Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 17 lipca 2009 r.
II SA/Gl 408/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A. K. i L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 408/08 w sprawie ze skargi A. K. i L. K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) roku - nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia:

1.

odrzucić skargę kasacyjną,

2.

zwrócić solidarnie skarżącym A. i L. K. kwotę 250,00 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej WSA/post.1 - sentencja postanowienia.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 408/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. i L. K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) - nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

W dniu 30 kwietnia 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący A. i L. K. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucali zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa materialnego polegająca na przyjęciu, iż Wójt Gminy w L. może wydać decyzję administracyjną w przedmiocie usunięcia bramy, która w ocenie tego sądu jest obiektem budowlanym i częścią składową płotu, podczas gdy od 24 grudnia 1997 r. żadne ogrodzenia nie wymagają uzyskania pozwolenia na ich budowę, a skarżący w miejscu gdzie stała brama drewniana postawili bramę metalową. Skarżący wskazali również na brak konsekwencji w działaniach Wójta, gdyż nie nakazał on rozebrania drewnianej bramy, która znajduje się z drugiej strony działki. Skarżący zarzucali zaskarżonemu wyrokowi także obrazę postępowania polegającą na nie ustosunkowaniu się do zarzutu skarżących, iż sprawa winna być rozpatrywana w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik wskazał, iż przez podwórko skarżących nie biegła nigdy żadna droga, a ich posesję od ponad 100 lat otacza płot, w środku którego znajdują się dwie bramy. Zastosowanie wobec skarżących prawa budowlanego rażącą narusza zasady praworządności państwa prawa, gdyż na postawienie płotu nie jest potrzebne żadne pozwolenie, a trudno sobie wyobrazić płot bez bramy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi zaś, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Skarga kasacyjna, jak wynika z powyższej regulacji, jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wprowadzony art. 175 p.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu skargi kasacyjnej miał między innymi na celu zapewnienie temu środkowi odpowiedniego poziomu merytorycznego. Skarga kasacyjna jest pismem procesowym o szczególnym charakterze i z racji tej, w pierwszym rzędzie powinna spełniać wszystkie wymogi przewidziane w przepisach art. 46 i 47 p.p.s.a. dla pism w postępowaniu sądowym, są to tzw. wymogi formalne, których braki mogą zostać usunięte. Ponadto jednak skarga kasacyjna powinna zawierać pewne elementy konstrukcyjne, charakterystyczne tylko dla skargi kasacyjnej, wyszczególnione w art. 176 p.p.s.a., które mają charakter materialny i których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, co w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności kasacji i odrzucenia skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej należy zatem przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez Sąd I instancji.

W świetle powyższych wywodów uznać należy, iż podlegająca ocenie skarga kasacyjna nie spełnia wymogów zawartych w art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 174 p.p.s.a., a w szczególności brak jest przytoczenia podstaw kasacyjnych. Pełnomocnik skarżących nie wskazał ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, które dokładnie przepisy zostały naruszone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołał się jedynie na obrazę prawa materialnego oraz obrazę postępowania. Skarga kasacyjna pozbawiona natomiast powyższych elementów dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., syg. akt II OSK 553/05).

Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił na mocy art. 178 p.p.s.a. odrzucić skargę kasacyjną. O zwrocie wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) i § 2 p.p.s.a.