Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1996156

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 3 lutego 2016 r.
II SA/Gd 615/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk.

Sędziowie WSA: Jolanta Górska (spr.), Janina Guść.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 listopada 2001 r. nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkanowo-usługowej z usługami nieuciążliwymi u zbiegu ulic J. i K. w U.

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr,

2.

zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżącego W. P. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Rada Miejska podjęła w dniu 29 listopada 2001 r. uchwałę nr XI/68/2001 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowo - usługowej z usługami nieuciążliwymi u zbiegu ulic J. i K. w U.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2015 r. W. P. - właściciel działek nr (...) i (...) położonych w U., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, domagając się uchylenia uchwały z dnia 29 listopada 2001 r. skarżący stwierdził, że uchwalony plan został opracowany z naruszeniem prawa materialnego, jego interesu prawnego i uniemożliwia mu skorzystanie z uprawnień właścicielskich w stosunku do działek nr (...) oraz (...). Skarżący zakwestionował przeznaczenie działki (...) określone w planie jako 3LS - las z uwagi na zbyt małą powierzchnię. Teren bowiem nie spełnia warunku minimalnej powierzchni dla lasu określonej w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Nadto taka funkcja dla działki nr (...) powoduje niemożność zrealizowania jakiejkolwiek zabudowy na działce (...), przeznaczonej w tymże planie pod zabudowę, z uwagi na konieczność zachowania, wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległości 12 m budynku mieszkalnego od granicy lasu.

W dniu 21 września 2015 r. (data nadania) W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 listopada 2001 r. nr XI/68/2001, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej działki nr (...). Skarżący powtórzył zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdził, że naruszenie prawa materialnego i wewnętrzna sprzeczność planu wskazują na naruszenie zasad sporządzania planu skutkujące jego nieważnością.

Skarżący wyjaśnił, że na teren 3 LS składają się dwie działki (...) i (...), których łączna powierzchnia wynosi 0,074 ha i nie są one połączone z żadnym innym obszarem leśnym, zatem w świetle ustawy o lasach nie mogą być uznane za las. Zaplanowanie obszaru leśnego nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, tym bardziej, że działki te nie są działkami leśnymi lecz w rejestrze gruntów oznaczone są symbolem PSV- pastwiska trwałe klasy V.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie z uwagi na brak legitymacji skargowej, gdyż zaskarżony plan został uchwalony zanim skarżący stał się właścicielem nieruchomości objętej tym planem. Uchwała z dnia 29 listopada 2001 r. uchwała weszła bowiem w życie z dniem 15 marca 2002 r., natomiast skarżący nabył nieruchomość składającą się z działek (...) i (...) w dniu 10 marca 2004 r. Uchwała podjęta przez organ gminy może naruszać uprawnienia lub interes prawny wyłącznie podmiotu, który jest właścicielem nieruchomości w dniu wejścia w życie uchwały. Naruszenie prawa jest bowiem możliwe jedynie w odniesieniu do takich interesów, które istniały na danym obszarze przed wydaniem aktu albo zostały poddane pod taki akt. Ponadto, z ostrożności, organ uznał przedstawione przez skarżącego zarzuty za niezasadne. Organ stwierdził, że las nie dotyczy tylko działek leżących na terenie zaskarżonej uchwały ale również na sąsiednim terenie położonym w obszarze objętym planem K. i okolice uchwalonym przez Radę Miejską uchwałą dnia 28 czerwca 2001 r., oznaczonym symbolem A 38 LS. Powierzchnia łączna obu tych obszarów wynosi 9580,9 m2. Teren ten został przeznaczony w planie jako las ponieważ istniały ku temu zasadne przesłanki wynikające z ewidencji gruntowej i uwarunkowań terenu. W ocenie organu nie ma wewnętrznej sprzeczności w planie, gdyż nie określa on linii zabudowy względem lasu, a stosowne regulacje w tym przedmiocie wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zmiana tych uwarunkowań jest jednak możliwa prze uzyskanie odstępstwa na podstawie art. 9 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu skarżący nie wykazał interesu prawnego we wniesieniu skargi.

W piśmie z dnia 18 listopada 2015 r., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący stwierdził, że przysługuje mu legitymacja do wniesienia skargi, mimo że nabył nieruchomość już po uchwaleniu planu. Nadto wskazał, że z ewidencji gruntów wynika, że obszar 3 LS nie graniczy z żadnym fragmentem lasu a jest ze wszystkich stron otoczony obszarami oznaczonymi jako Ps V oraz pasami ulicznymi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 156, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej z dnia 29 listopada 2001 r. dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego, a zatem stanowi akt z zakresu administracji publicznej.

Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są zatem: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3 art. 101). Stosownie do art. 53 § 2 w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie nie było jednolitego stanowiska odnośnie terminu do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 2 kwietnia 2007 r. w sprawie II OPS 2/07 uchwałę, w której stwierdził, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1999 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 11591 z późn. zm.). Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania zaczyna biec termin 30 dni na wniesienie skargi, obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi (ONSAiWSA 2007 r. Nr 3, poz. 60).

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą skarżący zawarł w piśmie z dnia 21 sierpnia 2015 r., które wpłynęło do Rady Miejskiej w dniu 24 sierpnia 2014 r. Organ w piśmie z dnia 2 września 2015 r., doręczonym skarżącemu w dniu 7 września 2015 r., udzielił informacji, że podejmie uchwałę w sprawie tego wezwania na najbliższej sesji w dniu 30 września 2015 r. Skarga została wniesiona do Sądu w dniu 23 września 2015 r. (data nadania skargi do organu), w związku z czym organ uznał za niezasadne ustosunkowywanie się do wezwania.

Stwierdzić zatem należy, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

Wskazać nadto należy, że w dniu 16 września 2008 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt SK 76/07 orzekł, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zgodny z Konstytucją. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego - gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji.

Bezsporne jest, że skarżący W. P. jest właścicielem działek nr (...) i (...), które podlegają ustaleniom miejscowego planu wprowadzonym zaskarżoną uchwałą. W szczególności zaś działka nr (...) położona jest na terenie oznaczonym 3 LS. Jest o teren o powierzchni określonej w planie jako 0.08 ha dla którego obowiązują ustalenia - istniejący las adaptowany bez zmian. Skarżący stwierdził, że uchwała narusza jego interes prawny. Zakwestionował on mianowicie przeznaczenie działki nr (...) na las, gdyż teren działki tej nie był i nie jest zalesiony. Skarżący wyjaśnił na rozprawie, że na działce tej znajdują się jedynie nasadzone przez niego drzewa zgodnie z decyzją zezwalającą na usunięcie drzew z działki nr (...). Wprowadzenie takiej funkcji w ocenie skarżącego jest niegodne z prawem, a nadto wyklucza możliwość zabudowy działki (...) z uwagi na konieczność zachowania odpowiednich odległości od granicy lasu.

Niewątpliwie skarżący, jako właściciel nieruchomości objętych opracowaniem przedmiotowego planu, ma legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworząca tenże plan. Ustalenia w planie dotyczące nieruchomości skarżącego i przeznaczenie jej na las, w ocenie Sądu naruszają interes prawny, wynikający z przysługującego skarżącemu prawa własności, co daje mu legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Jednocześnie, wbrew twierdzeniom organu, okoliczność, że skarżący nabył przedmiotową działkę w 2004 r., a więc nie był właścicielem w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały, nie świadczy o braku naruszenia jego interesu. Aktualny właściciel nieruchomości posiada bowiem legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tejże uchwały (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2010 r., II OSK 186/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny u podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Z dniem zbycia nieruchomości legitymacja skargowa w zakresie niezrealizowanych uprawnień z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przechodzi na nabywcę nieruchomości. Zbycie nieruchomości nie powoduje bowiem wygaśnięcia tych uprawnień, lecz skutkuje ich przejściem w ślad za prawem własności. Sąd podziela w tej mierze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w cytowanym wyroku.

W ustawie o samorządzie gminnym brak jest kryteriów określających zakres kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Z tego względu należy odwołać się do cytowanego wyżej art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten, z racji umieszczenia w ustawie Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych, posiada bowiem charakter ogólnego unormowania. W myśl powołanego przepisu, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, czyli kontroluje akty administracyjne z punktu widzenia ich legalności - zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przewidują, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie.

Z art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Stosownie do art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Studium zawiera część tekstową i graficzną. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć.

Rada gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy (tak Z. Niewiadomski, (w:) ZagospPrzestrzU Komentarz, art. 20, Nb 1, Warszawa 2004).

Z przedłożonego przez Radę Miejską Studium uwarunkowań i kierunków za zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej uchwalonego dnia 28 czerwca 2001 r. nie wynikają konkretne, precyzyjne i kategoryczne ustalenia dotyczące objętej skargą działki skarżącego nr (...), które mogłyby uzasadniać przyjęty w planie sposób jej zagospodarowania. Co więcej, Rada nie powoływała się nawet na Studium w tym zakresie.

Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 powyższej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten wyznacza gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania położonego na jej obszarze terenu. Także w orzecznictwie i literaturze panuje zgodny pogląd, że gmina jest podstawową jednostką systemu planowania przestrzennego każdego demokratycznego państwa prawa. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego na terenie gminy prawa. Organem gminy właściwym w sprawach uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy.

Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Stosownie do art. 1 ust. 1 cyt. ustawy, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów.

Formalny wymóg ograniczenia prawa własności w drodze ustawy w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest spełniony, gdyż ograniczenie prawa własności, bezpośrednio wprawdzie wynikające z planu miejscowego, a więc aktu nie będącego ustawą, znajduje oparcie w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli zaś chodzi o materialne wymogi ograniczenia to winny być on oceniane z uwzględnieniem szczegółowych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując tej oceny należy także uwzględnić, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji, zasadę proporcjonalności.

W tym miejscu należy przytoczyć w pełni aktualną tezę uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. (III ARN 49/93, OSN 1994/9/181): "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez konstytucję RP prawa własności".

Definicja ustawowa wskazuje, że przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne.

Podkreślić należy, że konieczność obrony przyjętych przez Radę w planie sposobu i zasad zagospodarowania, ograniczających prawo własności zawsze - co do zasady-obciąża organ gminy.

Działka skarżącego nr (...) skarżącego znajduje się terenie oznaczonym symbolem 3 LS. Na rysunku planu teren 3 LS oznacza teren leśny (k. 66 akt niniejszej sprawy). Również w części tekstowej planu, w § 5 dla trenu oznaczonego symbolem 3 LS o powierzchni 0,08 ha określono przeznaczenie terenu jako istniejący las adaptowany bez zmian.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że Rada Miejska winna była wyjaśnić szczegółowo przyjęte w zaskarżonej uchwale przeznaczenie nieruchomości skarżącego stanowiącej działkę nr (...). W szczególności winna była wyjaśnić, czy zakwalifikowanie tej działki skarżącego do terenu oznaczonego w planie symbolem 3 LS stanowiącego istniejący las adaptowany bez zmian odpowiada przedstawionej wyżej zasadzie proporcjonalności. Konieczność poprawienia warunków dla przestrzeni publicznej z punktu widzenia konstytucyjnie chronionych wartości wcale nie jest oczywista. Nie zostało także wyjaśnione czy zamierzonego celu nie można było zrealizować w mniejszym zakresie lub też w inny sposób, w szczególności zaś poprzez określenie odpowiedniej powierzchni biologicznie czynnej. Organ ograniczył natomiast się do stwierdzenia, że las nie dotyczy tylko działek leżących na terenie zaskarżonej uchwały ale również na sąsiednim terenie, położonym w obszarze objętym innym planem, oznaczonym symbolem A 38 LS. Wskazał, ż powierzchnia łączna obu tych obszarów wynosi 9580,9 m2. Nadto stwierdził, że cały ten teren ten został przeznaczony w planie jako las ponieważ istniały ku temu zasadne przesłanki wynikające z ewidencji gruntowej i uwarunkowań terenu. Jednakże w toku niniejszego postępowania Rada nie przedstawiła tychże zasadnych przesłanek. Skarżący natomiast wskazał, że jego działka nr (...) sąsiaduje również z nieruchomością oznaczoną w ewidencji jako pastwiska PS V. Bezsporne jest przy tym, że teren nieruchomości skarżącego nie stanowi obecnie lasu, a w ewidencji gruntów oznaczony jest jako pastwiska - Ps V.

Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że Rada Miejska podjęła zaskarżoną uchwałę z przekroczeniem przysługującego jej władztwa planistycznego, naruszając w ten sposób art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób określony w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do nieruchomości skarżącego stanowiącej działkę nr (...). Rada Miejska nie wykazała konieczności ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa własności, skutkiem czego przyjęte rozwiązania naruszają art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 k.c.

Mając na uwadze wskazany wyżej charakter uchybień zaskarżonej uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżącego, stanowiącej działkę nr (...), położonej w U.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.