Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1749772

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 15 czerwca 2015 r.
II SA/Go 103/15

UZASADNIENIE

Sentencja

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.C.-S. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: ustanowić radcę prawnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r. oddalił skargę M.C.-S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Dnia 22 maja 2015 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia radcy prawnego.

W uzasadnieniu wniosku M.C.-S. podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca wskazała, że samotnie wychowuje dwoje dzieci. W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżąca przedstawiła dokumenty obrazujące jej sytuację materialną.

Wniosek jest uzasadniony.

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Należy zauważyć, że skarżąca z mocy ustawy jest zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

Przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.

Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).

Analiza sytuacji materialnej M.C.-S. prowadzi do wniosku, że została spełniona przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zważyć bowiem trzeba, że z przedłożonych dokumentów wynika, że dochód skarżącej z tytułu wynagrodzenia za pracę wynosi 2.065 zł (brutto). Nadto skarżąca otrzymuje alimenty z funduszu alimentacyjnego na dwoje dzieci w kwocie 1.000 zł. Zważyć również trzeba, że same opłaty za mieszkanie wynoszą łącznie 753,75 zł. Nadto M.C.-S. spłaca kredyt (200 zł miesięcznie).

Doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, że trzyosobowa rodzina dysponująca dochodem w wysokości około 2.500 zł, ponosząca standardowe koszty utrzymania, a także dodatkowe koszty leczenia, może mieć problemy z poczynieniem jakichkolwiek oszczędności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r., II OZ 902/10, LEX nr 743993).

Należy zatem stwierdzić, że wniosek M.C.-S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został uwzględniony.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.