Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3106528

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 25 listopada 2020 r.
II SA/Gd 507/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska.

Sędziowie WSA: Dariusz Kurkiewicz (spr.), Asesor Magdalena Dobek-Rak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2020 r., nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W. S., dalej skarżący, wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 kwietnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z 26 listopada 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej na działkach nr (..]-(...), położonych w B. gmina K.

Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Burmistrz, po rozpoznaniu wniosku Z. G., decyzją z 26 listopada 2019 r. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej na działkach nr (..]-(...), położonych w B., gmina K.

Orzekający organ wskazał, że przepis art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (dalej "u.p.z.p.") stanowi, że w rozumieniu u.p.z.p. "inwestycja celu publicznego" - to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65)

Przepis art. 6 pkt 3 ustawy gospodarce nieruchomościami rozpatrywany w świetle art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.u.p.z.p. wprost wymienia wśród celów publicznych w rozumieniu tej ustawy budowę i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania.

Zgodnie z przepisem art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio (tj. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1).

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Wniosek winien spełniać wymogi określone w przepisie art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Jak wynika z treści cyt. przepisu, wniosek winien zawierać także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p.).

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie - (art. 53 ust. 1)

W myśl art. 53 ust. 3 ww.u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 27 września 2019 r. Z. G. złożył wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej na działkach: nr (..]-(.), położonych w B., gmina K. W charakterystyce inwestycji podano, że wodociąg prowadzony będzie przez działki prywatne. Celem inwestycji jest doprowadzenie wody do działek prywatnych. Realizacja inwestycji wiąże się z koniecznością wybudowania sieci wodociągowej. Łączna długość projektowanej sieci wodociągowej to ok. 182 m, sieć będzie prowadzona na głębokości ok. 1,7m. Do wniosku dołączono: "Warunki techniczne na wykonanie rozbudowy sieci wodociągowej i budowę przyłącza wodociągowego do działki nr (...) w B. " - (pismo A. z 5 sierpnia 2019 r.), kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 z naniesionym przebiegiem projektowanej linii wodociągowej, kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 z zaznaczoną granicą terenu objętego wnioskiem i obszarem oddziaływania inwestycji.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ I instancji zawiadomił inwestora oraz właścicieli nieruchomości (działek), na które będzie oddziaływać inwestycja. Pozostałe strony zawiadomił w drodze obwieszczenia oraz poprzez zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej Gminy oraz na tablicy ogłoszeń w miejscach publicznych w Sołectwie B.

Sprzeciw wobec planowanego przebiegu inwestycji wniósł W. S. - właściciel działki nr (...), wskazując w piśmie z 7 października 2019 r., że wyraża zgodę na lokalizowanie sieci wodociągowej na terenie jego działki pomiędzy zaprojektowaną linią kabla elektrycznego nN 0,4 kV YAKXS 4 x 120 mm2 zarejestrowanego w zasobach geodezyjnych Starostwa a istniejącą szosą. Natomiast nie wyraża zgody na lokalizację sieci wodociągowej po przeciwne stronie ww. kabla, gdyż będzie to kolidowało z jego zamierzeniami inwestycyjnymi. O zastrzeżeniach organ poinformował wnioskodawcę wyznaczając termin 14 dni na ustosunkowanie się do zarzutów. Wnioskodawca nie zajął stanowiska w sprawie.

W toku postępowania przeprowadzono analizę, o której mowa w art. 53 ust. 3 ww. ustawy oraz projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt decyzji przesłano właściwym organom do uzgodnienia, stosownie do przepisów art. 53 ust. 4 pkt 2, pkt 6, pkt 8 u.p.z.p. Starosta pismem z 6 listopada 2019 r. poinformował, że nie zajmie stanowiska w sprawie (w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych), zatem uzgodnienie należy uznać za dokonane po upływie 21 dni; Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z 19 listopada 2019 r. także poinformował, że nie zajmie stanowiska w sprawie w terminie 21 dni zatem warunki należy uznać za uzgodnione. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych postanowieniem z 13 listopada 2019 r. uzgodnił projekt decyzji. Nadzór Wodny nie udzielił odpowiedzi. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków nie udzielił odpowiedzi.

Organ I instancji ustalił lokalizacje inwestycji celu publicznego.

Odwołanie od decyzji wniósł W. S. wskazując, że decyzja jest niezgodna z zamierzeniami inwestycyjnymi dotyczącymi jego działki nr (...) w B. W opinii odwołującego, w sposób beztroski dopuszczono przeprowadzenie sieci wodociągowej w dowolnym miejscu w większej części jego terenu. Tymczasem Odwołujący wyraził zgodę na lokalizowanie przedmiotowej sieci tylko między zaprojektowaną linią kabla elektrycznego a istniejącą szosą. Inne poprowadzenie wodociągu na terenie działki (...) nie da się pogodzić z posiadanymi opracowaniami projektowymi i środowiskowymi przygotowanymi do zabudowy działki Odwołującego. Ponadto, w opinii Skarżącego pobocze "Drogi " ma znaczną powierzchnię i tam powinna być poprowadzona sieć, gdzie nie ma żadnej kolizji.

Kolegium rozpoznając sprawę wskazało, że analizując akta sprawy, a w szczególności zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy wnioskowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na udowodnienie, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego lub zbiorowego, (tak: Z. Niewiadomski w Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 r.). Dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji lokalizacyjnej, należy wykazać, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki, tj. że jest przedsięwzięciem które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanekskutkować musi przyjęciem, iż nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, a w takim razie do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie przedsięwzięcie dotyczy rozbudowy sieci już istniejącej. Świadczy o tym pismo A. z 5 sierpnia 2019 r. "Warunki techniczne na wykonanie rozbudowy sieci wodociągowej i budowę przyłącza wodociągowego do działki nr (...) w B. ", w którym mowa o "rozbudowie sieci wodociągowej". A. określił warunki techniczne wskazując m.in. "sieć rozdzielczą należy wykonać rury HDPE O90 PN 10 zakończoną hydrantem O80 (...) W istniejący wodociąg PVC O90 znajdujący się na działce nr (...) wykonać wcinkę..." Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej w określonym regionie, dla pojedynczych nieruchomości nie ma znaczenia wyłącznie dla tego regionu, tych nieruchomości. Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości, (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., wydany w sprawie o sygn. II OSK 672/11). Podobnie w wyroku z dnia 29 października 2013 r. II OSK 1280/13 NSA stwierdził: "Zatem budowa odcinka sieci wodociągowej ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne bowiem inwestycja ta mieści się zarówno w katalogu celów publicznych wymienionych w ustawie o gospodarce nieruchomościami jak i w katalogu zadań własnych gminy. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie, może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy." W ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości, że objęta wnioskiem inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego.

Jak wynika z akt sprawy, w szczególności sporządzonej analizy obszaru objętego wnioskiem i terenów sąsiednich, planowana inwestycja będzie przebiegać na głębokości 1,7 m pod powierzchnią terenu oznaczonego w ewidencji gruntów jako użytek Ls, zatem jej realizacja nie wpłynie na zmianę przeznaczenia terenu i w konsekwencji nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Planowana inwestycja znajduje się na terenie położonym w granicach Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązują nakazy i zakazy określone w uchwale nr (...) Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego. (Dz. Urz. Woj. z 2011 r. Nr 66, poz. 1462 z późn. zm.). Planowana inwestycja znajduje się także na terenie położonym w granicach Specjalnego Obszaru Ochrony Natura 2000. Ponadto, część terenu objętego wnioskiem znajduje się w strefach pośredniej ochrony stanowiska archeologicznego. Organ I instancji przeprowadził uzgodnienia projektu decyzji zgodnie z ww. przepisami. W decyzji uwzględniono ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 5 decyzji).

Zgodnie z art. 56 cyt. ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. (Przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury.).

Podsumowując, zaskarżona decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji została wydana w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w tym postępowania uzgodnieniowego.

We wniesionej skardze skarżący zakwestionował zaliczenie inwestycji do inwestycji celu publicznego, wskazując, że działka nr ew. (...) należy do Z.G. i tylko do tej działki jest prowadzony kolektor wodociągowy, stanowiący kolizję z obiektami projektowanymi na należącej do skarżącego działce nr ew. (...). Na działkach nr ew. (...) i (...) jest już doprowadzona woda.

Przy trasie projektowanego kolektora nie ma innych działek budowlanych, do których istniałaby potrzeba doprowadzenia wody, z wyjątkiem leśnej działki Z. G. (działka nr ew. (..]). Trasa kolektora wodnego przecinająca działkę skarżącego nr ew. (...) w B., pokrywa się z linią projektowaną przebiegu muru oporowego w części niezalesionej. Tego też nie uwzględniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z. G. jest dobrze poinformowany o planach inwestycyjnych skarżącego. Ma do dyspozycji ponad 10,00 m szerokości teren pasa - pobocza Drogi, mimo to nie stara się o wykonanie kolektora wodociągowego na terenie publicznym - w pasie drogowym. W ocenie skarżącego nazywanie prywatnej inwestycji - inwestycją celu publicznego jest niezrozumiałe. Cały odcinek wodociągu długości około 182 m biegnie po terenie działki skarżącego nr ew. (...). A przecież można go zlokalizować po obu stronach szosy "Drogi ". Ponadto istnieje możliwość doprowadzenia wody z kierunku wsi O., do której przylega działka Z. G. nr ew. (...) i z której ma doprowadzoną wodę obecnie. Dodał skarżący, że realizacja inwestycji w takim kształcie uniemożliwi jemu realizację własnych planów inwestycyjnych oraz doprowadzi do zniszczenia części jego lasu poprzez lokalizacje wodociągu na głębokości 1,70 m, wycinając część drzew i degradując inne drzewa poprzez podcięcie korzeni.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne, bowiem przedstawiona przez pełnomocnika argumentacja stanowi tylko nieuzasadnioną polemikę ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1293, dalej "u.p.z.p."), przede wszystkim art. 4 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1, z których wynika, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p.; przepis ten stanowi, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.). Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organy obu instancji przytoczoną tu podstawę materialnoprawną prawidłowo zidentyfikowały i zinterpretowały. Organ odwoławczy trafnie zaznaczył, że definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu trafne są także relewantne ustalenia faktyczne i ich subsumpcja pod hipotezę normy wynikającej z odnośnych przepisów. W szczególności prawidłowe jest stwierdzenie, że przedmiotowe przedsięwzięcie (budowa sieci wodociągowej o długości 182 m) ma znamiona celu publicznego i że ma znaczenie lokalne - służyć będzie zaopatrzeniu działki inwestora, ale także innych działek w tej części B. po ich podłączeniu. Docelowo zatem wydłużenie sieci wodociągowej służyło będzie mieszkańcom gminy K. zamieszkujących w tej części B., inwestycja ma zatem znaczenie lokalne.

W rozpoznawanej sprawie na uwagę zasługuje szczególnie art. 50 ust. 2a u.p.z.p., zgodnie z którym: w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, czyli m.in. sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych. Przepis ten dodany został ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw i obowiązuje od 28 czerwca 2015 r.

Inwestor we wniosku wskazał, że celem inwestycji jest budowa sieci wodociągowej w B. na działkach nr (..]-(...) - zatem planowana budowa dotyczy wskazanej w art. 29 ust. 1 pkt 19a Prawa budowlanego w zw. z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. budowy sieci.

W ocenie Sądu, stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji w pełni przekonuje, że decyzja ta dotyczy inwestycji celu publicznego, a organy orzekające przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, dlatego nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty bezpodstawnego uznania inwestycji za służącą celowi publicznemu. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego kwestii braku istnienia interesu publicznego w odniesieniu do zamierzonej inwestycji i tego, że ma na celu zaopatrzenie w wodę wyłącznie wnioskodawcy, wskazać należy, że w ocenie Sądu, rozbudowa gminnej sieci wodociągowej w określonym regionie, dla pojedynczych nieruchomości nie ma znaczenia wyłącznie dla tego regionu, tych nieruchomości. Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt: II OSK 672/11, wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt: II OSK 1280/13, LEX nr 1393788).

Wyjaśnić należy również, że w rozpoznawanej sprawie nie podlega badaniu, czy wnioskodawca może zaopatrywać się w wodę za pośrednictwem wodociągu, który wedle twierdzeń skarżącej, mógłby poprowadzić z sąsiedniej wsi O. Skoro bowiem, jak wskazano powyżej, planowana inwestycja ma charakter publiczny, nie podlega badaniu, czy akurat wnioskodawca ma możliwość innego zaspokojenia swoich potrzeb i zaopatrzenia w wodę w inny sposób. W sprawie, której przedmiotem jest wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma bowiem znaczenia to, kto jest inwestorem (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), wobec powyższego, badaniu nie podlegają również jego indywidualne cechy i ewentualna możliwość dostępu do sieci wodociągowej w inny sposób.

W ocenie Sądu, nie stanowi o wadliwości skarżonej decyzji argument skarżącego, że nie ma żadnych przeszkód, aby zaopatrzenie w wodę nieruchomości wnioskodawcy odbywało się wodociągiem przebiegającym po przeciwnej stronie Drogi czy poprzez jego lokalizacje w innym miejscu. Zgodnie bowiem z art. 52 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, organ rozpatrując sprawę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może podejmować rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice wniosku, a więc nie może rozpatrywać innej trasy przebiegu inwestycji liniowej od tej jaką określił wnioskodawca (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt: IV SA/Po 638/19, LEX nr 2761229).

Skarżący, w związku z przebiegiem planowanej inwestycji podnosi także zarzuty nieuzasadnionego naruszenia jego prawa własności i ewentualne zniweczenie jego własnych planów inwestycyjnych. Odnosząc się do powyższego, wskazać jednak należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. Zgodnie bowiem z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 648/09). Podkreślić należy, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mając na uwadze ład przestrzenny ustala się jedynie, czy inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia jeszcze inwestora do realizacji inwestycji. Przed rozpoczęciem budowy musi on zgodnie z przepisami Prawa budowlanego uzyskać pozwolenie na budowę, w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia, czy w świetle obowiązujących przepisów, w tym zwłaszcza przepisów techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji - w tym także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Przy czym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. II OSK 683/12).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące przysługującego mu prawa własności nie mogą zostać uwzględnione na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi bowiem praw do terenu nią objętego, jest jedynie odpowiedzią na zapytanie inwestora o to, czy taka inwestycja w ogóle może powstać. Inwestor, po otrzymaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie musi podejmować dalszych kroków celem jej urzeczywistnienia. Decyzja ta nie przesądza również czy inwestor zdoła uzyskać następnie pozwolenie na budowę. Tym samym, analizowanie na obecnym etapie ewentualnego naruszania interesów osób trzecich, jest przedwczesne. Z powyższych względów, zdaniem Sądu, dla oceny czy wydana decyzja spełnia wymagania z art. 54 pkt 2d u.p.z.p., wystarczającym jest wskazanie przez organ, że wydana decyzja nie uniemożliwia, ani w istotny sposób nie ogranicza korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem oraz nie powoduje zmiany wartości nieruchomości. Ochrona prawa własności skarżącego urzeczywistnia się w sprawie poprzez zawarte w warunkach technicznych na wykonanie rozbudowy sieci wodociągowej i przyłącza wodociągowego do działki nr (...) w B. wymagania nałożone przez A., obejmujące m.in. uzgodnienie z właścicielem drogi/działki na wbudowanie projektowanej infrastruktury. W ocenie Sądu, stwierdzić więc należy, że w rozpoznawanej sprawie, przy uwzględnieniu specyfiki decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ w sposób wystarczający określił wymagania ochrony interesów osób trzecich. Także ostateczna lokalizacja przebiegu planowanego wodociągu zostanie ustalona na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie dostrzega skarżący, że na załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji została jedynie zaznaczona granica terenu objętego decyzją, w żadnej mierze nie został wytyczony przebieg trasy wodociągu. Nastąpi to na etapie projektu budowlanego w poszanowaniu przepisów Prawa budowlanego i warunków technicznych.

Z powyższych przyczyn, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesiona skarga podlega więc oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.