Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2554590

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 4 września 2018 r.
II SA/Gd 176/18
Władztwo planistyczne gminy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.).

Sędziowie WSA: Mariola Jaroszewska, Dariusz Kurkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 4 września 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 czerwca 2017 r., nr (...) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic (...) w G., rejon ulic (...)

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr (...),

2.

odrzuca skargę w części dotyczącej terenu (...),

3.

oddala skargę w pozostałym zakresie,

4.

zasądza od Rady Miasta na rzecz strony skarżącej Agencji Mienia Wojskowego kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Uchwałą z dnia 28 czerwca 2017 r., nr XXXIII/837/17, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm., zwanej dalej "u.s.g.") i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.z.p."), Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części dzielnic O. i O. w G., rejon ulic (..]-(...).

W dniu 31 stycznia 2018 r. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą uchwałę w części dotyczącej działki nr (...) (oznaczonej w projekcie planu jako (...) oraz (..]) i działki nr (...) (oznaczonej w projekcie planu (..]) oraz przebiegu ciągów pieszych (oznaczonego orientacyjnie na projekcie planu na obszarach 061 MW3 oraz 098 US,ZP) a także treści § 7 ust. 2 pkt 2 projektu planu.

Skarżąca zarzuciła, że przedmiotowa uchwała Rady Miasta w powyższym zakresie wydana została z naruszeniem:

- art. 1 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. - poprzez jedynie pozorne zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przejawiającego się w szczególności w braku wykreślenia w pkt 5g karty terenu nr 061 zdania "do obliczeń powierzchni biologicznie czynnej nie uwzględnia się oznaczonych na rysunku planu stref wyłączonych z zabudowy - przeznaczonych do zagospodarowania w formie zieleni" oraz braku korekty zasięgu strefy wyłączonej z zabudowy na działce nr (...) na rysunku planu;

- art. 1 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. - poprzez zawarcie w planie miejscowym jako akcie prawa miejscowego będącym źródłem prawa powszechnie obowiązującego zawierającym podstawy do wydawania indywidualnych aktów administracyjnych regulacji budzących wątpliwości interpretacyjne;

- art. 1 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. - poprzez nieuwzględnienie przy sporządzaniu planu miejscowego walorów ekonomicznych przestrzeni i niedopuszczenie lokalizowania parterowych budynków usługowych poza wyznaczonymi liniami zabudowy;

- art. 1 ust. 3 oraz art. 17 ust. 4 u.p.z.p. - poprzez niewzięcie pod uwagę przy uchwalaniu planu interesu prywatnego zgłaszanego w postaci wniosków i uwag skarżącej;

- art. 7 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu uchwały przez organ interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

- art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez niezastosowanie przez organy zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, w szczególności poprzez nie rozważenie przez organ alternatywnego przebiegu ciągu pieszego, mimo tego, że taka możliwość istnieje.

Wskazując na te zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu skargi Agencja wyjaśniła, że w dniu 8 maja 2017 r. wniosła uwagi do projektu planu dotyczące zaskarżonych postanowień planu. W zarządzeniu z dnia 23 maja 2017 r., nr (...), Prezydent Miasta uwzględnił jedynie częściowo uwagę zgłoszoną do obszaru (...), dotyczącą powierzchni działki przeznaczonej do zabudowy. W pozostałym zakresie uwagi zgłoszone przez A. nie zostały uwzględnione.

A. wyjaśniła przy tym, w zakresie zarzutu do obszaru oznaczonego w planie 061MW3, że nieuzasadnionym jest wyznaczenie strefy wyłączonej z zabudowy do zagospodarowania w formie rekreacyjno - wypoczynkowej na terenie przeznaczonym do zagospodarowania w formie zieleni. Jak wskazała teren ten należy rozumieć jako teren biologicznie czynny, zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie". W związku z powyższym teren rekreacyjno-wypoczynkowy przeznaczony do zagospodarowania w formie zieleni zalicza się do terenu biologicznie czynnego, a zatem powinien być uwzględniony przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej działki, wystarczy, aby zapewniał naturalną wegetację roślin. Uzasadnione jest zatem, w ocenie Agencji, wykreślenie w pkt 5g karty terenu nr 061 zdania "do obliczeń powierzchni biologicznie czynnej nie uwzględnia się oznaczonych na rysunku planu stref wyłączonych z zabudowy - przeznaczonych do zagospodarowania w formie zieleni" oraz korekta zasięgu strefy wyłączonej z zabudowy na działce nr (...) na rysunku planu (załącznik nr 1 uchwały).

Kwestionując przebieg ciągu pieszego, Agencja wskazała, że przeprowadzenie ciągu pieszego przez środek działki nr (...) ograniczy możliwość zabudowy tej działki przez A., która to możliwość została już w znaczący sposób ograniczona poprzez wyznaczenie w planie terenów wyłączonych z zabudowy. A. wskazała przy tym, że istnieją alternatywne możliwości przebiegu ciągu pieszego - wzdłuż wschodniej granicy działki, przylegającej do nieruchomości Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. M. bądź też przez obszar 061 MW3 w kierunku ul. P. i ul. G. Obie propozycje zapewniają spełnienie celu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postaci skomunikowania ul. (...) i ul. B. Ponadto, istotnym z punktu widzenia interesu prawnego A. jest precyzyjne ich oznaczenie, niezależnie od formy ich udostępnienia - czy to poprzez wydzielenie terenów gminnych czy też poprzez ustanowienie służebności gruntowych. A. wskazała przy tym, że w piśmie z dnia 8 maja 2017 r. wnosiła o doprecyzowanie lokalizacji planowanych ciągów pieszych. Nadto podniosła, że w planie miejscowym nie powinno być regulacji budzących wątpliwości interpretacyjne.

W zakresie zarzutu dotyczącego treści § 7 ust. 2 pkt 2 projektu planu (sprecyzowanego na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r.) Agencja wskazała, że bezpodstawna jest zmiana założeń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. z dnia 27 lutego 2008 r., w ten sposób, że na terenach zabudowy wielorodzinnej nie dopuszcza się budowy parterowych budynków usługowych poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy ustalonymi wzdłuż linii obrysów istniejących budynków. Pierwotna wersja projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak wskazała A., zakładała, iż nieprzekraczalne linie zabudowy nie dotyczą parterowych budynków usługowych. Niezrozumiałym jest zatem dokonanie zmiany w projekcie, którą nie dopuszcza się lokalizowania takich budynków poza wyznaczonymi liniami zabudowy. Ponadto, nieuzasadnione jest twierdzenie jakoby niewłaściwym było umożliwienie lokalizacji parterowych budynków usługowych poza wyznaczonymi liniami zabudowy. Zabudowa terenu tego typu budynkami nie ingerowałaby w strukturę strefy w stopniu większym niż zabudowa parterowymi budynkami technicznymi, co więcej skuteczniej realizowałaby funkcję mieszkaniową, niezbędnych inwestycji z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej, sportu i rekreacji oraz usług podstawowych. W związku z powyższym, wykluczenie możliwości lokalizacji parterowych budynków usługowych znacząco narusza nie tylko interes prawny A., ale też korzyści związane z realizacją tego typu inwestycji na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi.

Przede wszystkim organ wskazał, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a., nie znajdują zastosowania w procesie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem są bezzasadne.

Organ wyjaśnił, że w trakcie sporządzania projektu planu miejscowego skarżąca składała do Prezydenta Miasta uwagi do projektu planu (wyłożonego zarówno po raz pierwszy jak i po raz drugi do publicznego wglądu). Zarządzeniem nr (...) Prezydent Miasta rozpatrzył uwagi skarżącej dotyczące działek nr (...) i (...), usytuowanych na obszarze oznaczonym 064 MW2, 108 KD-Z 1/2, 059 MW3, 061 MW3, przy czym uwzględnił tylko uwagi w części dotyczącej terenu 064 MW2.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego terenu 061 MW3 w zakresie dotyczącym działki (...) organ wskazał, że działka ta składa się z dwóch użytków: terenów mieszkaniowych, oznaczonych symbolem B oraz terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, oznaczonych symbolem Bz. Została ona zabudowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr (...) z dnia 18 stycznia 2007 r. W ramach inwestycji objętej ww. decyzją zrealizowane zostały dwa budynki mieszkalne wielorodzinne wraz z dwoma częściowo zagłębionymi w ziemi platformami garażowymi połączonymi z częścią mieszkalną. Łączna powierzchnia zabudowy całego zrealizowanego kompleksu wynosi 0,21 powierzchni całkowitej działki. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu o maksymalnej wielkości - 0,22. Zgodnie z obecnym zagospodarowaniem, na pozostałej części działki znajduje się zieleń urządzona, w tym liczne drzewa oraz ogólnodostępny ciąg pieszy i rowerowy oraz place zabaw dla dzieci. Istniejący teren zielony jest niezbędny dla zapewnienia właściwych warunków zamieszkania. Natomiast, ciąg pieszy i rowerowy został zrealizowany przez skarżącą i funkcjonuje w tym miejscu od wielu lat. Stanowi piesze i rowerowe połączenie ulic B. z ogólnodostępnym gminnym terenem sportowym i zielonym (097 US, ZP) i dalej z ul. (...). Z ciągu tego korzystają w szczególności okoliczni mieszkańcy. Ciąg ten obsadzony jest aleją wysokich drzew po obu stronach chodnika. Pod nim znajduje się infrastruktura techniczna w postaci kanalizacji deszczowej i sieci wodociągowej. Proces przejmowania kanalizacji deszczowej przez Zarząd Dróg i Zieleni i ustanawiania odpowiednich służebności został wstrzymany przez skarżącą. Organ wskazał, że mając na uwadze istniejące zagospodarowanie (utwardzenie ciągu, oświetlenie, przebieg infrastruktury technicznej, szpaler drzew) oraz fakt, że ciąg ten pełni funkcję istotnego przejścia komunikacyjnego służącego okolicznym mieszkańcom, w planie miejscowym ustalony został orientacyjny przebieg ciągu z uwzględnieniem jego istniejącego przebiegu. Wbrew twierdzeniom skarżącej ciąg ten nie przebiega przez środek działki (...), a wzdłuż jej zachodniej granicy i nie ogranicza możliwości zabudowy działki. W celu dopuszczenia ewentualnej korekty przebiegu ciągu wskazana lokalizacja ciągu na rysunku planu określona została jako orientacyjna. Umożliwia to właścicielowi terenu jego przebudowę lub zmianę przebiegu. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej, dotyczących wskazanych przez nią alternatywnych możliwości w zakresie przebiegu ciągu z ominięciem nieruchomości stanowiącej jej własność organ gminy wskazał, że ustalenie jego przebiegu wzdłuż wschodniej granicy działki, przylegającej do nieruchomości wspólnot mieszkaniowych przy ul. M. bądź też przez obszar 061 MW3 w kierunku ul. P. i ul. G. jest niezrozumiały. Działka nr (...) wzdłuż swojej wschodniej granicy nie przylega do żadnej nieruchomości znajdującej się przy ul. M. Druga z propozycji skarżącej jest natomiast odsunięta od funkcjonującego ciągu pieszego i rowerowego przebiegającego przez teren zielony o ok. 100 m w kierunku wschodnim i prowadzi przez chodniki wzdłuż ulic publicznych oraz wewnętrzny układ drogowy na terenie usługowym (082 U,UZ). Z uwagi na dzielącą odległość (ok. 100 m), oba ciągi funkcjonują niezależnie od siebie. Ciągi te mają zupełnie odmienny charakter: jeden z nich prowadzi przez teren zielony do terenu rekreacyjnego i sportowego (097 US,ZP) i jest odizolowany od ruchu samochodowego, natomiast wskazany przez skarżącą stanowi chodnik wzdłuż ulicy lokalnej (ul. G. i ul. C.) i prowadzi do lokalnego centrum handlowego, przychodni oraz poczty. Oba ciągi komunikacyjne są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania tego obszaru.

Odnośnie do kolejnego zarzutu skarżącej dotyczącego działki nr (...) a związanego z możliwością zaliczenia do powierzchni biologicznie czynnej strefy wyłączonej z zabudowy wskazano, że możliwości zabudowy przedmiotowej działki zostały w pełni wykorzystane, a umożliwienie zabudowy na istniejącym terenie zielonym (wyłączonym w planie z zabudowy) byłoby nieuzasadnione. Organ podkreślił, że przy obecnym zagospodarowaniu, powierzchnia terenów biologicznie czynnych na terenie działki (...), z wyłączeniem stref wyłączonych z zabudowy, stanowi 30%. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącej, według której strefy wyłączone z zabudowy do zagospodarowania w formie zieleni wyznaczone w planie miejscowym na terenie 061 MW3 są tożsame z terenem biologicznie czynnym (rozumianym jako teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz woda powierzchniowa na tym terenie) organ wskazał na zapisy planu dotyczące tych stref. Plan miejscowy ustala na terenie 061 MW3 strefy wyłączone z zabudowy oznaczone na rysunku planu - do zagospodarowania w formie zieleni. W granicach tych stref dopuszcza się użytkowanie i zagospodarowanie rekreacyjne. Tym samym dopuszczono w planie częściowe utwardzenie przedmiotowego terenu, np. poprzez realizację utwardzonych ciągów pieszych i rowerowych, utwardzonych placów zabaw, boisk sportowych czy innych form zagospodarowania rekreacyjnego. W związku z powyższym plan miejscowy daje właścicielowi nieruchomości znacznie szersze możliwości zagospodarowania terenu, niż tylko przeznaczenie go pod zieleń z powierzchnią biologicznie czynną.

Odpowiadając na zarzut dotyczący przebiegu ciągu pieszo-rowerowego przebiegającego przez tereny 098 US.ZP oraz 061 MW3 organ wskazał, że ciąg ten stanowi wykorzystywane przez mieszkańców przejście (skrót) łączące teren szkoły publicznej z drogami publicznymi: ul. (...) (108 KD-Z 1/2), ul. B. (122 KD-D 1/2) i ze wspomnianym wyżej ogólnodostępnym miejskim terenem sportowym i zielonym (097 US,ZP). Ciąg na terenie 098 US,ZP stanowi główną oś komunikacji pieszej i rowerowej w tym rejonie prowadzącą ze wschodu na zachód. Oś ta stanowi również popularny ciąg spacerowy, gdyż dostępne są z niego nie tylko boiska i place zabaw dla dzieci, ale również jedyny w tym rejonie park dla psów (na terenie 098 US,ZP). Z uwagi na znajdującą się pod nim infrastrukturę techniczną służącą m.in. budynkom mieszkalnym skarżącej, brak jest możliwości wydzielenia i całkowitego upublicznienia tego ciągu pieszego i rowerowego. W konsekwencji, zdaniem organu, brak jest uzasadnienia dla wydzielenia geodezyjnego ciągów pieszo-rowerowych wyznaczonych orientacyjnie na terenach zielonych (098 US,ZP) bądź do zagospodarowania w formie zieleni (061 MW3). Ciągi te stanowią element zagospodarowania ogólnodostępnego terenu rekreacyjnego. Plan miejscowy ustala jedynie orientacyjne lokalizacje ciągów, nie przesądza o prawnej formie dostępności do nich. W przypadku terenów niestanowiących własności gminnych zapewnienie dostępności może nastąpić w miarę możliwości techniczno-prawnych poprzez wydzielenie lub ustanowienie odpowiednich służebności gruntowych.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu dotyczącego § 7 ust. 2 pkt 2 uchwały i jego zgodności z zapisami studium wskazano, że jest on niezasadny. Zgodnie ze studium na obszarach, na których sporządzane są plany miejscowe - zasięgi polityk przestrzennych, obszarów chronionych bądź przeważających form użytkowania terenu lub funkcji - mogą ulec korektom po szczegółowym rozpoznaniu uwarunkowań. Nie stanowi to o sprzeczności z regulacjami określonymi w studium, o ile nie są naruszane zasady rozwiązań układów liniowych, logika niezbędnych rezerw terenowych oraz generalna struktura stref ważnych w mieście. W opinii organu niewłaściwe byłoby umożliwienie lokalizacji parterowych budynków usługowych w dowolnym miejscu, poza wyznaczonymi liniami zabudowy. Na terenie objętym planem zostały wyznaczone tereny, gdzie dopuszczona jest funkcja usługowa. Zgodnie z zapisami planu, w zabudowie wielorodzinnej, w parterach budynków usytuowanych wzdłuż dróg publicznych dopuszcza się lokalizację wydzielonych lokali użytkowych dla usług stanowiących uzupełnienie funkcji mieszkaniowej i niezakłócających jej.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego działki nr (...), usytuowanej w planie na obszarze oznaczonym symbolami 064 MW2 oraz 108 KD-Z 1/2 przeznaczonej na drogę publiczną, organ gminy wskazał, że zarzut ten nie został w żaden sposób doprecyzowany ani uzasadniony. Działka nr (...) o powierzchni 1357 m2 w planie miejscowym została przeznaczona w przeważającej części (ok. 1101 m2) pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (064 MW2) oraz w części (ok. 256 m2) pod drogę publiczną - ul. (...) (108 KD-Z 1/2). Na fragmencie działki przeznaczonym pod drogę publiczną istnieje chodnik stanowiący element pasa drogowego ul. (...), co ma ustalone w planie przeznaczenie. Fakt podcięcia działki nr (...) pod drogę publiczną nie został dotychczas zakwestionowany przez skarżącą.

Organ wyjaśnił przy tym, że nieuwzględnione uwagi w toku procedury planistycznej skarżącej dotyczyły konieczności zachowania, zgodnie z planem, drzew w obszarze oznaczonym 064 MW2. W tym zakresie organ wskazał, że intencją decyzji o warunkach zabudowy była ochrona istniejących drzew. Decyzja ta nakładała na inwestora obowiązek uzgodnienia z Biurem Ogrodnika Miasta w zakresie ochrony istniejących drzew i wskazała 9 drzew o wartości przyrodniczej, w tym 4 o wysokiej wartości przyrodniczej w skali miasta. Plan miejscowy ustala mniej rygorystyczne warunki - obejmuje ochroną jedynie 3 drzewa spośród wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy 9 drzew. Nadto, nieuwzględniona uwaga dotyczyła sytuowania placów zabaw stosowanie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wskazał w tym zakresie, że zapewnienie odpowiedniej ilości terenów rekreacyjnych z zielenią wypoczynkową dla mieszkańców jest niezbędne z punktu widzenia zapewnienia właściwych warunków zamieszkania. Przytoczone w ww. rozporządzeniu wymogi dotyczące realizacji placów zabaw nie są tożsame z użytym w planie miejscowym określeniem "urządzone tereny rekreacyjne, zieleń i elementy małej architektury z urządzeniami dla mieszkańców". W skład urządzonych terenów rekreacyjnych, zieleni i elementów małej architektury mogą, ale nie muszą wchodzić place zabaw. Ponadto, plan miejscowy dopuszcza realizację części programu rekreacyjnego dla mieszkańców w postaci pomieszczeń w budynku, bez precyzowania, jakiej części.

Na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzowała zawarty w punkcie 4 skargi zarzut i wyjaśniała, że chodzi w nim o § 7 ust. 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały.

Z kolei pełnomocnik organu wyjaśniła, że ciąg pieszo-rowerowy istnieje, gdyż został zrealizowany przez skarżącą i służy nie tylko mieszkańcom budynków zrealizowanych również przez skarżącą, ale także mieszkańcom całego osiedla. W ocenie organu jest to cel publiczny i zaskarżony plan będzie stanowił podstawę do ewentualnego wywłaszczenia.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Skarga A. na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 czerwca 2017 r., nr XXXIII/837/17, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic O. i O. w.G. rejon ulic (..]-(...) wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm.) - zwanej dalej "u.s.g."

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - zwanej dalej "p.p.s.a." w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zaskarżona uchwała została wydana 28 czerwca 2017 r., a więc po wejściu w życie wspomnianej nowelizacji, tj. po 1 czerwca 2017 r.

Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Oznacza to, że w odniesieniu do aktów prawa miejscowego oraz innych aktów z zakresu administracji publicznej, po zmianie p.p.s.a. i ustawy o samorządzie gminnym dokonanej z dniem 1 czerwca 2017 r. wskutek powołanej wyżej ustawy zmieniającej, zniesiono obowiązek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi (art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g.) oraz usunięto ograniczenie czasowe do wniesienia skargi (art. 53 § 2a p.p.s.a.).

Zakres wezwania do usunięcia naruszenia prawa skarżącej pozostaje zatem bez wpływu na przedmiot niniejszego postępowania sądowego, którego granice wyznaczyła wyłącznie skarga.

Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skuteczne wniesienie skargi w trybie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Jak wskazuje się w orzecznictwie skarga z art. 101 ust. 1 nie ma bowiem charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, Nr 7, poz. 114). W orzecznictwie ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). Z kolei, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że ustalenia zaskarżonego planu dotyczące terenu oznaczonego symbolem 098 US,ZP nie naruszają w żadnej mierze interesu prawnego skarżącej. W piśmie z dnia 25 lipca 2018 r. skarżąca wskazała bowiem jedynie, że na terenie oznaczonym 098 US,ZP znajduje się działka Skarbu Państwa-Gminy Miasta i została ona z nieznanych przyczyn pominięta przy planowaniu ciągów komunikacyjnych, co spowodowało, że cały ciężar związany z wygospodarowaniem przestrzeni na ścieżki został przerzucony na skarżącą. Skarżąca, co potwierdziła również jej pełnomocnik na rozprawie w dniu 4 września 2018 r., nie posiada zatem żadnej nieruchomości na tym terenie planu, jak i nie wykazała, aby przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania tego terenu, jako terenu przeznaczonego pod usługi sportu i rekreacji oraz zieleń urządzoną, miał spowodować pogorszenie warunków korzystania z należących do niej nieruchomości. Nie ulega przy tym wątpliwości, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma prawo kwestionować postanowienia planu miejscowego, jeżeli planowane zagospodarowanie (zabudowa) będzie związane z uciążliwościami dla jego nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 743/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie zachodzi jednakże w odniesieniu do objętego ustaleniami zaskarżonej uchwały terenu 098 US,ZP.

Z uwagi na powyższe, Sąd odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie skargę w części dotyczącej terenu 098 US,ZP, o czym orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, którym jest art. 101 ust. 1 u.s.g.

Jednocześnie, Sąd uznał, że postanowienia zaskarżonego planu dotyczące terenu oznaczonego symbolem 061 MW3 naruszają interes prawny skarżącej, ponieważ w obszarze tym znajduje się nieruchomość stanowiąca jej własność o nr (...), a ustalenia planu ograniczają możliwość zagospodarowania tej nieruchomości, w szczególności w sposób oczekiwany przez skarżącą.

Zgodnie z postanowieniem planu dla karty terenu o nr 061, teren ten przeznaczony został pod zabudowę wielorodzinną (MW3) z wykluczeniem funkcji usługowych, które mogłyby zakłócać towarzyszącą im lub sąsiadującą funkcję mieszkaniową. Na terenie tym ustalono przy tym lokalizację ogólnodostępnych ciągów pieszych i rowerowych, zgodnie z przebiegiem orientacyjnie wskazanym na rysunku planu.

Początkowo organ wyjaśniał, że wskazana na rysunku planu lokalizacja ciągu określona została jako orientacyjna, w celu dopuszczenia ewentualnej korekty przebiegu tegoż ciągu, co umożliwia właścicielowi terenu jego przebudowę lub zmianę przebiegu.

Zgodnie natomiast z oświadczeniem pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. ustalony ciąg pieszo-rowerowy stanowi cel publiczny.

Istotnie, z art. 6 pkt 1 i 9a ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - dalej "u.g.n." - w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały wynika, że celami publicznymi są wydzielanie gruntów pod drogi rowerowe oraz pod publicznie dostępne samorządowe ciągi piesze.

Ustalenie w planie na działce skarżącej celu publicznego w postaci ciągu pieszo - rowerowego niewątpliwie wprowadza ograniczenia w sposobie korzystania przez skarżącą z przysługującego jej prawa własności działki nr (...). Zgodnie bowiem z treścią art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. I właśnie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.).

Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sąd administracyjny stosuje przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Tryb sporządzania planu miejscowego to sekwencja czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej, a zasady sporządzania planu odnoszą się do jego merytorycznej zawartość (przyjętych w nim ustaleń). Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego. Natomiast naruszenie zasad to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego (por.m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 323/17, Lex nr 2394001).

Niewątpliwie, w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca powierzył kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, gminom i zaliczył te działania do zadań własnych gminy. Przepis ten statuuje generalną zasadę władztwa planistycznego gminy, która ma obowiązek ustawowy kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. Ustawodawca przekazał zatem gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego. Nie oznacza to jednak, że uprawnienie gminy, o jakim mowa w art. 3 i 4 u.p.z.p., ma charakter nieograniczony i że gmina ma pełną swobodę w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów położonych na jej terenie.

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się bowiem, oprócz szeregu elementów, wymienionych w art. 3 ust. 2 u.p.z.p., także prawo własności. Oczywistym jest zatem, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane. Sprawując władztwo planistyczne, gmina powinna mieć zawsze na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawa własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione np. potrzeba interesu publicznego. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W orzecznictwie podkreśla się, że w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w każdym przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest właśnie wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2478/15; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 224/17 - oba dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczne jest takie wyważenie ww. interesów, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem.

Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi zostać szczegółowo uzasadniona i przeanalizowana. Brak tej analizy powoduje, że realizacja władztwa planistycznego w tej sprawie została dokonana przez organy gminy z naruszeniem zasady proporcjonalności we wprowadzaniu ograniczeń. Aby bowiem równowaga między przysługującym gminie władztwem planistycznym a ograniczanym postanowieniami planu prawem własności do nieruchomości objętych planem nie została zachwiana, wprowadzając te ograniczenia, rada gminy musi każdorazowo wykazać, że cel publiczny mógł być osiągnięty jedynie poprzez ograniczenie tego prawa, a inne rozwiązania, choć brane pod uwagę, okazały się niewystarczające do realizacji tego celu.

Analiza przyjętych w kontrolowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązań planistycznych wskazuje, że Rada Miejska przekroczyła władztwo planistyczne, ustalając na terenie działki nr (...) lokalizację celu publicznego w postaci ogólnodostępnego ciągu pieszo - rowerowego, zgodnie z przebiegiem jedynie orientacyjnie wskazanym na rysunku planu.

Bezsprzecznie, wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń prawa własności nieruchomości uzasadniają względy interesu publicznego (realizacja inwestycji celu publicznego), jednak, aby równowaga między przysługującym gminie władztwem planistycznym a konstytucyjnie chronionym prawem własności nieruchomości objętych planem nie została zachwiana, wprowadzając te ograniczenia, rada gminy musi każdorazowo wykazać, że cel publiczny mógł być osiągnięty jedynie poprzez ograniczenie prawa własności, a inne rozwiązania, choć brane pod uwagę, okazały się niewystarczające do realizacji tego celu, a także zakresu tego ograniczenia.

Z akt planistycznych ani też stanowiska przedstawionego w odpowiedzi na skargę nie wynika zaś, aby Rada Miasta w toku procedury uchwalania planu rozważała, w jakim zakresie ograniczenie prawa własności skarżącej jest niezbędne dla realizacji przedmiotowego celu publicznego. Wskazanie przez organ, że przedmiotowy ciąg pieszy i rowerowy został już zrealizowany przez skarżącą i funkcjonuje w tym miejscu od wielu lat jako ogólnodostępny, nie uzasadnia przeznaczenia tego terenu na cel publiczny, którego konsekwencją może być całkowite pozbawienie skarżącej prawa własności tej części działki po wywłaszczeniu.

Ponadto, w zaskarżonym planie Rada nie wskazała precyzyjnego przebiegu ciągu pieszo-rowerowego przez teren działki skarżącej a określiła go jedynie orientacyjnie. Takie określenie lokalizacji ciągu pieszo-rowerowego nie może mieć miejsca w sytuacji przeznaczenie go na cel publiczny. Nieruchomości położone na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne mogą być bowiem wywłaszczone, na co zresztą wskazała pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. Do wniosku o wywłaszczenie należy natomiast dołączyć wypis i wyrys z planu miejscowego, a także mapę z rejestrem nieruchomości objętych wnioskiem o wywłaszczenie lub mapę z podziałem i rejestrem nieruchomości oraz decyzję zatwierdzającą ten podział, jeżeli wniosek o wywłaszczenie dotyczy tylko części nieruchomości (art. 116 u.g.n.). Wprawdzie organ wykazywał potrzebę skomunikowania ogólnodostępnego gminnego terenu sportowego i zielonego (097 US, ZP) właśnie poprzez przedmiotowy ciąg pieszo-rowerowy stanowiący cel publiczny, jednakże wobec niewskazania konkretnego jego przebiegu, należy stwierdzić, że doszło do istnego naruszenia zasad sporządzania planu w tym zakresie.

Zauważyć przy tym należy, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny zawierać normy wiążące. Z przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), wynika bowiem, że ustalenia projektu tekstu planu miejscowego powinny zawierać określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. W związku z tym nie przewiduje się zamieszczania w planie miejscowym informacji, zaleceń ani innych niewiążących sugestii dla potencjalnego inwestora lub użytkownika przestrzeni (zob. Z. Niewiadomski w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" art. 15, Nb 12, Warszawa 2004).

Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr (...), o czym orzekł w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Jednocześnie, Sąd uznał, że Rada nie przekroczyła przysługującego jej władztwa planistycznego w zakresie pozostałych zaskarżonych ustaleń planu, w tym także dotyczących działki nr (...).

Dotyczy to przede wszystkim ustalenia dla terenu 061 MW3 strefy wyłączone z zabudowy do zagospodarowania w formie zieleni z zaznaczeniem, że w granicach tych stref dopuszcza się użytkowanie i zagospodarowanie rekreacyjne. Jak bowiem wyjaśniła Rada, teren ten ustaliła na tych częściach działki nr (...), która w rzeczywistości stanowi teren rekreacyjno - wypoczynkowy. Na terenie tym znajduje się bowiem zieleń urządzona, w tym drzewa, ciąg pieszy i rowerowy, obsadzony aleją wysokich drzew po obu stronach chodnika, oraz place zabaw dla dzieci. Ustalone w planie przeznaczenie jest zatem zgodne z rzeczywistym zagospodarowaniem tej części działki a ponadto, jak wskazał organ, daje skarżącej możliwość częściowego utwardzenia tego terenu np. poprzez realizację utwardzonych ciągów pieszych i rowerowych, utwardzonych placów zabaw, boisk sportowych czy innych form zagospodarowania rekreacyjnego.

Rada nie naruszyła także prawa, ustalając dla terenu działki nr (...), że powierzchnia biologicznie czynna wynosić ma min. 30% powierzchni działki budowlanej z zaznaczeniem, że do obliczeń powierzchni biologicznie czynnej nie uwzględnia się oznaczonych na rysunku planu stref wyłączonych z zabudowy przeznaczonych do zagospodarowania w formie zieleni.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie teren biologicznie czynny to teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Teren ten nie jest więc tożsamy z terenem wyłączonym z zabudowy do zagospodarowania w formie zieleni, z dopuszczeniem użytkowania i zagospodarowania rekreacyjnego. Ustalona strefa wyłączona z zabudowy w formie zieleni umożliwia użytkowanie i zagospodarowanie rekreacyjne, w tym, jak wskazał organ, częściowe utwardzenie przedmiotowego terenu np. poprzez realizację utwardzonych ciągów pieszych i rowerowych, utwardzonych placów zabaw, boisk sportowych czy innych form zagospodarowania rekreacyjnego. Ponadto, ustalając wartość powierzchni biologiczni czynnej Rada wyjaśniła, że działka nr (...) została zabudowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 18 stycznia 2007 r. W ramach tej decyzji wybudowano na działce dwa budynki mieszkalne wielorodzinne wraz z dwoma częściowo zagłębionymi w ziemi platformami garażowymi połączonymi z częścią mieszkalną. Łączna powierzchnia zabudowy całego zrealizowanego kompleksu wynosi 0,21 powierzchni całkowitej działki. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu o maksymalnej wielkości 0,22. Na pozostałej części działki znajduje się zieleń urządzona, w tym liczne drzewa oraz ciąg pieszy i rowerowy oraz place zabaw dla dzieci. Jak wskazał organ, istniejący teren zielony jest niezbędny dla zapewniania właściwych warunków zamieszkania. Ustalona w planie wielkość powierzchni biologicznie czynnej jest zatem zgodna z rzeczywistym zagospodarowaniem działki.

Rada nie przekroczyła granic przysługującego jej władztwa planistycznego ustalając w § 7 ust. 2 pkt 2, w szczególności dla terenu działki nr (...), nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wzdłuż linii obrysów istniejących budynków.

Linia zabudowy określa miejsce lokalizacji projektowanych budynków a ściślej mówiąc określa odległość ściany budynku od drogi (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2163/06, Lex nr 316751). Wyznaczenie linii zabudowy planowanej inwestycji oznacza nakaz ustalenia odległości pomiędzy frontową częścią inwestycji a pasem drogowym (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 789/07, LEX nr 447867). Uniemożliwienie lokalizacji budynków usługowych poza wyznaczonym liniami zabudowy z jednej strony zachowuje odległości nowej zabudowy od drogi publicznej, aby zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego i ludności korzystającej z tej drogi, zaś z drugiej strony gwarantuje zapewnienie walorów wynikających z ładu przestrzennego.

Jednocześnie Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała aby ustalenia planu dotyczące terenu oznaczonego symbolem 064 MW2 i 108 KD-2 1/2, mimo że odnoszą się do należącej do niej działki nr (...), naruszały jakiekolwiek przepisy prawa. Skarżąca w ogóle nie przedstawiła bowiem żadnych zarzutów dotyczących tego terenu a wskazała jedynie, że w zarządzeniu Prezydenta Miasta z dnia 23 maja 2017 r., nr 6221/17/VII/U w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniona został jedynie częściowo uwaga zgłoszona co do obszaru 064 MW2, dotycząca powierzchni działki przeznaczonej do zabudowy a w pozostałym zakresie uwagi zgłoszone przez skarżącą nie zostały uwzględnione. Kontrola w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. odbywa się natomiast wyłącznie w granicach naruszonego interesu prawnego, wskazanego w skardze.

Z uwagi na powyższe, Sąd oddalił wniesioną skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w punkcie 3 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.