II SA/Bk 470/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2698703

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 lipca 2019 r. II SA/Bk 470/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) stwierdzającą, że wypłacone skarżącej świadczenie z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 do 31 października 2018 r. w kwocie 500 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym i zobowiązującą skarżącą do jego zwrotu wraz z odsetkami.

W skardze na tę decyzję zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania i uzasadniono go tym, że skarżąca nie jest w stanie ponieść ciężaru finansowego zwrotu świadczenia wynikającego łącznie z dwóch wydanych tego samego dnia decyzji bez uszczerbku dla swojego utrzymania w niezbędnym zakresie. Podano, że skarżąca jest studentką pierwszego roku psychologii na SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego we W. Z racji nauki w szkole wyższej nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu rodziców. Na podstawie prawomocnego wyroku z dnia (...) lutego 2009 r. jest uprawniona do alimentów od swojego ojca w wysokości po 600 zł miesięcznie. Pozwany nie regulował swoich zobowiązań alimentacyjnych w terminie, dlatego konieczne było wszczęcie egzekucji. Obecnie sumy na bieżąco ściągane przez komornika od dłużnika alimentacyjnego są przeznaczane wyłącznie na zaspokojenie kosztów egzekucyjnych i należności funduszu alimentacyjnego. Wpłaty dłużnika nie wystarczają na wypłatę skarżącej bieżących oraz zaległych alimentów (dowód: zaświadczenie o dokonanych wpłatach z dnia (...) maja 2019 r.). Skarżąca pobiera jedynie świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości 500 zł miesięcznie, tj. o 100 zł mniej niż powinna otrzymywać od dłużnika na podstawie wyroku. Z uwagi na złą sytuację materialną skarżącej został przyznany jej przez uczelnię dodatek socjalny (obecnie 650 zł miesięcznie) oraz dodatek mieszkaniowy (300 zł miesięcznie). Środki te są niewystarczające do utrzymania młodej osoby studiującej poza domem, dlatego skarżąca jest zmuszona korzystać również z pomocy osób trzecich.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, może orzec sąd w postanowieniu, na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

(art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej polega na zapłacie przez skarżącą kwoty 500 zł wraz z odsetkami. Przy czym sądowi wiadomym jest z urzędu, że skarżąca została zobowiązana inną decyzją z tego samego dnia do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego również w kwocie 997,34 wraz z odsetkami. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do jej zapłaty. Stąd też biorąc pod uwagę sytuację życiową w jakiej znajduje się skarżąca, sąd nie ma wątpliwości, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem powstania dla niej znacznej szkody. Wskazać należy, że skarżąca utrzymuje się z dodatku socjalnego i z dodatku mieszkalnego - 950 zł miesięcznie oraz alimentów otrzymywanych od ojca w kwocie aktualnie 500 zł. W sumie skarżąca dysponuje miesięcznie kwotą 1.450 zł. Stwierdzić zatem należy, że posiadane środki pieniężne z trudem mogą wystarczyć na utrzymanie się skarżącej, która studiuje na studiach dziennych poza miejscem zamieszkania. Stąd też wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby skarżącą środków do życia.

Z uwagi na powyższe, sąd w oparciu o przepisy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.