Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 11 października 2006 r.
II SA/Gd 755/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok.

Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska (spr.), NSA Krzysztof Ziółkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 11 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2005 r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 lutego 2005 r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 51 ust. 7 oraz art. 80 ust: 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), oraz art. 104 k.p.a. na skutek wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, nakazał M. S., rozbiórkę barierki ogrodzeniowej zamontowanej na granicy działki nr (...) z działką nr (...), w poprzek tarasu wybudowanego na poziomie pierwszej kondygnacji, wzdłuż północnej strony segmentów mieszkaniowo - usługowych przy ul. (...) w K. M.

Organ ustalił, że poprzeczna barierka stalowa na granicy działki nr (...) z działką nr (...) ma wysokość 1,10 m i została wybudowana przez M. S. bez wymaganego pozwolenia na budowę, na poziomie pierwszej kondygnacji wzdłuż północnej strony segmentów mieszkaniowo - usługowych przy ul. (...) w K. M., już po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie własnego segmentu mieszkalno-usługowego na działce nr (...). Zamontowana barierka zablokowała przewidziany projektem budowlanym wspólny ciąg komunikacyjny i nie była w realizowanej inwestycji przewidziana. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (barierka wybudowana została po 1 stycznia 1995 r.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem artykułów 29-31, które wymieniają rodzaje budów oraz robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, za to wymagają zgłoszenia bądź zostają nawet z tego obowiązku wyłączone. Wykonanie robót budowlanych polegających na montażu przedmiotowej barierki nie jest zawarte w grupie wyłączeń z uzyskania pozwolenia na budowę, zatem samowolne wykonanie barierki wzdłuż granicy działek, w poprzek tarasu pełniącego rolę wspólnej komunikacji zespołu budynków w zabudowie szeregowej, zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do podjęcia działań wynikających z przepisów art. 51 ust. 1 oraz ust. 7 pkt 1 - 3 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu wykonane zostały roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia. Barierka poprzeczna na ciągu komunikacyjnym - istniejącej drodze ewakuacyjnej, którą jest wyjście z segmentów zabudowy szeregowej i wspólne zejście z tarasu bocznymi schodami, powoduje jej zawężenie i stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Po analizie zagrodzenia tarasu barierką organ uznał, że nie widzi możliwości zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2, ponieważ jedynym sposobem doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem jest wydanie nakazu rozbiórki w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1. Organ zaznaczył ponadto, iż w załączniku opisowym do decyzji o warunkach zabudowy (...) z dnia 10 grudnia 1998 r., wydanej przez Burmistrza Miasta na wniosek M. S., widnieje zapis, że stosowanie wygrodzeń poszczególnych działek jest zabronione.

Niezadowolony z opisanej wyżej decyzji odwołał się M. S. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji ustalił, że M. S. zamontował barierkę w poprzek tarasu galerii na granicy działki nr (...) z działką (...), wzdłuż segmentów mieszkalno - usługowych przy ul. (...) w K. M. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podczas wizji przeprowadzonej w dniu 14 lipca 2004 r. stwierdzono, że barierka na tarasie stanowiącym wspólny ciąg komunikacyjny została wybudowana przez M. S. "ok. 3 lat temu - ok. 2001 r." Została ona zamontowana na tarasie będącym wspólnym dojściem galeriowym dla pozostałych właścicieli budynków segmentowych, na granicy działek (...) i (...), blokując przewidziany w projekcie budowlanym wspólny ciąg komunikacyjny. Barierka nie była przewidziana w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym, powstała po 1 stycznia 1995 r., zatem w sprawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 powołanej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Samowolne wykonanie barierki wzdłuż granicy działek, w poprzek tarasu pełniącego rolę wspólnej komunikacji zespołu budynków w zabudowie szeregowej obligowało organ nadzoru budowlanego do podjęcia działań wynikających z przepisów art. 51 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 stanowi, że właściwy organ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przedmiotowa barierka stanowi przegrodę na istniejącej drodze ewakuacyjnej, którą jest wyjście z segmentów zabudowy szeregowej i wspólne zejście z tarasu bocznymi schodami. W ocenie organu, zablokowanie drogi ewakuacyjnej jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ odwoławczy podzielił zdanie organu pierwszej instancji, iż brak jest możliwości zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2, przewidującego obowiązek dokonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ponieważ jedynym sposobem na doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem jest demontaż przedmiotowej barierki. Ponadto warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określone dla obiektu segmentów mieszkaniowo-usługowych przy ul. (...) w K. M., stanowiły, że stosowanie wygrodzeń poszczególnych działek jest zabronione.

Od powyższej decyzji M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący podniósł naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 23 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy poprzez jego niezastosowanie, czego konsekwencją było przyjęcie, iż zamontowana przez skarżącego barierka jest obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia budowlanego, bądź podlegającym obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego, ewentualnie uchylenie w całości powyższych decyzji organów nadzoru budowlanego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu stwierdził, iż organ odwoławczy prawidłowo ustalił okres, w którym skarżący zamontował przedmiotową barierkę, tj. koniec 2001 r. Zdaniem skarżącego decyzje obu organów zostały wydane z naruszenie przepisów art. 51 oraz art. 50 i art. 35 Prawa budowlanego. Podał, iż art. 51 Prawa budowlanego ma zastosowanie przy spełnieniu następujących przesłanek: w dacie orzekania prace budowlane nie były zakończone, wydano uprzednio postanowienie w trybie art. 50 powyższej ustawy, wykazano, że w sprawie chodzi o inny przypadek samowoli, niż ten, który reguluje art. 48 Prawa budowlanego. Ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny wskazuje, iż nie było podstaw prawnych uzasadniających podjęcie przez organ decyzji co do rozbiórki barierki. Wniosek ten wynika z faktu, iż ostateczną decyzją z dnia 24 lipca 2002 r. Starosta pozwolił skarżącemu na użytkowanie zarówno wybudowanego budynku mieszkalno-użytkowego, jak i zamontowanej barierki. W tym stanie rzeczy organ nakazując rozbiórkę barierki w oparciu o art. art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego uczynił to z naruszeniem prawa, albowiem przepisy te nie mają zastosowania do inwestycji już zakończonych i ukonstytuowanych ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Przeciwne zapatrywanie byłoby również sprzeczne z treścią art. 59 Prawa budowlanego określającego tryb udzielania pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych i kompetencje właściwego organu w przypadku niespełnienia wymagań zawartych w art. 57 ust. 1-4 powyższej ustawy. Według skarżącego przedmiotowa barierka nie jest obiektem budowlanym wymagającym uzyskania pozwolenia budowlanego, czy też podlegającym obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Barierka ta, stanowiąca obiekt ogrodzeniowy, ma wysokość 1,10 m i nie jest wykonana od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych. Zdaniem skarżącego, skoro montaż takiej barierki nie wymaga pozwolenia budowlanego, w związku z tym nie podlega on nadzorowi organów budowlanych. W konsekwencji wydane w doniesieniu do takich ogrodzeń (barierek) decyzje administracyjne nakazujące ich rozbiórkę są dotknięte wadą nieważności. Ponadto skarżący przedstawił argumenty przemawiające za zasadnością montażu przedmiotowej barierki. Na nieruchomościach skarżącego oraz sąsiednich obowiązuje zabudowa szeregowa (segmentowa). Zarówno skarżący jak i inni użytkownicy wieczyści zobowiązani byli do wybudowania budynków w terminach określonych w umowach użytkowania wieczystego. Skarżący wybudował budynek na początku 2002 r., uzyskując pozwolenie na użytkowanie w dniu 24 lipca 2002 r. Natomiast sąsiedni użytkownik wieczysty działki nr (...) dotychczas nie wzniósł obiektu budowlanego. Jego inwestycja w tym zakresie stanęła na poziomie pierwszej kondygnacji. Podobnie pozostali właściciele ciągu działek budowlanych nie uzyskali dotychczas pozwolenia na użytkowanie, a stan budowy tych budynków mieszkalno-usługowych jest różny. Skarżący prowadząc w wybudowanym budynku między innymi hotel zobowiązany jest dbać o bezpieczeństwo swoich gości. Jego zdaniem nie powinien ponosić odpowiedzialności za opóźnienie sąsiada w zakresie wykonania inwestycji budowlanej. Przedmiotowa barierka ma na celu uchronić osoby korzystające z usług skarżącego przed ewentualnymi szkodami, z tytułu nienależytego zabezpieczenia jego posesji. Podkreślił, iż zamontowane przez niego ogrodzenie nie stanowi żadnego zagrożenia dla pozostałych użytkowników wieczystych działek w ciągu segmentowym, a wręcz przeciwnie ma dbać o dobro i bezpieczeństwo ludzi (najemców).

Wskazał ponadto, iż organy administracji winny rozważyć potrzebę wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie samowolnego wykonania podobnej barierki przez użytkownika wieczystego działki nr (...) na granicy z działką nr (...), gdzie trwa budowa, a który zawiadomił organy nadzoru o przedmiotowej barierce skarżącego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie kosztami postępowania strony skarżącej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do treści skarg co do ustalenia okresu zamontowania przedmiotowej barierki tj. koniec 2001 r., organ odwoławczy powołał się na ustalenia wizji przeprowadzonej w dniu 14 lipca 2004 r. przez organ pierwszej instancji. Z ustaleń tych wynika, że barierka na tarasie stanowiącym wspólny ciąg komunikacyjny została wybudowana przez M. S. po oddaniu do użytku budynku mieszkalnego z pokojami do wynajęcia (ok. 3 lata temu). Skoro skarżący uzyskał pozwolenie na użytkowanie decyzją nr (...) z dnia 24 lipca 2002 r., to powyższe oznacza, że wykonał ją po tym terminie, samowolnie, co uzasadniało podjęcie zaskarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, że zarówno z uzasadnienia decyzji organu pierwszej wynika, iż barierka wykonana została po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 2 ust. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.).

W dacie wydania zaskarżonej decyzji wskazany przepis miał brzmienie następujące: Art. 51 ust. 1. Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:

1)

nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2)

nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3)

w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

7. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Stosownie zaś do treści art. 50 ust. 1 w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2)

w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3)

na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4)

w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Analiza przytoczonego przepisu art. 51 Prawa budowlanego wskazuje, że decyzję przewidzianą w art. 51 ust. 1 pkt 1 wydaje się, gdy roboty budowlane wykonane w warunkach, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 nie mogą zostać doprowadzone do stanu zgodnego z prawem.

Wbrew twierdzeniom skargi, powyższy przepis po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) znajduje zastosowanie również do robót budowlanych zakończonych (art. 51 ust. 7). Oznacza to, że wydanie którejkolwiek z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 nie jest ograniczone terminem i nie musi być poprzedzone postanowieniem wstrzymującym roboty budowlane. Jeżeli wynikiem postępowania wyjaśniającego jest ustalenie, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany wydać decyzję zakazującą prowadzenie dalszych robót, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, w szczególnym przypadku może nakazać przywrócenie do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1). Opisana decyzja kończy postępowanie naprawcze, przy czym rozbiórkę można nakazać w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, to jest bez wymaganego pozwolenia na budowę. Istotą powołanego wyżej przepisu jest bowiem przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2006, str. 538-539).

W świetle powyższego zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 jest niezasadny, a powołane w skardze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w stanie prawnym sprzed nowelizacji Prawa budowlanego dokonanej ustawami z dnia 27 marca 2003 r. i z dnia 16 kwietnia 2004 r. straciło na aktualności.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie daty wykonania prac budowlanych polegających na zamontowaniu przedmiotowej barierki ogrodzeniowej.

Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w wyniku postępowania wyjaśniającego ustalił, że poprzeczna barierka stalowa wysokości 1,10 m usytuowana na granicy działki nr (...) z działką nr (...) wybudowana została przez M. S. bez pozwolenia na budowę, już po uzyskaniu przez niego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie własnego segmentu mieszkalno - usługowego (vide: decyzja z dnia 17 lutego 2005 r. w aktach administracyjnych I instancji).

Organ odwoławczy odwołując się do postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przed organem pierwszej instancji, w szczególności oględzin z dnia 14 lipca 2004 r., ustalił, że barierka na tarasie stanowiącym wspólny ciąg komunikacyjny wybudowana została "ok. 3 lata temu, zatem ok. 2001 r." Przedmiotowa barierka nie była przewidziana w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym.

Jak wynika z treści protokołu oględzin z dnia 14 lipca 2004 r. (vide: protokół k. 3 akt administracyjnych I instancji) "barierka na tarasie stanowiącym wspólny ciąg komunikacyjny została wybudowana przez p. M. S. po oddaniu do użytku budynku mieszkalnego z pokojami do wynajęcia (ok. 3 lata temu)".

Zatem z ustaleń obu organów wynika, że prace budowlane polegające na zamontowaniu barierki przegradzającej wspólny ciąg komunikacyjny segmentów stanowiących zabudowę mieszkalno - usługową przy ul. (...) w K. M. wykonane zostały po oddaniu do użytku budynku stanowiącego własność M. S. Jest w sprawie niesporne, że decyzja Starosty udzielająca skarżącemu pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno usługowego w A. K. M. - Budynek (...), segment (...), wydana została w dniu 24 lipca 2002 r. (vide: fotokopia decyzji w aktach administracyjnych II instancji). Zatem brak precyzji w ustaleniu prawidłowej daty zamontowania przedmiotowej barierki, który zarzucić można organowi odwoławczemu, wynika jedynie z niepełnego przytoczenia ustaleń dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym przez organ pierwszej instancji. Nie jest to natomiast samodzielne ustalenie organu odwoławczego, zmieniające ustalenia dokonane przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 17 lutego 2005 r. Naruszenie w tym zakresie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie miało w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie znajduje zatem potwierdzenia w aktach administracyjnych stanowisko skarżącego co do tego, że wskazana decyzja Starosty z dnia 24 lipca 2002 r. objęła pozwoleniem na użytkowanie budynek mieszkalno - usługowy wraz z przedmiotową barierką, prawidłowe jest bowiem ustalenie, że barierka przegradzająca działki nr (...) i (...) została wybudowana po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Prawidłowe a zarazem niesporne są również ustalenia obu organów co do tego, że decyzja Burmistrza Miasta z dnia 10 grudnia 1984 r., ustalająca M. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działce (...) jednego segmentu usługowo - mieszkalnego, stanowiącego skrajną sekcję w zabudowie szeregowej, przewidywała zakaz "stosowania wygrodzeń poszczególnych działek", poprzez odwołanie się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu planowanej inwestycji, znajdującego się w jednostce bilansowej (...) sektor centralny (vide: fotokopia decyzji wraz z załącznikami opisowymi k. 10 akt administracyjnych I instancji). Przedmiotowa barierka, co również jest niesporne, a wynika z ustaleń organów, nie była także uwzględniona w zatwierdzonym projekcie budowlanym (vide: fotokopia fragmentów - rzutu I pietra, przyziemia, elewacji północnej projektu architektonicznego zabudowy mieszkalno - usługową A k. 6 akt administracyjnych I instancji).

Skarżący nie kwestionuje faktu braku pozwolenia na budowę na wykonanie prac budowlanych polegających na zamontowaniu przedmiotowej barierki, twierdzi jednak, że nie jest ona obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę. Zgodzić się trzeba ze skarżącym, że budowa ogrodzeń międzysąsiedzkich do wysokości 2,20 m nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Za stanowiskiem takim przemawia analiza przepisów art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r., to jest do daty wejścia w życie noweli z dnia 27 marca 2003 r., jak i przepisów art. 29 ust. 1 pkt 23 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji. Jednakże zamontowanie przedmiotowej barierki w taki sposób, że zagrodzony został wspólny ciąg komunikacyjny przewidziany w zatwierdzonym projekcie budowlanym dla szeregu segmentów mieszkalno - usługowych, wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 51 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego dla oceny, że w sprawie zachodzi przypadek inny, niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49 ust. 1. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia wymienionych wyżej przepisów art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że całość zamierzenia budowlanego polegającego na budowie jednego segmentu, stanowiącego skrajną sekcję w zabudowie szeregowej, którego inwestorem był skarżący, nie przewidywała "wygrodzeń", o których mowa w załączniku opisowym do decyzji Starosty z dnia 10 grudnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, będąca częścią wybudowanego przez skarżącego obiektu budowlanego barierka, zamykająca przewidziany dla całej zabudowy szeregowej ciąg komunikacyjny zakończony wspólnymi schodami, nie objęta pozwoleniem na budowę a tym samym pozwoleniem na użytkowanie, podlega restrykcjom wymienionym w przepisie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodzić się należy z organem, że usytuowanie bariery na ciągu komunikacyjnym będącym drogą ewakuacyjną stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a tym samym brak jest przesłanek umożliwiających jej legalizację. Podkreślić trzeba, co już wyżej zaznaczono, że istotą orzeczonej decyzją z dnia 17 lutego 2005 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 rozbiórki jest przywrócenie wybudowanego obiektu do stanu poprzedniego, co de facto oznacza w niniejszej sprawie uwolnienie wspólnego ciągu komunikacyjnego.

Opisywane w skardze zamysły, jakie kierowały skarżącym przy zamontowaniu przedmiotowej barierki (względy bezpieczeństwa dla jego gości hotelowych) nie mają wpływu na ocenę prawną dokonanej samowoli budowlanej. Okoliczności sprawy, a w szczególności treść skargi wskazują, że zamiarem skarżącego jest w sposób trwały usytuować ogrodzenie na granicy działek. Jednakże opisany wyżej stan prawny i faktyczny, w szczególności treść decyzji Starosty o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielające pozwolenia na budowę zarówno skarżącemu jak i użytkownikowi wieczystemu nieruchomości sąsiedniej (I. D., vide: fotokopia decyzji w aktach administracyjnych I instancji) w ocenie Sądu nakazywał rozpatrzenie niniejszej sprawy w trybie powołanego wyżej przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Zgodzić się natomiast należy ze skarżącym, że samowolne wykonanie barierki wygradzającej tenże ciąg komunikacyjny, usytuowanej na granicy działek nr (...) i nr (...) może uzasadniać wszczęcie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, co właściwy organ nadzoru budowlanego powinien rozważyć, mając na względzie opisaną wyżej istotę decyzji o rozbiórce wydanej w stosunku do M. S. Natomiast ewentualne przeprowadzenie takiego postępowania nie wywiera wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.