Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 25 stycznia 2007 r.
II SA/Bd 967/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.).

Sędziowie WSA: Wojciech Jarzembski, Elżbieta Piechowiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) 2006 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1.

oddala skargę,

2.

umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją nr (...) wydaną w dniu (...) 2006 r., Prezydent Miasta B. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla F. pozwolenia na przebudowę ulic: (...) wokół C. wraz z oświetleniem ulicznym, sygnalizacją świetlną, przebudową urządzeń energetycznych, teletechnicznych, istniejących ciepłociągów, przebudową sieci jezdnej i kabli trakcyjnych w związku ze zmianą trasy torowiska oraz przebudową sieci wodociągowej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, określając następujące działki jako obszar objęty opracowaniem: obręb nr (...). W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ I instancji, powołując się na art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) i § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji wydano decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych Prezydenta Miasta B. Nr (...) z dnia (...) 2005 r., zmienioną decyzją Nr (...) z dnia (...) 2006 r., których postanowienia uwzględnione następnie zostały w zatwierdzonym projekcie budowlanym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje stanowisko odwołująca się spółka podniosła, iż przebudowa skrzyżowania, objęta zatwierdzonym projektem budowlanym w obrębie ulic (...), wiąże się w istotny sposób ze zmianą konstrukcji południowej jezdni ul. J., w obrębie której znajduje się główna droga dojazdowa do dworca autobusowego (...), której projekt nie został do tej pory uzgodniony i zharmonizowany z projektem budowlanym obejmującym przebudowę ulic (...). Zdaniem odwołującej takie uchybienie, przy realizacji projektu zgodnie z zaskarżoną decyzją może spowodować znaczące utrudnienia w zakresie korzystania z głównej drogi wjazdowej na dworzec autobusowy w B. Ponadto strona odwołująca zarzuciła, iż nie została stosownie do obowiązujących przepisów prawnych poinformowana o toczącym się postępowaniu w niniejszej sprawie, pomimo posiadanego statusu podmiotu bezpośrednio zainteresowanego w przedmiocie objętym projektem budowlanym, zaakceptowanym zaskarżoną decyzją. Niejako precyzując podniesione zarzuty, P. pismem z dnia 4 lipca 2006 r. wskazało, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, gdyż o prowadzonym postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji (...) nie została powiadomiona, przy czym obowiązek powiadomienia o wszczęciu postępowania wynikał z faktu, że dwie działki gruntu objęte pozwoleniem na budowę nr (...) pozostają w użytkowaniu Spółki co przesądza o tym, że P. ma interes prawny w określeniu sposobu użytkowania gruntu. Ponadto zwrócono uwagę na naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ wydanie decyzji nie zostało poprzedzone uzyskaniem zgody użytkownika gruntu, bowiem P. pismem z dnia 19 grudnia 2005 r. adresowanym do uczestnika procesu budowlanego P. odmówił wnioskowanej zgody.

Wojewoda (...) po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia (...) 2006 r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą przepisami formę; uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, aktualnie wpisane na listę członków właściwej izby samorządu terytorialnego. Ponadto inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawił decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja jest zgodna z warunkami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, także przepisami techniczno - budowlanymi, a ponadto spełnione zostały wymogi zawarte w art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w tym pkt 9 cyt. przepisu stanowiący o zapewnieniu dostępu osobom trzecim do drogi publicznej. Przedstawiona w ten sposób sytuacja faktyczna i prawna rozstrzyganej sprawy, uzasadnia zdaniem organu odwoławczego przyjęcie, iż zostały spełnione wymogi określone ustawą - Prawo budowlane, zawarte w art. 32, 33, 34 i 35, których spełnienie prowadzi do wydania pozwolenia na budowę. Wyjaśniono też, że organ pierwszej instancji powiadomił strony o wszczętym postępowaniu administracyjnym w trybie obwieszczeń, korzystając z procedury przewidzianej w art. 5a ust. 1 cyt. wyżej ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy P. zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem obowiązującego prawa, w szczególności art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a., art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i wniosła o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem strony skarżącej orzekające w sprawie organy w sposób niedostateczny ustaliły jej stan faktyczny, ponieważ ustalając prawo do dysponowania gruntem przez F. pominięto okoliczność, iż w obrębie nieruchomości gruntowych objętych zaskarżoną decyzją znalazły się nieruchomości należące do skarżącej spółki, tj. działki nr (...), co do których inwestor nie uzyskał od posiadacza pisemnej zgody na ich wykorzystanie, przez co naruszono art. 33 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Ponadto zwrócono uwagę, że zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania organ prowadzący postępowanie winien niezwłocznie powiadomić stronę, czego według strony skarżącej - nie uczyniono. Ostatecznie podkreślono, że niezrozumiała i całkowicie błędna jest decyzja, która nie przytacza żadnego merytorycznego dowodu uzasadniającego jej wydanie, a szczególnie nieuprawnione jest twierdzenie, że ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna się opierać na ściśle określonych przepisach prawa budowlanego, podczas gdy właśnie przepisy tego prawa zostały naruszone.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po raz kolejny organ podkreślił, że zawiadomienie stron o wszczętym postępowaniu odbyło się trybie przewidzianym przepisem art. 5a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, co zgodne jest z przepisem art. 49 k.p.a. Ponadto zwrócono uwagę, że inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że przedmiotowa inwestycja nie naruszy funkcjonowania dworca PKS.

Uzupełniając treść skargi, pismem z dnia 19 grudnia 2006 r., strona skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem uzgodnień czynionych przez inwestora ze skarżącą była również działka nr (...), na której to działce ma być realizowana nowa droga stanowiąca połączenie ul. J. z przydworcowym parkingiem, lecz nie tylko nie uzgodniono projektu w tym zakresie, ale również użytkownik wieczysty (P.) nie wyraził zgody na wykonywanie na posiadanym przez siebie terenie robót budowlanych. Zdaniem strony skarżącej, wykonanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę powoduje konieczność wykonania robót na działce nr (...) w obrębie (...), w stosunku do której inwestor nie przedłożył oświadczenia o posiadanej zgodzie właściciela nieruchomości. Strona skarżąca podniosła również, że w okresie przygotowywania inwestycji, na etapie projektowania przebudowy ulic określonych w decyzji Prezydenta Miasta B. nr (...) została wstępnie wytyczona nowa droga dojazdowa do peronów dworca autobusowego, która ma przebiegać poza granicami inwestowania przez F. Realizacja tej drogi spowoduje, według skarżącej, uniemożliwienie wjazdu na dworzec autobusami, który to obiekt w efekcie straci możliwość wykorzystywania go zgodnie z jego gospodarczym przeznaczeniem. W stosunku do podnoszonej argumentacji strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego mającej potwierdzić jej słuszność.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę ulic, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.

Podstawową funkcją jaką spełnia kodyfikacja postępowania administracyjnego, jest ujednolicenie wymagań, którym powinno odpowiadać prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem administracji publicznej, celem którego jest wydanie opartej na przepisach prawa decyzji administracyjnej. Jednym z takich wymogów, statuowanym przez zasadę ogólną Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) - art. 7, jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Przeprowadzonemu w niniejszej sprawie postępowaniu nie można zarzucić naruszenia art. 77 k.p.a. przez nie zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go, bowiem analiza akt sprawy, w szczególności zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza tego zarzutu. Dokonane ustalenia stanu faktycznego oparte zostały na materiale dowodowym cechującym się wykorzystaniem różnych źródeł dowodowych. Należy bowiem zwrócić uwagę na szczególną charakterystykę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, którego efekt finalny w postaci stosownej decyzji, uzależniony jest w głównej mierze od uprzedniego uzyskania przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane). Prowadzone postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w zasadniczej mierze skupiało się na uzyskaniu przez inwestorów wszelkich uzgodnień i wyjaśnień formalnych warunkujących uzyskanie pożądanego rozstrzygnięcia w kwestii pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy potwierdza konkluzję organu odwoławczego odnoszącą się do faktu, iż załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą przepisami formę; uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, aktualnie wpisane na listę członków właściwej izby samorządu terytorialnego. Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawił decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Ponadto odnotować należy, że inwestycja jest zgodna z warunkami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, także przepisami techniczno - budowlanymi.

Jedna z podstawowych zasad prawa budowlanego, zawarta w ust. 1 art. 28 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że wszelkie roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12, to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Niezwykle jednak istotne, z punktu widzenia prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jest określenie zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 cyt. ustawy - pojęcia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Obszar ten określa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Dokonane ustalenia w poruszanej kwestii wpływają bezpośrednio na zastosowanie normy prawnej wynikającej z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, nakazującej projektować i budować obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, odnosząc się jednocześnie do podniesionych w skardze zarzutów, że zbadanie prawidłowości zaskarżonej decyzji wymaga oceny dwu kwestii; mianowicie zakresu inwestycji oraz ewentualnego naruszenia interesów prawnych strony skarżącej. W skardze znajduje się bowiem stwierdzenie, iż w obrębie gruntów objętych zaskarżoną decyzją, znajdują się działki należące do skarżącej o nr (...), co implikuje konieczność uzyskania zgody na ich dysponowanie dla celów budowlanych. Zgodnie z przedłożonym I tomem projektu budowlanego obejmującego przebudowę ul. (...) wokół C., inwestycja obejmuje m.in. obręb (...) z działkami (...). Natomiast w piśmie z dnia 19 grudnia 2005 r. znak: (...) Dyrektor Naczelny P. wyjaśnia, że działki w obrębie 178 są przedmiotem dzierżawy przez P. na okres wieloletni firmie S., która prowadzi samodzielną działalność handlową w zakresie detalicznej sprzedaży paliw płynnych i wskazuje właśnie tą firmę jako właściwą do uzgodnienia warunków przeprowadzenia prac w obrębie stacji paliw. Inwestor uzyskał warunkową zgodę firmy S. na czasowe zajęcie terenu działek nr (...) w obrębie 178, co potwierdza treść pisma z 30 stycznia 2006 r. Postawione warunki co do możliwości wykorzystania terenu odnosiły się do akceptacji harmonogramu robót, zgodności z normami BHP, prowadzenia prac w sposób nie utrudniający ruchu na stacji i zasad postępowania po zakończeniu prac. Warunki odnosiły się zatem do czynności faktycznych i zostały zaakceptowane przez inwestora, a zatem uznać należy, że na podstawie zawartej na piśmie umowy zobowiązaniowej pomiędzy zainteresowanym inwestorem a dysponentem gruntu, doszło do wyrażenia zgody na czasowe zajęcie przedmiotowego terenu. Treść pojęcia "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" została bowiem określona przez ustawodawcę w definicji legalnej z art. 3 pkt 11 cyt. ustawy. Należy podkreślić, że do zakresu tego pojęcia należy w szczególności tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, ograniczonych praw rzeczowych oraz zarządu ustanowionego w drodze decyzji przez właściwy organ zgodnie z przepisami art. 43 - 50 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 26, poz. 2603 z późn. zm.). W myśl definicji prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika także ze stosunków zobowiązaniowych, w tym z umów dzierżawy, najmu oraz innych umów zobowiązaniowych, pod warunkiem wszakże, że przewidują one uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca jednoznacznie odesłała inwestora do dzierżawcy w celu dokonywania uzgodnień w sprawach warunków prowadzenia prac budowlanych (pismo z 19. 12. 2005 r.)

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący braku uzgodnień czynionych przez inwestora ze skarżącą w odniesieniu do działki nr (...), na której to działce ma być realizowana nowa droga stanowiąca połączenie ul. J. z przydworcowym parkingiem, wobec czego skarżąca stwierdziła, że nie tylko nie uzgodniono projektu w tym zakresie, ale również użytkownik wieczysty (P.) nie wyraził zgody na wykonywanie na posiadanym przez siebie terenie robót budowlanych. Zgodnie bowiem z przedłożonym projektem budowlanym, działka nr (...) nie jest ujęta w wykazie działek objętych inwestycją (v. - k. 2 projektu). Ponadto z opisu technicznego (k. 31 zał. do projektu) wynika, że inwestycja nie naruszy funkcjonowania P. i S. Najważniejsza jest jednak konkluzja, że wniosek inwestora i decyzja orzekającego w I instancji organu, nie obejmują działki (...) w obrębie (...) (k. 38 i 14 akt). Z załączonej do I tomu akt mapy wynika graficzny opis przedmiotu inwestycji objętej wnioskiem, co również jednoznacznie pozwala stwierdzić, iż nie obejmuje ona działki (...), w związku z czym podnoszony w tej kwestii zarzut jest niesłuszny.

Jeżeli zaś chodzi o ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, na co także powołuje się strona skarżąca, podkreślenia wymaga, że podobnie jak i w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym, chodzi tu wyłącznie o ochronę interesów prawnych, a nie faktycznych. W przeciwnym bowiem razie, naruszałaby właścicielskie prawa do gruntu inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Interesy osób trzecich winny być brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję - pozwolenie na budowę. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie o właściwej ochronie interesów osób trzecich może świadczyć fakt, że skarżący mieli możliwość poddania kontroli decyzję organu pierwszej instancji w postępowaniu odwoławczym, prowadzonym przez Wojewodę (...). Ta sama sprawa, po raz kolejny, pod względem zgodności z prawem jest rozstrzygana przez sąd administracyjny. Każde jednak postępowanie, również i to, musi mieć swoje granice wyznaczone prawem, gdyż zgodnie z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Prawo własności inwestora musi być tak samo chronione, jak prawo własności właściciela sąsiedniej działki (por. wyrok NSA w Warszawie z 2 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1517/97, System Informacji Prawnej LEX nr 43323).

Ustosunkowując się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących szeregu utrudnień dla otoczenia, w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji (utrudnienia komunikacyjne, uniemożliwienie wykorzystywania gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem) należy stwierdzić, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącej, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Okoliczność, że po zrealizowaniu projektowanej inwestycji mogą powstać dla strony skarżącej określone uciążliwości lub konieczność dostosowania się do nowych warunków, nie podważa legalności zaskarżonej decyzji. Należy mieć na uwadze, co słusznie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 lipca 1999 r. (sygn. akt IV SA 1492/98, System Informacji Prawnej LEX nr 47835), że w zasadzie każda inwestycja zrealizowana w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów.

Uwzględniając, że w niniejszej sprawie uzyskano wszelkie prawem wymagane uzgodnienia i opinie należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Wnikliwa analiza planu zagospodarowania terenu, na którym wyraźnie wskazano granice terenów objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie będzie uniemożliwiać wykorzystywania przez skarżącą spółkę gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem na cele dworca autobusowego, przez co nie naruszy funkcjonowania P.

Nie można uwzględnić podnoszonego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie zawiadomiono strony o toczącym się postępowaniu. Zgodnie z art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Umocowanie do zastosowania tego trybu w niniejszej sprawie odnaleźć należy w regulacji zawartej w art. 5a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, na którą słusznie powołał się organ odwoławczy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy został w przedmiotowej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego czy materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 99 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nawet na zgodny wniosek stron, może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W ocenie Sądu podana przez pełnomocnika strony skarżącej przyczyna odroczenia rozprawy nie stanowiła obiektywnie rozumianej ważnej przyczyny; sam bowiem fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim nie stanowi jeszcze o niemożliwości wywiązania się z przyjętych na siebie obowiązków. W szczególności istnieje możliwość posłużenia się instytucją substytucji procesowej. Podkreślić również należy, że skarżąca jako osoba prawna powinna zorganizować swoją działalność w taki sposób, by zapewnić niezakłóconą możliwość ochrony swoich interesów, w tym przed sądem.Z uwagi na powyższe, wniosek z dnia 24 stycznia 2007 o zniesienie terminu rozprawy, na podstawie art. 99 cyt. wyżej ustawy, podlegał oddaleniu.

Wniosek o powołanie biegłego na okoliczności podane w piśmie skarżącego z 19 grudnia 2006 r. podlegał oddaleniu, gdyż zgodnie z art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Biorąc więc pod uwagę, że zgłoszony wniosek nie dotyczył przeprowadzenia dowodu z dokumentu oraz wskazaną na wstępie prawnego uzasadnienia okoliczność, iż właściwość rzeczowa sądów administracyjnych ogranicza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności prawem, wniosek podlegał oddaleniu na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.