Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 25 października 2006 r.
II SA/Gd 880/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.).

Sędziowie: NSA Anna Orłowska, WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2006 r. sprawy ze skargi I. G., A. Ż. i A. G. na decyzję Wojewody z dnia 25 sierpnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę

1.

uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 2 oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2005 r. nr (...) w części dotyczącej wznowienia postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji;

2.

oddala skargę w pozostałym zakresie;

3.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżących I. G. i A. Ż. solidarnie kwotę 470,00 (czterysta siedemdziesiąt) złotych oraz na rzecz skarżącego A. G. kwotę 200,00 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 9 maja 2005 r. I. G., A. Ż. i A. G. złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie działki (...) przy ulicy (...) w S. Wnieśli ponadto o wstrzymanie wykonania decyzji - pozwolenia na budowę na terenie tej działki oraz o udostępnienie akt sprawy. Wskazali, iż są właścicielami lokali w budynku przy ulicy (...) w S., a każdemu z nich przysługuje udział w użytkowaniu wieczystym zabudowanej w całości tym budynkiem działki (...), która to działka znajduje się w odległości około 3 metrów od działki (...)przy ulicy (...). Podnieśli, iż nie zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie spornej działki, przez co bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu dotyczącym ich interesu prawnego, wyznaczonego przepisem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Decyzją z dnia 6 czerwca 2005 r. nr (...) Prezydent Miasta, powołując się na treść art. 73 § 1, 152 § 1 i 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. (...) w S. zakończonego decyzją ostateczną nr (...) z dnia 24 stycznia 2005 r. oraz wstrzymania wykonania tej decyzji i udostępnienia akt sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z definicji zamieszczonej w art. 3 pkt 20 powołanej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W postępowaniu zakończonym powołaną decyzją organ pierwszej instancji dokonał analizy przedłożonego projektu budowlanego i stwierdził, że nieruchomość, której współwłaścicielami są wnioskodawcy nie znajduje się w zasięgu obszaru oddziaływania obiektu. W związku z tym wnioskodawcy w ocenie organu nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu, o którego wznowienie wnoszą.

Ponadto organ wskazał, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oraz udostępnienia akt sprawy nie może zostać uwzględniony, gdyż wnioskodawcy nie są stronami postępowania.

W odwołaniu I. G., M. Ż. i A. G. wnieśli o uchylenie ww. decyzji i uwzględnienie ich dotychczasowych wniosków.

Wskazali, iż są właścicielami lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. (...) w S., posadowionym na działce (...), której są użytkownikami wieczystymi. Działka ta została wyodrębniona z większej działki "po obrysie" stojącego na niej budynku, graniczącej bezpośrednio ze sporną działką nr (...). W toczącej się w latach 1999-2004 sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego na działce (...)przy ul. (...) Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, w wyroku z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 2160/00 przyznał im status stron postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania tego terenu, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 25 lipca 2000 r. nr 2547/99 oraz w piśmie z dnia 23 listopada 2000 r. znak (...) uznało, że będzie im niewątpliwie przysługiwać interes prawny w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr (...), przez co będą stronami tego postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 grudnia 2004 r. nr (...) odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr (...), lecz złożony został nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr (...), dotyczący budowy budynku jednorodzinnego, który rozpatrzony został w oparciu o przepisy nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zakończył się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Odwołujący podnieśli, iż nie powzięli wiadomości ani o nowym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ani o kończącej go decyzji - ze względu na odmienny niż dotychczasowy tryb zawiadamiania stron w tego rodzaju sprawach. W dniu 4 maja 2005 r., w dniu rozpoczęcia wstępnych prac budowlanych na działce nr (...), powzięli informację o tym, iż dnia 24 stycznia 2004 r. wydana została przez Prezydenta Miasta decyzja o pozwoleniu na budowę budynku jednorodzinnego planowanego na przedmiotowej działce ((...)). Decyzja ta jest ostateczna. Odwołujący wskazali, że iż organ miał obowiązek wznowić postępowanie w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), a następnie wydać decyzję na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. Ocena, czy wnoszącym odwołanie przysługuje przymiot stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę powinna była nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania. Wydana decyzja pozbawia ich możliwości weryfikacji na drodze administracyjnej ustaleń dokonanych przez organ co do ich statusu w danej sprawie administracyjnej. Ponadto wydana decyzja jest lakoniczna, organ nie odniósł się do podniesionych argumentów, iż odwołującym przysługuje status stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Wskazali, że wbrew dyspozycji art. 10 k.p.a. nie umożliwiono im przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarzucili także, iż decyzja jest wadliwa, bowiem nie wstrzymano wykonania decyzji, a sformułowanie przepisu art. 152 § 1 k.p.a. ("wstrzyma") wskazuje na obowiązek wstrzymania wykonania decyzji przez organ w razie stwierdzenia, iż zachodzą wskazane w tym przepisie okoliczności. Odwołujący wskazali, że odmawiając dostępu do akt sprawy organ uniemożliwił im zapoznanie się z dokumentacją (projektem budowlanym i ustaleniami organu co do granic sfery oddziaływania inwestycji), na podstawie której odmówił im przymiotu stron.

Wojewoda decyzją z dnia 25 sierpnia 2005 r. nr (...) po rozpoznaniu odwołania, powołując się na treść art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 w związku z art. 149 § 3 i art. 152 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta w części dotyczącej odmowy udostępnienia akt sprawy i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie, w pozostałej zaś części, dotyczącej odmowy wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. (...) w S. zakończonego decyzją Prezydenta Miasta nr (...) z dnia 24 stycznia 2005 r. i odmowy wstrzymania wykonania tej decyzji, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił odwołującym wznowienia postępowania w sprawie wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wstrzymania wykonania tej decyzji, z uwagi na fakt, iż nie posiadają oni przymiotu strony w postępowaniu. Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O atrybucie strony danego postępowania administracyjnego decyduje przepis prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Zgodnie zaś z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, określonym definicją art. 3 pkt 20 tej ustawy jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ I instancji na podstawie analizy obszaru oddziaływania ww. inwestycji oraz tytułów prawnych do nieruchomości znajdujących się w tym obszarze oddziaływania nie przyznał skarżącym statusu strony, dlatego nie brali oni udziału w postępowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołujący nie wykazali interesu prawnego związanego z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponieważ w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę nie byli właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji, nie posiadają przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.

Organ stwierdził, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest merytoryczna analiza zgodności wydanego pozwolenia na budowę z przepisami prawa materialnego oraz miejscowego, bowiem taka analizę właściwy organ przeprowadza po spełnieniu wymaganych przepisami k.p.a. wymogów formalnych, po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz piśmiennictwo wskazał, iż decyzja o odmowie wznowienia powinna być wydana, gdy wznowienie nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe to złożenie wniosku przez osobę, nie będącą stroną.

W ocenie organu II instancji w sposób wadliwy organ I instancji odmówił odwołującym udostępnienia akt przedmiotowej sprawy, dlatego też należało umożliwić im zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy, co nastąpiło. Skoro zatem ich wniosek z dnia 9 maja 2005 r. w części dotyczącej udostępnienia akt został pozytywnie rozpatrzony należało w tej części uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie administracyjne w tym zakresie.

W skardze I. G., A. Ż. i A. G. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 105 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 10 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1-3, art. 151 § 1 k.p.a. oraz interesu prawnego skarżących.

W uzasadnieniu podnieśli argumenty tożsame z tymi, jakie zawarli w odwołaniu od decyzji organu drugiej instancji. Wskazali, powołując się na orzecznictwo NSA, że ocena, czy skarżącym przysługuje przymiot stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę powinna była nastąpić dopiero po wznowieniu tego postępowania. Przyjęcie odmiennego rozumowania przez organy administracji prowadzi do pozbawienia skarżących możliwości weryfikacji na drodze administracyjnej ustaleń dokonanych co do ich statusu w danej sprawie administracyjnej.

W ocenie skarżących w przedmiotowej sprawie organy obu instancji odmawiając wznowienia postępowania z powołaniem się na brak posiadania przez skarżących statusu stron postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, pośrednio przesądziły jednocześnie o tym, że przyczyna wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zachodzi. Jak natomiast wynika z orzecznictwa tego rodzaju działanie, będące de facto oceną przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, jest niedopuszczalne. Organy obu instancji dopuściły się w związku z tym naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1-3, art. 151 § 1 k.p.a. W tej sytuacji organ odwoławczy winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w całości uchylić decyzję organu pierwszej instancji, jako nieprawidłową i wznowić postępowanie. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie dotyczącym odmowy wznowienia postępowania, Wojewoda dopuścił się także naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Decyzja organu pierwszej instancji powinna zostać uchylona w całości, a nie tylko w części przez organ odwoławczy także z uwagi na fakt, iż w toku postępowania zakończonego jej wydaniem doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania. Odmówiono skarżącym udostępnienia akt sprawy o wznowienie, nie umożliwiono im przed wydaniem decyzji nr (...) wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W ocenie skarżących organ odwoławczy uchylając częściowo decyzję Prezydenta Miasta i umarzając postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie naruszył przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., bowiem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. pozwala na wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji. Przepis ten nie przewiduje możliwości częściowego uchylenia tejże decyzji połączonego z częściowym umorzeniem postępowania pierwszoinstancyjnego, a ponadto uchylenie decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji może nastąpić w zupełnie innego rodzaju sytuacjach niż zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Skarżący podnieśli, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych przez nich w odwołaniu zarzutów naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 107 § 3 w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a, dopuszczając się naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 10 § 1, art. 11 k.p.a.

Ponadto skarżący stwierdzili, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 24 stycznia 2004 r. nr (...) została wydana z naruszeniem prawa, szeroko uzasadniając swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność zarzutów skargi. Wznowienie postępowania możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu art. 145 § 1, pkt 4 k.p.a., wobec czego przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ winien zbadać istnienie przesłanek do wznowienia postępowania, czyli w niniejszej sprawie zbadać, czy osobom wnoszącym o wznowienie postępowania przysługuje status strony. Przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżących skutkowałoby tym, iż każdy wniosek o wznowienie postępowania, nawet nie oparty na ustawowych przesłankach, musiałby zostać rozpatrzony pozytywnie, co nie jest dopuszczalne.

Chybiony jest zarzut braku kontroli administracyjnej w przedmiocie ustalenia statusu wnioskodawców, gdyż od odmownej decyzji w sprawie wznowienia postępowania wydanej przez organ pierwszej instancji przysługuje prawo do złożenia odwołania do organu drugiej instancji, z czego skarżący skorzystali. Wskazał, że nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w tym przepisie oznacza, iż organ ma obowiązek zagwarantowania stronie czynnego udziału w postępowaniu w szczególności poprzez umożliwienie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do ich treści. Odmowa zapoznania się z aktami sprawy wydana przez organ pierwszej instancji, w sytuacji, gdy organ odwoławczy umożliwił stronie zapoznanie z całością akt sprawy, w tym również aktami pierwszej instancji i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie może skutkować uchyleniem całej decyzji.

Chybiony jest także zarzut naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 105 k.p.a., polegający na częściowym uchyleniu decyzji i umorzeniu w tym zakresie postępowania. Fakt, że organ pierwszej instancji nie umożliwił skarżącym zapoznania się z aktami nie może uzasadniać umorzenia postępowania w całości. Umorzenie postępowania stosownie do treści art. 105 k.p.a. może mieć miejsce wtedy, gdy postępowanie jest bezprzedmiotowe, a postępowanie w sprawie odwołania od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania nie stało się bezprzedmiotowe. Nie można więc umorzyć postępowania w całości. Odmowa udostępnienia akt jest sprawą poboczną w stosunku do rozpatrzenia odwołania od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania i nie wpływa na rozstrzygnięcie odwołania, zaś umorzenie postępowania w tym zakresie jest uzasadnione, gdyż po udostępnieniu skarżącym akt sprawa odmowy ich udostępnienia stała się bezprzedmiotowa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest częściowo zasadna.

Skarżący domagając się wznowienia postępowania powołali się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Twierdzili przy tym, że nie brali udziału w postępowaniu, bowiem o nim nie wiedzieli.

Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), a odmowa wznowienia - w drodze decyzji (art. 149 § 3 k.p.a.).

W sytuacji złożenia wniosku o wznowienie postępowania wszczęte być powinno postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ powinien badać jedynie to, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Jedynie w sytuacji, gdy wniosek nie wskazuje przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. lub nie został dochowany termin do jego złożenia organ administracji może wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie w myśl przepisów art. 150 i 151 k.p.a. (porównaj wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r. IV SA 2397/98, LEX nr 47857 oraz str. 881 Kodeksu postępowania administracyjnego, Komentarza pod red. Małgorzaty Jaśkowskiej i Andrzeja Wróbla, Zakamycze 2005).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 2397/98 (LEX 47857) wyraził pogląd, z którym Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni się zgadza, iż "w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a.".

W sprawie niniejszej skarżący powołali się na jedną z podstaw wznowieniowych, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., konkretnie - przesłankę wymienioną w punkcie 4 art. 145 § 1 k.p.a., a organ nie wskazywał, by uchybili oni terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie. Nie było więc, w ocenie Sądu, podstaw do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., lecz organ winien był wydać postanowienie na mocy art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania.

Okoliczność, czy skarżący są, czy też nie są stronami postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę winna być dopiero wyjaśniona i oceniona po wznowieniu postępowania, a nie w postępowaniu wstępnie oceniającym wniosek o wznowienie postępowania, które - o czym była mowa wyżej - winno być ograniczone do oceny, czy wniosek o wznowienie jest oparty na ustawowej przesłance wznowienia i czy został wniesiony w terminie. Na tym etapie organ administracji nie bada również, czy interes składającego wniosek został naruszony.

Nadmienić niezależnie od powyższego należy, że organy twierdząc, że skarżący nie są stroną, nie dokonały w istocie ustaleń tego dotyczących.

Wskazać trzeba, że organ pierwszej instancji wydając decyzję odmawiającą wznowienia zacytował treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a następnie stwierdził "w postępowaniu zakończonym ww. decyzją organ I instancji dokonał analizy przedłożonego projektu budowlanego i stwierdził, że nieruchomość, której współwłaścicielami są wnioskodawcy nie znajduje się w zasięgu obszaru oddziaływania obiektu. W związku z tym wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu, o którego wznowienie wnoszą".

Z powyższego należy wyciągnąć wniosek, że organ nie dokonując żadnej własnej analizy stanu faktycznego i prawnego uznał, że skarżący nie są stroną, bowiem za stronę nie uznał ich organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Taki sposób rozumowania jest niedopuszczalny, gdyż problem w sprawie niniejszej polega m.in. właśnie na tym, czy organ wydający pozwolenie na budowę prawidłowo skarżących za stronę nie uznał.

W decyzji organu I instancji brak jest dokładnego ustalenia stanu faktycznego, położenia działek, na których ma być realizowana inwestycja objęta pozwoleniem na budowę, usytuowania działek skarżących oraz analizy stanu faktycznego oraz prawnego dotyczącego problemu zaistniałego w sprawie.

Nie zauważa tego organ odwoławczy stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania jest prawidłowa.

Organ ten również cytuje treść art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a następnie stwierdza, że "ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ I instancji na podstawie analizy obszaru oddziaływania ww. inwestycji oraz tytułów prawnych do nieruchomości znajdujących się w tym obszarze oddziaływania, nie przyznał skarżącym statusu strony, dlatego też nie brali oni udziału w postępowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę". Wydaje się z przytoczonego sformułowania, że organ odwoławczy opiera swe stanowisko na decyzji organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, co jest powieleniem błędu już uczynionego przez organ I instancji wydającego decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Wskazuje ponadto, że "skarżący nie wykazali interesu prawnego związanego z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem nie byli właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji", nie czyniąc żadnych ustaleń faktycznych ani bliżej nie uzasadniając swego stanowiska.

Wadliwe są też decyzje obu instancji w części dotyczącej odmowy wstrzymania wykonania decyzji z dnia 24 stycznia 2005 r. Prezydenta Miasta nr (...), bowiem zostały oparte jedynie na przedwczesnym przyjęciu przez organy, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Organy zresztą w tym przypadku pomyliły stronę postępowania wznowieniowego, żądającą wstrzymania wykonania decyzji na mocy art. 152 k.p.a., ze stroną postępowania, w którym wydano tę decyzję.

Organ rozpoznając ponownie wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji będzie miał na uwadze nie tylko przesłanki wynikające z treści art. 152 § 1 k.p.a., czyli to, czy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, ale też i to, że właściwą formą rozstrzygnięcia wniosku - tak pozytywnie, jaki negatywnie - jest postanowienie (art. 152 § 2 k.p.a.).

Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 2, jak również decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2005 r. w części dotyczącej wznowienia postępowania i wstrzymania wykonania decyzji.

Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi odnoszące się do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy udostępnienia akt sprawy i umorzenia postępowania organu I instancji w tym zakresie.

Niesporne było, że organ I instancji odmówił skarżącym dostępu do akt sprawy oraz że zostały im one udostępnione przez organ II instancji, który w tym przypadku - odmiennie iż w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji - zauważył w sposób właściwy, że skarżący są stroną postępowania wznowieniowego, wobec czego powinni mieć dostęp do całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skarżący nie kwestionowali, że ich wniosek został ostatecznie pozytywnie rozpatrzony. Organ administracji udostępniając stronie akta sprawy nie wydaje w tym zakresie odrębnego rozstrzygnięcia, jedynie w przypadku odmowy czyni to postanowieniem (art. 74 § 2 k.p.a.). W tej sytuacji organ II instancji zasadnie uchylił niewłaściwe rozstrzygnięcie w tym zakresie organu I instancji i umorzył postępowanie wobec jego bezprzedmiotowości (art. 105 § 1 k.p.a.).

Skarżący zarzucali wadliwość tej części decyzji polegającą na tym, że organ II instancji wydał nieprzewidziane przepisami prawa rozstrzygnięcie, bowiem art. 138 k.p.a. nie przewiduje sytuacji jednoczesnego utrzymania w mocy części decyzji i uchylenia jej w części z umorzeniem postępowania pierwszej instancji. Jednak zważyć należy, że organ wydał rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który przewiduje możliwość uchylenia decyzji w całości lub w części (i w tym zakresie umorzenie postępowania pierwszej instancji) - czyli - co za tym idzie - utrzymania w mocy części zaskarżonej decyzji. Takie stanowisko zaprezentowano też w publikacji "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod red. Małgorzaty Jaśkowskiej i Andrzeja Wróbla

(Zakamycze 2005, str. 804): "Z wykładni systemowej przepisu art. 138 § 1 pkt 2 zdaje się wynikać, że dopuszczalne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w części i umorzenie w tym zakresie postępowania przed organem pierwszej instancji".

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę w części (tj. dotyczącej punktu 1 zaskarżonej decyzji) na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach Sąd orzekł - w stosunku do skarżących I. G. i A. Ż. - na mocy art. 200, 202 § 2, 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na kwotę 470 zł składa się uiszczony przez skarżące wpis, koszty wynagrodzenia jednego adwokata, koszty opłaty skarbowej. W stosunku do skarżącego A. G. Sąd orzekł o kosztach na mocy art. 200 i 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając na jego rzecz od organu kwotę uiszczonego wpisu. Skarżący (sam będąc radcą prawnym) nie był w sprawie reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego, wobec czego nie może on skutecznie domagać się zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, bowiem takich kosztów nie poniósł (porównaj postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Warszawie- Sądu Antymonopolowego z dnia 1 lipca 1998 r. sygn. akt XVII Amz 2/98 LEX 56439).

Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania przy orzekaniu o kosztach art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.