Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1613655

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 5 listopada 2014 r.
II SA/Bd 889/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Anna Klotz, Grzegorz Saniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję M. P. E. C. Sp. z o.o. w W. z dnia...2014 r. nr... w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ja decyzję M. P. E. C. sp. z o.o. w W. z dnia... 2014 r., nr...

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu

3.

zasądza od M. P. E. C. sp. z o.o. w W. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...) skarżący S. B. zwrócił się do Przedsiębiorstwa E. we W. (dalej Przedsiębiorstwo) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentacji dotyczącej inwestycji powadzonej przez Przedsiębiorstwo w (...) na ul. (...), tj. kosztorysu wykonawczego, umowy z wykonawcą, dokumentacji dotyczącej praw gwarancyjnych za wykonane prace, korespondencji z wykonawcą, zgody Urzędu Miasta W. na rozpoczęcie prac, orespondencji/umów/porozumień dotyczących przeniesienia praw gwarancyjnych dotyczących nawierzchni na wykonawcę, który jako ostatni naruszył strukturę ul. (...) po jej oddaniu, po ostatnim remoncie oraz dokumentacji technicznej inwestycji.

Pismem z dnia (...) Przedsiębiorstwo poinformowało wnioskodawcę, iż żądane dokumenty nie podlegają obowiązkowi udostępnienia, gdyż nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ponadto posiadają chronione prawem dane personalne osób nie pełniących funkcji publicznych, zaś ich przedmiot stanowi tajemnicę przedsiębiorcy.

Po wniesieniu przez S. B. skargi na bezczynność Przedsiębiorstwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SAB/Bd 26/13 uwzględnił skargę strony i zobowiązał Przedsiębiorstwo do załatwienie wniosku skarżącego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm., dalej powoływanej też jako u.d.i.p.), tj. albo poprzez udzielenie skarżącemu pełnej żądanej informacji publicznej, albo też poprzez odmówienie udzielenia tej informacji w drodze decyzji podjętej w trybie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. We wskazanym wyroku Sąd stwierdził, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną i, że Przedsiębiorstwo jest podmiotem zobowiązanym według ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielania informacji, jeżeli ta stanowi informację publiczną. W następstwie powyższego wyroku Przedsiębiorstwo, po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku skarżącego, decyzją z dnia (...) na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p., odmówiło udostępnienia skarżącemu żądanej informacji z uwagi na okoliczność, że skarżący odmówił wykazania szczególnego interesu publicznego. Decyzję tą utrzymało w mocy decyzją z dnia (...).

W uzasadnieniu podjętych w sprawie decyzji Przedsiębiorstwo wskazało, iż uznało żądaną w sprawie informację za informację publiczną przetworzoną, że w związku z tym pismem z dnia (...) zwróciło się do skarżącego o wskazanie szczególnego interesu publicznego i, że skarżący w piśmie z dnia (...) odmówił wykazania szczególnego interesu publicznego, uznając że żądanej przez niego informacji nie można uznać za informację publiczną przetworzoną. Jednocześnie Przedsiębiorstwo wyjaśniło, że zakwalifikowało żądną przez skarżącego informację jako informację publiczną przetworzoną, z uwagi na konieczność: usunięcia z posiadanych dokumentów (prywatnych i urzędowych) informacji nie będącej informacji publiczną, sporządzania zestawień żądanych informacji oraz dokonania ich weryfikacji w kontekście wymogów ustawy o ochronie danych osobowych i tajemnicy handlowej Przedsiębiorstwa. Powołało się także na występujące ograniczenia w zakresie udzielenia informacji, wynikające z okoliczności umieszczenia Przedsiębiorstwa w wykazie przedsiębiorstw podlegających ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne i odpowiedniemu zabezpieczeniu technicznemu na obszarze województwa kujawsko-pomorskiego.

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. o sygn. akt II SA/Bd 1232/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w następstwie rozpatrzenia skargi S. B. na ww. decyzję Przedsiębiorstwa z dnia (...), uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ja decyzję z dnia (...). Sąd orzekający stwierdził, iż wymóg wykazania okoliczności stanowiących podstawę udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, dotyczy nie tylko strony zainteresowanej taką informacją, ale także organu, gdyż ten w przypadku odmowy udostępnienia takiej informacji wydaje decyzję administracyjna, która zarówno w zakresie sentencji, jaki i uzasadniania musi odpowiadać wymogom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej powoływanej jako k.p.a.). Sam fakt niewskazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego czy też w ogóle nie odpowiedzenia przez niego na wezwanie organu do wykazania takiego interesu, nie może - jak podkreślił Sąd - stanowić wyłącznej podstawy do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji. Organ bowiem, przyjmując inaczej niż wnioskodawca, że w danym wypadku mamy do czynienia z informacją przetworzoną, powinien ustalić i wykazać w uzasadnieniu decyzji okoliczności przemawiające za słusznością takiego stanowiska. Sąd uznał, iż Przedsiębiorstwo tego jednak w przedmiotowej sprawie w sposób zgodny z prawem nie uczyniło, gdyż po pierwsze jego aktywność w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego ograniczyła się w zasadzie jedynie do wezwania skarżącego do wykazania interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, a po drugie wskazane przez Przedsiębiorstwo w uzasadnieniu podjętej decyzji powody kwalifikacji wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej nie uzasadniają w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiska, iż w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. W szczególności nie świadczy sama w sobie o tym - jak wskazał Sąd - konieczność zestawienia, wyselekcjonowania i usunięcia z dokumentów określonych treści. Sąd zaznaczył, że nie stanowią również informacji przetworzonej, informacje objęte ochroną, o których mowa w art. 5 u.d.i.n. i podlegające w związku z tym ograniczeniu w ich udostępnieniu.

W następstwie ww. wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., Przedsiębiorstwo pismem z dnia (...) ponownie wezwało skarżącego do wykazania w trybie art. 3 ust. 1 u.d.i.p., że uzyskanie wnioskowanych informacji przetworzonych jest szczególnie uzasadnione dla interesu publicznego, pod rygorem skutków określonych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przedstawiając jednocześnie powody dla których uznało, że skarżący winien wykazać szczególnie uzasadniony interes publiczny. I tak Przedsiębiorstwo wskazało, że posiada decyzję Wojewody (...) z dnia (...) o uznaniu całej ciepłowni za obiekt mający istotne znaczenie dla bezpieczeństwa publicznego, w tym w szczególności dla funkcjonowania aglomeracji miejskiej, jaką jest W., wydaną na podstawie art. 5 ust. 3, 5 i 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 114, poz. 740) oraz o umieszczeniu jej w wykazie przedsiębiorstw, zakładów pracy i fabryk oraz urządzeń na obszarze województwa (...), podlegających obowiązkowej ochronie przez specjalistycznie uzbrojone formacje ochronne i odpowiedniemu zabezpieczeniu technicznemu. Zaznaczyło także że jako duże przedsiębiorstwo energetyczne objęte jest systemem koncesyjnym zarówno w zakresie wytwarzania ciepła, jak i przesyłania i dystrybucji ciepła, gdyż w dniu (...) otrzymało od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki koncesję na wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucję ciepła. Wyjaśniło przy tym, że oznacza to, iż w zakresie ustalania cen ciepła oraz badania kosztów, stanowiących podstawę kalkulacji cen i stawek, opłat oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło, Przedsiębiorstwo podlega ustawie z dnia 10 kwietnia 2006 r. Prawo energetyczne oraz wydanym w oparciu o tę ustawę przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło. Tym samym tylko i wyłącznie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki jest uprawniony do badania wszelkich kosztów przedsiębiorstw objętych systemem koncesjonowania i po stwierdzeniu, że są one uzasadnione oraz, że koszty te spełniają inne wymagania przepisów ustawy i rozporządzenia taryfowego, zatwierdza przedstawioną przez spółkę taryfę lub odmawia jej zatwierdzenia. Wobec tego - jak stwierdziło - nie każdy kto tego chce może zapoznać się z danymi stanowiącymi podstawę do ustalania cen za energię lub kwestionować cenę bądź koszty mające wpływ w na jej wysokość. Jest to bowiem wyłączne uprawnienie wskazanego wyżej urzędu.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia (...) skarżący pismem z dnia (...) ponownie odmówił wskazania szczególnego interesu publicznego uznając, że spółka ma obowiązek udzielenia żądanych przez niego informacji, gdyż stanowią one informację publiczną prostą. Powołał się również na naruszenie przez Przedsiębiorstwo art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako p.p.s.a.).

W konsekwencji powyższego Przedsiębiorstwo decyzją z dnia (...) ponownie odmówiło udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Decyzję tą, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzją z dnia (...).

W uzasadnieniu podjętych decyzji Przedsiębiorstwo wskazując, że pismem z dnia (...) wezwało skarżącego do wykazania, że uzyskanie żądnych przez niego informacji przetworzonych jest szczególnie uzasadnione dla interesu publicznego, że w piśmie tym przedstawiło powody dla których uznało, że skarżący winien wykazać szczególnie uzasadniony interes publiczny i, że pomimo tego skarżący w odpowiedzi na wezwanie ponownie odmówił wskazania szczególnego interesu publicznego, stwierdziło iż w takiej sytuacji musiało odmówić udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji, gdyż Przedsiębiorstwa E. we W. jako przedsiębiorstwo, któremu przyznano status mającego szczególne znaczenie dla bezpieczeństwa publicznego oraz którego wszelkie koszty mające lub mogące mieć wpływ na wysokość cen i stawek oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło poddano szczególnemu nadzorowi i kontroli, nadal konsekwentnie i stanowczo uważa, że nie może każdemu kto chce, udostępniać danych, stanowiących podstawę do ustalania tych cen, jak i mających wpływ na bieżącą oraz przyszłą działalność Przedsiębiorstwa.

Na ww. decyzję z dnia (...) S. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy domagając się jej uchylnie oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji z dnia (...). Skarżący zarzucił Przedsiębiorstwu naruszenie:

1.

art. 7, art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

2.

art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w ramach toczącego się postępowania w ten sposób, iż zastosowana wykładania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prowadzi do uznania, iż istniejące dokumenty stanowią informację publiczną przetworzoną;

3.

art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowanie w ten sposób, iż wszystkie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na korzyść wyłączenia prawa do informacji publicznej, co prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji;

4.

art. 6, art. 7, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine k.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. oraz art. 140 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący, tak jak we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia (...) stwierdził, że udostępnienie żądanych, istniejących dokumentów nie stanowi udzielenia informacji publicznej przetworzonej. W tym kontekście podkreślił, że Przedsiębiorstwo błędnie utożsamia konieczność przekształcenia informacji (która nie wiąże się z intelektualną modyfikacją informacji) z jej przetworzeniem i pozyskaniem w efekcie tego całkiem nowej informacji pod względem jakościowym. Wskazał także, że skoro Przedsiębiorstwo nie wniosło skargi kasacyjnej od wyroku z dnia (...), to tym samym będąc związane wyrażoną w nim oceną prawną, nie miało podstaw do uznania że przedmiotowy wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Powołał się również na wynikający z przepisów prawa powszechny i szeroki dostęp do informacji publicznej jako niezbędny element istnienia społeczeństwa obywatelskiego. Zaznaczył, że z art. 61 Konstytucji RP wynika, iż ogólną zasadą jest dostęp do informacji, i że w związku z tym wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości przemawiać na rzecz dostępu. Dlatego też, jak podkreślił, wszelkie ustawowe ograniczenia prawa do informacji nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ponadto skarżący zarzucił, że działanie Przedsiębiorstwa w niniejszej sprawie wskazuje, że celowo zmierza ono do przedłużanie toczącego się postępowania, że nie dokonało ono zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz, że uzasadnienie wydanych przez nie decyzji jest ogólnikowe, nie odnosi się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie wyjaśnia w sposób prawidłowy przyczyn odmowy udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji.

W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kryterium legalności, a więc prawidłowości zastosowania obowiązujących w dniu wydania decyzji administracyjnej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego.

W związku z tym, iż w dotychczasowym postępowaniu o przedmiocie niniejszej sprawy dwukrotnie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, tj. w prawomocnym wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SAB/Bd 26/13) i z dnia 25 lutego 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 1232/13), ocena zaskarżonej decyzji z dnia (...) z punktu widzenia ww. kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, wymagała uwzględnienia, ze względu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia sądowe, dyrektyw wynikających z treści art. 153 i 170 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa we wskazanym przepisie, rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Wskazania natomiast co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają one na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz nakreślenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu uniknięcia wadliwości tegoż postępowania (por. Bogusław Dauter: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, wydanie 1, Warszawa 2008 str.289-290). Z treści przytoczonego przepisu art. 153 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, iż zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono wzruszone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc strona lub organ z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinni oni zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 p.p.s.a., który to przepis explicite wskazuje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jeśli więc strona lub organ ze środka odwoławczego nie skorzysta i tym samym doprowadzi do uprawomocnienia się danego wyroku, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu i wskazania w nim zawarte są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu, jak i innych organów. Nierespektowanie więc przez organ oceny prawnej i wykładni wyrażonej w danej sprawie w orzeczeniu sądu, narusza zasadę związania z art. 153 p.p.s.a., i uzasadnia uchylenie takiego niezgodnego z art. 153 rozstrzygnięcia.

Istotnym zatem w niniejszej sprawie w świetle art. 153 p.p.s.a. jest przede wszystkim rozstrzygnięcie, czy Przedsiębiorstwo rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę uwzględniło wyrażoną w wydanych w sprawie orzeczeniach sądowych ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania.

Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SAB/Bd 26/13 przesądził, że Przedsiębiorstwo jest podmiotem zobowiązanym według ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielania informacji publicznej oraz, że żądane przez skarżącego umowy, kosztorysy i inne dokumenty, które są źródłem wydatków na cele publiczne czy stanowią podstawę do dyspozycji wydatkowania przez organ środków publicznych na rzecz podmiotów świadczących na jego rzecz usługi, jako dokumenty obrazujące sposób rozdysponowanie środków publicznych, w tym w wykonaniu umowy cywilnoprawnej, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. o sygn. akt II SA/Bd 1232/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie tylko wskazał na konieczność wykazania przez podmiot zobowiązany w podjętej decyzji, że w danym wypadku mamy do czynienia z informacją publiczną o charakterze przetworzonym, ale również wprost stwierdził, że informacji przetworzonej nie stanowią informacje objęte ochroną, o których mowa w art. 5 u.d.i.n. i podlegające w związku z tym ograniczeniu w ich udostępnieniu. Odnosząc się do tej ostatniej kwestii Sąd orzekający wyjaśnił, że w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p., konieczność ograniczenia prawa do informacji w związku z ochroną informacji niejawnych, oraz innych tajemnic ustawowo chronionych i tajemnic przedsiębiorcy stanowi podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenia, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., a nie ze względu na okoliczność, że takie chronione informacje stanowią informację przetworzoną. Ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikające z konieczności ochrony określonych informacji, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., stanowią bowiem - jak podkreślił - zupełnie inną instytucję prawną niż instytucja informacji przetworzonej, która to skorelowana jest z potrzebą istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W konsekwencji wyrażonego stanowiska Sąd orzekający stwierdził, że wymienione pozycje tj. informacje objęte ochroną, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. oraz informacje przetworzone stanowią zupełnie odrębne podstawy do ewentualnego odmówienia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia informacji publicznej, jako że w tym pierwszym wypadku następuje to ze względu na występujące ograniczenia w udostępnieniu informacji, natomiast w szczególnie istotnego interesu publicznego.

Pomimo powyższej, wyrażonej w sposób jednoznaczny przez orzekające składy oceny prawnej, Przedsiębiorstwo podtrzymując stanowisko, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, ponownie wezwało skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego pod rygorem skutków określonych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., uzasadniając wezwanie istnieniem ograniczeń w udzielenia informacji publicznej, wynikających z okoliczności objęcia Przedsiębiorstwa systemem koncesyjnym w zakresie wytwarzania, przesyłania i dystrybucji ciepła, oraz uznania go (ciepłowni Przedsiębiorstwa) za obiekt mający istotne znaczenie dla bezpieczeństwa publicznego. Wynika z tego, że strona zobowiązana wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. o udzielenia informacji publicznej po raz kolejny, wbrew stanowisku wyrażonemu w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., argumentowała stanowisko o konieczności udzielenia w sprawie informacji publicznej przetworzonej, okolicznościami mającymi wskazywać na ograniczenia prawa do informacji, wynikającymi z konieczności ochrony określonych informacji. Stanowi to istotne naruszenie art. 153 p.p.s.a., gdyż w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. skład orzekający wyraźnie zakwestionował utożsamianie przez Przedsiębiorstwo informacji objętych ochroną, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. oraz informacji przetworzonych, wskazując że konieczność ochrony określonych informacji może stanowić podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenia określone w art. 5 u.d.i.p., a nie ze względu na okoliczność, że takie chronione informacje stanowią informację przetworzoną. Nieuprawnione było zatem, w świetle stanowiska wyrażonego w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., ponowne wykazywanie przez Przedsiębiorstwo, że żądanie skarżącego dotyczy informacji publicznej przetworzonej, poprzez powołanie się na okoliczności mające świadczyć o ograniczeniu w możliwości udostępniania wszystkim podmiotom zainteresowanych określonych informacji. Czym innym jest bowiem informacja przetworzona, wymagająca istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a czym innym informacja, objęta ochroną, o której mowa w art. 5 u.d.i.p. i podlegająca w związku z tym ograniczeniom w udostępnianiu.

Należy w związku z tym podkreślić, że informacja przetworzona to taka informacja, której źródłem są materiały znajdujące się posiadaniu podmiotu zobowiązanego, lecz która nie istnieje w przyjętej ostatecznie treści i postaci, gdyż wiąże się z potrzebą dokonania przez podmiot zobowiązany odpowiednich czynności i działań, w tym intelektualnych, według różnorodnych kryteriów, powodujących w konsekwencji powstanie jakościowo nowej informacji. Taka też informacja wymaga dla jej udzielenia istnienia szczególnego znaczenia dla interesu publicznego. Jeżeli więc podmiot zobowiązany twierdzi, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną i, że w związku z tym podmiot zainteresowany winien wykazać, że taka informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, powinien on wskazać w podjętej decyzji na okoliczności uzasadniające stanowisko, iż żądanie objęte wnioskiem o udostępnienie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym. Skoro więc w przedmiotowej sprawie Przedsiębiorstwo takich okoliczności nie wskazało, lecz istotnie naruszając przepis art. 153 p.p.s.a. po raz kolejny wykazywało, że przedmiot sprawy dotyczy informacji publicznej przetworzonej poprzez powołanie się na ograniczenia w możliwości udostępniania wszystkim podmiotom zainteresowanych określonych informacji dotyczących Przedsiębiorstwa, które to ograniczenia - jak wykazano wyżej - nie mogą świadczyć o tym, że żądane informacje stanowią informacje przetworzone, lecz ewentualnie mogą stanowić podstawę do odmówienia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę informacji, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., to tym samym Sąd orzekający w obecnym składzie, z uwagi na niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., którymi zgodnie z art. 153 p.p.s.a. podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej był związany, a w konsekwencji tego naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.i.p., orzekł o uwzględnieniu wniesionej w sprawie skargi i uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia (...).

O powyższym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Natomiast o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia niniejszego wyroku. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Przedsiębiorstwo zastosuje się do dyrektyw wynikających z przepisu art. 153 p.p.s.a. i zgodnie z treścią wydanych w sprawie wyroków uwzględni wyrażone w nich stanowisko, że czym innym jest informacja przetworzona, a czym innym informacja, objęta ochroną, o której mowa w art. 5 u.d.i.p., i że w związku z tym obie wymienione pozycje stanowią odrębne instytucje prawe, skorelowane z innymi przesłankami udostępniania, i których w związku z tym nie można utożsamiać i traktować zamiennie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.