II SA/Go 341/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - OpenLEX

II SA/Go 341/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1749483

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 czerwca 2015 r. II SA/Go 341/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. i J.S. na czynność Starosty Powiatu w przedmiocie organizacji ruchu drogowego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

P.P. oraz J.S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na czynność faktyczną Starosty Powiatu polegającą na posadowieniu w październiku 2014 r. na drodze powiatowej nr (...) na odcinku (...) znaku (...) (ograniczenie tonażu dla pojazdów poruszających się po drodze do 7 ton).

W skardze podniesiono, że skarżący są przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w dziedzinie wydobywania żwiru i piasku. Przewóz żwiru i piasków odbywał się po drodze powiatowej nr (...), ponieważ od początku istnienia żwirowni na tej drodze nie istniało żadne ograniczenie uniemożliwiające lub utrudniające transportowanie wydobywanego surowca. Na początku października 2014 r., po przeprowadzeniu na drodze prac remontowych, nastąpiła zmiana organizacji ruchu polegająca na umieszczeniu na drodze znaku (...) - ograniczenie tonażu dla pojazdów poruszających się po drodze do 7 ton. Powołując się na art. 88 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym pełnomocnik skarżących podniósł, że nielegalne postawienie znaku (...) jest czynnością faktyczną naruszającą prawa osób trzecich, tj. prawa skarżących do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika znak ten został posadowiony w sposób całkowicie dowolny, czynność ta nie była poprzedzona analizą odnośnie skutków jej dokonania, a organ procedował w sposób całkowicie oderwany od towarzyszących czynności realiom gospodarczym.

Odpowiadając na skargę Starosta Powiatu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.

Organ podkreślił, że skarga na czynność posadowienia znaku drogowego jest niedopuszczalna, ponieważ jest to czynność wyłącznie wykonawcza. Ponadto wskazał, że oznakowanie na drodze powiatowej (...) na odcinku (...) zostało zastane w momencie przekazania dróg w ramach reformy administracyjnej Polski w 1999 r. Drogi te były drogami wojewódzkimi w zarządzaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Wraz z protokołem przekazania dróg będących na terenie powiatu, Starostwo otrzymało jedynie szkielety przebiegu dróg i ich kilometraż, a przedmiotowy znak został odtworzony po remoncie drogi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Merytoryczna ocena skargi zawsze musi zostać poprzedzona badaniem, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej jako p.p.s.a.). Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Obejmuje on:

1)

decyzje administracyjne,

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu powoduje, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Przedmiotem skargi P.P. i J.S. jest czynność faktyczna Starosty Powiatu polegająca na posadowieniu w październiku 2014 r. na drodze powiatowej nr (...) na odcinku (...) znaku B-18 (ograniczenie tonażu dla pojazdów poruszających się po drodze do 7 ton).

W pierwszej kolejności należało rozważyć, czy zaskarżona czynność jest aktem lub czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że nie stanowi ona decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było zatem to, czy zaskarżona czynność faktyczna mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że dla uznania, iż dana czynność mieści się w kategorii określonej w powyższym przepisie konieczne jest, aby spełniała określone przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31).

Zdaniem Sądu czynność faktyczna polegająca na posadowieniu znaku drogowego powyższych warunków nie spełnia; przede wszystkim nie jest aktem podejmowanym w sprawie indywidualnej. Ma charakter aktu generalnego, adresowanego do nieskonkretyzowanego adresata, w związku z czym nie można powoływać się na naruszenie swojego indywidualnego uprawnienia lub interesu prawnego przez ustawienie znaku drogowego. Ustawienie przedmiotowego znaku może co najwyżej naruszać interes faktyczny skarżących, który nie znajduje ochrony w przepisach prawa. Wobec powyższych rozważań Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, iż mamy do czynienia ze skierowaną do skarżących czynnością organu dotyczącą ich uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Konkludując, czynność techniczna, jaką jest posadowienie znaku drogowego na drodze publicznej nie mieści się w kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1394/11; z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 712/15; z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 735/10, baza orzeczeń CBOIS). Powyższe przesądza o braku możliwości zaskarżenia czynności Starosty do Sądu.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 595 z późn. zm.), na który powołuje się pełnomocnik skarżących, przepisy art. 87 stosuje się odpowiednio, gdy organ powiatu nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Przepis art. 87 stanowi natomiast, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że czynność polegająca na postawieniu znaku na drodze publicznej jest czynnością wykonawczą do czynności materialno-technicznej, jaką jest zatwierdzenie organizacji ruchu i musi być poprzedzona czynnością zatwierdzenia jego rodzaju i jego ustawienia. Z tego względu to właśnie czynność materialno-techniczna jaką jest zatwierdzenie organizacji ruchu mieści się w zakresie terminu "czynność faktyczna", o którym stanowi przepis art. 88, i ta czynność materialno-techniczna podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1767/11, Lex nr 1069611).

W konsekwencji należało uznać, że sprawa w przedmiocie posadowienia znaku drogowego na drodze publicznej nie należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.