Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 8 października 2008 r.
II SA/Gl 363/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek.

Sędziowie WSA: Elżbieta Kaznowska (spr.), Maria Taniewska-Banacka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 8 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia

1.

umorzyć postępowanie,

2.

zwrócić skarżącemu kwotę (...) złotych tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego C., skargę na decyzję tego organu z dnia (...) r. Nr (...) uchylającą decyzję Prezydenta Miasta C. Nr (...) z dnia (...) r. w przedmiocie ustalenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W skardze zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, m.in. art. 138 § 2 w związku z art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji podczas, gdy rozstrzygnięcie nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, art. 61 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę uznania za "działkę sąsiednią dostępną z tej samej drogi publicznej" działki K. i J. G., art. 107 § 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego naruszenia faktycznego i prawnego decyzji a szczególności brak wskazania faktów i dowodów, na których Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło swoją decyzję, w tym niezrozumiałe oparcie wydanej decyzji na przepisie art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także art. 77, art. 80 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego sprawie materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe naruszenia prawa wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swojej stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazało na przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe m.in. gdy "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy organ zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych oraz decyzja jest zgodna z odrębnymi przepisami". Organ dodał, że pomimo przeprowadzenia rozprawy administracyjnej stwierdził brak możliwości przeprowadzenia samodzielnej oceny prawidłowości kwestionowanej decyzji wobec faktu, iż w przedstawionej analizie nie wskazano, by w obszarze analizowanym istniała zabudowa produkcyjna, która pozwoliłaby na ustalenie wymagań na nowej proponowanej zabudowy.

Pismem z dnia (...) r. skarżący cofnął skargę złożoną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Na mocy art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków gdy miałoby ono na celu obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi uznać należało za w pełni skuteczne.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie połowy uiszczonego wpisu rozstrzygnięto zgodnie z dyspozycją art. 232 § 1 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy.