II SA/Gl 219/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3106418

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2020 r. II SA/Gl 219/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan.

Sędziowie Asesor, WSA: Tomasz Dziuk, Renata Siudyka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia (...) r. nr (...) ustalił na rzecz J. P. odszkodowanie w wysokości 905,50 zł za udział wynoszący 1/8 części w nieruchomości wydzielonej pod teren publicznej drogi dojazdowej, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki 1 i 2 o łącznej powierzchni 0,0069 ha, obręb O., k.m. 3, położonej przy ul. (...), zapisanej uprzednio w księdze wieczystej Kw (...), prowadzonej przez Sąd Rejonowy w R.; wskazał organ zobowiązany do wypłaty odszkodowania oraz termin jego wypłaty.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta R. o podziale nieruchomości nr (...) z dnia (...) r. przeszła z mocy prawa na własność Gminy Miasta R. nieruchomość oznaczona jako działki 1 i 2 o łącznej powierzchni 0,0069 ha. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem (...) r. W dacie wydania przedmiotowej decyzji, jako właściciele w dziale II księgi wieczystej (...) figurowali W. P. (posiadający udział 1/2 części nieruchomości) oraz M. P. (posiadająca udział 1/2 części nieruchomości). W dziale II figurowało ostrzeżenie o niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym przeciwko prawu własności W. P. na rzecz: M. P., U. B., Z. P. oraz J. P. W dacie wydania decyzji o podziale nieruchomości nr (...) z dnia (...) r., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w R. Wydział (...) Cywilny z dnia (...) r. o sygn. akt (...), właścicielami działki byli: M. P. - w udziale wynoszącym 5/8 części nieruchomości; U. B. - w udziale wynoszącym 1/8 części nieruchomości, Z. P. - w udziale wynoszącym 1/8 części nieruchomości, J. P. - w udziale wynoszącym 1/8 części nieruchomości.

W dniu 1 września 2017 r. M. P., U. B., Z. P. oraz J. P. zwrócili się do Prezydenta Miasta R. z prośbą o wydanie decyzji o odszkodowaniu za przejętą na rzecz Gminy nieruchomość. Nie doszło do ustalenia odszkodowania w wyniku rokowań.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta R. ustalił odszkodowanie na rzecz M. P. za udział wynoszący 5/8 części nieruchomości, U. B. za udział wynoszący 1/8 części nieruchomości, Z. P. za udział wynoszący 1/8 części nieruchomości oraz J. P. za udział wynoszący 1/8 części nieruchomości. Podstawą dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęte z mocy prawa na rzecz Gminy Miasta R. nieruchomości stanowił operat szacunkowy z dnia (...) r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego P. J. Wobec niezaskarżenia decyzji organu I instancji przez M. P., U. B., Z. P. stała się ona ostateczna w zakresie ustalenia odszkodowania na ich rzecz.

Wojewoda Śląski, decyzją z (...) r. nr (...), w wyniku rozpatrzenia odwołania J. P. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie ustalenia odszkodowania na rzecz J. P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stwierdził, że organ I instancji nie dokonał oceny sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Wyjaśnił w szczególności, że konieczne jest zlecenie wykonania nowego operatu szacunkowego sporządzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego Dz. U. Nr 207, poz. 109 z późn. zm.) oraz przeprowadzenie rozprawy z udziałem jego autora. Podkreślił dalej, że przedmiotem niniejszej sprawy jest odszkodowanie, nie natomiast badanie legalności ostatecznej decyzji podziałowej, na podstawie której wydzielone działki przeszły na własność Gminy Miasta R.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zwrócił się z prośbą do rzeczoznawcy majątkowego - P. J. o sporządzenie nowego operatu szacunkowego określającego wartość rynkową nieruchomości oznaczonej numerami działek 1 i 2.

Jednocześnie pismem z dnia (...) r. Prezydent Miasta R. wyznaczył termin rozpatrzenia sprawy do dnia (...) r.

Biegły sporządził nowy operat szacunkowy w dniu (...) r., biorąc po uwagę nieprawidłowości, które wykazał Wojewoda Śląski w decyzji z dnia (...) r. o sygnaturze (...). Przy uwzględnieniu celu wyceny i rodzaju nieruchomości biegły przeprowadził wycenę przy zastosowaniu podejścia kosztowego, techniki szczegółowej. Do określenia kosztów nabycia gruntu biegły zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Biegły określił położenie oraz dostępność komunikacyjną jako dobre, zaś otoczenie/sąsiedztwo jako korzystne. dzień wydania decyzji podziałowej wyceniana nieruchomość, zgodnie z uchwałą nr (...) Rady Miasta R. z dnia (...) r. znajdowała się w terenach określonych w miejscowym planie jako teren komunikacji kołowej, tereny publicznych dróg dojazdowych o symbolu planu KDD. Ze względu na częstotliwość transakcji drogowych biegły objął badaniem obszar całego miasta R. gdzie odnotował ok. 30 transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu komunikacyjnym, których cena kształtowała się od 8 do 90 zł/m2. Badaniem objęto transakcje zawarte nie dalej jak 3 lata od daty wyceny. Odstąpił także od korygowania cen transakcyjnych. Stwierdził, że przeznaczenie, uwzględniając cel wywłaszczenia jest tożsame z przeznaczeniem nieruchomości przed wywłaszczeniem, a zatem cel wywłaszczenia nie zwiększył wartości nieruchomości. W związku z tym zasada korzyści nie została uwzględniona, cel wywłaszczenia nie zwiększył wartości nieruchomości.Ostateczna wartość 1 m2 wynosi 38,46 zł. Wartość rynkowa wycenianej nieruchomości została oszacowana na kwotę 4.750 zł.

W dacie wyceny na przedmiotowym gruncie istniał zarówno składnik roślinny oraz budowlany. Wartość składnika budowlanego została oszacowana na kwotę 2.329 zł. Zgodnie z sugestią skarżącego organ I instancji wystąpił do biegłego z prośbą o ustosunkowanie się do kwestii wyceny ogrodzenia występującego na nieruchomości. W piśmie z dnia (...) r. biegły wyjaśnił, iż w wyniku dokonanej analizy ogrodzenie ma co najmniej 30 lat - biorąc zaś pod uwagę przewidywany okres trwałości tego typu obiektów tj. 15-25 lat odstąpił od jego wyceny. Strona nie potwierdziła także żadną dokumentacją, iż obiekt ten powstał w (...) r. Składnik roślinny w postaci 1 szt. wiśni oraz krzewów z gat. porzeczka biała oraz porzeczka czerwona został oszacowany na kwotę 165 zł.

Działając na podstawie art. 10 k.p.a., strony postępowania pismem z dnia (...) r. zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym oraz materiałem dowodowym. Skarżący nie skorzystał ze swoich uprawnień.

Decyzją z (...) r. organ I instancji orzekł o ustaleniu na rzecz J. P. odszkodowania za udział wynoszący 1/8 części w prawie własności do nieruchomości położonej w R., obrębie O., (k.m. 3), oznaczonej jako działki nr 1 i nr 2

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i wydanie orzeczenia w sprawie, nie wskazując żadnych zarzutów.

Wojewoda Śląski utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne tj.: gminne, powiatowe, wojewódzkie i krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego - przechodzą z mocy prawa na własność odpowiednio gminy, powiatu, województwa łub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. W myśl ust. 3 art. 98 u.g.n., za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przysługuje właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu odszkodowanie w wysokości uzgodnionej pomiędzy nim a właściwym organem. W sytuacji natomiast, gdy nie dojdzie do uzgodnienia wysokości odszkodowania ustała się je i wypłaca na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, opisanych w dziale III, rozdziale 5 ww. ustawy. Zgodnie z art. 130 w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 wysokość odszkodowania ustala się, według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale, a obligatoryjnym warunkiem jest uzyskanie, przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości w postaci operatu szacunkowego, który powinien być sporządzony zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.). Podstawę określenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości, przy ustaleniu której bierze się pod uwagę w szczególności rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2). Stosownie natomiast do § 36 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Rady przy określaniu wartości działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne, o których mowa w art. 98 u.g.n, stosuje się odpowiednio przepisy § 36 ust. 1- 4 ww. rozporządzenia. Opisał zasady określania odszkodowania wynikające z z § 36 ust. 1 rozporządzenia Wojewoda wyjaśnił, że w badanej sprawie, organ I instancji przy ustalaniu odszkodowania za ww. nieruchomość, oparł swe rozstrzygnięcie na operacie szacunkowym z (...) r., sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego P. J. (uprawnienia nr (...)). Wartość rynkowa nieruchomości została określona przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej. Autor operatu powołał w jego treści obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta R. z (...) r. nr (...), zgodnie z którym wyceniana nieruchomość znajdowała się na terenach przeznaczonych pod komunikację kołową, publiczne drogi dojazdowe (symbol KDD). Po dokonaniu analizy opinii jako dowodu w sprawie Wojewoda ocenił, że operat szacunkowy z (...) r. opracowany przez P. J. sporządzony został zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z 21 września 2004 r. Uznać go zatem należy za sporządzony w sposób prawidłowy. Skoro biegły określił wartość całej nieruchomości na kwotę 7244,00, - zł, organ I instancji właściwie wyliczył kwotę odszkodowania w wysokości 905,50 zł za przypadający skarżącemu udział wynoszący 1/8 części w prawie własności przedmiotowej nieruchomości. Mając na względzie poczynione ustalenia Wojewoda stwierdził, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta R. wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej jest prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uznanie skargi za zasadną i uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Stwierdził, z e decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a, art. 10 k.p.a,art. 24 k.p.a., art. 35 k.p.a., art. 77 k.p.a, art. 79 k.p.a., art. 79a k.p.a., art. 81k.p.a., art. 89 § 2 k.p.a. oraz przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami art. 98 § 1 i 3. Nie uzasadnił zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Podkreślił, że operat szacunkowy jest prawidłowy i brak jest podstaw do kwestionowania wysokości ustalonej kwoty odszkodowania.

W piśmie z dnia (...) r. Prezydent Miasta R. zgłosił się do udziału w sprawie.

W piśmie z dnia 8 września 2020 r. skarżący sprecyzował zarzuty skargi. Domagał się usunięcia i sprostowania informacji nieprawdziwych w skarżonych decyzjach w szczególności stwierdzenia, że działka została wydzielona pod gminną drogę publiczną. Stwierdził, że jego zarzuty w tym zakresie były pomijane i ignorowane przez organy. Zarzucił, że nie wyceniono ogrodzenia i wyceniono po jednym krzewie. Nie zawiadomiono go o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin czy opinii biegłego oraz nie przeprowadzono rozprawy. Stwierdził, że oceny opinii rzeczoznawcy dokonał Wojewoda, ale nie zawiadomił skarżącego o jej przeprowadzeniu, tym samym skarżącemu nie zapewniono możliwości wypowiedzenia się. Dalej zarzucił, że wyceny dokonał ten sam biegły, a decyzje I instancji podpisał ten sam pracownik mimo, że powinni oni być wyłączeni zgodnie z art. 24 k.p.a. Ponadto stwierdził, że w sprawie doszło do przewlekłości i bezczynności przy załatwianiu sprawy. Nie uwzględniono interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Skarżący zauważył, że dnia (...) r. uchwalono nowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdzie działki przeznaczone są pod tereny zabudowy mieszkaniowej, co w ocenie skarżącego świadczy, że ich przejęcie przez gminę nie było działaniem w interesie społecznym.

W piśmie z dnia (...) r. pełnomocnik Prezydenta Miasta R. wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu zaakcentował, że skarżący pomija regulację obowiązującej uchwały Rady Miasta R. z dnia (...) r. nr (...), który w § 15 ust. 3 stanowi, ze w przypadku podziału nieruchomości na której w planie ustalono realizacje drogi, dopuszcza się jedynie taki podział geodezyjny, który uwzględnia wydzielenie tej drogo zgodnie z rysunkiem planu i przepisów § 16 ust. 1 pkt 1 lit. e, f, g. Propozycje innego podziału traktowane będą jako sprzeczne z planem. Odniósł się do zarzutu błędnej wyceny w zakresie składnika budowlanego i roślinnego stwierdzając, że kwestie te były wyjaśniane z rzeczoznawcą, a zarzut jest bezzasadny. Wskazał nadto, że skarżący został zawiadomiony pismem z dnia (...) r. o możliwości wypowiedzenia się co do całego materiału zgromadzonego w sprawie, w tym z operatem szacunkowym. Uznał za chybiony zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i przedstawił argumenty w tym zakresie podkreślając, że nie było podstaw do wyłączenia ani pracownika, ani też biegłego. Dalej wyjaśnił, że terminy przewidziane w k.p.a. zostały zachowane.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie jest zasadna, gdyż akt ten odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawę uczyniono decyzję Wojewody Śląskiego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o ustaleniu na rzecz J. P. odszkodowanie w wysokości 905,50 zł za udział wynoszący 1/8 części w nieruchomości wydzielonej pod teren publicznej drogi dojazdowej, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki 1 i 2 o łącznej powierzchni 0,0069 ha, obręb O., k.m. 3, położonej przy ul. (...), zapisanej uprzednio w księdze wieczystej Kw (...), które przeszły z mocy prawa na własność Gminy Miasta R.

Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 - dalej "u.g.n.") Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Na mocy ust. 3 za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

W sprawie bezsporne jest, że Prezydent Miasta R. decyzją z dnia (...) r. nr (...) na wniosek M. P., U. B., Z. P. oraz J. P. zatwierdził projekt podziału działki 3 położonej w obrębie O. na karcie mapy 3. Wskutek podziału wydzielono działki 1, 2, 4 i 5. Działki 1 i 2 wydzielone pod teren komunikacji kołowej - teren publicznej drogi dojazdowej o symbolu W KDD, przeszły z mocy prawa na własność Gminy Miasta R. z dniem w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna t.j. (...) r.

Nie ulega również wątpliwości, że M. P., U. B., Z. P. oraz J. P., będącymi wówczas współwłaścicielami wydzielonych działek, przysługuje odszkodowanie za ich przejęcie przez Gminę, gdyż do uzgodnień z Gminą w tej kwestii nie doszło. Wniosek o odszkodowanie złożono w dniu 1 września 2017 r.

Przedmiotem sporu jest wysokość przyznanego przez organy w trybie postępowania administracyjnego z tego tytułu odszkodowania ustalonego decyzją z dnia (...) r. na rzecz J. P. Zdaniem skarżącego zaskarżoną decyzje Wojewody Śląskiego, jak i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji winny być uchylone, bowiem organu dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Zdaniem organów nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego jest obligatoryjnym i zasadniczym dowodem w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za grunty przejęte z mocy prawa. W myśl bowiem art. 130 ust. 2 u.g.n. ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Jak przy tym wynika z art. 156 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy winien sporządzić opinię o wartości nieruchomości na piśmie w formie operatu szacunkowego.

Niewątpliwe operat szacunkowy jest dowodem z opinii biegłego, a zatem jak każdy innym dowód podlega ocenie, z tym zastrzeżeniem, że nie może ona wkraczać w merytoryczną część operatu, która jest wynikiem wiadomości specjalnych rzeczoznawcy. Organ powinien zatem dokonać weryfikacji operatu pod względem formalnym, a więc zbadać: czy został sporządzony zgodnie z przepisami (w tym ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego), czy opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, czy jest spójny, logiczny i czy nie ma niejasności, pomyłek, bądź braków, które powinny zostać sprostowane czy uzupełnione. Weryfikacja ta powinna być dokonana z uwzględnieniem art. 80 k.p.a. (nakazującego organowi administracji oceniać czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego), art. 7 k.p.a. (obligującego do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego) oraz art. 77 § 1 k.p.a. (nakładającego na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego). Przepisy te zobowiązują organ do wnikliwej oceny operatu szacunkowego, w tym do podjęcia działania zmierzających do usunięcia wątpliwości co do prawidłowości operatu, oczywiście przy zapewnieniu stronom możliwości pełnego i wyczerpującego ustosunkowania się do takiego dowodu. Zdaniem Sądu, organy tym obowiązkom sprostowały zasadnie stwierdzając, że opinia przygotowana na zlecenie Prezydenta Miasta R. wraz z wyjaśnieniami biegłego na zgłoszone uwagi świadczy o tym, że została wykonana rzetelnie i zgodnie z prawem oraz nie zawiera wad dyskredytujących jej wartość dowodową. Wojewoda nie dostrzegł nieścisłości i braków w wycenie przyjętych za podstawę ustalenia odszkodowania.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że biegły sporządził operat szacunkowy w celu ustalenia odszkodowania za działki wydzielone decyzją z dnia z (...) r.r., które zostały przejęte z mocy prawa przez Gminę. Z analizy tego operatu wynika, że wycena zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i oparta została o właściwe dane, a nadto zastosowano dopuszczalne prawem podejście i metodę wyceny. Przede wszystkim biegły poprawnie określił stan, jak i przeznaczenie wycenianych nieruchomości, zaś argumentacja skargi w żaden sposób nie podważyła tych ustaleń.

Przepis art. 130 ust. 1 u.g.n. stanowi, że w przypadku wydania przez starostę odrębnej decyzji o odszkodowaniu za działki grunty wydzielone pod drogi publiczne, wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Przez stan nieruchomościami należy rozumieć stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona (art. 4 pkt 17 u.g.n.).

W art. 134 ust. 1 u.g.n. wskazano, iż podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (ust. 2). Również w § 36 ust. 1 w zw. z ust. 6 pkt 2 rozporządzenia określono, iż przy ustalaniu wartości działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., stan nieruchomości, z których wydzielono te działki gruntu, przyjmuje się odpowiednio na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości albo na dzień wejścia w życie uchwały rady gminy o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości.

Z powyższych regulacji wynika, że o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji zatwierdzającej podział, bowiem to na podstawie tej decyzji określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy, i to za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 846/18, wyroki NSA: z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 986/11; z 9 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1474/15; z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1688/15; z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 386/16; z 8 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 748/16, wyroki dostępne w Internecie). W orzecznictwie przyjmuje się również, że przedmiotem wyceny są konkretne działki powstałe w wyniku podziału nieruchomości, gdyż odszkodowanie przysługuje za działkę gruntu wydzieloną pod drogę publiczną. Oznacza to, że organ zobowiązany jest uwzględnić cechy działki powstałej po podziale, według stanu na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt I OSK 2578/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 846/18, wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 238/13 dostępne w Internecie). Pogląd ten zaakceptował Wojewoda, przytaczając go w decyzji z dnia (...) r. uchylającej wcześniejszą decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że prawidłowo rzeczoznawca P. J. do wyceny przyjął poszczególne działki o przypisanych im decyzjami podziałowymi powierzchniach, gdyż taki stan istniał na dzień wydania tych decyzji. Niewątpliwe to na skutek decyzji z (...) r. nr (...) Prezydent Miasta R. - na wniosek M. P., U. B., Z. P. i J. P. - zatwierdził podział nieruchomości położonej w R., oznaczonej działką nr 3, w wyniku którego powstały m.in. działki nr 1 i nr 2 wydzielone pod teren komunikacji kołowej - teren publicznej drogi dojazdowej o symbolu KDD i które z mocy prawa przeszły na własność Gminy R. z dniem ostateczności decyzji. Przedstawiony w wycenie stan szacowanych nieruchomości odpowiada wymogom stawianym przez powołane wyżej przepisy. Zasadnie też biegły wskazał ich przeznaczenie według stanu na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnienia wymaga, że Gmina przeznaczając działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogi publiczne powinna liczyć się z tym, że w następstwie podziału nieruchomości działki takie przejdą z mocy prawa na jej rzecz, a tym samym zobowiązana będzie do wypłaty z tego tytułu byłemu właścicielowi odszkodowania. W świetle Konstytucji wywłaszczenie może być dokonane jedynie za słusznym odszkodowaniem, zaś zasadą wynikająca z art. 134 ust. 1 u.g.n. jest to, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Z woli zatem ustawodawcy odszkodowanie słuszne to odszkodowanie odpowiadające wartości odjętego prawa. Żadne inne kwestie nie podlegają zatem badaniu, gdyż składniki wysokości odszkodowania wynikają wprost z przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że organy właściwie uznały operat szacunkowe autorstwa P. J. wiarygodny dowód w sprawie i prawidłowo dokonały jego oceny w wymaganym przepisami prawa zakresie. Natomiast samo subiektywne przekonanie skarżącego o nieprawidłowości sporządzonej w tym celu wyceny, nie może stanowić o skutecznym podważeniu ich wiarygodności. Przepis art. 157 w ust. 1 u.g.n. przewiduje możliwość oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Skorzystanie z tej możliwości zależy jednak od inicjatywny strony, która dąży do zakwestionowania operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji. Wobec tego, jeżeli strona ma zastrzeżenia względem wyceny wykonanej przez biegłego wyłonionego przez organ, to powinien zlecić ocenę operatu organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia art. 98 § 1 i 3 u.g.n. należy bowiem podkreślić, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczona nieruchomość, ż nie jak tego chce skarżący-cel wywłaszczenia. Również za niezasadne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani też innych przepisów uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż organy zasadnie przyjęły operat szacunkowy sporządzony przez biegłego P. J. za podstawę decyzji i prawidłowo określiły wysokość odszkodowania za wydzielone działki przejęte z mocy prawa przez Gminę Miasta R. W tym zakresie Sąd uznał za zasadne stanowisko uczestnika postępowania. Odnosząc się do wniosku uczestnika postępowania o zasądzenie na jego rzecz kosztów |Sąd wskazuje, że w świetle art. 200 p.p.s.a. jest on chybiony.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.