Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 30 stycznia 2008 r.
II SA/Gl 40/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Rafał Wolnik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie transportu drogowego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia (...) r. skarżący I. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia (...) r., nr (...) utrzymującej w mocy decyzję z dnia (...) r., nr (...) nakładającą na skarżącego I. S. kary pieniężne w łącznej kwocie (...) zł w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, polegającym na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i w związku z tym została zaskarżona. Dodał, iż uiszczenia przez niego przedmiotowych kar na tym etapie postępowania spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.

Decyzja nakładająca kary pieniężne w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym jest aktem, który podlega wykonaniu. Jej realizacja oznacza spowodowanie istotnej zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładająca na skarżącego określone obowiązki może być zrealizowana-w braku dobrowolnego jej wykonania - w drodze egzekucji administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdza, iż złożony przez stronę skarżącą wniosek nie zawiera żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogących uprawdopodobnić, iż wykonanie decyzji istotnie zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi podnoszone są przede wszystkim zarzuty co do treści zaskarżonych aktów, wyjaśniając jedynie, dlaczego w przekonaniu wnioskodawcy rozstrzygnięcia organu pierwszej i drugiej instancji są obarczone wadami. Brak jest natomiast uzasadnienia rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winno polegać na wskazaniu okoliczności, które zdaniem wnoszącego wniosek wypełniają znamiona wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo zacytowanie treści tego przepisu nie może stanowić natomiast wystarczającej podstawy do przyjęcia, że wniosek należałoby uznać za uzasadniony. Aby żądanie strony odniosło zamierzony skutek procesowy - skarżący musi wykazać, że konkretne okoliczności związane z jego sytuacją uzasadniają udzielenie mu ochrony tymczasowej.

Stwierdzić zatem należy, że określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały przez stronę skarżącą wykazane bądź uprawdopodobnione, w szczególności zaś nie podała ona w czym upatruje się niebezpieczeństwa wyrządzenia wskazaną decyzją znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Do takich okoliczności nie można bowiem zaliczać przeświadczenia o ewentualnej wadliwości wskazanych rozstrzygnięć, te bowiem zarzuty będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum.

W świetle powołanej wyżej argumentacji i działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.