Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145758

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 4 kwietnia 2012 r.
II SA/Gl 711/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.).

Sędziowie WSA: Włodzimierz Kubik, Rafał Wolnik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...) r. nr (...),

2.

orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 21 marca 2011 r. wspólnicy spółki cywilnej J. S. i J. M. zwrócili się do Starosty (...) o udzielnie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, parkingu i zjazdu na działkach nr 1 i 2 w C. W złożonych oświadczeniach o prawie dysponowania nieruchomościami na cele budowlane podali, że legitymują się prawem współwłasności w stosunku do obu działek.

O wszczęciu postępowania organ I instancji zawiadomił właścicieli działek nr 3, 4, 5 i 6. W reakcji na zawiadomienie właściciel działki nr 7 Z. W. zgłosił sprzeciw wobec inwestycji. Podniósł, że inwestorzy nie dysponują decyzją ustalającą warunki zabudowy dla działek objętych wnioskiem, dołączono jedynie decyzję ustalającą warunki dla działki nr 8, uległa ona jednak podziałowi i aktualnie działka nr 1 stanowi część działki 8. Zarzucono nadto, że złożony projekt zagospodarowania terenu nie jest zgodny w dołączoną do wniosku decyzją o warunkach zabudowy.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z (...) r. nr (...) Burmistrz C. ustalił warunki zabudowy parceli nr 8 przy ul. (...) w C. dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami, śmietnikami i miejscami parkingowymi zewnętrznymi oraz budowie pawilonu usługowo-handlowego. W decyzji w szczególności odnośnie wysokości zabudowy ustalono, że budynki mieszkaniowe maksymalnie o 5 kondygnacjach naziemnych należy lokalizować w północnej części działki jako kontynuację istniejącej zabudowy wielorodzinnej pięciokondygnacyjnej, zaś w południowej części działki należy lokalizować budynki o maksymalnie trzech kondygnacjach naziemnych. Określono średni wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki na ok. 22,6%, szerokość elewacji frontowej na max 25 m z tolerancją ok. 20%, przewidziano budowę garaży i miejsc parkingowych dla części mieszkalnej i handlowo-usługowej jako element infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (bez określenie ilości) oraz obsługę komunikacyjną poprzez zjazdy z ulicy (...) i (...). Przewidziano wprowadzenie zieleni izolacyjnej wzdłuż południowej granicy działki sąsiadującej z zabudową jednorodzinną w postaci szybko rosnących drzew i krzewów. Decyzja ta została wydana dla Przedsiębiorstwa (...) S.A. w C.

Decyzją z (...) r. nr (...) Burmistrz C. zatwierdził podział nieruchomości nr 8 będącej własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym (...) S.A. na działkę nr 1 o pow. 0,5787 ha i działkę nr 6 o pow. 0,6019 ha. Następnie decyzją z (...) r. nr (...) Burmistrz C. przeniósł decyzję z (...) r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami, śmietnikami i miejscami parkingowymi zewnętrznymi oraz budowy pawilonu usługowo-handlowego na rzecz "A" s.c. J. S., J. M. W dniu (...) r. doszło do zmiany decyzji o warunkach zabudowy z (...) r. w ten sposób, że w miejsce oznaczenia terenu inwestycji jako działki nr 8 wpisano działki nr 1 i 6. W stosunku do tego ostatniego rozstrzygnięcia SKO w B. stwierdziło nieważność decyzją z (...) r. nr (...).

W aktach znajduje się również decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z (...) r. nr (...) wydana na rzecz (...) S.A., dotycząca budowy parkingu dla ok. 47 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych na działkach nr 8 i 2 przy ul. (...), jako parkingu przyulicznego ogólnodostępnego dla mieszkańców nowobudowanego osiedla (...). Także ta decyzja została przeniesiona na rzecz "A" s.c. J. S., J. M. decyzją Burmistrza z (...) r. nr (...). Z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że działka nr 2 stanowi drogę i jest własnością Gminy C. W piśmie z 6 kwietnia 2011 r. zastępca Burmistrza C. P. M. oświadczył, że wyraża zgodę na budowę miejsc postojowych prostopadle do jezdni na działce nr 2, stanowiącej pas drogowy ulicy (...), wybudowane w pasie drogowym drogi gminnej miejsca parkingowe pełnić będą funkcję parkingu ogólnodostępnego.

W toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w reakcji na zarzuty Z. W. inwestorzy w piśmie z 26 kwietnia 2011 r. podali, że powstała w wyniku podziału działka nr 1 stanowi południową cześć działki nr 8, dla której ustalono warunki zabudowy decyzją z (...) r. Zgodnie z tą decyzją w południowej części działki nr 8 (obecnie 1) dopuszczono lokalizację budynków wielorodzinnych 3 i 4 kondygnacyjnych.

Decyzją z (...) r. Starosta (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, w tym jednego 3 kondygnacyjnego (27 lokali) i jednego 4 kondygnacyjnego (36 lokali) wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz zjazdu i parkingu na 59 miejsc postojowych przy ul (...) w C., na działkach nr 1 i 2. Obszar oddziaływania inwestycji określono z uwzględnieniem działek nr 3, 4, 5 i 6. W uzasadnieniu opisano przeprowadzone czynności i złożone dokumenty. Nie ustosunkowano się do zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku postępowania, nie dokonano także oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa.

W odwołaniu od decyzji Z. W. podtrzymał zarzut, że pozwolenie wydano bez decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Podniósł, że podział działki pierwotnej i zbycie jednej z powstałych działek na rzecz inwestorów zmieniły stan faktyczny. Podniósł także zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zasady dobrego sąsiedztwa. Zwrócił też uwagę, że złożony projekt nie spełnia warunków ustalonych decyzją z (...) r., albowiem nie wprowadza zieleni izolacyjnej od strony zabudowy jednorodzinnej, szerokość elewacji frontowej budynków wynosi ponad 50 m i przekracza wielkość ustaloną w decyzji, linia zabudowy w odległości 13 m od krawędzi jezdni winna być także uwzględniona w stosunku do pozostałych granic, nie przewidziano zjazdu z ulicy (...). Zwrócono uwagę, że Starosta nie dokonał analizy zgodności projektu z ustalonymi warunkami zabudowy.

Organ odwoławczy pismem z 7 czerwca 2011 r. zwrócił uwagę inwestorom, że projekt zagospodarowania działki nie uwzględnia zieleni izolacyjnej i wezwał do jego uzupełnienia. Inwestorzy uzupełnili projekt poprzez złożenie nowego projektu zagospodarowania terenu, uwzględniającego pas zieleni izolacyjnej. W piśmie procesowym zarzucili również, że odwołujący się nie ma przymiotu strony w postępowaniu, albowiem jego działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, wobec czego postępowanie odwoławcze winno zostać umorzone. Jeden z projektowanych budynków został zlokalizowany w odległości 7,5 m od granicy działki skarżącego i w odległości 18 m od jego budynku mieszkalnego.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że pozostają w obrocie prawnym dwie decyzje ustalające warunki zabudowy zarówno dla budowy budynków mieszkalnych z (...) r. jak i z (...) r. dla budowy parkingu. Obie zostały przeniesione na inwestorów. W konsekwencji posiadają oni ostateczne decyzje ustalające warunki dla działki nr 1, powstałej po podziale. Projekt obejmuje budowę budynku 3 kondygnacyjnego w południowej części działki nr 1 i 4 kondygnacyjnego w części północnej. Elewacja frontowa budynków nie wynosi 50 m, lecz 12 m i jest zgodna z warunkami zabudowy. Linia zabudowy od strony jezdni drogi została zachowana, natomiast brak podstaw do jej powielania w stosunku do pozostałych granic działki. Planowane budynki zachowują odległości od granic działki przewidziane w warunkach technicznych. Działka posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy (...), a zjazd na nią został pozytywnie uzgodniony z zarządcą drogi. Inwestor skorygował plan zagospodarowania terenu w zakresie zieleni izolacyjnej od granicy południowej i obecnie jest on zgodny z warunkami zabudowy.

W skardze do sądu administracyjnego z 24 sierpnia 2011 r. Z. W. wniósł o uchylenie decyzji zarzucając, że lokalizacja budynków wielorodzinnych w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i ład przestrzenny. Inwestycja rodzi skutek zwiększenia ruchu, co stanowi zagrożenie dla uczniów pobliskiej szkoły. Lokalizacja 3 kondygnacyjnego budynku w odległości 6-7 m od jego granicy narusza zasadę dobrego sąsiedztwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z materiałów nadesłanych przez stronę skarżącą przy piśmie z 18 października 2011 r. wynika, że Starosta (...) pismem z (...) r. zawiadomił o wszczęciu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dwóch budynków wielorodzinnych, parkingu i zjazdu na działkach nr 1 i 2 w C. dla firmy "A." s.c. J. S., J. M. po uchyleniu przez SKO w B. decyzji Burmistrza C. z (...) r., zmieniającej decyzję tego organu z dnia (...) r. ustalającą warunki zabudowy, zaś postanowieniem z (...) r. postępowanie to zawiesił do czasu rozstrzygnięcia przez WSA w Gliwicach skargi w niniejszej sprawie.

Ustalono również, że w wyniku wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z (...) r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, SKO w B. decyzją z (...) r. odmówiło stwierdzenia nieważności, rozstrzygnięcie to utrzymano w mocy decyzją z (...) r.

Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. skarżący dodatkowo zarzucił, że planowane budynki znajdują się w sąsiedztwie cmentarza, czego organy nie uwzględniły, zaś projekt nie zachowuje wymaganych odległości. Uczestnik postępowania zanegował, aby odległości nie były zachowane i wyraził przekonanie, że kwestia ta była przedmiotem sprawdzeń organów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Wobec zarzutów zgłoszonych przez inwestorów, w pierwszej kolejności wymaga rozstrzygnięcia kwestia statusu procesowego skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Uczestnicy postępowania podnieśli, że nie był on stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem jego działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Bezsporne jest, że działka skarżącego posiada wspólną granicę z działką inwestorów. Podlegający sprawdzeniu i zatwierdzeniu w procedurze udzielenia pozwolenia na budowę projekt zagospodarowania działki, winien być zgodny z decyzją ustalająca warunki zabudowy. Decyzja ta, w wydaniu której skarżący miał status strony, przewiduje realizację zieleni izolacyjnej o określonych parametrach od strony działki skarżącego. Jak wykazuje przebieg postępowania, wymóg realizacji tej zieleni został w projekcie budowlanym zupełnie pominięty, dopiero w wyniku wniesionego odwołania została ona uwzględniona. Okoliczność ta potwierdza tezę, że w sytuacji bezpośredniego sąsiedztwa, właściciel nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji ma przymiot strony w sytuacji, gdy zachowanie standardów techniczno-budowlanych stanowi o zabezpieczeniu jego interesu prawnego, wyrażającego się przykładowo w prawie kontroli zachowania normatywnych odległości od granic czy realizacji takich obowiązków przez inwestora, jak wskazana zieleń izolacyjna. Bez przyznania sąsiadowi takiego statusu w postępowaniu, nie ma on możliwości nawet zapoznania się z projektem budowlanym, czy spełnia on wymagania. Art. 28 ust. 2 prawa budowlanego określa rodzaje tytułów prawnych do gruntu, jakimi winny legitymować się strony postępowania. Natomiast nie można podzielić tezy, sformułowanej przez inwestorów, że celem zmiany art. 28 prawa budowlanego było ograniczenie kręgu stron postępowania, ograniczenie stron nie jest synonimem uproszczenia procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę. Taki cel, jako wartość samoistna, nie zasługiwałby na ochronę, zagospodarowywanie przestrzeni poprzez zabudowę prowadzi do trwałych i daleko idących skutków dla wszystkich podmiotów mających prawo do terenu na danym obszarze i zasadnie ustawa przyznaje prawo do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę właścicielom nawet działek znacznie odległych, jeśli znajdują się w obszarze oddziaływania. Nie jest istotna ilość osób biorących udział w postępowaniu, ale zagwarantowanie tego udziału osobom, których prawa są narażone na skutki wynikające z inwestycji. Prawidłowo zatem organy podały w wydanych decyzjach, że m.in. działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania, zapewniając mu udział w postępowaniu i rozpoznając jego odwołanie. Także na etapie postępowania sądowego jego skarga podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

Wskazać należy stronie skarżącej, że kontroli Sądu podlega decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana w oparciu o przepisy prawa budowlanego, nie mają zatem dla oceny jej legalności znaczenia standardy uregulowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, związane z wydawaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, w szczególności przywoływana przez skarżącego zasada dobrego sąsiedztwa oraz art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Sąd nie miał podstaw do badania legalności będących w posiadaniu inwestorów decyzji o warunkach zabudowy, nie można bowiem uznać, że zostały one wydane w ramach przeprowadzonego postępowania o pozwolenie na budowę, znaczenie w sprawie miało jednak, czy decyzje te dotyczyły inwestycji objętej wnioskiem i czy wydane pozwolenie było z nimi zgodne.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy wiąże organ udzielający pozwolenia na budowę. W konsekwencji przepis art. 34 ust. 1 prawa budowlanego przewiduje, że projekt budowlany winien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś przepis art. 35 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Na marginesie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy, w razie stwierdzenia naruszeń, w tym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organ II instancji wadliwie nie zastosował formy postanowienia, zwracając się do strony o poprawienie projektu w drodze pisma, nie ma to jednak wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy każe przyjąć, że pomiędzy tymi dwoma dokumentami powinna zachodzić tożsamość przedmiotowa. Projekt budowlany winien dotyczyć inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy. Nadto winna zachodzić tożsamość terytorialna, teren objęty inwestycją w projekcie, winien być terenem, dla którego ustalono warunki zabudowy. Tożsamość w tym ostatnim zakresie nie dotyczy wymogu, aby teren ten był w obu dokumentach oznaczony takimi samymi geodezyjnymi numerami. Należy dopuścić sytuację, w której dojdzie do zmian i np. podziału geodezyjnego terenu. Wówczas decyzja zatwierdzająca projekt podziału stanowi dostateczny dowód tego, że teren dla którego ustalono warunki zabudowy, jest terenem, dla którego sporządzono projekt budowlany. W przekonaniu Sądu ważne jednak jest, aby oba obszary się pokrywały pod względem terytorialnym. Można zwrócić uwagę w tym kontekście na przepis art. 33 ust. 1 prawa budowlanego. Przepis ten dopuszcza odstępstwo od zasady, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego i przewiduje, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli jednak pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Ta regulacja w przekonaniu Sądu również potwierdza, że przedłożony do oceny i zatwierdzenia projekt budowlany winien dawać możliwość stwierdzenia zgodności z decyzją o warunkach zabudowy.

Sytuacja faktyczna powstała natomiast w niniejszej sprawie takiej możliwości nie stwarza i nie jest wyjaśnione, na jakiej podstawie organy doszły do przekonania, że inwestycja jest zgodna z ustalonymi warunkami zabudowy, dotyczącymi nadto dwóch różnych inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy winna określać infrastrukturę komunikacyjną, w tym ilość miejsc parkingowych. Decyzja z (...) r. ustalająca warunki zabudowy dla budowy budynków wielorodzinnych wraz z garażami (...), przewidywała wykonanie garaży jako element tej infrastruktury oraz wykonanie miejsc parkingowych dla części mieszkalnej i handlowo-usługowej na działce nr 8. Złożony projekt budowlany nie przewiduje garaży. Wobec nie oznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych (wbrew wymaganiom § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - Dz. U. Nr 164, poz. 1589), nie jest wiadome, na jakiej zasadzie ustalono zgodność między wymaganiami decyzji ustalającej warunki i projektem budowlanym w zakresie infrastruktury komunikacyjnej. Druga z decyzji ustalających warunki, z (...) r., dotyczy parkingu ogólnodostępnego, przyulicznego, zlokalizowanego w pasie drogowym, w części na działce, która wbrew złożonym oświadczeniom, nie stanowi współwłasności inwestorów. Parking zlokalizowany poza granicami poprzednio istniejącej działki nr 8 nie może stanowić o realizacji warunków ustalonych decyzją dla tej działki.

Skutkiem nie zachowania tożsamości terytorialnej między decyzją ustalającą warunki zabudowy dla budynków wielorodzinnych i projektem budowlanym jest także brak podstaw do stwierdzenia, że lokalizacja budynku czterokondygnacyjnego jest zgodna z warunkami. Sami inwestorzy przyznali, że po podziale, działka 1 stanowi południową część działki 8, z której powstała. Decyzja ustalająca warunki zabudowy z (...) r. wyróżnia część północną i część południową działki 8, bez stref pośrednich, w tej ostatniej dopuszczając lokalizację wyłącznie budynków do trzech kondygnacji nadziemnych. Uznanie w tej sytuacji, że lokalizacja budynku o 4 kondygnacjach nadziemnych jest na działce 1 zgodna z ustalonymi warunkami zabudowy jest w ocenie Sądu zupełnie arbitralne. Wątpliwości, które powstały w kontrolowanej sprawie wyraźnie w przekonaniu Sądu potwierdzają, że nie jest dopuszczalne posługiwanie się na etapie pozwolenia na budowę decyzją ustalającą warunki zabudowy dla innego obszarowo terenu niż określony w projekcie zagospodarowania działki dla określonej inwestycji.

Sąd nie podziela natomiast zarzutów Strony skarżącej, związanych z rozumieniem elewacji frontowej oraz koniecznością zachowania linii zabudowy wyznaczonej od strony ulicy, także od strony innych granic działki. W tym zakresie należy podzielić stanowisko organu odwoławczego i jego wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), elewacja frontowa, to elewacja znajdująca się od frontu działki, ten zaś zdefiniowany jest w § 2 pkt 5 rozporządzenia jako część działki, która przylega do drogi, której odbywa się główny wjazd na działkę. Wbrew przekonaniu skarżącego, nie jest zatem elewacja frotowa wyznaczana przez wejście do budynku.

Nie zostały także w sprawie rozeznane okoliczności związane z faktem istnienia w okolicy cmentarza. Sąd do zarzutów w tym zakresie, podniesionych na rozprawie, nie jest w stanie się odnieść, albowiem brak jest jakichkolwiek danych, pozwalających na stwierdzenie, czy cmentarz ten, ze względu na swoje położenie i odległość od inwestycji oraz infrastrukturę wodociągową, winien być uwzględniony na etapie badania zgodności lokalizacji z warunkami technicznymi i przepisami prawa.

Wedle oświadczeń stron, inwestycja została już rozpoczęta. W tej sytuacji, wobec uchylenia pozwolenia na budowę, organ I instancji właściwy do jej wydania, po uprawomocnieniu się wyroku, winien umorzyć postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności sprawa podlega kompetencji organu nadzoru budowlanego, któremu winna zostać przekazana. W sytuacji braku planu miejscowego, dla oceny dopuszczalności zalegalizowania robót konieczne będzie wydanie nowej decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla terenu przewidzianego pod realizację inwestycji.

Mając na uwadze dołączone do akt rozstrzygnięcia Starosty (...), w szczególności zawiadomienie o wszczęciu postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., dotyczący instytucji wznowienia postępowania, Sąd dla porządku zwraca uwagę, że o wznowieniu, zgodnie z art. 149 k.p.a. organ orzeka w drodze postanowienia. Nadto stanowisko, że w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę, zaszła okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, budzi zastrzeżenia. Decyzja o zmianie decyzji o warunkach zabudowy, której Kolegium stwierdziło nieważność, nie była podstawą wydanego pozwolenia, stwierdzenie jej nieważności nie usunęło z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki. Okoliczność ta, wobec uchylenia przez Sąd decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma jednak znaczenia, wszczęte postępowanie winno zostać umorzone.

Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.