II SA/Bk 484/17, Przydomowy ganek w kontekście art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2406056

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 listopada 2017 r. II SA/Bk 484/17 Przydomowy ganek w kontekście art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.).

Sędziowie: WSA Małgorzata Roleder, NSA Danuta Tryniszewska-Bytys.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. R. K. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) maja 2017 r., nr (...) P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) nakazującą J. K. rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego o ganek (wiatrołap) o wymiarach 3,15 m x 3.30 m na działce o nr ewidencyjnym gruntów (...) przy ul (...) w S.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. z urzędu podjął czynności ustawowe w przedmiocie oceny legalności i zgodności z przepisami prawa budowlanego robót budowlanych prowadzonych na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów (...) przy ul. (...) w S. W dniu (...).04.2016 r. organ I instancji dokonał kontroli na ww. działkach i ustalił, iż znajdują się na nich dwa budynki gospodarcze w kształcie litery L, wykonane w technologii tradycyjnej murowanej z dachem jednospadowym. Jeden z obiektów był parterowy (oznaczony nr 1), natomiast drugi piętrowy (oznaczony nr 2). Organ I instancji ustalił, iż do obiektu piętrowego od strony północnej, na działce o numerze ewidencyjnym (...), został dobudowany parterowy ganek (wiatrołap) o wymiarach ok. 3,15 m x 3,30m. Poprzez dobudowany wiatrołap zapewniono wejście do pomieszczenia, w którym wykonana jest konstrukcja stalowych schodów prowadzących na piętro. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż budynek w terenie, w rzucie poziomym, odbiega od rzutu budynku przedstawionego na mapie zasadniczej otrzymanej w Wydziale Geodezji Urzędu Miejskiego w S., gdyż przy budynku nie ma dobudowy od strony północnej w postaci ganku. Inwestor J. K. wskazał, iż przedmiotowy ganek wybudował w styczniu 2016 r. i nie posiada zgłoszenia do Urzędu Miejskiego w S. Nieruchomość znajdowała się we współwłasności kilku osób.

Na tej podstawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego o ganek (wiatrołap) W dniu (...).05.2016 r. organ I instancji dokonał oględzin, które potwierdziły ustalenia wynikające z kontroli z dnia (...).04.2016 r. Obecny w trakcie oględzin inwestor oświadczył, iż budynek, przy którym wykonano ganek, użytkowany jest jako gospodarczy.

Postępowanie administracyjne pozostawało w zawieszeniu od czerwca 2016 r. do września 2016 r. w związku z procedurą stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej współwłaścicielce działki (...), na której został wybudowany przedmiotowy ganek.

Po podjęciu postępowania w dniu (...).11.2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. wydał postanowienie nr (...), którym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 t.j.), wstrzymał samowolnie prowadzone przez J. K. roboty budowlane przy rozbudowie budynku gospodarczego o ganek (wiatrołap). Jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w organie I instancji, w terminie do dnia (...).02.2017 r., następujących dokumentów:

1.

zaświadczenia właściwego organu (Prezydenta Miasta S.) o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

2.

projektu budowlanego (4 egzemplarze) rozbudowy budynku gospodarczego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi,

3.

oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. poinformował, iż niespełnienie ww. obowiązków przez inwestora będzie skutkowało nakazem rozbiórki. W uzasadnieniu przywołanego postanowienia organ I instancji stwierdził, iż inwestor dokonał samowoli budowlanej w postaci rozbudowy budynku gospodarczego, co wymagało wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada.

Decyzją z dnia (...).04.2017 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. nakazał J. K. rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego o ganek (wiatrołap) o wym. 3,15 m x 3,30m. W uzasadnieniu przywołanej decyzji organ I instancji stwierdził, iż w wyznaczonym terminie inwestor nie spełnił nałożonych obowiązków, związanych z legalizacją ww. samowoli budowlanej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia (...) maja 2017 r., nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego stanowiska organ II instancji wskazał, iż podziela kwalifikację prawną dokonaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. w niniejszej sprawie tj. ocenę, iż zrealizowany przez J. K.budynek - ganek (wiatrołap) to rozbudowa istniejącego na posesji przy ul. (...) w S. budynku gospodarczego. Jego realizacja nie została przez ustawodawcę wyłączona spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w art. 29-30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przedmiotowy obiekt, nazywany gankiem, nie jest zatem - w ocenie organu II instancji - tożsamy z gankiem przydomowym, wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W tych okolicznościach organ II instancji uznał, iż zasadnie zastosowano przy legalizacji procedurę określoną przepisami art. 48-49 przywołanej powyżej ustawy i w sytuacji niewykonania obowiązków legalizacyjnych, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek nakazać rozbiórkę samowolnej rozbudowy.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia (...).04.2017 r. J. K., uzupełnione wystąpieniem z dnia (...).04.2017 r. organ II instancji wyjaśnił, iż przywołany przez stronę przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy stanowi, iż nie wymaga pozwolenia na budowę realizacja wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa wymienionych obiektów winna być jedynie zgłoszona właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Organ II instancji nie uwzględnił jednak argumentacji strony, iż zgodnie z przywołanymi przepisami wykonanie ganku (wiatrołapu) przy budynku gospodarczym, wymagało jedynie zgłoszenia. Ustawodawca wprost zawęził bowiem wymóg zgłaszania budowy dla budynków gospodarczych wolnostojących, tymczasem budynek zrealizowany w niniejszej sprawie nie jest obiektem wolnostojącym. Stanowi on rozbudowę istniejącego od końca lat 60-tych XX wieku budynku gospodarczego i jest z nim funkcjonalnie związany.

Ponadto organ II instancji podniósł, iż zgłoszeniem objęta jest realizacja ganków o powierzchni zabudowy do 35 m2, jednakże mają to być ganki przydomowe, a zatem związane z budynkiem mieszkalnym, nie zaś jakimkolwiek budynkiem istniejącym na nieruchomości. Budynek, przy którym zrealizowany został ganek, nie jest przeznaczony do zamieszkiwania osób, co wynika z kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Urzędu Miejskiego w S. w 2002 r., uzyskanej w dniu (...).02.2016 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. na potrzeby niniejszego postępowania administracyjnego. Na tej podstawie organ odwoławczy utrzymał w mocy przedmiotową decyzję.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku J. K. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1.

przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne niezastosowanie w przypadku, gdy do rozbudowy budynku gospodarczego nie jest wymagane pozwolenie na budowę,

2.

przepisów postępowania, tj. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w sytuacji, gdy przedmiotowa rozbudowa budynku gospodarczego nie wymaga pozwolenia na budowę, co doprowadziło do bezzasadnego wydania zaskarżonej decyzji,

3.

przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7,8,9,10,75,77 § 1 i 123 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej, co doprowadziło do niezastosowania środków przewidzianych w ustawie, mimo że organ administracji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a ponadto nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący podniósł, iż przy uznaniu, czy dany obiekt jest obiektem przydomowym należy wziąć pod uwagę wszystkie obiekty istniejące na nieruchomości, a w szczególności ich przeznaczenie i wzajemne powiązania. W ocenie skarżącego zwrot "przydomowy" powinien być rozumiany jako znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do zamieszkiwania osób. Ponadto zdaniem skarżącego budynek ten może być uznany za wolnostojący, gdyż jest samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno - użytkowo - technicznego.

Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, a okoliczności podniesione w skardze nie podważają ich legalności, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych orzeczeń stanowił art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.). Przepis ten mówi, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednak art. 48 ust. 2 i 3 wyżej wymienionej ustawy dopuszcza legalizację samowoli budowlanej, jeżeli inwestor w zakreślonym terminie przedstawi zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również dołączy dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

W niniejszej sprawie organ dokonując kontroli w dniu 1 kwietnia 2016 r. (k. 12-15 akt administracyjnych) oraz oględzin w dniu (...).05.2016 r. (k. 36-38 akt administracyjnych), stwierdził istnienie dwóch budynków gospodarczych w kształcie litery L, przy czym do obiektu piętrowego od strony północnej, został dobudowany parterowy ganek (wiatrołap) o wymiarach ok. 3,15 m x 3,30m. Poprzez dobudowany wiatrołap zapewniono wejście do pomieszczenia, w którym wykonana jest konstrukcja stalowych schodów prowadzących na piętro. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż budynek w terenie, w rzucie poziomym, odbiega od rzutu budynku przedstawionego na mapie zasadniczej otrzymanej w Wydziale Geodezji Urzędu Miejskiego w S., a skarżący J. K. potwierdził, iż przedmiotowy ganek wybudował w styczniu 2016 r. Inwestor nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o wydaniu pozwolenia na rozbudowę powyższego obiektu lub jego zgłoszenia.

W świetle powyższych ustaleń organ zasadnie przystąpił do próby legalizacji spornego obiektu w myśl art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia (...).11.2016 r., nr (...), organ I instancji wstrzymał prowadzenie jakichkolwiek robót i zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do (...).02.2017 r. dokumentów zgodnie z treścią wyżej wymienionego przepisu. Skarżący nie wywiązali się z nałożonych obowiązków w żadnym zakresie. Nie wystąpili również o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na niewykonanie obowiązków przez skarżącego, wynikających z ww. postanowienia, organ I instancji orzekł o rozbiórce w myśl art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a organ II instancji, po przeprowadzeniu postępowania utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Zdaniem Sądu nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w którym wskazano, iż nie wymaga pozwolenia na budowę realizacja wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii o powierzchni zabudowy do 35 m2. Budowa takich obiektów wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi.

W niniejszej sprawie przedmiotowy ganek (wiatrołap) niewątpliwie nie może być uznany za wolno stojący parterowy budynek gospodarczy, bowiem z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że jest on dobudowany do już istniejącego budynku gospodarczego, a poprzez jego dobudowanie zapewniono wejście do pomieszczenia, w którym wykonana jest konstrukcja stalowych schodów prowadzących na piętro. Wybudowany obiekt nie ma charakteru wolno stojącego tzn. takiego, do którego istnieje swobodne dojście z czterech stron, gdyż jest połączony z wcześniej wybudowanym budynkiem gospodarczym i wykorzystuje w swej konstrukcji jego ścianę. W toku dokonanych oględzin w dniu (...).05.2016 r. skarżący potwierdził ustalenia protokołu oraz wskazał, iż "obecnie budynek jest użytkowany jako gospodarczy, a w przyszłości planuje przekształcić piętro na cele mieszkaniowe. W tych celu został dobudowany ganek opisany w protokole". Powyższe stanowisko jednoznacznie wskazuje, iż dobudowany ganek stanowi jedną całość z budynkiem gospodarczym i tak jest traktowany przez skarżącego. Podobnie w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. wypowiedział się WSA w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1214/15 wskazując, iż " z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że budynek gospodarczy może być zrealizowany bez pozwolenia na budowę jedynie na podstawie zgłoszenia, ale taki budynek gospodarczy musi być wolno stojący" (LEX nr 1976834). Ponadto pod pojęciem "wolno stojący" rozumieć należy samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu bowiem o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym, nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami. Termin "wolno stojący" odnosić zatem należy do cech fizycznych budynku i jego otoczenia weryfikowalnych za pomocą zmysłów, a nie sytuacji prawnej gruntu, na którym dany obiekt został zlokalizowany (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2010 r., II SA/Po 637/10, LEX nr 754501).

Podobnie nie można przychylić się do stanowiska skarżącego, iż dobudowany ganek można traktować jako przydomowy ganek, który również na mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia. Obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają legalnej definicji ganku. Uwzględniając jednak powszechne rozumienie tego pojęcia, w komentarzu do tego artykułu przyjęto, że "ganek jest elementem budynku, który może występować jako: przybudówka z zewnętrznymi schodami przed wejściem do budynku, nakryta daszkiem podpartym słupkami, otwarta lub zamknięta ścianami z oknami, lub otwarty korytarz (krużganek, balkon lub galeria) na zewnątrz budynku, łączący jego pomieszczenia, mieszczące się od strony podwórza, ewentualnie jako półotwarty taras od strony ogrodu przyległego do zabudowań" (Artur Kosicki w: Komentarz do art. 29 Prawa budowalnego pod red. Alicji Plucińskiej - Filipowicz, baza LEX). Mając na uwadze powyższe należy podnieść, iż sam charakter i funkcja przydomowego ganku wskazują, iż musi on być trwale związany z budynkiem przeznaczonym do zamieszkiwania osób i pełnić funkcję służebną, pomocniczą do budynku mieszkalnego, aby mógł być uznany za obiekt budowalny nie wymagający pozwolenia na budowę, na mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Podobnie wypowiedział się NSA, który w wyroku z dnia 2 lipca 2010 r. stwierdził, iż "przydomowy" tj. znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do zamieszkiwania osób. Wyjątkowość instytucji art. 29 Prawa budowlanego przemawia za ścisłym (wąskim) interpretowaniem tego przepisu, co pozostaje w zgodności z wykładnią celowościową, wyrażającą wolę ustawodawcy" (sygn. akt II OSK 1033/09, baza Cbois). Nie może więc ganek znajdować się w pewnej odległości od domu, a tym samym analogia przedstawiona przez skarżącego z "przydomową oczyszczalnią ścieków", która odprowadza ścieki bytowe z budynku mieszkalnego, nie może w niniejszej sprawie mieć zastosowania. Przedstawione przez skarżącego rozumienie określenia "przydomowy ganek" prowadziłoby do nadinterpretacji zwrotu i obejścia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowalne. Przy takim rozumieniu każdy ganek znajdujący się na danej nieruchomości w obrębie jednego gospodarstwa domowego, należałoby uznać za "przydomowy". Podkreślić przy tym należy, iż skarżący w toku przeprowadzonych oględzin sam wskazał, iż ganek został dobudowany do budynku, który obecnie pełni funkcję gospodarczą a dopiero docelowo ma być budynkiem mieszkalnym. Również z dokumentacji dołączonej do akt administracyjnych wynika, że obecnie jest on nadal budynkiem gospodarczym.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie prawidłowo wdrożyły procedurę legalizacyjną z art. 48 ust. 1, 2 i 4 ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na niewykonanie nakazanych przez organ obowiązków tj. przedłożenia stosownej dokumentacji, organ I instancji zobligowany był do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu w myśl art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co zasadnie zostało utrzymanie w mocy przez organ II instancji. Tym samym zarzut skarżącego o naruszeniu przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie znajduje potwierdzenia w sprawie niniejszej, ponieważ organy zastosowały właściwe przepisy ustawy Prawo budowlane do istniejącego stanu faktycznego.

Mając na uwadze całokształt działań organów w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie niniejszej, a analizowanych powyżej - nie można również uznać, że zostały naruszone art. 7, 8, 9, 10, 75, 77 § 1, 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 j.t.), gdyż organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonych decyzji, stosownie do treści art. 7 i 77 k.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 k.p.a.). Ponadto uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie.

Marginalnie należy jedynie wskazać, iż podnoszony przez skarżącego problem wysokości opłaty legalizacyjnej nie był przedmiotem rozpoznania przez Sąd w sprawie niniejszej, bowiem ustalenie opłaty legalizacyjnej nie było objęte treścią zaskarżonej decyzji. Ponadto objęte jednym z zarzutów skargi przepisy art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie były stosowane przez organy obu instancji, gdyż dotyczą postępowania przed sądami administracyjnymi, tym samym nie mogło dojść do ich naruszenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 j.t.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.