Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 12 października 2006 r.
II SA/Bk 128/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Prutis.

Sędziowie Asesor: WSA Małgorzata Roleder (spr.), NSA Grażyna Gryglaszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi I. M. i J. M. na decyzję Wojewody P. z dnia (...) grudnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2005 r. nr (...) (znak: (...)) Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. Dz. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących zabudowę istniejącego tarasu na piętrze istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy granicy z działką nr (...) na działce nr (...), położonej w B. przy ulicy R. (...) - zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem I. M. i J. M. odwołały się do Wojewody P. wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji. Odwołujące podniosły, iż miejsce usytuowania przyszłej zabudowy tarasu na piętrze istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr (...), położonej przy ul. R. (...) w B., przy granicy z ich działką nr (...), stanowić będzie istotną uciążliwość mieszkańcom tej posesji. W szczególności zrealizowanie projektowanej zabudowy tarasu po granicy nieruchomości uniemożliwi planowaną w przyszłości ewentualną rozbudowę istniejącego na niej budynku mieszkalnego zgodnie z obowiązującym prawem, a ponadto spowoduje zacienienie istniejącego budynku mieszkalnego oraz jego ewentualną przyszłą rozbudowę, co narusza interes odwołujących.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda P. decyzją z dnia (...) grudnia 2005 r. nr (...) uchylił decyzję organu I instancji w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących zabudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego przy granicy z działką nr (...) i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących zabudowę tarasu, na piętrze istniejącego budynku mieszkalnego, na działce nr (...), położonej przy ul. R. (...) w B., w odległości 0,40 m od granicy sąsiedniej działki nr (...), a w pozostałej części orzeczenia oraz warunków i zobowiązań inwestora pozostawiono decyzję z dnia (...) sierpnia 2005 r. bez zmian.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż uchylenie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia (...) sierpnia 2005 r. oraz orzeczenie w tej części rozstrzygnięcia, podyktowane jest rzeczywistym usytuowaniem planowanego do zabudowy tarasu w istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr (...), w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką nr (...). Powyższy fakt wynika z akt sprawy i dlatego też organ II instancji zobligowany był do jego uwzględnienia podczas prowadzonego postępowania.

Organ odwoławczy powołując się na przedłożony przez inwestora - J. Dz. projekt budowlany ustalił, iż przedmiotowa inwestycja stanowi wykonanie robót budowlanych, obejmujących zabudowę tarasu na piętrze istniejącego budynku mieszkalnego, na działce nr (...) przy ul. R. (...) w B. Obiekt ten usytuowano ścianą o długości 9,84 m bez okien i drzwi w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką nr (...), położoną przy ul. Sz. (...) w B. W planowanym obiekcie zaprojektowano dach bez okapu, ze spadkiem nachylonym w stronę sąsiedniej nieruchomości, przewidując układ rynien i rur spustowych zapewniający odprowadzenie wód opadowych na teren działki nr (...) - stanowiącej własność inwestora oraz założenie na projektowanym dachu barierek przeciw obsuwaniu się śniegu na sąsiednią działkę nr (...) - należącą do skarżących.

Podniesiono, iż inwestor wywiązał się z obowiązku określonego w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, przedkładając organom administracji architektoniczno-budowlanej wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę wymagane dokumenty, tj.: poprawnie sporządzony projekt budowlany z niezbędnymi uzgodnieniami i decyzjami innych organów, w tym ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia zaś wymogi decyzji z dnia (...) października 2004 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Prezydenta Miasta B. (znak (...)),

a następnie utrzymanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia (...) listopada 2004 r. (znak: (...)). W szczególności projektowana zabudowa tarasu w obrysie istniejącego budynku na działce nr 554 zachowuje wymóg usytuowania obiektu w linii zabudowy równej 6 m od linii rozgraniczającej ul. R. W tej sytuacji spełnione są również ustalenia art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w myśl którego projekt budowlany, powinien odpowiadać wymaganiom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w myśl obowiązującej zasady - lokalizacja inwestycji w pasie od 0 do 1,5 m od granicy działki budowlanej, należy do sytuacji wyjątkowych i w żadnym stopniu nie może wpływać na ograniczenie zagospodarowania działki sąsiedniej, gdyż naruszałoby to interes właściciela. Stąd przy ocenianiu czy inwestorowi może zostać udzielone pozwolenie na budowę w drodze odstępstw od warunków technicznych należy mieć na względzie przepis art. 5 ustawy - prawo budowlane, określający zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym konkretnym przypadku - I. M. i J. M.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy wskazano, iż zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów należy zachować odległość zabudowy od granicy z sąsiednią działką budowlaną, co najmniej 3 m. Przy czym sytuowanie ściany budynku w tym przypadku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 12 ust. 3 pkt 1) albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki (§ 12 ust. 3 pkt 1).

Tymczasem z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, usytuowanej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką nr (...) wynika, iż planowana zabudowa nie spełnia warunków technicznych ustalonych w § 12 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia. Niemniej jednak w dniu (...) maja 2005 r. organ l instancji zgodnie z żądaniem inwestora, wystąpił do Ministra Infrastruktury, o odstępstwo od warunków technicznych umożliwiając usytuowanie projektowanej zabudowy tarasu w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią nieruchomością nr (...), stanowiącą własność skarżących. W odpowiedzi na powyższe Minister Infrastruktury pismem z dnia (...) czerwca 2005 r. znak (...) upoważnił Prezydenta Miasta B. do wyrażenia zgody w drodze postanowienia na odstępstwo od warunków technicznych umożliwiające wykonanie przedmiotowej zabudowy tarasu na działce nr (...),

w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką nr (...).

W oparciu o powyższe upoważnienie, Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia (...) lipca 2005 r. znak: (...), udzielił zgody na wnioskowane przez inwestora odstępstwo od warunków technicznych, co z kolei stanowiło podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej zabudowy tarasu, usytuowanej na działce nr (...) w odległości 0,40 m od granicy z działką sąsiednią nr (...). W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego nie może być mowy o naruszeniu przepisów powołanego § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezachowanie odległości od granic działki sąsiedniej, określonych tymi przepisami.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazano, iż przedłożona dokumentacja projektowa zachowuje ustalenia określone przepisami prawa, w tym § 13 warunków technicznych.

W szczególności podkreślono, iż z projektu budowlanego wynika, że wysokość projektowanej zabudowy tarasu J. Dz. wynosi 7,85 m i jest mniejsza od odległości tego obiektu do istniejącego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej nr (...), należącej do skarżących - równej 8,56 m.

Odnośnie twierdzenia, że usytuowanie projektowanej zabudowy tarasu w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką nr (...) spowoduje zacienianie przyszłej ewentualnej rozbudowy istniejącego na niej budynku mieszkalnego wskazano na dwa opracowania dotyczące analizy nasłonecznienia przyszłej ewentualnej rozbudowy, których ocena wykazała, iż cień od projektowanej zabudowy tarasu inwestora nie przekracza cienia tworzonego przez istniejący budynek przesłaniający na działce nr (...).

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, iż usytuowanie przedmiotowej zabudowy tarasu w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką nr (...), nie może pogorszyć aktualnie panujących warunków na nieruchomości skarżących, ani też ewentualnej przyszłej zabudowy. Nadto skoro cień od projektowanej zabudowy tarasu będzie mniejszy, niż cień rzucany przez istniejący budynek i będzie mieścił się w nim całkowicie, za nieuzasadnione uznano twierdzenia odwołujących, iż w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji wystąpi zasłonięcie okna na parterze przyszłej ewentualnej rozbudowy istniejącego budynku na działce nr (...), od strony inwestycji.

Ponadto zauważono, iż w obowiązującym prawie brak jest przepisów określających położenie okien, względem rynien i rur spustowych odprowadzających wody opadowe z dachu budynków mieszkalnych, stąd nietrafne jest kwestionowanie, iż zaprojektowane w odległości 0,50 m od rynny i rury spustowej okno w omawianej zabudowie tarasu narusza te warunki.

Końcowo podkreślono, iż projekt budowlany został opracowany przez uprawnionego projektanta, co wypełnia przepisy art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy - prawo budowlane. Projektowane zaś rozwiązania zostały uzgodnione z projektantem w specjalności konstrukcyjno-budowlanej pod kątem zachowania § 206 warunków technicznych, zgodnie z którymi rozbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone oceną stanu technicznego konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, a także z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem wymogów ochrony przeciwpożarowej. W obu przypadkach przedłożone rozwiązania zostały zaopiniowane pozytywnie.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż usytuowanie omawianej inwestycji na działce nr (...) jest zgodne z przepisami ustawy - Prawo budowlane i w związku z tym nie uniemożliwi prawidłowego użytkowania, ani też przyszłej ewentualnej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej nr (...), należącej do skarżących, przedłożony zaś projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów. W takim przypadku zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - prawo budowlane organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma prawa odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych, co tez uczyniono.

Od tej decyzji I. M. i J. M. wywiodły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie. Skarżące zarzuciły, iż usytuowanie przyszłej zabudowy tarasu na piętrze istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr (...) przy granicy z sąsiednią nieruchomością nr (...) stanowić będzie istotną uciążliwość mieszkańcom tej posesji. Podobnie jak w odwołaniu wskazały, iż zabudowa tarasu przez J. Dz. uniemożliwi planowaną w przyszłości rozbudowę własnego budynku mieszkalnego, zwiększenie zaś wysokości zabudowy - spowoduje pogłębienie zacienienia ich działki oraz ograniczy swobodę jej zagospodarowania. Z przedłożonego zaś przez inwestora projektu budowlanego wynika, iż planowany obiekt zostanie usytuowany ścianą bez okien i drzwi o długości 9,84 m w odległości 0,20 m od granicy z sąsiednią działką położoną, przy ulicy Sz. (...) w B. W tej wersji projektu nie przewidziano jednak ogniomuru.

Skarżące podniosły, iż zgodnie z żądaniem inwestora z dnia (...) kwietnia 2005 r. organ I instancji wystąpił do Ministra Infrastruktury o odstępstwo od warunków technicznych umożliwiających usytuowanie projektowanej zabudowy tarasu w odległości 0,20 m od granicy z sąsiednią nieruchomością nr (...) stanowiącą ich własność. Jednak Minister Infrastruktury nie wyraził wówczas zgody na odstępstwo, gdyż nie otrzymał aprobaty właścicieli sąsiedniej działki. Natomiast w ponownie skierowanym w dnia (...) maja 2005 r. piśmie do organu I instancji z żądaniem wystąpienia do Ministra Infrastruktury o odstępstwo od warunków technicznych, inwestor wniosek swój o zabudowanie tarasu uzasadnił wieloma remontami posadzki tarasu oraz twierdzeniem, iż pomimo zastosowania najnowszych technologii w zakresie wykonawstwa, działanie czynników atmosferycznych powoduje niszczenie posadzki, a w konsekwencji przecieki do mieszania. Zdaniem skarżących wniosek ten nie został poparty żadną fachową opinią, a przytoczona w nim argumentacja nie odpowiada rzeczywistości i najprawdopodobniej wprowadziła Ministra Infrastruktury w błąd.

W piśmie procesowym z dnia (...) marca 2006 r. skarżące powołując się na mapę geodezyjną z dnia (...) lutego 2006 r. wydaną przez Urząd Miasta wskazały, iż budynek inwestora usytuowany jest po granicy działek. Tym samym nie zostanie zachowany warunek odległości od sąsiedniej działki (0,40 m), o którym mówi decyzja Wojewody P. z dnia (...) grudnia 2005 r. W związku z powyższym zarówno upoważnienie Ministra Infrastruktury jak i zgoda Prezydenta Miasta B. udzielające pozwolenia na rozbudowę tarasu w odległości 0,40 m od granicy są nieważne. Nadto zabudowa tarasu po granicy, na którą nie ma pozwolenia narusza prawa i stwarza zagrożenie dla skarżących poprzez: nachylenie dachu ze spadkiem w stronę ich posesji, odprowadzanie wód opadowych de facto na teren ich działki, brak ogniomuru dla budynków postawionych po granicy oraz zacienienia ich działki. Natomiast w piśmie procesowym z dnia (...) sierpnia 2006 r. pełnomocnik skarżącej I. M. załączył decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia (...) sierpnia 2006 r. wydaną w postępowaniu rozgraniczeniowym dotyczącym działki skarżących nr (...) i działki inwestora nr (...), wskazując na istotne znaczenie tego dokumenty, który dowodzi, iż w aspekcie przedmiotowej sprawy nie został spełniony warunek odległości, o którym stanowi decyzja lokalizacyjna. W kolejnym piśmie procesowym z dnia (...) września 2006 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zgodnie z twierdzeniem mocodawcy i wydanymi w sprawie decyzjami pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu podjęto przyjmując odległości 0,40 m od granicy sąsiedniej działki (...). Tymczasem w dniu wydania pozwolenia budynek stał w odległości około 0,30 m od granicy sąsiedniej działki nr (...). Po dokonaniu zaś zabudowy tarasu i wykonania ocieplenia ściany od strony działki (...) odległość ta zmniejszyła się do 0,24 m. W konsekwencji tych okoliczności wydana decyzja nie była zgodna ze stanem faktycznym. Inwestor ubiegając się o wydanie pozwolenia na zabudowę tarasu przyjął średnią odległość od działki sąsiedniej, ale obowiązkiem projektanta, a później urzędnika przeprowadzającego wizję było przyjęcie punktu najbliższego z granicą - zgodnie z wyrysami. Dodatkowo wskazano, iż w dniu (...) maja 2006 r. została wydana decyzja ustalająca granicę pomiędzy działkami nr (...). Procedura rozgraniczenia działek wykazała, iż odległość zabudowy od granicy wynosi odpowiednio 24 i 35 cm, tym samym nieprawdziwa jest w świetle stanu faktycznego odległość 40 cm (0,40 m). Nadto organ nie zważa na treść opinii złożonej przez skarżące, a dotyczącą zacienienia ich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się zaś do wskazanej przez skarżące pierwotnej wersji projektu budowlanego z usytuowaniem przedmiotowego obiektu w odległości 0,20 m od granicy sąsiedniej działki nr (...), z którego inwestor zrezygnował, a także kwestii dotyczących remontu posadzki tarasu oraz zawilgocenia ścian istniejącego budynku mieszkalnego inwestora podkreślono, iż nie stanowią one przedmiotu niniejszego postępowania, nadto organ oceniając zgodność przedłożonego projektu z obowiązującymi przepisami prawa oraz zgodnie z wnioskiem inwestora nie ma uprawnień do nakazywania lokalizacji inwestycji w innym miejscu.

W uzupełnieniu odpowiedzi na skargę w dniu (...) marca 2006 r. organ przesłał pismo Ministra Transportu i Budownictwa z dnia (...)02.2006 r. znak (...) nr (...) stanowiące odpowiedź na wystąpienie skarżących z dnia (...) stycznia 2006 r., w którym podniesiono, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażania zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Stąd interesy osób trzecich winny być brane pod uwagę na etapie prac projektowych i przez organ przygotowujący decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie pismem tym poinformowano, iż Minister Transportu i Budownictwa nie jest właściwym organem do uchylenia bądź zmiany postanowienia o wydaniu odstępstwa przez organy I instancji.

Natomiast w pismach z dnia (...) kwietnia 2006 r. i z dnia (...) września 2006 r. organ odwoławczy podał, iż przy wydawaniu decyzji oparł się w całości o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym przeprowadzoną wizję lokalną), z którego wynika, iż zabudowę tarasu przedstawiono w projekcie budowlanym w obrysie istniejącego budynku na działce nr (...), usytuowanego w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką, a nie jak zarzuciły skarżące bezpośrednio po granicy.

Jednocześnie wyjaśniono, iż z uwagi na faktyczne położenie ściany budynku inwestora w odległości 0,40 m od granicy nieruchomości, co zostało ujawnione w trakcie toczącego się przed organem l instancji postępowania, J. Dz. pomimo, iż dysponował upoważnianiem Ministra Infrastruktury i zgodą Prezydenta Miasta B. na usytuowanie przedmiotowej inwestycji po granicy działki, ze spadkiem połaci dachowych na dwie strony w kierunku własnej działki, aby móc zrealizować przedmiotową inwestycję, musiał uzyskać odstępstwo od przepisów warunków technicznych dla rzeczywistego położenia planowanej nadbudowy, tj. 0,40 m od granicy działki. Zgoda Ministra Infrastruktury w tym zakresie została wydana w dniu (...) czerwca 2005 r. i na tej podstawie Prezydent Miasta B. dokonał oceny możliwości udzielenia odstępstwa i postanowieniem z dnia (...) lipca 2005 r. go udzielił.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Stosownie do art. 3 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.

Na wstępie wskazać należy, iż lokalizacja obiektu budowlanego zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę w pasie od 0 do 1,5 m od granicy z nieruchomością sąsiednią należy do sytuacji wyjątkowych i w związku z tym powinna ona następować w szczególnie uzasadnionych przypadkach i w żadnym stopniu nie może wpływać na ograniczenie zagospodarowania działki sąsiedniej. W wyroku z dnia 18 stycznia 2000 r. (sygn. akt IV SA 1756/98) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż "artykuł 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przewiduje możliwość wyjątkowego odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych, o którym mowa w art. 7 tego prawa. W przypadku zaś konfliktu interesów prawnych osób dysponujących prawem własności, ustawodawca przewidział odstępstwa od zasady nieograniczonego korzystania z tych praw, aby właściciele sąsiednich nieruchomości mogli ze swoich praw korzystać optymalnie."

Mając na względzie powyższe nie sposób nie zauważyć, iż sytuacja, o której mowa wyżej, choć zaliczana do wyjątkowych, to jednak przy spełnieniu określonych wymogów jest prawnie dopuszczalna. W tym jednak przypadku organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do wnikliwego zbadania czy przy wydawaniu tej decyzji nie zostanie naruszony interes osób trzecich. Istotne przy tym znaczenie ma przepis art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, określający zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Wprowadzony w art. 5 ustawy nakaz projektowania i budowania obiektu w sposób określony w przepisach, w tym techniczno budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, ma na celu między innymi poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie jednak z utrwalona już linią orzecznictwa sądów administracyjnych, tak określony sposób ochrony interesów osób trzecich dotyczy wyłącznie, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, interesu prawnego a nie faktycznego. Ten ostatni występuje bowiem w przypadku, gdy określony podmiot jest jedynie zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, a nie może wykazać naruszenia prawa powszechnie obowiązującego (vide: wyrok NSA z dn. 24 listopada 1999 r., IV SA 1866/97 niepubl.). Podobnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kategoria uzasadnionych interesów osób trzecich dotyczyć powinna interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych, a nie interesu faktycznego (wyrok NSA z dn. 7 lipca 1999 r., IV SA 1492/98 niepubl.). A zatem organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego (wyrok NSA z dn. 9 stycznia 2001 r., IV SA 1826/00 niepubl.).

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690), zwanego rozporządzeniem, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany przedmiotowej inwestycji usytuowanej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 0,40 m od granicy z działką sąsiednią, nie spełnia warunków technicznych, o których mowa w powołanym przepisie. Tym nie mniej z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż w tej sytuacji w dniu (...) maja 2005 r. organ I instancji, zgodnie z żądaniem inwestora, wystąpił do Ministra Infrastruktury o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia (...) czerwca 2005 r. znak (...) Minister Infrastruktury upoważnił Prezydenta Miasta B. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia na odstępstwo od warunków technicznych dotyczących umożliwienia wykonanie przedmiotowej zabudowy na działce nr (...) w odległości 0,40 m od granicy z sąsiednią działką nr (...) stanowiącą własność skarżących. W następstwie powyższego Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia (...) lipca 2005 r. znak (...) udzielił zgody na odstępstwo od wskazanych kryteriów technicznych, pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich.

W świetle powyższego zaskarżona decyzja zdaniem Sądu spełnia obowiązujące przepisy prawa. W związku z tym, iż Prezydent Miasta B. wyżej opisanym postanowieniem udzielił zgody na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych, możliwe stało się zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na zabudowie omawianego tarasu. Nieuzasadnione jest, więc kwestionowanie takiego działania przez skarżących, skoro jak wyżej stwierdzono wynika ono wprost z obowiązującego prawa.

Nadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, iż usytuowanie projektowanego tarasu w odległości 0,40 m od granicy sąsiedniej działki nr (...), w żadnej mierze nie naruszy interesu osób trzecich.

Przede wszystkim organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż zrealizowanie projektowanej zabudowy istniejącego tarasu nie spowoduje zacienianie ewentualnej przyszłej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce nr (...), należącej do skarżących i nie naruszy przepisów § 13 i § 60 ust. 1 obowiązujących warunków technicznych. Powyższe twierdzenie wynika z analizy oświetlenia naturalnego pomieszczeń mieszkalnych istniejącego budynku skarżących oraz analizy nasłonecznienia przyszłej ewentualnej rozbudowy tego obiektu - w obu przypadkach sporządzonych przez uprawnionego projektanta. Treść wskazanych opracowań bezspornie dowodzi, iż cień od projektowanej zabudowy tarasu inwestora rzucony na przyszłą ewentualną rozbudowę na sąsiedniej działce nr (...) nie przekracza istniejącego cienia tworzonego przez istniejący budynek na działce nr (...). Stad nieuzasadniona jest obawa skarżących, że w związku z zabudową tarasu zostanie zasłonięte okna, przyszłej ewentualnej rozbudowy istniejącego budynku, na sąsiedniej działce nr (...), od strony przedmiotowej inwestycji. Jak słusznie zauważył organ II instancji okna te będą bowiem już zacienione przez istniejący budynek mieszkalny J. Dz. o wysokości 10,3 m, a nie przez projektowaną ścianę nadbudowy tarasu o wysokości 0,49 m.

Dodatkowo podkreślić należy, iż w omawianym obiekcie, w którym zaplanowano dach bez okapu, ze spadkiem nachylonym w stronę sąsiedniej nieruchomości należącej do skarżących, inwestor przewidział układ rynien i rur spustowych celem zapewnienia odprowadzania wód opadowych na teren działki stanowiącej jego własność. Założenie zaś na projektowanym dachu barierek ma z kolei przeciwdziałać obsuwaniu się śniegu na działkę skarżących. W tej sytuacji niezrozumiały pozostaje zarzut stwarzania zagrożenia przez planowaną zabudowę w postaci spływu wód opadowych na teren działki skarżących.

Projektowane rozwiązania zostały ponadto pozytywnie zaopiniowane przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który jednoznacznie stwierdził zgodność projektu, z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Z przedłożonej opinii wynika, iż jedynie budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki, powinien mieć od strony sąsiedniej działki, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, o klasie odporności ogniowej określonej w przepisie § 232 ust. 4 i 5, zgodnie z § 272 ust. 3 obowiązujących warunków technicznych. Tymczasem usytuowanie planowanej do realizacji inwestycji nastąpiło w odległości 0,40 m od granicy sąsiedniej działki nr (...), a nie po granicy. Stąd niesłusznym pozostaje twierdzenie, iż projektowane rozwiązanie nie spełnia wyżej wymienionych przepisów.

W tych uwarunkowaniach, gdy tak jak w niniejszej sprawie, przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie miał prawa odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.

Jednocześnie zdaniem Sądu trafnie uznano, iż przed podjęciem zaskarżonej decyzji wyjaśniono podstawową kwestię związaną z usytuowaniem projektowanej zabudowy tarasu. Przede wszystkim zaznaczyć należy, iż projekt budowlany został wykonany przez uprawnionego projektanta, który wykazał wzajemne odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, projektu zagospodarowania terenu. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżących, że w powyższym zakresie projekt budowlany narusza prawo, skoro dokument ten został opracowany przez uprawnioną osobę, stosownie do przepisów art. 34 ust. 3 prawa budowlanego. Kwestionowanie zaś przyjętych w nim rozwiązań nie może stanowić dowodu świadczącego o wadliwości jego sporządzenia.

Przeciwnie organy obu instancji opierając się o projekt budowlany, w którym omawianą zabudowę usytuowano w odległości 0,40 m od granicy z działką sąsiednią nr (...) prawidłowo ustaliły położenie obiektu. Poza tym zauważyć należy, iż zamierzona inwestycja będzie wykonana w takiej samej odległości od granicy z działką skarżących, jak istniejąca już ściana budynku i polega na nadbudowie tej ściany. Nie ulegnie również zmiana odległość pomiędzy istniejącymi budynkami mieszkalnymi znajdującymi się na tych nieruchomościach a wynosząca 8,56 m. Nadto z projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż zabudowa tarasu w całości mieści się w obrysie istniejącego budynku mieszkalnego, a realizacja tego przedsięwzięcia nie spowoduje zmiany wysokości istniejącego budynku. Zatem jak słusznie zauważa Wojewoda Podlaski w piśmie procesowym z dnia 8 września 2006 r. nawet w przypadku ewentualnej korekty przebiegu granicy pomiędzy działkami nr (...), założone w projekcie usytuowanie przedmiotowej zabudowy tarasu w całości na istniejącym budynku inwestora nie pogorszy aktualnie panujących warunków na sąsiedniej nieruchomości, ani też nie uniemożliwi ewentualnej przyszłej jej zabudowy zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa.

Jednocześnie wskazać należy, iż z pisma uczestnika postępowania - J. Dz. z dnia (...) września 2006 r. oraz pełnomocnika skarżących z dnia (...) września 2006 r. w obu przypadkach wynika, iż w wydanej w dniu (...) maja 2006 r. decyzji ustalającej granice pomiędzy tymi działkami wynosi ona odpowiednio 24 m i 35 m. Przy czym zgodnie z oświadczeniem inwestora jest to odległość uwzględniająca grubość warstwy ocieplającej ścianę od strony działki (...) która wynosi około 11 cm i została wykonana za zgoda stosownych organów, już po uzyskaniu zaskarżonej decyzji. Stąd też w chwili ubiegania się o wydanie zgody na zabudowę tarasu wynosiła ona odpowiednio 35 m i 46 m. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie poprzedziło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organy obu instancji w myśl art. 10 § 1 k.p.a. umożliwiły stronom postępowania administracyjnego wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Mając powyższe na względzie Sad uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego skarga podlegała oddaleniu na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).