Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3103947

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 26 listopada 2020 r.
II SA/Bk 698/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.).

Sędziowie Asesor: sądowy, WSA Elżbieta Lemańska, NSA Elżbieta Trykoszko.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody P. z dnia (...) sierpnia 2020 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności nieruchomości gruntowej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda P. decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r., nr (...), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. działającego jako starosta, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej (dalej: Prezydent), z dnia (...) marca 2020 r., znak (...), w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności nieruchomości gruntowej, położonej w B. przy ul. L., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu (...) jako działki numer (...) o pow. 0,1877 ha, dla której Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW Nr (...) za udział (...) związany z odrębnym prawem własności lokalu nr (...), dla którego Sąd Rejonowy IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr (...).

Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Prezydent zaświadczeniem z dnia (...) lipca 2019 r., znak: () potwierdził przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w B. przy ul. L., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu (...) jako działki (...), oraz określił wysokość rocznej opłaty przekształceniowej w odniesieniu do udziału (...) związanego z odrębnym prawem własności lokalu nr (...), dla którego Sąd Rejonowy IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę Wieczystą nr (...), przysługującego T. S., oraz ustalił okres wnoszenia opłaty przekształceniowej na 20 lat licząc od dnia przekształcenia. W ww. zaświadczeniu poinformowano, iż opłata roczna przekształceniowa wynosi (...) zł i powinna być wnoszona przez okres 20 lat licząc od dnia przekształcenia, tj. 1 stycznia 2019 r.

Wnioskiem z dnia 4 listopada 2019 r. T.S. wystąpił do Prezydenta ze zgłoszeniem zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej oraz wnioskiem o naliczenie bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości.

Pismem z dnia 29 listopada 2019 r. poinformowano wnioskodawcę o wysokości opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności oraz odmówiono udzielenia bonifikaty z uwagi na trwałą zmianę sposobu wykorzystywania lokalu.

Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2020 r. T. S. wystąpił do Prezydenta o ustalenie, w drodze decyzji, wysokości opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w B. przy ul. L., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu (...) jako działki numer (...), o pow. 0,1877 ha.

Prezydent decyzją z dnia (...) marca 2020 r., znak: (...) ustalił T. S. wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności nieruchomości, na kwotę 47.199,60 zł. Organ nie zastosował bonifikaty, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów z uwagi na fakt, iż lokal nabyty został w związku z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą pod nazwą B. z siedzibą w B.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z Zarządzeniem Wojewody P. Nr (...) z (...) marca 2019 r. w sprawie wysokości stawek procentowych oraz warunków udzielania bonifikaty od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa położonych na terenie Miasta B., w prawo własności tych gruntów (Dz. Urz. Woj. P. z 2019 r., poz. 1690), zmienionym Zarządzeniem Wojewody P. Nr (...) z (...) maja 2019 r., bonifikata przysługuje osobom fizycznym będącym właścicielami (współwłaścicielami) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, lokali mieszkalnych oraz stanowisk postojowych i garaży. Ponadto organ podkreślił, że T. S. ustalono stawkę procentowej opłaty rocznej w wysokości 3% z uwagi na nabycie przedmiotowego lokalu w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, czego skarżący w toku postępowania nie kwestionował.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. S.

Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r., nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta z dnia (...) marca 2020 r., znak:(...).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie właściciel nieruchomości zażądał ustalenia wysokości opłaty jednorazowej w drodze decyzji, co skutkowało wydaniem przez organ I instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestią sporną w sprawie jest możliwość zastosowania bonifikaty obniżającej wysokość opłaty z tytułu przekształcenia, ustalonej skarżącemu.

Dalej organ wyjaśnił, że Wojewoda P. Zarządzeniem Nr (...) z (...) marca 2019 r. w sprawie wysokości stawek procentowych oraz warunków udzielania bonifikaty od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa położonych na terenie Miasta B., w prawo własności tych gruntów (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2019 r., poz. 1690, dalej "zarządzenie"), zmienionym Zarządzeniem Wojewody P. Nr (...) z (...) maja 2019 r., ustalił warunki, których spełnienie uprawnia do zastosowania bonifikaty od opłaty przekształceniowej. Stosownie do § 3 ust. 1 zarządzenia, bonifikata określona w § 2 zarządzenia przysługuje: (1) osobom fizycznym będącym właścicielami (współwłaścicielami) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, lokali mieszkalnych oraz stanowisk postojowych i garaży, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy; (2) spółdzielniom mieszkaniowym będącym właścicielami (współwłaścicielami) budynków mieszkalnych-w części przeznaczonej na cele mieszkaniowe oraz stanowisk postojowych i garaży, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy. Organ I instancji odmówił zastosowania bonifikaty wynikającej z ww. zarządzenia, a w motywach rozstrzygnięcia podniósł, iż skarżący nabył ww. nieruchomość w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, co potwierdza treść aktu notarialnego umowy sprzedaży Rep. A Nr (...) z dnia (...) grudnia 2015 r., dołączonego do akt sprawy.

Istotnym jest także, zdaniem organu odwoławczego, że wypowiedzeniem z dnia (...) października 2016 r., znak: (...), Prezydent wypowiedział skarżącemu 1% stawkę opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oraz zaoferował przyjęcie nowej stawki procentowej opłaty rocznej w wysokości 3% z uwagi na nabycie przedmiotowego lokalu w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod nazwą B. z siedzibą w B. pod adresem przy ul. L. Zgodnie z art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm.), stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się w sytuacji, gdy po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości powodująca zmianę celu, na który została oddana. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, w przypadku zmiany sposobu korzystania z lokalu (art. 73 ust. 2a pkt 2 u.g.n.). W pouczeniu przedmiotowego wypowiedzenia poinformowano, iż w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, użytkownikowi wieczystemu przysługuje prawo złożenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosku o ustalenie, że aktualizacja wysokości stawki procentowej opłaty rocznej jest nieuzasadniona bądź uzasadniona w innej wysokości. Z uwagi na fakt, że użytkownik wieczysty nie skorzystał z trybu odwoławczego, od 1 stycznia 2017 r. obowiązywała opłata roczna w wysokości 2.359,98 zł ustalona według 3% stawki.

Zdaniem organu odwoławczego, w omawianym przypadku nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania wskazanej w zarządzeniu bonifikaty, bowiem omawiany lokal nie jest lokalem mieszkalnym, a usługowym. Nie można bowiem uznać za mieszkalny lokalu nabytego w związku z działalnością gospodarczą, wobec którego ustalono i pobierano opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego na poziomie 3%, a więc jak za lokal usługowy.

Organ wskazał też, że jak wynika z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), na dzień przekształcenia siedzibą spółki B. był lokal nr (...[ przy ul. L., B. Spółka miała więc siedzibę w lokalu, którego dotyczy przekształcenie. Wbrew zatem twierdzeniu skarżącego, trwała zmiana sposobu wykorzystywania lokalu nie polega na dokonywaniu fizycznych zmian w jego obrębie (np. przebudowy), a wynika z celu, na jaki został nabyty. Jeżeli skarżący nabył lokal w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, i adres tego lokalu figuruje w CEIDG jako siedziba spółki, to słusznie organ I instancji ustalając opłatę potraktował ten lokal jako usługowy, a nie mieszkalny. Zasadnie więc organ odmówił zastosowania bonifikaty, o której mowa w przywołanych wyżej przepisach.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł T. S., w której zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji uznanie, iż nastąpiła trwała zmiana sposobu wykorzystywania lokalu mieszkalnego należącego do skarżącego,

2) art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, w tym niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a mianowicie nieprzywołanie przepisu, z którego wynikałoby, iż przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył lokal mieszkalny, nie przysługuje bonifikata, o której mowa w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r. poz. 139, t.j., dalej: ustawa) lub bonifikata w wysokości określonej we właściwym akcie prawa miejscowego wydanego na podstawie art. 9 ust. 3a ustawy,

3) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie i nieuzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie braku wyjaśnienia w oparciu o jakie dowody organ ustalił, że doszło do trwałej zmiany sposobu korzystania z lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem (...) (dalej: Lokal) znajdującego się w budynku posadowionym w B. przy ul. L. na lokal usługowy i na czym faktycznie ta zmiana miała polegać,

4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji z dnia (...) marca 2020 r. ustalającej wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego za udział (...) związany z odrębnym prawem własności lokalu nr (...), przysługujący T. S., na kwotę 47.199,60 zł, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 2 pkt 1 Zarządzenia Nr (...) Wojewody P. z dnia (...) marca 2019 r. w sprawie wysokości stawek procentowych oraz warunków udzielania bonifikaty od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa położonych na terenie Miasta B., w prawo własności tych gruntów (Dz. U. Woj. P., 2019 r., poz. 1690, dalej: Zarządzenie) w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 3a ustawy, poprzez niezastosowania tego przepisu w sprawie i nieudzielenie skarżącemu przewidzianej w tym przepisie bonifikaty.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania i wyjaśnił, że w jego ocenie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 107 § 1 pkt 4 oraz § 3 k.p.a., organ w uzasadnieniu wydanej decyzji nie przytoczył przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynikałoby, że przedsiębiorcy (osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą) nie może być udzielona, przewidziana w ustawie lub akcie prawa miejscowego, bonifikata. Ściślej zaś rzecz ujmując, że w przypadku braku trwałej zmiany sposobu korzystania z Lokalu (do której w stanie faktycznym sprawy bezsprzecznie nie doszło), przedsiębiorcy będącemu właścicielem lokalu mieszkalnego nie przysługuje bonifikata.

Dalej skarżący zarzucił, że decyzje organów nie zawierają również, wymaganego przepisem art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., uzasadnienia faktycznego. Organ nie wskazał jakiego rodzaju dowody przeprowadził w celu ustalenia stanu faktycznego, a mianowicie trwałej zmiany sposobu korzystania z Lokalu. W ocenie skarżącego, nie może być to jedynie okoliczność, iż lokal mieszkalny został nabyty przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą czy też okoliczność, iż pobierano od niego opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego na poziomie 3%. Przedsiębiorcy, będący osobami fizycznymi, którzy nabyli lokal - nawet w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, niejednokrotnie zamieszkują w przedmiotowych lokalach, wskazując jedynie adres lokalu jako adres rejestracji prowadzonej przez siebie działalności. Nie ulega zaś wątpliwości, iż Zarządzenie przewiduje możliwość zastosowania bonifikaty również w stosunku do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą.

Skarżący wskazał też, że z dołączonej do odwołania treści księgi wieczystej prowadzonej dla Lokalu wynika, że w okresie od dnia nabycia go przez skarżącego do dnia 8 maja 2020 r. nie uległo zmianie jego przeznaczenie. Cały czas miał on przeznaczenie mieszkalne, co potwierdza treść Działu I-O księgi wieczystej prowadzonej dla Lokalu. Pod pojęciem "trwała zmiana sposobu korzystania z lokalu" organ rozumie natomiast fakt, iż skarżący nabył Lokal w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Okoliczności tej nie można jednak utożsamiać z trwałą zmianą sposobu korzystania z lokalu, gdyż w ustawie nie ma definicji pojęcia "trwała zmiana sposobu korzystania". Nie zawiera ona również odniesienia do innego aktu prawa powszechnie obowiązującego zawierającego definicję tego pojęcia na potrzeby stosowania ustawy. Skutkuje to tym, że z samego faktu nabycia Lokalu w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej nie można wyprowadzić wniosku o trwałej zmianie sposobu korzystania z Lokalu.

Dalej skarżący wyjaśnił, że żaden przepis ustawy, w okolicznościach faktycznych sprawy, nie zakazuje udzielenia bonifikaty przedsiębiorcy, który był właścicielem lokalu mieszkalnego, nawet nabytego w ramach prowadzonej działalności. Zakres podmiotowy stosowania bonifikat określa art. 9 ust. 1 ustawy, który wyraźnie stanowi, że bonifikata może być udzielona osobie fizycznej. A contrario, niedopuszczalne jest udzielenie bonifikaty osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej, np. osobowym spółkom prawa handlowego. Natomiast przepisem, który mógłby stanowić podstawę do określenia wysokości opłaty przekształceniowej bez bonifikaty, nie może z całą pewnością być art. 7 ust. 6a ustawy, gdyż reguluje on wyłączenie okres wnoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, przez przedsiębiorcę, a nie zakaz udzielenia bonifikaty osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

Zdaniem więc skarżącego, organ ustalając wysokość opłaty przekształceniowej bez bonifikaty, naruszył przepis § 2 pkt 1 Zarządzenia Nr 31/2029 Wojewody Podlaskiego z dnia 26 marca 2019 r. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 3a ustawy. Skoro żaden przepis ustawy nie zakazuje udzielenia bonifikaty osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w sytuacji, gdy nie zmieniła ona trwale sposobu korzystania z lokalu, to tym samym skarżący jest uprawniony do uzyskania bonifikaty od opłaty jednorazowej w wysokości określonej w § 2 pkt 1 Zarządzenia, tj. w wysokości 98% od kwoty 47.199,60 zł. To zaś prowadzi do wniosku, że ustalenie wysokości opłaty przekształceniowej w kwocie określonej w zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia (...) sierpnia 2020 r., nr (...), która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta z dnia (...) marca 2020 r., znak (...), w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności nieruchomości gruntowej.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 139 z późn. zm.; dalej: ustawa).

Na mocy art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że już w piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r. skierowanym przez organ I instancji do skarżącego, poinformowano go o regułach dotyczących przekształcenia przedmiotowego użytkowania wieczystego w prawo własności oraz o art. 14 ust. 1 ustawy, który dotyczy stosowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Wezwano też skarżącego do wypełnienia załączonego do pisma oświadczenia. W złożonym zaś u Prezydenta przez skarżącego oświadczeniu (datowanym na 28 marca 2020 r. - widocznie złożonym już wcześniej niż otrzymane wezwanie), skarżący jednoznacznie wskazał, że przedmiotowy lokal (nr (...) przy ul. L.) stanowi adres lub siedzibę działalności gospodarczej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że do oświadczenia skarżący nie dołączył formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, a to w ocenie Sądu oznacza, że nie wyraził on woli skorzystania z tej pomocy. Powyższe oznacza także, że opłata nie była ustalana w trybie przepisów art. 7 ust. 6a-6d ustawy (pomoc publiczna de minimis dla przedsiębiorców). Dotyczy to zarówno zaświadczenia z dnia 3 lipca 2019 r. jak i decyzji z dnia (...) marca 2020 r.

Z wniosku skarżącego z dnia (...) listopada 2019 r. o naliczenie opłaty jednorazowej i zastosowania bonifikaty nie wynika wprost, czy wystąpił on jako przedsiębiorca ubiegający się o pomoc publiczną de minimis, czy jako osoba fizyczna będąca właścicielem lokalu mieszkalnego. Jednakże w piśmie z dnia 29 listopada 2029 r. organ odpowiedział skarżącemu jako osobie fizycznej, czego nie kwestionował skarżący w swoim kolejnym piśmie z dnia 22 stycznia 2020 r., żądającym ustalenia opłaty w drodze decyzji. Z wydanych decyzji obu organów oraz z odwołania i skargi skarżącego także jednoznacznie wynika, że sprawa nie jest rozpoznawana w ramach przyznania skarżącemu jako przedsiębiorcy pomocy publicznej de minimis w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 7 i ust. 6a ustawy, tylko w ramach art. 7 ust. 7 i ust. 6 ustawy. W tym ostatnim przypadku zastosowanie miał też przepis art. 7 ust. 8 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ informuje właściciela gruntu na piśmie o wysokości opłaty jednorazowej oraz wysokości kwoty należnej do zapłaty po uwzględnieniu bonifikaty, o której mowa w art. 9 ust. 3, albo bonifikaty określonej w zarządzeniu wojewody.

Jak z powyższego zatem widać, organy prawidłowo rozpoznały sprawę, zgodnie z wnioskiem skarżącego. Skarżący zresztą nie kwestionuje przyjętego przez organy trybu rozpoznania jego wniosku. Spór dotyczy więc jedynie kwestii, czy w sytuacji, gdy skarżący nie wnosi jako przedsiębiorca o ustalenie mu opłaty i przyznania bonifikaty w ramach pomocy publicznej dla przedsiębiorców de minimis, można mu przyznać taką bonifikatę jak dla osoby fizycznej będącej właścicielem lokalu mieszkalnego.

Zdaniem Sądu odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna. Organy prawidłowo ustaliły, że lokal położony w B. przy ul. L. wraz ze stosownym udziałem w użytkowaniu wieczystym skarżący nabył na prowadzenie działalności gospodarczej (wynika to z aktu notarialnego), lokal ten stanowi adres lub siedzibę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (oświadczenie z dnia 28 marca 2019 r.), skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej pod innym adresem, a ponadto płacił on opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jak za lokal usługowy (3%). Zdaniem więc Sądu, skarżący nie spełnia warunku dla przyznania mu bonifikaty określonej w Zarządzeniu Wojewody P. z dnia (...) marca 2019 r. (zmienionego Zarządzeniem z dnia 9 maja 2019 r.). Przedmiotowe Zarządzenia wydane zostały na podstawie art. 9 ust. 3, 3a i 3 b ustawy i odnoszą się do osób fizycznych będących właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych oraz spółdzielni mieszkaniowych (patrz. art. 9 ust. 1 ustawy). Z zestawienia zaś przepisów art. 7 i 9 ustawy wynika, że w ustawie także przewidziano bonifikaty (o charakterze obligatoryjnym lub fakultatywnym) od opłaty przekształceniowej za dany rok lub w przypadku wniesienia opłaty jednorazowej, udzielanych osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym. W przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bonifikaty te stanowią pomoc publiczną, odrębną od samego obniżenia opłaty za uzyskanie własności gruntu i należy do nich stosować przepisy o pomocy publicznej (pomocy de minimis) - por. wyjaśnienia UOKiK odnośnie pomocy de minimis w ustawie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (dostępne na stronie internetowej: https://www.uokik.gov.pl/wyjasnienia2.php#faq3563). Zatem w stosunku do skarżącego będącego przedsiębiorcą i będącego właścicielem lokalu zajmowanego na prowadzenie działalności gospodarczej, przedmiotowa bonifikata nie przysługuje inaczej, jak tylko w reżimie pomocy publicznej dla przedsiębiorców de minimis, o którą jednak skarżący nie wniósł.

Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że w zasadzie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Zbudowane są one bowiem wokół twierdzenia, że jako przedsiębiorcy będącym osobą fizyczną przysługują mu uprawnienia do uzyskania bonifikaty na tej samej zasadzie, jak osobie fizycznej nie będącej przedsiębiorcą i będącej właścicielem lokalu mieszkalnego. Tymczasem stanowisko to jest sprzeczne z art. 14 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej.

Jako niezasadne należy więc uznać nie tylko zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego (o czym wyżej), ale też i przepisów postępowania. Organy bowiem prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny i zebrały dowody potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący w ramach tego zarzutu dopatruje się ponadto braku wskazania przez organy przepisu prawnego, z którego wynika, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dokonane na rzecz przedsiębiorcy wyłącza możliwość przyznania bonifikaty. Zdaniem Sądu zauważenia więc wymaga, że wprawdzie organy w tym zakresie precyzyjnie się nie wypowiedziały, ale naruszenie to nie wpływa na prawidłowość ich rozstrzygnięć. Kwestia bonifikat dla przedsiębiorców, zresztą tak samo jak i opłat, jest bowiem inaczej w ustawie uregulowana niż opłaty i bonifikaty dla pozostałych osób fizycznych. Bonifikaty dla przedsiębiorców muszą być bowiem rozpatrywane wyłącznie w ramach pomocy publicznej de minimis, o którą to pomoc (najpierw w zakresie samej opłaty, a później w ramach bonifikaty), przedsiębiorca musi złożyć stosowny wniosek (art. 7 ust. 6a lub ust. 6d ustawy). Skoro w stanie faktycznym niniejszej sprawy wniosek taki (o pomoc publiczną de minimis) ze strony skarżącego nie wpłynął, organy nie mogły przyznać mu jako przedsiębiorcy będącemu właścicielem lokalu, w którym prowadzi on działalność gospodarczą, żądanej bonifikaty. Jak ważny jest ten wniosek wskazuje przepis art. 7 ust. 7a ustawy, zgodnie z którym, jeżeli oświadczenie, o którym mowa w ust. 6a, dotyczyło jedynie części nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, opłata jednorazowa może być wniesiona odrębnie w części objętej okresem płatności, o którym mowa w ust. 6, i odrębnie w odniesieniu do części nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Kwestia zaś bonifikat powiązana jest z samymi opłatami. Tymczasem z oświadczenia skarżącego z dnia 28 marca 2019 r. nie wynika, aby przedmiotowy lokal był wykorzystywany tylko w części w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w innej części choćby jako lokal mieszkalny. A zatem skarżący będąc przedsiębiorcą i wykorzystując przedmiotowy lokal w całości na prowadzenie działalności gospodarczej, chciał uzyskać bonifikatę poza trybem przewidzianym dla przedsiębiorców, uwzględniającym przepisy o pomocy publicznej de minimis, co jest w ocenie Sądu niedopuszczalne.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w sprzeciwie zarzuty, mimo częściowej ich zasadności odnośnie rozważań dotyczących pomocy publicznej dla przedsiębiorców de minimis, okazały się niewystarczające do podważenia legalności zaskarżonych decyzji, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób na tyle wyczerpujący, że wystarczyło to do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Właściwie zgromadzono także i oceniono materiał dowodowy. Prawidłowo również zinterpretowano, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.