Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148568

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 17 lutego 2021 r.
II SA/Gd 854/20
Charakterystyka zaświadczenia wydawanego w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Diana Trzcińska, Magdalena Dobek-Rak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi V. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 września 2020 r., nr (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

V. C. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 września 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z 27 kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania trzech budynków rekreacji indywidualnej o numerach (..]-(...) zlokalizowanych na działce nr (...) w L., gmina K., na budynki usługowe zakwaterowania turystycznego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy:

W dniu 14 kwietnia 2020 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek V. C. w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania trzech budynków o numerach (..]-(...) rekreacji indywidualnej zlokalizowanych na działce nr (...) w L., gmina K., na budynki usługowe zakwaterowania turystycznego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Orzekając o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści Wójt Gminy wskazał, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi L. w gminie K., zatwierdzonego uchwałą z dnia 25 stycznia 2018 r. Rady Gminy Nr XLIV/394/2018, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa poz. 1094 z dnia 22.03.2018, działka nr (...) położona w L., gmina K. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 24.MM/ML, dla którego ustalono przeznaczenie terenu: "MN/ML - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej". Użytkowanie ww. budynków w celu świadczenia usług zakwaterowania turystycznego wpisuje się w funkcję usługową. W ustaleniach ww. planu odnoszących się do terenu 24.MN/ML nie przewiduje się możliwości wprowadzenia usług.

Wobec wniesienia zażalenia przez skarżącą sprawa stała się przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Organ odwoławczy rozpatrując sprawę wskazał, że zgodnie z przepisem art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się. jeżeli:

urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepisprawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interesprawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W powołanym przepisie prawa określono dwie odrębne podstawy wydania zaświadczenia. W pierwszym wypadku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepisprawa. Nakłada to na organ administracji obowiązek wydania zaświadczenia, o ile stosowne dane znajdują się w jego posiadaniu. Interesprawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega badaniu, bowiem jest on z góry ustalony przez przepisprawa.

Stosownie do treści przepisu art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.

Jak wynika z orzecznictwa organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności, odmawia wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy.

W przedmiotowej sprawie wnioskująca wnosi o zmianę sposobu użytkowania trzech budynków rekreacji indywidualnej na budynki usługowe zakwaterowania turystycznego (budynki położone na działce nr (...) w miejscowości L.).

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż na przedmiotowym terenie (działka nr (...) poł. w miejscowości L.) obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi L. w gminie K. Jak wynika z ustaleń tego planu działka nr (...) znajduje się na terenie oznaczonym jako 24MN/ML - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy rekreacji indywidualnej (Dział XXV, § 229 uchwały). Na tym terenie dopuszcza się lokalizację zabudowy szeregowej lub bliźniaczej na granicy z sąsiednią działką budowlaną. Z ustaleń planu nie wynika, aby na terenie oznaczonym jako 24MN/ML dopuszczone były usługi.

Analizując ustalenia przedmiotowego miejscowego planu wskazało Kolegium, że plan przewidział usługi na terenach oznaczonych jako MN/U - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej oraz ML/U - tereny zabudowy rekreacji indywidualnej i zabudowy usługowej (§ 8 pkt 3 i 4). Na terenach oznaczonych MN/U dopuszcza się lokalizację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej w dowolnych proporcjach, za wyjątkiem terenów elementarnych, dla których ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Na terenach oznaczonych ML/U dopuszcza się lokalizację funkcji rekreacji indywidualnej i funkcji usługowych w dowolnych proporcjach, za wyjątkiem terenów elementarnych, dla których ustalenia szczegółowe stanowią inaczej (§ 8 ust. 2 i 3).

Kolegium dodało, że zgodnie z przepisem § 7 pkt 12 pkt b) uchwały przez usługi - rozumie się funkcje polegające na prowadzeniu działalności: usług komercyjnych - jak: usługi handlu, gastronomii, biura, usługi turystyczne, wypoczynkowe i rekreacyjne, łączności, centra konferencyjne i wystawiennicze, usługi finansowe, działalność gospodarcza związana z wykonywaniem wolnych zawodów, hurtownie o powierzchni nie większej niż 150 m2 powierzchni użytkowej. Z kolei § 7 pkt 3 definiuje inne obiekty zakwaterowania turystycznego jako obiekty usług hotelarskich inne niż obiekty hotelarskie w rozumieniu przepisów odrębnych o usługach turystycznych (np.: gospody, domki kempingowe, pokoje do wynajęcia w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, itp.).

Z powyższego wynika w ocenie organu odwoławczego, że na terenie oznaczonym w planie jako MN/ML przeznaczonym na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę rekreacji indywidualnej, nie są przewidziane usługi zakwaterowania turystycznego, dlatego też zamierzony przez wnioskodawczynię sposób użytkowania obiektów budowlanych na działce nr (...) nie jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji odmowa wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści jest uzasadniona.

Kolegium wyjaśniło, że powoływany w zażaleniu załącznik nr 2 uchwały odnoszący się do sposobu rozpatrzenia uwag, w którym Wójt uwzględnił uwagę do planu dla trenu MN o usługi turystyki, w tym indywidualną zabudowę letniskową oraz całoroczną zabudowę mieszkalną z przeznaczeniem na wynajem krótko i długoterminowy, nie może wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia. Jak wynika z tego załącznika uwaga dotyczyła działki nr (...), która jest położona w terenie oznaczonym w planie jako 1MN/U - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej (załącznik graficzny do uchwały - załącznik nr 1). Uwzględniona przez Wójta Gminy uwaga dotyczyła zatem terenu, na którym plan przewidział usługi, w tym turystyczne. Odnośnie decyzji o pozwoleniu na budowę wydaną m.in. dla działki nr (...), wskazano, że decyzja dotyczy pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a zatem decyzja ta nie jest sprzeczna z obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, który przedmiotowy teren przeznaczył na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę rekreacji indywidualnej.

W skardze zarzucono naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego, tj. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy -Prawo budowalne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na mylnym przyjęciu, że zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, podczas gdy w istocie powinno stanowić analizę i ocenę, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu będzie zgodny z ustaleniami planu;

b) naruszenie postanowień uchwały nr XLIV/394/2018 Rady Gminy z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi L. w gminie K. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji mylne uznanie, że ww. akt nie dopuszcza możliwości świadczenia usług zakwaterowania turystycznego na działce nr (...) w L., gmina K. w związku z przeznaczeniem tego terenu na funkcję mieszkaniową oraz rekreacji indywidualnej (MN/ML), podczas gdy organ wykonawczy dopuścił na terenach oznaczonych symbolem MN świadczenie usług z zakresu najmu krótkoterminowego;

3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Z. Z. celem ustalenia faktu, że nieruchomości sąsiadujące z przedmiotową działką są wykorzystane w najem krótkoterminowy, tj. w celach turystycznych.

Wniosła skarżąca o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz przeprowadzenie rozprawy.

Kwestionując uznanie organów, że zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego wskazał pełnomocnik skarżącej, że w zaświadczeniu wydanym w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej błędny jest więc pogląd, że wystarczy w zaświadczeniu przytoczyć zapisy planu. W zaświadczeniu tym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie stwierdzić to wprost w zaświadczeniu. Organ wydający zaświadczenie obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu.

Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, powinno zostać poprzedzone bowiem wszechstronną analizą, czego zaniechano w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącej rozpoznanie niniejszej sprawy nie powinno nastąpić w oderwaniu od faktu, że miejscowość, w której zlokalizowana jest działka objęta niniejszym wnioskiem (L.), jest miejscowością typowo turystyczną, zlokalizowaną nad wschodnim brzegiem Jeziora Ż. oraz, że większość nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki przeznaczona jest na najem krótkoterminowy, tj. większość sąsiadujących nieruchomości jest wykorzystywana na cele turystyczne.

Ponadto charakterystyka działki objętej niniejszym postępowaniem w żaden sposób nie różni się od charakterystyki działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), co do której w Załączniku nr 2 do uchwały nr XLIV/394/2018 Rady Gminy z dnia 25 stycznia 2018 r. Wójt Gminy uwzględnił uwagę do ww. planu dotyczącą rozszerzenia funkcji dla terenu oznaczonego w planie jako MN o usługi turystyki (w tym indywidualną zabudowę letniskową oraz całoroczną zabudowę mieszkalną z przeznaczeniem pod wynajem krótko - oraz długoterminowy) - strona 59 planu. Z wyżej powołanych względów brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zachodzą przeszkody do świadczenia usług najmu krótkoterminowego również na działce nr (...), co z kolei powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanym przez organ wykonawczy zaświadczeniu. Dodatkowo wyraziła skarżąca przekonanie, że zmiana przeznaczenia przedmiotowych budynków nie będzie w sposób znaczący odbiegała od pierwotnego jego przeznaczenia, nie będzie także uciążliwa dla otoczenia, ani także oddziaływać negatywnie na środowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie natomiast do § 2 powołanego artykułu zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepisprawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interesprawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.), natomiast odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

Skarżąca zwróciła się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, w myśl którego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepisprawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.). Zaświadczenie to jednak nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów, gdyż organ ma stwierdzić w nim o zgodności lokalizacji wskazanego przez wnioskodawcę obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 14 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 331/20 i w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 534/20, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"). Utrwalony jest pogląd, że organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b. obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności, odmawia wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b. (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/20, w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 286/20, w Gdańsku z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 289/19, CBOS).

Należy mieć na uwadze, że na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej: "u.p.z.p.") gmina ma ustawowy obowiązek kształtowania i prowadzenia danej polityki. Kształtowanie polityki przestrzennej to analizowanie potrzeb w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego i ustalanie kierunków tej polityki, zwłaszcza w studium uwarunkowań i kierunków polityki przestrzennej gminy. Natomiast prowadzenie tej polityki to ustalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a także analizowanie potrzeb zmiany studium i planu miejscowego. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa się sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy. Wśród przepisów regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego brak jest takich, które definiują rodzaje zabudowy, jednak w ocenianym planie zawarta zostały definicja usługi czy innego obiektu zakwaterowania turystycznego. Wyodrębnienie wskazanych rodzajów zabudowy w planie miejscowym, świadczy o ich odmiennych cechach i funkcjach. Definicja usługi zawarta jest w § 7 pkt 12 planu i rozumie się przez to funkcje polegające na prowadzeniu działalności:

a) usług publicznych - jak: administracja publiczna, wymiar sprawiedliwości, funkcje kultu religijnego i czynności religijnych, porządku publicznego, ochrony przeciwpożarowej, publiczne usługi: oświaty, nauki, zdrowia, opieki społecznej, rekreacji i kultury fizycznej, sportu i ogólnodostępne usługi kultury, muzea i biblioteki,

b) usług komercyjnych - jak: usługi handlu, gastronomii, biura, usługi turystyczne, wypoczynkowe i rekreacyjne, łączności, centra konferencyjne i wystawiennicze, usługi finansowe, działalność gospodarcza związana z wykonywaniem wolnych zawodów, hurtownie o powierzchni nie większej niż 150 m2 powierzchni użytkowej,

c) rzemiosła usługowego - jak szewc, krawiec, fryzjer, zakład naprawy sprzętu RTV, itp. oraz innej działalności na zasadzie analogii do wymienionych powyżej niepowodującej przekroczeń wartości normatywnych zanieczyszczeń powietrza i poziomu dźwięku w środowisku, jak dla zabudowy mieszkaniowej, jak również powstawania odorów i niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń.

Natomiast w § 7 pkt 3 planu zdefiniowano inne obiekty zakwaterowania turystycznego - uznając za nie obiekty usług hotelarskich inne niż obiekty hotelarskie w rozumieniu przepisów odrębnych o usługach turystycznych (np.: gospody, domki kempingowe, pokoje do wynajęcia w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, itp.).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zamierzona przez skarżącą zmiana sposobu użytkowania trzech budynków rekreacji indywidualnej o numerach (..]-(...) zlokalizowanych na działce nr (...) w L. gmina K. na budynki usługowe zakwaterowania turystycznego, jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o uchwałę nr XLlV/394/2018 Rady Gminy z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi L. w gminie K.

Przepisy prawa miejscowego jednoznacznie określają sposób zagospodarowania terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania.

W przedmiotowej sprawie działka nr (...) położona jest w obrębie terenu elementarnego 24.MN/ML i została objęta uregulowaniami § 229 planu miejscowego. Przepis ten określa przeznaczenie terenu jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej. Zgodnie z tym planem posiada skarżąca na tym terenie budynki rekreacji indywidualnej, których sposób użytkowania planuje przekształcić w budynki usługowe zakwaterowania turystycznego.

Z przytoczonej powyżej definicji obiektów zakwaterowania turystycznego jednoznacznie wynika, że nie są to obiekty mieszkalne jednorodzinne ani rekreacji indywidualnej. Nie przeczy temu zresztą skarżąca.

Wnioskowana przez skarżącą zmiana dotyczy zmiany użytkowania budynku rekreacji indywidualnej na budynek zakwaterowania turystycznego, co oznacza, że w istocie domaga się skarżąca dopuszczenia na terenie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej usług komercyjnych (definicja z § 7 pkt 12b planu), które są dopuszczone w planie na terenach elementarnych przewidujących zabudowę usługową. Błędnie wywodzi pełnomocnik skarżącej z faktu uwzględnienia uwagi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla fragmentu wsi L. (dz. nr (...), L.) poprzez rozszerzenie funkcji dla ww. terenu oznaczonego na planie jako MN o usługi turystyki (w tym indywidualną zabudowę letniskową oraz całoroczną zabudowę mieszkalną z przeznaczeniem pod wynajem krótko oraz długoterminowy). Uwzględnienie tej uwagi nie zezwoliło w istocie na dopuszczenie na terenie MN usług, gdyż działka której uwaga dotyczyła zlokalizowana jest na terenie, gdzie usługi plan dopuścił. Uwaga ta nie obejmowała wniosku o dopuszczenie realizowania obiektów zakwaterowania turystycznego na terenie o zbieżnym przeznaczeniu co działka skarżącej.

W ocenie Sądu powyższe zapisy planu miejscowego dla terenu MN/ML wykluczają możliwość zamierzonej przez skarżącą zmiany sposobu użytkowania.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego są niezasadne. W szczególności organy nie mogły dopuścić się naruszenia przepisów k.p.a., dlatego, że w sprawie nie istnieją wątpliwości co do treści zapisów planu miejscowego, a nadto organ odwoławczy szczegółowo rozważył możliwość wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania. Właściwie zdaniem sądu zinterpretował regulacje planu miejscowego. Nie mogły organy naruszyć przepisu art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowalne, bowiem go nie stosowały.

W skardze do tutejszego Sądu skarżąca wystąpiła o przesłuchanie w charakterze świadka Z. Z. na okoliczność wykazania, że nieruchomości sąsiadujące z przedmiotową działką skarżącej są wykorzystane na najem krótkoterminowy, tj. w celach turystycznych.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że przed sądem administracyjnym nie jest przeprowadzane postępowanie dowodowe z wyjątkiem dopuszczenia dowodów z dokumentu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie przesłuchuje świadków. W przedstawionej sytuacji wniosek dowodowy skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. Równocześnie sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.