Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 20 stycznia 2006 r.
II SA/Gl 483/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.).

Sędziowie WSA: Iwona Bogucka, Rafał Wolnik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...), wydaną z up. Prezydenta Miasta C., po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w C., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono wnioskodawcy pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach nr ewid. A, B, C, D, E obręb (...) w C. między ulicami A i B. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z wymogami Prawa budowlanego i ważnej decyzji o warunkach zabudowy nr (...) z dnia (...) r. nr sprawy (...). Nadto, w związku z żądaniem wstrzymania budowy zgłoszonym przez M. P. (jako poprzednią współwłaścicielkę działek nr Fi G, które po wywłaszczeniu weszły w skład nieruchomości, objętych wnioskiem inwestora), organ orzekający powołał się na treść wyjaśnień, udzielonych odrębnymi pismami z dnia (...) 2004 r. oraz z dnia (...) 2004 r.

W odwołaniu od decyzji M. P. wskazując na wadliwość postępowania wywłaszczeniowego i bezprawność decyzji wywłaszczeniowej nr (...) z dnia (...) r., ponowiła żądanie wstrzymania budowy i wniosła o wnikliwe rozpoznanie sprawy oraz przeprowadzenie dowodu przeciwko decyzji wywłaszczeniowej, domagając się jej unieważnienia.

Natomiast A. P. jako właścicielka działki nr H, przylegającej do terenu inwestycji zarzuciła, iż budowa udaremni wjazd na teren jej działki, niwecząc plany zabudowy. Zdaniem odwołującej się, po wywłaszczeniu działek o dawnych numerach G i F, w projekcie zagospodarowania terenu zaprojektowano drogę, która zabezpieczała dojazd do zakupionej przez nią działki nr H, zaś obecnie inaczej zaprojektowano budowę domów jednorodzinnych. Stąd też sprzeciwiła się zaplanowanej budowie, objętej decyzją nr (...).

Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody (...), utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, na skutek spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 i art. 34 Prawa budowlanego, brak było podstaw do wydania decyzji odmownej. Inwestor dołączył bowiem do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany i ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja SKO nr (...) z dnia (...) r.). Nadto, organ II instancji podał, iż na wniosek M. P. toczyło się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej, zakończone decyzją z dnia (...) r. nr (...) o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Od decyzji tej M. P. wniosła co prawda odwołanie, lecz w ocenie organu, ani rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury, ani też kolejne roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, nie wpłynie na zmianę stanu prawnego z uwagi na oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się zaś do zarzutu A. P. w sprawie pozbawienia wjazdu na teren działki nr H, organ wyjaśnił, iż plan realizacyjny zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją z dnia (...) r. z korektą z dnia (...) r., przewiduje wjazd od strony ulicy C, bez możliwości wjazdu od strony działek G i F. Stąd też za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego, jako że odwołująca się ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. W tym stanie rzeczy odwołań nie uwzględniono.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. ponowiła zarzuty co do bezprawności wywłaszczenia działek nr G i F, podkreślając iż wykonanie decyzji odbierze możliwość zabudowy działki nr H z uwagi na wąski wjazd od ulicy C.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia (...) 2004 r. M. P. podała, iż wjazd od strony ulicy C ma szerokość 252 - 245 cm i jest ograniczony murami sąsiadujących budynków mieszkalnych, zaś w projekcie zagospodarowania ma użytek wywłaszczenia przewidziano drogę, zabezpieczającą dojazd do jej nieruchomości od strony ul. A. Wreszcie w piśmie z dnia (...) 2006 r. skarżąca wskazała, iż od 2003 r. czyni starania o umożliwienie dojazdu od działki nr H od strony północnej, zaś sporna budowa uniemożliwi zabudowę jej działki nr H.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z uwagi na spełnienie przez inwestora wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nie można bowiem było w świetle art. 35 ust. 4 tej ustawy, odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1)

złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2)

złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nadto, na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza:

1)

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a)

miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b)

wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c)

przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2)

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3)

wykonanie projektu oraz jej sprawdzenie przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Powyższa regulacja jednoznacznie wskazuje na zakres działania organów administracji architektoniczno-budowlanej na etapie badania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, wykluczając możliwość uzależnienia uwzględnienia wniosku od spełnienia innych wymogów, nie przewidzianych ustawą, a przede wszystkim działanie na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Poszanowanie, występujących na obszarze działania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego), dopuszczalne zaś jest jedynie wówczas, gdy ochrona wynika z konkretnych norm techniczno - budowlanych, orzeczeń sądów powszechnych, bądź ostatecznych decyzji administracyjnych. Tymczasem w niniejszej sprawie tego typu okoliczności nie wystąpiły.

Przede wszystkim podzielić należy pogląd organu odwoławczego, iż w świetle oświadczenia reprezentanta inwestora z dnia (...)2004 r. (k. (...) akt adm.) o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, wynikającym z prawa użytkowania wieczystego (KW Nr (...)), nie mógł odnieść skutku sprzeciw skarżącej jako poprzedniej współwłaścicielki części działek, objętych spornym zamierzeniem inwestycyjnym. Prawa inwestora nie niweczyły bowiem działania skarżącej, mające na celu podważanie legalności decyzji wywłaszczeniowej, jak i zgłoszone roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Jak wynika z dokumentów dołączonych do pisma z dnia (...) 2006 r., skarżąca wniosła o zwrot części wywłaszczonych działek w celu umożliwienia dojazdu do działki nr H od strony ul. A, a następnie domagała się stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Postanowieniem z dnia (...) r. Prezydent Miasta C. zawiesił postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, zaś Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowych. Następnie decyzją Ministra Infrastruktury z dnia (...) r. uchylono decyzję Wojewody (...) i orzeczono o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której legalność została już oceniona decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z (...) r. (k. (...) akt sądowych). Zatem w dacie orzekania w niniejszej sprawie w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej, zaś postępowanie o zwrot wywłaszczonych działek było zawieszone.

Taki stan rzeczy oznaczał, iż prawo inwestora w postaci przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego działek, objętych inwestycją, nie zostało skutecznie podważone. Brak też było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę do czasu rozpatrzenia roszczeń skarżącej. Wreszcie, zauważyć przyjdzie, iż dawne działki nr G i F, objęte są jedynie częściowo żądaniem zwrotu, zaś z projektu zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji wynika, że odległość projektowanego budynku nr (...) w najbliższym miejscu od działki nr H wynosi 4 m, licząc od narożnika. Działka skarżącej nr H przylega zaś do ulicy C i położona jest w znacznej odległości od ulicy A, do której nie przylegały też wywłaszczone działki nr G i F (vide: mapa, dołączona do pisma na k. (...) akt adm.).

W takiej sytuacji w celu umożliwienia skarżącej dojazdu do działki nr H, nie jest wystarczający zwrot części wywłaszczonych działek, a niezbędne byłoby ustanowienie służebności drogowej, co możliwe jest jedynie na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Tymczasem skarżąca nie wykazała, aby przysługiwała jej służebność drogi koniecznej. Nie ma też znaczenia fakt, iż z uwagi na istniejącą zabudowę od strony ulicy C, nie został zapewniony swobodny dojazd na zaplecze tej działki, co w ocenie skarżącej uniemożliwia jej dalszą zabudowę.

W ramach niniejszego postępowania skarżąca nie może bowiem domagać się zapewnienia dostępu do ulicy A, a w granicach ochrony z art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego, honorowane mogło być jedynie orzeczenie sądu powszechnego.

Nadto, podniesione w skardze zarzuty pod adresem decyzji wywłaszczeniowej nie mogły być rozpoznane ani przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, ani przez sąd administracyjny w toku kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia przepisom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).