II SA/Bk 421/16, Charakter sprawy ze skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2165384

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 listopada 2016 r. II SA/Bk 421/16 Charakter sprawy ze skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.).

Sędziowie NSA: Mieczysław Markowski, Anna Sobolewska-Nazarczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi M. T. K. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 30 maja 2011 r. nr XII/94/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej (odcinek od ul. Jana Pawła II do ul. Antoniowskiej) w Białymstoku oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 30 maja 2011 r. Rada Miejska Białegostoku podjęła uchwałę nr XII/94/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej (odcinek od ul. Jana Pawła II do ul. Antoniukowskiej) w Białymstoku, obejmującego obszar o powierzchni około 33 ha, w tym m.in. działkę nr (...). Działka powyższa stanowi współwłasność A. M. i M. T. K. Znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolami 2.1MN,ZP oraz 3.2ZP,Zz.

W piśmie z dnia 21 kwietnia 2016 r. M. K., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej jako u.s.g.), wezwała Radę Miejską Białegostoku do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do tej działki. Zarzuciła niezgodność obszaru objętego uchwalonym planem z obszarem wskazanym w uchwale intencyjnej oraz naruszenie art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako ustawa planistyczna) poprzez niezgodność uchwały z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku.

Rada Miejska Białegostoku nie ustosunkowała się do wezwania.

M. K. wniosła skargę na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 30 maja 2011 r. i zarzuciła:

- niezgodność obszaru objętego projektem planu z obszarem objętym uchwałą intencyjną (nr XXXII/358/04 z dnia 6 grudnia 2004 r.);

- naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej poprzez niepodjęcie odrębnej uchwały w przedmiocie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag;

- naruszenie art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej poprzez niezastosowanie się do zapisów obowiązującego "Studium zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku" przy określeniu obszaru oznaczonego na mapie jako 3.2ZP.Zz;

- naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie i niekorzystny wpływ ustaleń planu na wykonywanie prawa własności działki nr (...);

- naruszenie art. 2, art. 21 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez zarezerwowanie pasa terenu o szerokości 10 m i przeznaczenie tego gruntu pod pas izolacyjny na działce nr (...), bez przeznaczenia tego terenu na cel publiczny, co skutkuje brakiem możliwości utworzenia takiego pasa;

- naruszenie art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie prawa sąsiedzkiego postanowieniami planu, a mianowicie ustalenie 10 - metrowego pasa izolacyjnego pomiędzy częścią usługową a mieszkaniową; zdaniem Skarżącej, organ miał świadomość, że taki pas nie powstanie, ponieważ inwestor posiadający pozwolenie na budowę myjni samochodowej na działce (...) (obszar w planie miejscowym 1.1U) nie został zobowiązany do jego zrealizowania;

- naruszenie art. 14 ust. 5 i art. 16 ustawy planistycznej w związku z § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez to, że mapa zasadnicza przyjęta do opracowania planu miejscowego zawiera istotne błędy. Teren położony wzdłuż rzeki Białej powinien być oznaczony jako teren inwestycyjny. Nadto obszar 1.1U na dołączonej do planu mapie zasadniczej nie jest podzielony na działki nr (...);

- naruszenie art. 17 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy planistycznej poprzez niepowtórzenie przez organ czynności planistycznych w części, "mimo naniesionych uwag przez Prezydenta Miasta Białegostoku".

Z uwagi na powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi wskazano:

- na korespondencję między M. J. (właścicielką działki nr (...)) a Wydziałem Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miasta w B., z której wynika, że część północna działki nr (...) nie jest objęta planem a część południowa jest nim objęta, co - zdaniem Skarżącej - potwierdza niezgodność obszaru planu z obszarem uchwały intencyjnej;

- w Studium (uchwała z dnia 29 listopada 1999 r.) zmienionym uchwałą z dnia 8 września 2009 r. nie przewiduje się na obszarze oznaczonym na rysunku "Polityka przestrzenna" zabudowy kubaturowej, zatem plan w zakresie ustaleń co do tego terenu jest niezgodny ze Studium;

- zapisy uchwalonego planu są sprzeczne ze stanem rzeczywistym, bowiem teren wzdłuż rzeki Białej, przez który biegnie sieć cieplna, jest formalnie terenem budowlanym (został wyłączony spod produkcji rolniczej - decyzją Wojewody B. z dnia (...) sierpnia 1992 r. znak (...)), podczas gdy w § 38 ust. 1 i ust. 7 planu przeznacza się te tereny na zieleń urządzoną o charakterze ekstensywnym. Zdaniem Skarżącej, użyto nieaktualnej mapy zasadniczej;

- wątpliwe jest, by właściciele działek nr (...) nie skorzystali z przesunięcia na ich korzyść linii rozgraniczających, na które to przesunięcie wskazał Sąd w sprawie II SA/Bk 719/15;

- niezgodne z zasadami ochrony prawa własności (ustawowymi i konstytucyjnymi) przeznaczenie na działce nr (...) obszaru 10 m pod pas zieleni izolacyjnej, zwłaszcza że na rysunku planu nie jest widoczny podział na działki nr (...). Wskazano na zawarcie przez Miasto ugody przed sądem powszechnym przy projektowaniu zmiany tej części planu (projekt uchwały z dnia 30 maja 2016 r.), co stanowi o fakcie przyznania się przez Miasto do popełnionych błędów planistycznych;

- wskazanie w planie jako usankcjonowanego pozwolenia na budowę posiadanego przez Skarżącą oraz zgodne z rzeczywistością określenie przeznaczenia gruntów pod siecią cieplną wyeliminowałoby problemy w toczących się postępowaniach przed sądem powszechnym (o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie oraz o ustanowienie służebności przesyłu), bowiem biegli sądowi mogliby właściwie oszacować wartość tego terenu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odniósł się do zarzutów.

W piśmie procesowym z dnia 7 września 2016 r. Skarżąca odniosła się szczegółowo do stanowiska organu z odpowiedzi na skargę i dodatkowo podniosła szereg zarzutów dotyczących między innymi: nieujęcia w planie ulicy D. co uniemożliwiło podanie parametrów tej drogi a wykluczyłoby manipulowanie przebiegiem kolektora; zawarcia przez Miasto w sprawie I C (...) ugody na podstawie art. 36 ustawy planistycznej, co wskazuje że Prezydent Miasta powinien uwzględnić wszystkie wydane co do terenu objętego planem warunki zabudowy; nie zgodziła się z tym, że teren wzdłuż rzeki Białej na skutek przeznaczenia pod urządzenia ciepłownicze nie zmienił swojego przeznaczenia z rolnego na obecnie budowlany. Skarżąca wskazała, że Miasto naruszyło jej interes prawny, zmieniło przeznaczenie jej gruntów i zataiło ten fakt narażając ją na niepotrzebne wydatki (w sprawach cywilnych biegli mają problem z jednoznacznym określeniem przeznaczenia jej gruntów i ich oszacowaniem).

W piśmie procesowym z dnia 7 października 2016 r. Skarżąca nadto wyjaśniła, że: załącznik graficzny do uchwały intencyjnej nie jest zgodny z obowiązującymi normami; z decyzji Wojewody B. znak (...) wynika, że grunty będące własnością MPEC w B. położone wzdłuż rzeki Białej objęte zaskarżonym planem miejscowym są to tereny budowlane - zatem organ planistyczny powinien przeprowadzić czynności związane z odtworzeniem akt sprawy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Zaskarżona w sprawie niniejszej uchwała z dnia 30 maja 2011 r. nr XII/94/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej (odcinek od ul. Jana Pawła II do ul. Antoniukowskiej) była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu w sprawie II SA/Bk 719/15 ze skargi A. M. - drugiej, obok Skarżącej, współwłaścicielki działki nr (...). Skarga ta została oddalona wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., który jest nieprawomocny z uwagi na jego zaskarżenie do NSA. Także w sprawie II SA/Bk 560/16 tutejszy Sąd kontrolował legalność tej uchwały - w zakresie interesu prawnego Skarżących małżonków J. (właścicieli działki nr (...)). W sprawie tej wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. uwzględnił skargę stwierdzając nieważność § 31 ust. 3 pkt 7 planu.

Obydwie powyższe skargi (A. M. i małżonków J.) zostały wniesione na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.), dalej jako u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił (art. 101 ust. 2 u.s.g.).

Orzecznictwo sądów administracyjnych na tle przepisu art. 101 ust. 2 u.s.g. jest zgodne co do tego, że mimo oddalenia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istnieje możliwość ponownej jej kontroli, ale wyłącznie w granicach interesu prawnego innego skarżącego. Innymi słowy, sąd w innej sprawie może orzekać w granicach interesu prawnego innego niż interes skarżącego, którego skargę oddalił (vide wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., II OSK 2770/14 oraz powołane tam orzecznictwo, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Podkreślić jednak trzeba, że sąd orzekający później, ze skargi innego podmiotu, jest związany oceną pierwszego składu orzekającego dotyczącą aspektów procedury planistycznej odnoszących się do ogółu adresatów. Zatem sformułowanie art. 101 ust. 2 u.s.g. "gdy w sprawie orzekał już uprzednio sąd administracyjny i skargę oddalił" rozumieć należy w ten sposób, że chodzi o "sprawę" indywidualnych interesów lub uprawnień, a nie sprawę samej uchwały" (zob. wyrok z dnia 18 czerwca 2013 r., II SA/Bk 964/12, CBOSA).

Skarżąca jest współwłaścicielem działki nr (...) położonej na obszarze objętym postanowieniami planu, oznaczonym dwoma symbolami: 2.1MN,ZP (teren zabudowy mieszkaniowej i teren zieleni urządzonej), 3.2ZP,ZZ (teren zieleni urządzonej i potencjalny teren zalewowy doliny rzeki Białej). Jak wynika ze skargi i z pism procesowych składanych w toku postępowania przed Sądem, Skarżąca upatruje naruszenia swego interesu prawnego w sprzeczności ustaleń planu z jej zamierzeniami inwestycyjnymi (poza zarzutami natury ogólniejszej, wskazuje na niemożliwość zabudowy i zagospodarowania działki zgodnie ze swoją wolą). Faktycznie plan przewiduje na terenie działki określone ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu, zatem dokonuje ingerencji w prawo własności Skarżącej. Przesądza to o posiadaniu przez nią legitymacji skargowej, ale nie przesądza kwestii wystąpienia nadużycia władztwa planistycznego.

Zauważyć również należy, że w sprawie II SA/Bk 719/15 skarga została wniesiona przez A. M. tj. współwłaścicielkę (wraz ze Skarżącą M. K. - drugą współwłaścicielką) działki nr (...). Sąd rozważał, czy skarga wniesiona później (po oddaleniu pierwszej skargi) na ten sam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przez innego współwłaściciela tej samej działki jest dopuszczalna. Doszedł do wniosku, że tę kwestię rozstrzygnąć trzeba na korzyść strony skarżącej. Bezzasadne jest bowiem założenie, że interes prawny dwóch współwłaścicieli jest zawsze identyczny. Jak wyżej wskazano, sprawa ze skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest sprawą "indywidualnych interesów lub uprawnień" a nie sprawą "uchwały". Nawet zatem gdy zarzuty dwóch następujących po sobie skarg współwłaścicieli tej samej działki są identyczne, sąd może o ich podobieństwie, zasadności i skuteczności przesądzić dopiero w merytorycznym postępowaniu, natomiast nie powinien drugiej skargi traktować jak niedopuszczalnej.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., tj. w brzmieniu tego przepisu z dnia uchwalenia zaskarżonego planu), dalej powoływanej jako ustawa planistyczna, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przywołana regulacja ustanawia dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną - uwzględnienie zasad sporządzania planu oraz formalnoprawną - zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie. Jak wynika expressis verbis z art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej (w stanie prawnym obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały) podstawę do unieważnienia uchwały stanowi każde naruszenie zasad, zaś w odniesieniu do trybu postępowania, tylko naruszenie istotne. Dodać należy, że tryb sporządzania planu to sekwencja czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej, a zasady sporządzania planu to merytoryczna jego zawartość (przyjęte w nim ustalenia). Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego. Natomiast naruszenie zasad to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego (vide np. wyrok z dnia 13 marca 2013 r., II SA/Bk 994/13, CBOSA).

Stwierdzić zatem w tym miejscu należy, mając na uwadze przywołane wyżej orzecznictwo oraz sposób rozumienia przesłanek stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu miejscowego, że w zakresie elementów zaskarżonej uchwały wspólnych dla wszystkich podmiotów, których interesu prawnego ona dotyczy tj. w zakresie przeprowadzenia procedury planistycznej - ocena prawna składu orzekającego w sprawie II SA/Bk 719/15 jest w sprawie niniejszej wiążąca. Zwrócił na ten aspekt uwagę skład orzekający w sprawie II SA/Bk 560/16.

Przypomnieć zatem należy, że w sprawie II SA/Bk 719/15 Sąd nie stwierdził istotnego naruszenia trybu sporządzania zaskarżonego planu (art. 14 ust. 1, art. 17-20 ustawy planistycznej), bowiem: zachowano sekwencję czynności planistycznych; oceniono brak potrzeby ich powtarzania mimo uwzględnienia uwag do planu; nie stwierdzono naruszenia właściwości organów planistycznych. Z akt administracyjnych wynika też, że rozpatrzono zgłaszane wnioski i uwagi wydając stosowne zarządzenia wraz z ich uzasadnieniem co do każdej uwagi i wniosku. Odnośnie działki nr (...) wnioski po podjęciu uchwały intencyjnej oraz uwagi po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zgłosił M. M. - nie zostały one uwzględnione, co rozstrzygnął Prezydent Miasta Białegostoku zarządzeniami z dnia 28 czerwca 2005 r. (nr 1679/05) i z dnia 22 kwietnia 2011 r. (nr 740/11). Z uzasadnienia zarządzenia z dnia 22 kwietnia 2011 r. wynika, że możliwe jest częściowe uwzględnienie uwagi i przesunięcie linii rozgraniczającej celem powiększenia terenu 2.1MN.ZP przeznaczonego pod zabudowę jednorodzinną. Jak wynika z protokołu sesji Rady Miejskiej z dnia 30 maja 2011 r. nie uwzględniono jedynie w części uwagi dotyczącej przeznaczenia działki nr (...) na cele inwestycyjne.

Niewątpliwie nie było też podstaw do powtarzania czynności planistycznych. Zakres uwzględnienia uwag (przesunięcie linii rozgraniczających na korzyść terenu 2.1MN,ZP) nie miał wpływu na część planu dotyczącą interesów podmiotów innych niż właściciele działki nr (...). To bowiem charakter i rozmiar zmian dokonanych po uwzględnieniu uwag jest decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej. W sprawie niniejszej miały one charakter jednostkowy i ocenę Sądu w sprawie II SA/Bk 719/15 należy w pełni podzielić.

Zauważyć też należy, że na sesji w dnu 30 maja 2011 r. Rada Miejska głosowała nad każdą uwagą, co spełnia wymagania rozpatrzenia uwagi przed podjęciem uchwały w sprawie planu (vide wyrok z dnia 23 lutego 2016 r., II SA/Bk 587/15, dostępny w CBOSA). Zarzuty w tym zakresie są bezzasadne.

Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela również stanowisko Sądu w sprawie II SA/Bk 719/15 o braku rozbieżności miedzy obszarem zaskarżonego planu a obszarem jego projektu określonym w uchwale intencyjnej z dnia 6 grudnia 2004 r. Korespondencja między M. J. a pracownikami Wydziału Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miasta Białegostoku nie potwierdza zarzutów skargi tej kwestii dotyczących. Wynika z niej jedynie, że pracownicy wskazanego Wydziału dokonali wyjaśnienia w jakim zakresie plan obejmuje, a w jakim nie obejmuje, działki nr (...). Jak wskazał Sąd w sprawie II SA/Bk 719/15: "W obu przypadkach obszar objęty planem jest tożsamy, a od strony południowej, inaczej niż twierdzi Skarżąca, granica ta przebiega wzdłuż Alei Jana Pawła II i nie obejmuje tej ulicy".

Odnośnie zawartości merytorycznej zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej - zasady sporządzania planu) sąd podziela stanowisko organu, że plan co do obszaru oznaczonego symbolem 1.1U jest zgodny zarówno w części tekstowej jak i graficznej z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku (uchwała nr XX/256/99 z dnia 29 listopada 1999 r., wielokrotnie zmieniana, ostatnio uchwałą z dnia 8 września 2008 r.; ujednolicony tekst Studium znajduje się w aktach administracyjnych sprawy).

W Studium oraz w Prognozie odziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (nawiązującej do wyrysu ze Studium) - teren, na którym położona jest działka nr (...) oznaczono jako 8.4 (Strefa 8): "obszar do zabudowy mieszkaniowej i usługowej", jednakże wyraźnie widać na rysunku planu częściowe przeznaczenie tego terenu pod zieleń urządzoną (vide s. 7 Prognozy wraz z rysunkiem Studium). Organ w odpowiedzi na skargę ocenił, że w Studium oznaczono teren działki częściowo jako "niezabudowany do utrzymania i przekształceń", a częściowo jako położony w systemie przyrodniczym miasta. Jak wskazał Sąd w sprawie II SA/Bk 719/15, zaakceptowane w Studium "przekształcenie" części działki nr (...) mogło dotyczyć zarówno przeznaczenia go jako usługowego jak i jednorodzinnego (usługowymi uczyniono działki nr (...) umieszczając je w części na obszarze 1.1U, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną przeznaczono część działki m.in. nr (...) - przy czym na tych trzech działkach część ich obszaru znajduje się na terenie zielonym). Ustalenie zatem co do częściowego przeznaczenia działki nr (...) pod zabudowę mieszkaniową a częściowego pod zieleń urządzoną nie stanowi niezgodności planu ze Studium.

Uzasadnione jest przeznaczenie działek nr (...) (a nie działki Skarżącej nr (...)) pod zabudowę usługową celem zabezpieczenia przed hałasem dobiegającym ze zbiegu ulic Aleja Jana Pawła II i Konstytucji 3 Maja zabudowy mieszkaniowej dalej od tego zbiegu ulic położonej. Nadto, właściciel działki nr (...) znajdującej się na obszarze 1.1U jeszcze przed uchwaleniem planu zlokalizował tam myjnię samochodową na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Uchwalony plan miejscowy tę sytuację uwzględnił, przy czym podkreślić jeszcze raz należy, że działki nr (...) uzyskały przeznaczenie usługowe jedynie w części, bowiem pozostała ich część także objęta została przeznaczeniem o symbolu 3.2ZP,Zz. Teren o takim przeznaczeniu zaczyna się od Al. Jana Pawła II i biegnie wzdłuż rzeki Białej po jej stronie północnej, na całej długości obszaru objętego planem. Jest to zabieg celowy, mający za zadanie ochronę tej rzeki i potencjalnych jej terenów zalewowych przed jakąkolwiek degradacją. Nie byłoby zatem uzasadnione przeznaczenie terenu 3.2ZP,ZZ (§ 38 ust. 1 planu - zieleń urządzona o charakterze ekstensywnym na potencjalnych terenach zalewowych) w sposób inny niż wyżej opisany, zwłaszcza że wszystkie działki znajdujące się na północ od rzeki Białej znalazły się w tym obszarze. Szerokość tego terenu wynika z warunków, jakie panują w dolinie rzeki Białej. Odpowiada to także obszarowi wyznaczonemu w Studium.

Odnośnie zaś zarzutów dotyczących, jak wskazuje Skarżąca, zakazu zabudowy kubaturowej na terenie oznaczonym symbolem 2.1MN,ZP oraz 2.1MN,ZP (działka nr (...) w części jest położona na obszarze o symbolu 2.1MN,ZP), to wskazać należy, że według tekstu planu jest to obszar przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Z rysunku planu wynika, że o jego wielkości i przeznaczeniu zadecydowało położenie: od północy przebiega ul. D., za którą znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, od południa obszar graniczy z obszarem 3.2ZP,Zz czyli potencjalnymi terenami zalewowymi rzeki Białej. Podobnie ukształtowano przeznaczenie terenu patrząc na wschód w kierunku ul. A. W trakcie procedury planistycznej, co już wyżej wskazano, organ powiększył obszar podlegający zabudowie mieszkaniowej celem polepszenia warunków dla tej zabudowy. Sąd nie stwierdza zatem, aby względem interesu prawnego Skarżącej jako współwłaścicielki działki nr (...) doszło do nadużycia władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 ustawy planistycznej), poprzez nadmierne ograniczenie prawa współwłasności tej działki (art. 6 ust. 1 tej ustawy), a tym samym naruszenie konstytucyjnych zasad równości czy proporcjonalności w odniesieniu do ustanowionych ograniczeń w dysponowaniu własnością (art. 22, art. 21 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 64 Konstytucji RP).

Niepodlegający uwzględnieniu pozostaje także zarzut nieaktualności wykorzystanej do sporządzenia planu mapy zasadniczej. Organ planistyczny - jak wskazuje - zadysponował mapami z 2007 r. i z 2010 r., następnie aktualizowanymi, które zostały mu udostępnione przez Służby Geodezyjne i Kartograficzne. We własnym zakresie nie mógł tych map zakwestionować, bowiem zostały przesłane przez uprawnione organy. Także wykorzystanie do sporządzenia planu miejscowego urzędowych arkuszy map numerycznych spełnia wymóg z art. 16 ust. 1 ustawy planistycznej. Dopuszczalne jest, aby rysunek planu miejscowego został sporządzony na dokumentach odpowiadających w swej treści urzędowym kopiom tych map, w tym sporządzonym z wykorzystaniem technik komputerowych oraz urzędowych kopii tych map nadesłanych organom gminy w formie elektronicznej (vide wyrok z dnia 16 września 2015 r., II OSK 2023/14, CBOSA).

Odnośnie zarzutów dotyczących niewyrysowania linii podziałowej działek nr (...) i nr (...), to wskazać należy, że ten fakt samoistnie, z braku dodatkowych argumentów za nieaktualnością mapy, nie może przesądzać o nieważności planu wynikającej z nieuwzględnienia aktualnych materiałów kartograficznych. Identyczne stanowisko zajął tutejszy Sąd w sprawie II SA/Bk 560/16, z tym że w tamtej sprawie, jak wynika z uzasadnienia wyroku, stanowiło to dodatkowy argument za uwzględnieniem skargi w granicach interesu prawnego Skarżących J., który to interes indywidualny jest jednak inny niż w sprawie niniejszej.

Z kolei w kwestii ustanowienia 10-metrowego pasa izolacyjnego wskazać należy, że Sąd w sprawie II SA/Bk 560/16 uwzględnił skargę i stwierdził nieważność regulacji § 31 ust. 3 pkt 7 planu wprowadzającej zapis o tym pasie na terenie 1.1U, zatem zarzuty w tym zakresie pozostają nieaktualne.

Także wskazać należy w zakresie oznaczenia obszaru, na którym przebiega kolektor ciepłowniczy (wzdłuż rzeki Białej), że istniejąca i projektowana sieć energetyczna ma przebiegać jedynie na terenach oznaczonych symbolami 3.1ZP,Zz oraz 3.2ZP,Zz. Została ona wybudowana jeszcze w 2004 r., przed podjęciem uchwały intencyjnej. W przypadku działki Skarżącej, sieć ta przebiegała i nadal będzie przebiegać w południowej jej części objętej przeznaczeniem o symbolu 3.2ZP,Zz. Plan zaś dla tego obszaru wprowadził przeznaczenie "tereny zieleni urządzonej" i "potencjalne tereny zalewowe rzeki Białej", a zatem to te przeznaczenie odzwierciedlać powinien rysunek planu. Faktycznie jest to teren zalewowy wzdłuż rzeki a nie "teren inwestycyjny", którego to określenia domaga się Skarżąca. Wyłącznie fakt, że na terenie tym znajduje się kolektor ciepłowniczy nie czyni z niego "terenu inwestycyjnego", bowiem nie jest on przeznaczony do dalszej zabudowy i zainwestowania.

Nie może również prowadzić do oceny planu jako naruszającego zasady jego sporządzania fakt nieuwzględnienia wydanych przed uchwaleniem planu decyzji o warunkach zabudowy. Jak trafnie wskazał organ, decyzje te nie uwzględniają okoliczności, które podlegają ocenie przy sporządzaniu planu miejscowego. Nie są wynikiem realizacji koncepcji szerszego ładu przestrzennego i zagospodarowania większych przestrzeni miejskich, ale wynikiem analizy pod kątem głównie zasady dobrego sąsiedztwa.

Odnośnie zaś trudności biegłych w oszacowaniu wartości nieruchomości Skarżącej w postępowaniach przed sądem powszechnym Sąd nie jest władny wypowiadać się w tej kwestii. Należy jedynie wskazać, że od dnia wejścia w życie planu miejscowego obowiązuje na terenie będącym własnością Skarżącej określony sposób jej przeznaczenia wynikający z tegoż planu miejscowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.