II SA/Gl 883/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2750545

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2019 r. II SA/Gl 883/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Siudyka, Artur Żurawik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2019 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy (...) na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki w decyzji oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta (...) postanowieniem z (...) r., wydanym na podstawie art. 113 § 1 i art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji tegoż organu z (...) r. nr (...) wydanej na rzecz inwestora Wójta Gminy P. w całości obejmującej zamierzenie budowlane pod nazwą "Budowa węzła komunikacyjnego tereny inwestycyjne z drogą krajową nr (...) w S. wraz z infrastrukturą towarzyszącą - Etap IIIB ul. (...)". W uzasadnieniu wskazano, że Wójt Gminy P. (dalej jako strona lub skarżący) pismem z 17 grudnia 2018 r. wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyżej wymienionej decyzji w zakresie wykreślenia działki o numerze geodezyjnym 1 (stan posiadania) z wiersza 5 tabeli na stronie 3. Zdaniem organu powyższy wniosek zmierza do zmiany wydanej decyzji i nie może być uwzględniony w drodze sprostowania oczywistej omyłki.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się strona, która wniosła zażalenie do Wojewody Śląskiego. W zażaleniu tym przedstawiono przebieg działań związanych z inwestycją jak również zaakcentowano, że przedmiotowa działka jest własnością gminy na mocy odrębnych przepisów i tym samym nie może stać się własnością gminy na mocy wskazanej decyzji.

Wojewoda Śląski postanowieniem z (...) r. nr (...), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postpowania administracyjnego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg działań i czynności podejmowanych w sprawie jak również przybliżono treść wniesionego zażalenia. Odnosząc się do treści wniesionego środka odwoławczego organ wyższego stopnia nie znalazł podstaw dla jego uwzględnienia. Prezentując swoje stanowisko organ ten odwołał się do treści art. 113 wyżej wymienionego Kodeksu jak również poglądów prezentowanych w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie tego organu wady aktu administracyjnego nie mogą być usuwane w drodze sprostowania oczywistej omyłki, lecz w prawem przewidziany sposób poprzez wykorzystanie trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. W uzasadnieniu tym podkreślono, że w drodze przedmiotowego orzeczenia nie można zmieniać treści rozstrzygnięcia.

Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono naruszenie postanowień art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego wystąpiono o uchylenie postanowienia organu wyższego stopnia i poprzedzającego, wydanego przez organ pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach skargi przybliżono okoliczności prawne i faktyczne związane z realizacją inwestycji "Budowa węzła komunikacyjnego tereny inwestycyjne z drogą krajową nr (...) w S. wraz z infrastrukturą towarzyszącą - Etap IIIB ul. (...)", jak również kwestie związane z ustaleniem prawa własności przedmiotowej działki oraz na podejmowane w tym zakresie działania przez organy administracji rządowej. W końcowej części uzasadnienia wniesionej skargi odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych akcentujących okoliczności związane z wydaniem postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki. W konkluzji uznano, że nastąpiło naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

W rozpoznawanej sprawie wypowiadające się organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie wniesionej skargi. Podkreślić trzeba, że w sprawie tej Sąd badał jedynie stronę formalną kwestionowanych postanowień, ponieważ żądania skarżącej gminy, od strony materialnej jak się wydaje mają umocowanie, jednakże nie mogą zostać uwzględnione przy wykorzystaniu uruchomionego instrumentu prawnego. Podkreślić trzeba, że instytucja rektyfikacji rozstrzygnięcia organu administracji polegająca na sprostowaniu oczywistej omyłki nie może doprowadzać do zmiany treści rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca gmina domaga się wykreślenia z decyzji, iż działka oznaczona nr 1 z mocy decyzji z (...) r. stała się mieniem gminy w sytuacji, gdy nastąpiło to w innym trybie. Wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania decyzji nie jest trafne, ponieważ w drodze sprostowania oczywistej omyłki można prostować jedynie błędy pisarskie, które nie wpływają na treść podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym domaganie się od organów administracji rządowej wykreślenia z przywołanej powyżej decyzji wskazanej działki jest formą ingerencji w treść tej decyzji, a zatem jest wyczerpana przesłanka negatywna prostowania orzeczenia organu administracji publicznej. Można stronie skarżącej zwrócić uwagę, że nawet zmiana numeru działki nie jest możliwa w drodze sprostowania, a co dopiero jej wykreślenia.

W konsekwencji podzielić należy stanowisko wypowiadających się w sprawie organów, że w sprawie tej nie jest możliwe wykorzystanie instytucji sprostowania oczywistej omyłki i jak zostało to zaznaczone w kwestionowanym postanowieniu w tym celu wykorzystać należy inne instrumenty prawne przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak zostało to już powyżej zaznaczone Sąd nie mógł wypowiadać się co do kwestii merytorycznych związanych z koniecznością dostosowania decyzji Starosty (...) z (...) r. do stanu zgodnego z prawem, ponieważ istotą tego postępowania jest jedynie problematyka sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej niewpływająca na merytoryczną treść wydanego aktu administracyjnego.

Skoro zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.

mr

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.