Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 7 grudnia 2006 r.
II SA/Go 410/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.).

Sędziowie WSA: Aleksandra Wieczorek, Asesor Michał Ruszyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A.F. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie faktyczne

Zarząd Miasta i Gminy decyzją z dnia (...) października 1990 r. znak: (...) udzielił Panu A.F. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce położonej przy ul. (...).

Tego samego dnia (...) października 1990 r. Zarząd Miasta i Gminy decyzją znak: (...) udzielił Panu A.F. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce położonej przy ul. (...)

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2005 r. znak: (...) Starosta stwierdził wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) października 1990 r. znak: (...) udzielającą Panu A.F. pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na działce położonej przy ul. (...).

Decyzją z dnia (...) września 2005 r. znak: (...) Starosta zmienił decyzję z dnia (...) sierpnia 2005 nr (...) o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) października 1990 r. znak: (...) udzielającą Panu A.F. pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na działce położonej przy ul. (...). Orzekł w niej o wygaśnięciu decyzji z dnia (...).10.1990 r. nr (...) o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego wg projektu: (...) na działce przy ul. (...).

Od powyższej decyzji odwołał się A.F.

Decyzją z dnia (...) listopada 2005 r. znak: (...) Wojewoda uchylił decyzję dnia (...) sierpnia 2005 r. nr (...) i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia (...) listopada 2005 r. znak: (...) Kierownik Oddziału Administracji Budowlanej działając z upoważnienia Wojewody uchylił decyzję Starosty z dnia (...) września 2005 r. znak: (...) zmieniającą decyzję z dnia (...) sierpnia 2005 nr (...) o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) października 1990 r. znak: (...) udzielającą Panu A.F. pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na działce położonej przy ul. (...).

Członek Zarządu działając z upoważnienia Starosty dnia (...) marca 2006 r. wydał decyzję znak: (...) stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia (...) sierpnia 2005 r. nr (...) wydanej przez Zarząd Miasta i Gminy udzielającej panu A.F. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego na działce położonej przy ul. (...). W uzasadnieniu wskazał, że w dniu (...) sierpnia 2005 r. znak: (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że w piśmie z dnia (...) lipca 2005 r. omyłkowo został podany numer decyzji o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego zamiast na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego: (...) z dnia (...).10.1990 r. W związku z tym pismem organ decyzja znak: (...) z dnia (...).09.2005 r. zmienił swoja decyzję stwierdzając wygaśnięcie decyzji nr (...) zamiast decyzji (...).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż nie nastąpiło rozpoczęcie budowy budynku mieszkalnego a także kierownik budowy A.A. nie przejął swych obowiązków, o czym świadczy dziennik budowy. W ocenie organu zaistniały przesłanki z art. 37 ust. 1 prawa budowlanego do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczną. Ta okoliczność spowodowała, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z dnia (...) października 1990 r. nr (...) wygasła na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Od ww. decyzji odwołał się Pan A.F. podnosząc, że rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych, a na podstawie tej decyzji z dnia (...).10.1990 r. Nr (...) wykonano uzbrojenie trenu tj. przewody energetyczne, wodociągowe i kanalizacyjne. Wykonanie przyłączy zostało potwierdzone przez geodetę poprzez naniesienie na mapę ewidencyjną. Ponadto skarżący wyjaśnia, że posiada odpowiednie przygotowanie zawodowe do pełnienia funkcji kierownika budowy.

Decyzją z dnia (...) maja 2006 r. znak: (...) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję z dnia (...) marca 2006 r. znak: (...), którą Starosta stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia (...) sierpnia 2005 r. (winno być (...).10.1990 r.) Nr (...) udzielającej Panu A.F. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce położonej przy ul. (...). W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda podał, że za podjęciem takiego rozstrzygnięcia przemawia treść art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wystąpienie przesłanek uzasadniających wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdza się na podstawie wpisów w dzienniku budowy (art. 45 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Jedynie na jego podstawie można odtworzyć przebieg wszystkich wydarzeń związanych z przebiegiem robót budowlanych danej inwestycji. Z wpisów w dzienniku budowy, znajdującym się w aktach sprawy, wynika, że roboty budowlane, na które skarżący uzyskał pozwolenie na budowę nr (...), nie zostały rozpoczęte, a nawet gdyby wpisy w dzienniku budowy dokonane przez skarżącego, traktować jako dokonane przez osobę uprawnioną, to i tak były przerwy dłuższe niż dwa lata. Pierwszy wpis w dzienniku budowy bowiem jest opatrzony datą (...) października 1991 r. a następny (...) lipca 1995 r.

Powyższą decyzję w całości zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.F., zarzucając naruszenie przepisów prawa przez organ administracyjny.

Pierwsza część skargi nie dotyczy przedmiotowej decyzji bowiem odnosi się, do procesów cywilnych prowadzonych przez skarżącego, natomiast w części drugiej uzasadnienia skargi, podniósł, iż budowę rozpoczął i kontynuuje, a przerwy w budowie nie wyniosły więcej niż 2 lata. Uważa także, że okoliczność tę potwierdzają zapisy w dzienniku budowy, Inspektora Nadzoru Budowlanego L.P.

Wojewoda pismem z dnia (...) lipca 2006 r. znak: (...) wniósł o oddalenie skargi z dnia (...) maja 2006 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., zważył co następuje.

Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wyłuszczono.

Zgodnie z przepisem art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Redakcja tego przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości (czyli że są to błędy "widoczne na pierwszy rzut oka" bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń), stanowiąca jednocześnie granice dopuszczalności sprostowania, które wyrażają się w tym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 19 listopada 1997 r. SA/Sz 1059/97).

Przepis ten przyznaje prawo prostowania decyzji wyłącznie temu organowi, który wydał daną decyzję, jednakże w orzecznictwie przyjęto, iż organ odwoławczy może naprawić wady i błędy postępowania i decyzji organu pierwszej instancji, bez potrzeby polecania ich prostowania przez organ pierwszej instancji (teza druga wyroku NSA z 8 października 1992 r., III SA 1115/92 - ONSA 1994, nr 1, poz. 22). Potwierdza to również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r. sygn. akt V SA 3928/00 LEX nr 53955 stwierdzając, że możliwość korekty w wypadkach oczywistych omyłek powinna przysługiwać także organowi odwoławczemu, podstawą tego rodzaju działania może być art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro bowiem w tym trybie organ odwoławczy może skorygować orzeczenie in merito, tym bardziej może dokonać sprostowania, działając jednak w formie procesowej właściwej dla art. 138 (decyzja), nie zaś dla art. 113 k.p.a. (postanowienie).

Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję z (...) marca 2006 r., dokonał więc swoistego" sprostowania oczywistej omyłki, lecz w sposób, który odbiega od regulacji określonej przepisem art. 113 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można mówić o oczywistości "omyłki" i możliwości sprostowania daty decyzji w sposób ww. przepisem uregulowany.

Do "błędów i oczywistych omyłek" nie można zaliczyć błędów, co do daty decyzji w rozstrzygnięciu, w sytuacji gdy w sprawie wydano kilka decyzji, organ nadzoru zmieniał ich treść wobec błędów, co do numeracji decyzji i przedmiotu, który regulowały (budynek gospodarczy i budynek mieszkalny) - i niejako mimochodem wyjaśnił, że zaszła oczywista omyłka w oznaczeniu decyzji.

O ile zatem organ podziela merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie to winien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z prawidłowo określoną datą, numerem decyzji i przedmiotem rozstrzygnięcia (art. 107 k.p.a.). Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji innej niż zamierzano (nawet przez pomyłkę) nie może być przedmiotem sprostowania, a tym bardziej utrzymania w mocy przez organ drugiej instancji (patrz wyrok NSA z 6 listopada 1990 r., II SA 627/90, ONSA 1991/2/31. Stąd też na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy o wygaśnięcie decyzji z (...) października 1990 r. nr (...).