Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3010375

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 12 lutego 2020 r.
II SA/Gl 1102/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski.

Sędziowie: NSA Łucja Franiczek, WSA Stanisław Nitecki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta C. decyzją z (...) r. nr (...) wydaną na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zatrzymał M. K. (dalej strona lub skarżący) prawo jazdy kategorii AM, T, C+E, C1 + E, B + E, C, C1, B, B1 wydane przez Prezydenta Miasta C. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzją z (...) r. strona została skierowana na badania lekarskie z terminem realizacji trzy miesiące i we wskazanym terminie nie dostarczyła orzeczenia z badań lekarskich stwierdzającego istnienie lub brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zaznaczono, że zwrot prawa jazdy nastąpi po przedłożeniu stosownych badań stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Z decyzją tą nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym wyraziła niezadowolenie z otrzymanej decyzji jak również zarzuciła jej niezasadność. Odwołujący podniósł, iż wykonuje zawód kierowcy i z tego się utrzymuje, nadto zaakcentował, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie jest w stanie pokryć kosztów związanych z wykonaniem przedmiotowych badań. W dalszej części odwołania przedstawił wyraz swojego niezadowolenia ze sposobu w jaki przeprowadzano badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Sosnowcu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z (...) r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie stwierdzono, że kwestionowany art. 102 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowi podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy z uwagi na nie przedłożenie orzeczenia o istnieniu lub braku istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami samochodowymi. Zaakcentowano, że we wskazanym zakresie wydawana jest decyzja związana, a w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przywołana przesłanka zatrzymania prawa jazdy, ponieważ w wyznaczonym terminie strona nie przedłożyła stosownego orzeczenia uprawnionej placówki medycznej. W ocenie organu z uwagi na treść przywoływanych przepisów okoliczności podnoszone w odwołaniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W skardze tej podniósł, iż na badania lekarskie skierowany został w następstwie wniosku prokuratora. W jego ocenie wniosek ten był bezzasadny, albowiem jest przekonany, że w prowadzonej sprawie karnej będzie uniewinniony. W dalszej części skargi przedstawione zostały negatywne oceny przeprowadzanych badań i podniesiono, że lekarze kierowali go na coraz to nowe badania i generowali koszty. Otrzymał negatywny wynik badań i z tego powodu wniósł odwołanie do Instytutu Medycyny Pracy w L. Procedura medyczna nie została w jego ocenie zakończona i z tego powodu wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracji publicznej. W końcowej części skargi wskazał, że wykonuje zawód kierowcy i brak prawa jazdy uniemożliwi mu jego wykonywanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojej decyzji.

Pismem z 27 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny R. K. podtrzymał wniesioną skargę i wystąpił o zawieszenie tego postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie dotyczącej skierowania skarżącego na badania lekarskie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2020 r. oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego o zawieszenie postępowania administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Istota niniejszego postępowania sprowadza się do tego, że skarżący mocą decyzji z (...) r. wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze został skierowany na badania lekarskie celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Tutejszy Sąd wyrokiem z 19 października 2019 r. oddalił skargę w tym zakresie, a złożony wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania został postanowieniem z 12 lutego 2020 r. oddalony. W ocenie Sądu nie zachodzi konieczność zawieszania niniejszego postępowania, ponieważ art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera przesłankę zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, czy sądowego. W omawianym zakresie ustawodawca wskazał, że ze wskazanego powodu sąd może zawiesić prowadzone postępowanie, a zatem nie jest to przesłanka obligatoryjnego zawieszenia takiego postępowania. Ponadto zawieszenie takie jest zasadne wówczas, gdy prowadzenie postępowania i podejmowanie rozstrzygnięcia nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia w innej sprawie. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne i następnie przed tutejszym sądem jest prowadzone z uwagi na to, że skarżący nie przedłożył w wyznaczonym terminie stosownego orzeczenia lekarskiego. Postępowanie dotyczące nałożenia na skarżącego obowiązku przedłożenia stosownego orzeczenia lekarskiego jest na etapie skargi kasacyjnej rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że rozpoznanie przedmiotowej skargi nie pozbawi skarżącego przysługujących mu praw, nawet wówczas gdyby skarga kasacyjna została uwzględniona, a decyzja o skierowaniu na badania lekarskie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Skoro zagadnienie leżące u podstaw możliwości rozpoznawania przedmiotowej skargi zostało wyjaśnione przejść należy do rozpoznania zarzutów sformułowanych w skardze w stosunku do kwestionowanej decyzji.

Decyzja ta wydana została na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść przywołanego przepisu jak się wydaje jest czytelna, a mianowicie starosta jest zobowiązany, a zatem podejmuje decyzję związaną, w sytuacji, gdy w wyznaczonym terminie osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W tym zakresie kluczową role odgrywa termin, w którym osoba kierująca pojazdami obowiązana jest przedłożyć takie orzeczenie oraz treść tego orzeczenia. Stosownie do postanowień art. 101 ust. 2 przywoływanej ustawy przedstawienie staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego następuje w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. W rozpoznawanej sprawie termin ten upłynął 22 maja 2019 r. i w tym terminie skarżący takiego orzeczenia nie przedstawił. W skardze skarżący podnosi, że (...) r i (...) r. dostarczył do siedziby organu pierwszej instancji badania lekarskie, które nie zostały uwzględnione, nadto zaakcentował, iż wniósł odwołanie do Instytutu Medycyny Pracy w L. Równocześnie skarżący do skargi dołączył orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z (...) r., w którym stwierdzono istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami i wyznaczono kolejny termin na (...) r. Wskazana okoliczność pozwala stwierdzić, że w terminie wskazanym w decyzji o skierowaniu na badania lekarskie skarżący nie przedłożył wymaganego orzeczenia. Tym samym rozstrzygnięcia organów administracji w rozpoznawanej sprawie posiadają umocowanie w stanie prawnym i faktycznym.

W skardze do tutejszego Sądu skarżący akcentuje nieprawidłowości w przeprowadzaniu badań lekarskich w wyznaczonej do tego celu placówce medycznej. Przyjdzie zauważyć, że okoliczność ta wymyka się sądowej kontroli, ponieważ kontrola ta odnosi się wyłącznie do decyzji wydawanych przez organy administracji i obejmuje także prawidłowość dokumentów uzyskanych w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Oznacza to, że kontroli takiej nie podlegają działania podejmowane w uprawnionej placówce medycznej, ponieważ w tym zakresie obowiązują odmienne procedury. Skarżący akcentuje, że kierowany był na kolejne badania i za ich przeprowadzanie pobierano od niego kolejne opłaty, które przekraczały jego możliwości finansowe, z uwagi na to, że znajduje się obecnie w trudnej sytuacji finansowej. Sąd nie może oceniać i wypowiadać się co do zasadności podejmowania kolejnych badań, ponieważ to związane jest ze specjalistyczną wiedzą w zakresie medycyny pracy. Sąd natomiast może oceniać prawidłowość dokumentu wystawionego przez uprawnioną placówkę medyczną. Warto zauważyć, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący takiego orzeczenia nie przedstawił, a znajdujące się w aktach z (...) r. w ocenie składu orzekającego nie zawiera uchybień uzasadniających jego pominięcie.

Odnieść należy się także do zarzutu podniesionego przez skarżącego, że przedłożone przez niego wyniki badań i zaświadczenia z (...) i (...) r. nie zostały uwzględnione. Przyjdzie skarżącemu wyjaśnić, iż w ramach przedmiotowego postępowania za dowód w sprawie może zostać uznane wyłącznie orzeczenie wystawione przez uprawnioną placówkę, a zaświadczenia sporządzone przez inne osoby nie są brane pod uwagę i nie mogą stanowić o wypełnieniu nałożonego obowiązku.

Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności postępowania wyjaśniającego, ponieważ organy administracji publicznej dysponowały wystarczającymi dokumentami pozwalającymi na podjęcie rozstrzygnięcia, a w zasadzie w wyznaczonym terminie skarżący nie przedstawił wymaganego orzeczenia.

Skoro zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienia skargi należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.