Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 3 kwietnia 2007 r.
II SA/Go 429/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.).

Sędziowie Asesor, WSA: Joanna Brzezińska, Ireneusz Fornalik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi E.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) marca 2006 r. znak sprawy (...) Prezydent Miasta na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. (tj. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 200 r. z poźn. zmianami) i art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z dnia 10 maja 2003 r. ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku: firmy "R" Sp. z o.o. dotyczącego inwestycji:

-

polegającej na budowie zespołu domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce o nr ewid. (...) ustalił dla firmy "R" Sp. z o.o. warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na podstawie przepisów odrębnych.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że po zawiadomieniu stron o zebranych materiałach E.T. (właściciel działki sąsiedniej (...)) wniósł uwagi. Według E.T. do przedmiotowej działki nie ma dojazdu drogą utwardzoną, teoretycznie została wytyczona "droga" dojazdowa (która na całej długości graniczy z działką (...), znajdująca się na skarpie i każdy przejazd nią powoduje, iż na działkę E.T. sypie się w dużych ilościach piasek i żwiry. Strona wniosła o ujęcie tego problemu w decyzji, a także o dokonanie wizji lokalnej w obecności uczestników postępowania oraz zobowiązanie inwestora do wniesienia muru oporowego na całej długości granicy.

W odniesieniu do przedstawionych uwag i zastrzeżeń organ uwzględnił ochronę interesu osób trzecich oraz uzasadnił, że:

-

działka (...) i wnioskowana (...) mają dostęp z tej samej drogi publicznej (Dz. ewid. (...)),

-

droga, o której pisze strona, na skarpie, nieutwardzona na działce wnioskowanej nie jest formalnie drogą lecz tymczasowym dojazdem w głąb działki nr ewid. (...), a docelowy dojazd zostanie określony na etapie projektu budowlanego,

-

w odniesieniu do osypywania się skarpy - organ ustalił warunek w niniejszej decyzji aby w projekcie budowlanym uwzględnić różnice poziomu ternu; zabezpieczyć teren w sposób skuteczny przed osuwaniem się ziemi,

-

organ dokonał wizji w terenie (dokumentacja zdjęciowa w aktach sprawy), w związku z czym nie widzi potrzeby (na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy) dokonywania wizji lokalnej w obecności stron postępowania. Bowiem podstawowy problem osuwania się skarpy został uwzględniony w treści decyzji, a rozwiązania techniczne będą miały miejsce na etapie do pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł E.T., zarzucając;

naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1, lit. c i e, pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), naruszenie § 11, 324 i 325 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

E.T. podniósł, iż została zachowana zbyt mała odległość posadowienia budynku od drogi, na skutek ruchu pojazdów może to spowodować drgania i w konsekwencji osłabić budynek, co grozi katastrofą budowlaną. Skarżący przyznaje, że co prawda organ w decyzji ustalił, iż należy zabezpieczyć teren przed osuwaniem się ale nie jest to tożsame z wybudowaniem muru oporowego.

Zdaniem strony odległość 8 m od drogi (od strony południowo wschodniej) nie spełnia warunku bezpieczeństwa. W ocenie skarżącego odległość powinna wynosić minimum 30 metrów i o określenie takiej odległości w decyzji wnosi.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot sprawy do l instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) maja 2006 r. nr (...) działając na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn: Dz. U. Nr 79 poz. 856 z 2001 r., ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717, ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów w uzasadnieniu powołano się na treść art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, którą to decyzję wydaje wójt (burmistrz, prezydent) po uzyskaniu stosownych uzgodnień i decyzji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy stosownie do treści art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie warunków, które to w przedmiotowej sprawie zostały spełnione, konsekwencją czego jest brak podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W rozpatrywanej sprawie stosownie do art. 53 ust. 3, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ l instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Z analizy wynika, że działkami sąsiednimi, które pozwoliły organowi na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy są nieruchomości oznaczone nr ewid. Działek: (...). Nieruchomości te stanowią zabudowę mieszkaniową. Teren ma dostęp do drogi publicznej - dz. nr ewid. (...), istniejące uzbrojenie na wnioskowanym terenie oraz w pobliżu są wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego (wodociąg, energia elektryczna). Teren nie wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze. Spełniony więc został wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 warunek kontynuacji sąsiedniej zabudowy.

Linia zabudowy określona została zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Postulowane przez skarżącego wyznaczenie linii zabudowy w odległości 30 metrów od granicy działki nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, jak również nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Określenie takiej linii zabudowy zakłóciłoby ład przestrzenny i praktycznie mogłoby uniemożliwić realizację zamiaru inwestycyjnego. Odnoszące się do drugiego zarzutu podnieść należy, że ustalając warunki zabudowy, organ zastrzegł, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić różnice poziomu terenu i zabezpieczyć teren w sposób skuteczny przed osuwaniem się. Takie zastrzeżenie jest wystarczające na tym etapie postępowania. Szczegółowy sposób wykonania zabezpieczenia będzie dokonany na etapie pozwolenia na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł E.T., zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1, pkt 1, lit. c i e, pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), naruszenie § 11, 324 i 325 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm), a ponadto naruszenie art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) poprzez przyjęcie, że działka oznaczona numerem (...) stanowi drogę publiczną w sytuacji kiedy na jej budowę nie uzyskano niezbędnego pozwolenia.

Droga została wyznaczona na skarpie, którą po prostu Inwestor rozsunął spychaczem. W ocenie skarżącego wyznaczenie zabudowy w odległości 8 m od tej drogi nie spełnia warunków bezpieczeństwa. Zabezpieczyć je może odległość 30 m od drogi.

Cała zaś działka o numerze (...) jest porośnięta młodym lasem i nie jest nieużytkiem.

Co prawda organ w ust. 1 pkt 8 ustalił, iż należy zabezpieczyć teren przed osuwaniem się, ale zdaniem skarżącego nie jest to tożsame z wybudowaniem muru oporowego, a tylko taki mur i to na etapie decyzji o warunkach zabudowy jest koniecznym zabezpieczeniem interesów skarżącego.

Ponadto powtórzono inne argumenty wskazane w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot sprawy do l instancji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ww. ustawy, który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne polega więc na badaniu czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt (burmistrz, prezydent). Decyzję taką wydaje się po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 53 ust. 4.

Treść art. 61 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sensem art. 61 w szczególności ust. 1 pkt 1 tego przepisu jest utrzymanie ładu przestrzennego.

Celem (art. 61 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy) zgodnym ze wspomnianymi wcześniej wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy wyłącznie jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych.

Zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest, czy nieruchomość, której dotyczy decyzja ma wyznaczoną geodezyjnie drogę dojazdową - działka nr (...). Czy do korzystania została przygotowana z naruszeniem art. 29 ustawy Prawo budowlane, czy droga ta powstała bez zezwolenia budowlanego. Czy naruszone zostały elementy bezpieczeństwa, w szczególności odległość posadowienia budynku od drogi (zdaniem strony odległość 8 m warunku tego nie spełnia). Podniesiono również brak wybudowania muru oporowego pomimo takiego wniosku skarżącego.

W przedmiotowej sprawie stosownie do art. 53 ust. 3, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ administracji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych i stanu faktycznego oraz prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, tak jak o tym stanowi § 9 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Z analizy wynika, że działkami sąsiednimi, które pozwoliły organowi na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy są nieruchomości oznaczone nr ewid. działek: (...). Nieruchomości te stanowią zabudowę mieszkaniową. Teren ma dostęp do drogi publicznej - dz. nr ewid. (...), istniejące uzbrojenie na wnioskowanym terenie oraz w pobliżu są wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego (wodociąg, energia elektryczna). Teren nie wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze. Spełniony został więc wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 warunek kontynuacji sąsiedniej zabudowy, jak również pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Sądu do wszystkich zarzutów skarżącego Kolegium wyczerpująco odniosło się w treści swojej decyzji. Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Linia zabudowy określona została zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Postulowane przez skarżącego wyznaczenie linii zabudowy w odległości 30 metrów od granicy działki nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, jak również nie znajduje racjonalnego uzasadnienia, tym bardziej, że jest całkowicie dowolne i nie poparte żadnymi dowodami, iż tylko odległość 30 m pozwoli na zachowanie bezpieczeństwa, a nadto, że biorąc pod uwagę uwarunkowania terenu organ i tak o 100% zwiększył linię zabudowy od drogi niż to wynika z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) z 4 m do 8 m. Określenie takiej linii zabudowy zakłóciłoby ład przestrzenny i praktycznie mogłoby uniemożliwić realizację zamiaru inwestycyjnego. Ustalając warunki zabudowy w punkcie 1.8. decyzji organ administracji zastrzegł, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić różnice poziomu terenu i zabezpieczyć teren w sposób skuteczny przed osuwaniem się. Takie zastrzeżenie jest wystarczające na tym etapie postępowania. Szczegółowy sposób wykonania zabezpieczeń będzie dokonany na etapie pozwolenia na budowę. Sprawy parametrów technicznych obiektów budowlanych nie mogą być rozstrzygane decyzja o warunkach zabudowy, ponieważ jest to materia zastrzeżona dla decyzji pozwolenia na budowę. Nie ma również wątpliwości, że działka oznaczona nr ewid. (...), stanowi część drogi publicznej. Znajduje to potwierdzenie w aktach sprawy. Droga ta jest ujawniona na mapach jako ogólnodostępna droga. Oznaczona jest również w ewidencji gruntów jako użytek Dr. Wprost na publiczny charakter drogi oznaczonej działką (...) wskazuje pismo Kierownika Oddziału Dróg w Wydziale Dróg i Transportu Publicznego z dnia (...).10.2005 r. znak (...) wszystkie wymienione dokumenty znajdują się aktach sprawy i skarżący mógł się z nimi zapoznać.

Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust, 1 pkt 2) pod pojęciem dostępności terenu do drogi publicznej należy rozumieć jako dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną.

Temu kryterium przedmiotowa działka odpowiada, ci organ wykazał.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze przez skarżącego Sąd stwierdza, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny w sprawie oraz wyjaśnił skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierował się przy rozpatrywaniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd uznając, ze zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).