((3) preambuły). Bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję ((4) preambuły). Wszystkie Państwa Członkowskie muszą być powiadamiane o przepisach technicznych planowanych przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie ((6)preambuły).

Pojęcie przepisu technicznego zawarte jest w art. 1 pkt 11 dyrektywy. Przyjmuje ona, iż przepisy techniczne obejmują de facto:

-

"przepisy techniczne", specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług;

-

przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne;

-

dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych;

-

specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.

Celem Dyrektywy jest wspieranie rynku wewnętrznego, poprzez stworzenie jak największej przejrzystości w zakresie wprowadzania norm i przepisów technicznych. Analiza jej art. 8 pozwala także przyjąć, iż Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja o przyjęciu normy. Państwa Członkowskie przekazują także Komisji podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowania technicznego, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie. Co do zasady państwo dokonujące notyfikacji zobowiązane jest do obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej na okres 3 miesięcy. Jest to konieczne, aby Komisja Europejska i inne państwa członkowskie mogły wyrazić opinię, czy projektowane przepisy stanowią barierę w swobodzie zakładania przedsiębiorstw i świadczenia usług i przepływu towarów. Zgodnie z art. 12 dyrektywy przepis techniczny przyjmowany przez Państwo Członkowskie musi zawierać odniesienie do dyrektywy nr 998/34/WE. Kwestie związane z normalizacją tekstów prawnych zawierających normy techniczne wielokrotnie poruszano w orzecznictwie ETS. Z ich analizy wynika, iż art. 8 i 9 Dyrektywy 83/189 (zastąpionej Dyrektywą 98/34/WE) należy interpretować w ten sposób, że naruszenie obowiązku notyfikacji powoduje, iż odnośne regulacje techniczne nie mogą być stosowane, a zatem nie można się na nie powoływać w stosunku do jednostek (por. wyroki ETS z dnia 30 kwietnia 1996 r., C 194/94; z dnia 8 lipca 2007 r., C-20/05; z dnia 21 kwietnia 2005 r., C 267/03; z dnia 8 września 2005 r., C 303/04). Skutek naruszenia obowiązku notyfikacji w postaci braku związania albo treścią całego aktu prawnego albo treścią (normami prawnymi) jego poszczególnego przepisu (przepisów) nie budzi zastrzeżeń. Istotą tej sprawy jest jednak rozstrzygnięcie, czy w zakresie przedmiotu sprawy owa notyfikacja była obowiązkowa. Niniejsza sprawa dotyczy niewywiązania się z nałożonego na skarżącą obowiązku usunięcia niezgodności stanu faktycznego i prawnego z uzyskanym zezwoleniem i w konsekwencji utrata zezwolenia na jeden z wymienionych w tym zezwoleniu punktów i tylko w tym zakresie dopuszczalne jest badanie wpływu problematyki notyfikacyjnej na stosowalność, a zatem możliwość powołania art. 8, art. 118, art. 59 pkt 1 oraz 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, jako podstawy prawnej wydanych decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przepis dający możliwość cofnięcia zezwolenia na skutek niewykonania ww. obowiązku usunięcia niezgodności (art. 59 pkt 1 cyt. ustawy) ograniczający możliwość zmiany miejsca urządzenia gry (art. 135 ust. 2 cyt. ustawy) nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. W zakresie zastosowania tego przepisu cofnięcie zezwolenia nie może być bowiem rozpatrywana w kategoriach "gry" jako "towaru" w rozumieniu Traktatu Wspólnoty Europejskiej, jak również produktu w rozumieniu art. 1 pkt 1 powołanej dyrektywy, lecz wyłącznie jako utrata miejsca wykonywania "usługi". Należy tu zauważyć, iż ochronie przewidzianej w § 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia jak i w pkt 2 art. 1 Dyrektywy podlega wyłącznie "usługa społeczeństwa informacyjnego", która spełnia w trakcie jej świadczenia jednocześnie cztery wymogi:

1)

powinna być świadczona za wynagrodzeniem,

2)

na odległość,

3)

drogą elektroniczną,

4)

na indywidualne żądanie odbiorcy usług.

Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. "Droga elektroniczna" oznacza, że usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, zaś do usług, które nie są świadczone "na odległość" Dyrektywa zalicza usługi świadczone w fizycznej obecności dostawcy i odbiorcy, nawet jeżeli korzystają oni z urządzeń elektronicznych, a wśród nich wymienia udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika. Z tych względów odpada potrzeba rozważania, czy kwestionowane w pozostałym zakresie przepisy ustawy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stanowią specyfikację techniczną, w tak szerokim rozumieniu, jakie przedstawiono w uzasadnieniu powołanego przez skarżąca wyroku ETS z dnia 26 października 2006 r., C 65/05 w sprawie Komisji przeciwko Republice Greckiej, w której przedmiot ochrony został zakwalifikowany jako "produkt", a kontrolowane w tej sprawie przepisy krajowe, określające zakaz korzystania z wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych za wyjątkiem kasyn, odnosiły się do gier nie mających charakteru gier hazardowych. Na tle pozostałych zarzutów, niedotyczacych notyfikacji, lecz także związanych ze zgodnością nowego prawa z powołanymi w skardze zasadami prawa wspólnotowego należy zauważyć, że we wskazanym wyroku ETS stwierdził, iż przy grach hazardowych ochrona adresatów usług, a bardziej ogólnie konsumentów oraz ochrona porządku publicznego należą do celów, które mogą zostać uznane za nadrzędne względy interesu ogólnego i mogą one uzasadniać ograniczenia polegające nawet na zakazie loterii i innych gier pieniężnych na terytorium państwa członkowskiego. Podkreślił przy tym, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, że w takiej sytuacji przepisy krajowe, które utrudniają swobodny przepływ towarów nie muszą koniecznie pozostawać w sprzeczności z prawem wspólnotowym, jeżeli mogą zostać uzasadnione względami interesu ogólnego określonymi przepisami traktatowymi lub wymogami nadrzędnymi wskazanymi w orzecznictwie Trybunału. Takie potrzeby w przedmiotowej dziedzinie powstały jeśli bierze się pod uwagę cel oraz uzasadnienie aksjologiczne nowej regulacji prawnej. Z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych wynika, iż został on opracowany w związku z koniecznością kompleksowej zmiany przepisów regulujących obszar gier i zakładów wzajemnych w celu naprawy obecnego stanu i wzmocnienia kontroli państwowej nad rynkiem gier i zakładów wzajemnych. Wskazano, iż uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych wynika również z zagrożenia uzależnieniem od hazardu, którego koszty społeczne i ekonomiczne ponoszą nie tylko rodziny hazardzistów czy ich pracodawcy, ale całe społeczeństwo. Wobec czego Państwo nie może pozostać obojętne wobec zagrożeń wypływających z dostępności hazardu i ryzyka uzależnienia od niego swoich obywateli. Zagrożenie to jest na tyle wysokie, że niezbędne jest podjęcie radykalnych działań i zastosowanie ograniczeń dotyczących tej branży. Tym samym wzgląd na interesy prawnie chronione - interes publiczny i społeczny oznacza dopuszczalność ścisłego określania warunków prowadzenia działalności gospodarczej w obszarze gier hazardowych, w którym ulegają ograniczeniu zasady gospodarki wolnorynkowej. W tym kontekście zatem należy uznać, że podniesione zarzuty nie rodzą uzasadnionych wątpliwości prowadzących do uruchomienia trybu pytania prejudycjalnego z art. 234 TWE w stosunku do wskazanych przepisów ustawy o grach hazardowych lub też odmowy zastosowania przepisów prawa krajowego w zakresie dotyczącym przedmiotu sprawy.

Dokonując oceny konstytucyjności regulacji zawartych w ustawie o grach hazardowych wskazać należy, że w świetle dominującego w orzecznictwie zapatrywania sądy administracyjne nie są uprawnione do konkurującego z kompetencją Trybunału Konstytucyjnego badania legalności ustaw oraz aktów prawa z ustawą zrównanych. Zatem problem konstytucyjności określonych przepisów ustawy o grach hazardowych, to jest art. art. 129 i ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2, a także art. 118 ustawy o grach hazardowych, należy rozważyć jedynie w świetle istnienia wątpliwości uzasadniających przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 193 Konstytucji każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Analiza przedstawionego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wniosku o zadanie pytania prawnego do TK sprowadza się do ustalenia, czy wskazane przepisy ustawy o grach hazardowych mogą naruszać wskazywane przez stronę skarżącą zasady konstytucyjne albo w sposób bezpośrednio godzący w określony katalog praw albo pośrednio przez naruszenie procedury legislacyjnej, prowadząc do ograniczenia lub pozbawienia wpływu obywateli na proces stanowienia prawa.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących trybu legislacyjnego oraz vacatio legis podlegają one rozważeniu z tej przyczyny, iż wadliwość ustanowienia aktu prawnego ma wpływ na każdy z jego przepisów w tym także zastosowany w niniejszej sprawie. W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazywano, że jednym z aspektów zasady legalizmu jest zakaz naruszeń prawa proceduralnego przez organ w toku procesu prawotwórczego (wyrok TK z dnia 27 maja 2002 r., sygn. K 20/01, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 34). Dochowanie trybu ustawodawczego uregulowanego w przepisach Konstytucji jest warunkiem dojścia ustawy do skutku. Kompetencje poszczególnych organów w tym procesie są ściśle wyznaczone, a pozaprawne działania - wykluczone, (szerzej por. Z. Czeszejko-Sochacki, O niektórych problemach konstytucyjnej procedury legislacyjnej, (w:) Konstytucja, wybory, parlament, Warszawa 2000, s. 39).

Szybkość postępowania ustawodawczego sama w sobie nie może stanowić zarzutu niekonstytucyjności. Jak wskazuje to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 marca 2006 r. (K 4/06 OTK-A 2006/3/32), może być ona oceniana po pierwsze ze względu na wpływ, jaki wywierała na respektowanie pluralistycznego charakteru parlamentu, tzn. przez badanie, czy przebieg prac parlamentarnych nie pozbawił określonej grupy parlamentarnej możliwości przedstawienia w poszczególnych fazach postępowania ustawodawczego swojego stanowiska. Po drugie, z punktu widzenia związku między szybkim tempem prac ustawodawczych a jakością ustawy. Jednak ten drugi aspekt podlega weryfikacji w toku postępowań oceniających merytoryczną wartość przepisów ustawy. Istnieje wprawdzie prawdopodobieństwo, że ustawa pośpiesznie rozpatrzona i uchwalona może zawierać błędy, ale nie może to przesądzać oceny zgodności ustawy z Konstytucją. W tym kontekście nie każde uchybienie zasadom regulaminowym, konsultacyjnym, czy vacatio legis może być uznane za naruszenie Konstytucji. O takim naruszeniu można mówić wówczas, gdy rozważane uchybienia prowadzą do naruszenia konstytucyjnych elementów procesu ustawodawczego (w szczególności uniemożliwiają posłom wyrażenie w toku prac komisji i obrad plenarnych stanowiska w sprawie poszczególnych przepisów i całości ustawy) lub mają wpływ na treść uchwalonego prawa. W tym zakresie zasadność postawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania konstytucyjnego zależy od wystąpienia istnienia dotyczącego zachowania tych standardów, które pozwalają na powzięcie uzasadnionych wątpliwości sprowadzających się w istocie do argumentów obalających domniemanie konstytucyjności ustawy. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego akcentowana jest bowiem teza, iż nie powinien on wkraczać w prawa parlamentu w dziedzinie przysługującej mu swobody ustawodawczej, jeżeli nie nastąpią dostatecznie ważkie i udowodnione naruszenia określonych w prawie reguł postępowania świadczące o przekroczeniu granic swobody ustawodawczej (wyrok z TK dnia 18 lutego 2003 r., K 24/02, OTK-A 2003/2/11). Kompetencja sądu administracyjnego do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego wymaga jednak zaistnienia rzeczywistych wątpliwości w danej sprawie co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a nie wątpliwości podnoszonych przez strony czy też per se doniosłości rozważanego problemu. W granicach tej sprawy i kognicji sądu administracyjnego poza przedmiotem postępowania administracyjnego leży ocena zarzutu dotyczącego przebiegu procesu legislacyjnego. Po pierwsze z tego względu, iż organ administracji nie był do tego kompetentny. Po drugie zaś dlatego, iż sąd administracyjny wykroczyłby poza kontrolowaną sferę. Rozpatrywanie zasadności stawianego zarzutu, a zatem powzięcia wątpliwości uzasadniających wystąpienie z pytaniem prawnym wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych dotyczących przebiegu prac legislacyjnych. Ocena prawna tego zarzutu wymaga bowiem poczynienia ustaleń faktycznych co do wszystkich elementów tego procesu. Poszukiwanie ich przez sąd administracyjny naruszałoby również normy art. 106 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do vacatio legis należy uznać, iż w świetle zasady wyrażonej w art. 117 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jednomiesięczny okres oczekiwania na wejście w życie nowej ustawy nie rodzi wątpliwości uzasadniających konieczność zadania pytania prawnego z tej wyłącznie przyczyny. Jedynie tytułem ogólnej uwagi zaznaczyć można, iż tryb wprowadzenia ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r., wchodzącej w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., nie narusza dyspozycji ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449, ze zm.) przewidującej co do zasady 14-dniowe vacatio legis. Uchwalenie i wejście w życie ustawy poprzedzone było konsultacjami społecznymi. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych założenia do niego były przedmiotem uzgodnień międzyresortowych oraz zostały poddane konsultacjom społecznym. W ramach tych konsultacji założenia do projektu ustawy były konsultowane z Izbą Gospodarczą Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych, Związkiem Pracodawców Prowadzących Gry Losowe i Zakłady Wzajemne, Stowarzyszeniem Menedżerów Firm Działających w Zakresie Gier Losowych, Bussines Center Club, Krajową Izbą Gospodarczą, Polskim Stowarzyszeniem na Rzecz Promocji Odpowiedzialnej Gry oraz Stowarzyszeniem Producentów i Pracowników Firm Bukmacherskich. Uwagi, które zostały przyjęte w toku konsultacji międzyresortowych i społecznych zostały wprowadzone wprost do projektu ww. ustawy. Z uwag podmiotów społecznych przyjęto uwagę dotyczącą zharmonizowania tytułu ustawy z definicjami poszczególnych gier oraz wprowadzono regulację dotyczącą Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych. Założenia projektu ustawy o grach hazardowych oraz pisma otrzymane w trakcie konsultacji zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej Ministerstwa Finansów w dniu 28 października 2009 r., a w dniach 6 oraz 11 listopada 2009 r. projekt ustawy o grach hazardowych wraz z uzasadnieniem, co umożliwiało podmiotom zainteresowanym zapoznanie się z projektowanymi zmianami.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami).

Dodać należy, że rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd w sprawie niniejszej nie ogranicza skarżącej w możliwości podniesienia ponownie spornych kwestii w ramach kontroli trybunalskiej w innym trybie, w szczególności na zasadach określonych w art. 79 ust. 1 lub art. 191 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.