II SA/Go 375/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - OpenLEX

II SA/Go 375/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1749464

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 czerwca 2015 r. II SA/Go 375/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Ruszyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) roku nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

T Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze Spółka zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wywiodła, że w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki negatywne stojące na przeszkodzie uwzględnieniu tego wniosku, nie istnieje również jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Za uwzględnieniem wniosku przemawia brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach, których dotyczy zaskarżona decyzja, różna praktyka organów w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych stwierdzających zasadność skarg na inne decyzje we wskazanym wyżej przedmiocie.

Nadto wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wobec skarżącej Spółki toczy się już szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. W związku z niebagatelną kwotą uiszczoną już przez Spółkę wykonanie decyzji grozi utratą płynności finansowej, co skutkowałoby groźbą jej upadłości czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez Spółkę sporu i zwrotu wyegzekwowanego już wcześniej świadczenia. Strona skarżąca ponosi obecnie duże straty nie osiągając planowanych zysków w wyniku zatrzymania przez urzędy celne urządzeń do gier. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie zarzuconego czynu nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Na potwierdzenie swojej argumentacji Spółka przytoczyła szereg orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych wstrzymujących wykonanie decyzji w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186).

Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy to wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10).

Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04), wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową, czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w wypadkach grożących utratą przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona stronie, stanowiąc w ten sposób swoisty rodzaj zadośćuczynienia, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (postanowienia NSA z 7 lutego 2011 r., II FZ 18/11, LEX nr 992318; z 28 marca 2012 r., II GSK 385/11, LEX nr 1137945; z 14 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799; z 19 kwietnia 2012 r., II FSK 404/12, LEX nr 1137654).

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...), którą wymierzono Spółce karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 zł.

W rozpatrywanej sprawie Spółka nie wykazała wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Strona powołała się m.in. na okoliczności mające charakter merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji. Brak było natomiast konkretnego odniesienia się do przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, powinno się odbyć z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych spółka nie przedłożyła. W konsekwencji nie można zweryfikować, czy skarżąca istotnie nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji skutkowałoby wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.

W tej sytuacji w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku i udzieleniem skarżącej Spółce ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej.

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.