Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 21 września 2006 r.
II SA/Gd 919/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok.

Sędziowie: NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.), WSA Tamara Dziełakowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 21 września 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 września 2005 r., nr (...) w przedmiocie sprostowania decyzji dotyczącej świadczeń z tytułu samotnego wychowania dziecka oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2005 r.nr (...) Prezydent Miasta, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu własną decyzję z dnia 7 czerwca 2004 r., nr (...) o przyznaniu A.S. świadczeń rodzinnych w ten sposób, że "w miejsce "terminu":

1.05.2004 - 31 sierpnia 2005 r. przyznającego dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowania dziecka na A.S. w kwocie 170 zł.

powinno być:

1.05.2004 - 30 kwietnia 2005 r."

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że opisana wyżej pomyłka zaistniała w skutek "wdrażania i wykorzystywania nowego programu informatycznego".

A.S. wniosła zażalenie na to postanowienie, w którym wskazywała, iż nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Podkreśliła, iż nie było podstaw do sprostowania decyzji, powodującego w istocie zmianę sposobu rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r.nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 113 § 1 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Kolegium podkreśliło, że na podstawie tego przepisu prostować można jedynie nieistotne wadliwości, które wystąpiły w decyzjach. Są nimi np. niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, opuszczenie wyrazu, błędy rachunkowe itp. Nie można natomiast jako pomyłki potraktować ustalenia okresu, na jaki zostało przyznane dane świadczenie.

A.S. wniosła skargę na powyższe postanowienie, w której wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

§ 2. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

Jedną z głównych zasad postępowania administracyjnego jest, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, a zatem organ ten nie może zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne. Przepis art. 113 k.p.a. nie odnosi się zatem do instytucji zmiany decyzji administracyjnej, lecz reguluje zagadnienia sprostowania decyzji i wyjaśnienia jej treści.

Jak wyjaśniono w literaturze przedmiotu (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II) przedmiotem sprostowania w trybie określonym w komentowanym przepisie są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. "Stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Błąd pisarski zaś to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki" (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00).

W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11, poz. 398). Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Wydane w trybie art. 113 k.p.a. postanowienie o sprostowaniu decyzji (będące reakcją organu I instancji na odwołanie strony), nie noszące jednak cech sprostowania, potraktowane natomiast przez organ jako-integralna część zaskarżonej decyzji-, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji przez NSA".

Nie można z zastosowaniem tego przepisu zmienić takiego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie"; wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., IV SA 2746/98, ONSA 2002, nr 2, poz. 77, w którym stwierdzono, że: "Niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania (art. 113 § 1 k.p.a.) omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie"). Należy także przyjąć, że nawet oczywiście błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego (proceduralnego) nie podlega sprostowaniu. Sprostowaniu nie podlegają błędy lub omyłki co do podstawy prawnej decyzji (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1999 r., I SA/Gd 984/97).

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji sprostował, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., okres na jaki zostało przyznane skarżącej świadczenie. Takie sprostowanie było niedopuszczalne, albowiem zmieniło ono w sposób zasadniczy treść rozstrzygnięcia tego organu. Słusznie zatem organ drugiej instancji uchylił to postanowienie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając takie rozstrzygnięcie za właściwe i zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.