II SA/Bd 683/19, Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3046869

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 stycznia 2020 r. II SA/Bd 683/19 Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak.

Sędziowie WSA: Grzegorz Saniewski (spr.), Asesor Katarzyna Korycka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1. uchyla zaskarżoną decyzję,

2. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę (...) (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent M. T. (zwany dalej "Prezydentem") decyzją z (...) lutego 2019 r. nr (...) (...) odmówił spółce P. W. (zwanej dalej "Skarżącą") wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji pod nazwą: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej (...) - wieża typu (...)-E33 o wysokości całkowitej 34,3 m n.p.t. przy ul. (...). (...) w T., działka nr (...) w obrębie 70.

Zdaniem organu planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent wskazał, że planowana inwestycja znajduje się na terenie objętym ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "(...)", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej T. Nr (...) z (...) kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Toruńskiego z 1998 r. Nr (...), poz. 183, zwanym dalej w skrócie "m.p.z.p."). Planowana inwestycja znajduje się na terenie jednostki planistycznej KS-69 o przeznaczeniu: komunikacja - stacja paliw gazowych. Organ zauważył, że przeznaczenie jednostki planistycznej pod tereny komunikacji nie jest enumeratywnie wymienione w art. 46 ustawy z dnia (...) maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062, zwanej w skrócie "w.r.u.s.t.") jako niesprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Prowadzi to do wniosku, że w określone w planie przeznaczenie terenu nie umożliwia realizacji tego typu inwestycji. Przepis art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. nie ma w tym przypadku zastosowania, gdyż zamknięty katalog wymienionych w nim rodzajów przeznaczenia terenu nie obejmuje przeznaczenia, jakie występuje w rozpatrywanej sprawie.

Ponadto organ wskazał, że w pobliżu lokalizacji inwestycji dominuje zabudowa wielorodzinna oraz jednorodzinna, a dla jednostki planistycznej KS-69 określono maksymalną wysokość zabudowy jako 1 kondygnację z uwagi na skalę sąsiednich budynków. Wobec tego należy przyjąć, że koncepcja rozwoju przestrzennego miasta dla tego obszaru nie zakłada lokalizacji obiektów o wysokości odpowiadającej planowanej stacji bazowej.

W złożonym odwołaniu Skarżąca uznała za błędne twierdzenie, że planowana inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p. Skarżąca podniosła, że przeznaczenie terenu planowanej inwestycji (komunikacja - stacja paliw gazowych) oraz jego sposób wykorzystania w żaden sposób nie ogranicza realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w szczególności w świetle art. 46 ust. 1 i 2 w.r.u.s.t. Przepis ten stanowi, że nie można ustanawiać zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji z zakresu telekomunikacji, a ustanawiane w planach zapisy nie mogą eliminować takich inwestycji. Zdaniem odwołującej przeznaczenie "komunikacja - stacja paliw gazowych" nie uniemożliwia lokalizacji planowanej inwestycji.

Odwołująca podniosła, że w przypadku planu miejscowego uchwalonego przed wejściem w życie w.r.u.s.t. (tak jak w przedmiotowym przypadku) plan ten należy odkodować uwzględniając zapisy ustawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 59/12 z (...) maja 2013 r.).

Odwołująca zwróciła uwagę, że stosownie do art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. nie można w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzać zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Ów niedozwolony zakaz nie musi wynikać wprost z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale może wynikać także pośrednio z analizy całokształtu planu. Jeżeli rezultatem znajdujących się w planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń jest to, że inwestor planujący realizację inwestycji w zakresie łączności publicznej nie może jej zrealizować na obszarze przeznaczonym na taką inwestycję w planie lub byłaby ona nieefektywna z przyczyn obiektywnych - to nie mamy do czynienia z ograniczeniem, ale z zakazem o którym mowa w art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t.

Zdaniem Skarżącej w związku z tym, że jedyne, potencjalne ograniczenia zapisane w m.p.z.p. mają charakter wyłącznie uznaniowy, należy zastosować regułę interpretacyjną zawartą w art. 46 w.r.u.s.t.

Skarżąca podniosła także, że m.p.z.p. wprowadza ograniczenia odnośnie wysokości budynków. Planowana inwestycja jest budowlą, a nie budynkiem, nie można zatem odnosić do niej tego ograniczenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda K. - P. (zwany dalej "Wojewodą") decyzją z (...) maja 2019 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Biorąc pod uwagę definicję kondygnacji zawarta w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1422 z późn. zm.) Wojewoda uznał, że zawarte w m.p.z.p. ograniczenie co do ilości kondygnacji nie ma zastosowania do masztu telekomunikacyjnego. Zwrócił jednakże uwagę, że wysokość konstrukcji (32,2 m) nie pozostaje bez wpływu na sposób zagospodarowania terenu i z tego powodu Prezydent M. T. ocenił, że planowana budowla przekracza dopuszczalną wysokość dla obszaru, na którym jest realizowana. Wnioski takie organ I instancji oparł też na opinii otrzymanej z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w T.

Wojewoda podniósł, że z art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może wprowadzić zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem. Nie oznacza to jednak, że nie może on wprowadzać ograniczeń czy to w zakresie lokalizacji (czyli do określonego terenu) czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą lokalizowane. Wojewoda wskazał, że z art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. nie można wyprowadzać normy pozbawiającej organy gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej. Zdaniem Wojewody odwołujący na podstawie art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na planowane inwestycje, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej.

Wskazując na art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wojewoda podniósł, że to zasadniczo gmina, działając w ramach przyznanego jej ustawą władztwa planistycznego, określa przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów znajdujących się w jej granicach. Odnośnie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej władztwo planistyczne organów gminy zostało ograniczone przepisami w.r.u.s.t., a nie zupełnie wykluczone. Przepis art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. zostałby naruszony, jeżeli uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałaby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Jednakże zdaniem Wojewody m.p.z.p. nie przewiduje całkowitego zakazu realizacji inwestycji z zakresu telekomunikacji. Nie można wiec uznać w tym zakresie stanowiska inwestora za zasadne.

W skardze do sądu administracyjnego (...) Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię tj. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm., zwanej w skrócie "Prawem budowlanym") w związku z art. 46 ust. 1 i 2 w.r.u.s.t. oraz w związku z uchwała Rady Miejskiej T. nr (...) z (...) kwietnia 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla "(...)" w T., będącego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T., w szczególności z kartą terenu nr (...) - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że postanowienia m.p.z.p. uniemożliwiają Skarżącej realizację inwestycji.

W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymała stanowisko, że błędne jest twierdzenie jakoby planowana inwestycja była niezgodna z wymogiem m.p.z.p. co do wysokości obiektu. Wymóg ten dotyczy bowiem budynków, a nie wież telekomunikacyjnych. Skarżąca zwróciła uwagę, że w otoczeniu planowanej inwestycji znajduje się kilkukondygnacyjna zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Ze względu na tą okoliczność oraz konieczność wzięcia pod uwagę poziomu promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności konieczne było zwiększenie wysokości wieży telekomunikacyjnej.

Skarżąca podniosła także, że w przypadku planu miejscowego uchwalonego przed wejściem w życie w.r.u.s.t. (tak jak w niniejszej sprawie) przepis art. 46 w.r.u.s.t. należy traktować jako regułę interpretacyjną w wykładni przepisów takiego planu w celu umożliwienia realizacji inwestycji z zakresu telekomunikacji.

Skarżąca zwróciła uwagę, że w karcie terenu wpisany jest obiekt podlegający ochronie konserwatora zabytków, jednakże ochronie podlega sam obiekt, a nie cały obszar.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Ograniczenie kompetencji sądu do sprawowania kontroli oznacza, że sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu administracji. Jeżeli zatem ustawodawca wymaga od organu administracji dokonania pewnej oceny stanu faktycznego i prawnego, to organ musi takiej oceny dokonać i zawrzeć ją w decyzji. Sąd będąc władny jedynie do skontrolowania działań organu nie może dokonać takiej oceny za organ. Sąd jest jedynie zobowiązany sprawdzić (ocenić), czy ocena dokonana przez organ jest zgodna z przepisami prawa. W przypadku zaś kiedy organ uchyla się od dokonania oceny wymaganej przez ustawodawcę - Sąd w ramach kontroli jest zobowiązany uchylić decyzję organu wskazując na konieczność wywiązania się przez organ z ustawowego obowiązku. Brak dokonania przez organ wymaganej przez prawo oceny skutkuje bowiem tym, że sąd merytorycznie nie ma czego kontrolować.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Ocena organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym analiza zapisów tegoż planu, stosownie do art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwanej w skrócie "k.p.a.") powinna mieć odbicie w przedstawieniu stosownej argumentacji obejmującejwskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne) a ponadto wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne).

W kontrolowanej przez sąd sprawie Wojewoda był zobowiązany dokonać oceny zgodności przedstawionego przez Skarżącą projektu budowlanego z ustalaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji tj. z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "(...)", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej T. Nr (...) z (...) kwietnia 1998 r.

Jednakże w treści zaskarżonej decyzji nie ma takiej oceny, spełniającej wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Z uzasadnienia decyzji wynika jedynie to, że Wojewoda:

- podzielił stanowisko Skarżącej, że wynikający z m.p.z.p. wymóg wysokości odnosi się do budynków, nie może mieć zatem zastosowania do masztu telekomunikacyjnego,

- stwierdził, że wysokość planowanej konstrukcji "nie pozostaje bez wpływu na sposób zagospodarowania terenu",

- uznał, że wskazane przez inwestora ustalenia m.p.z.p. nie naruszają art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. gdyż nie wprowadzają całkowitego zakazu realizacji inwestycji z zakresu komunikacji.

Podzielając stanowisko organu I instancji tj. uznając, że przedstawiony projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Wojewoda w ogóle nie wskazał, z jakim konkretnie przepisem m.p.z.p. przedstawiony projekt budowlany jest niezgodny. Nie przedstawił interpretacji tego konkretnego przepisu.

Oceny zgodności przedstawionego przez Skarżącą projektu budowlanego z ustalaniami m.p.zp. nie może zastąpić dokonane w decyzji Wojewody przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania czy też wskazanie na oceny, które dokonał organ I instancji. Nie jest taką oceną stwierdzenie, że wysokość planowanej konstrukcji "nie pozostaje bez wpływu na sposób zagospodarowania terenu" - w tej wypowiedzi brak jest bowiem odwołania do brzmienia konkretnego przepisu m.p.z.p., brak też wskazania jak ten konkretny przepis określa sposob zagospodarowania terenu oraz czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny czy też jest niezgodny z ową normą m.p.z.p. ustalającą konkretny sposób zagospodarowania terenu.

Nie jest też taką oceną stwierdzenie Wojewody, że w związku z istniejącym wpływem planowanej konstrukcji na sposób zagospodarowania terenu "Prezydent M. T. ocenił, że planowana budowla przekracza dopuszczalną wysokość dla obszaru, na którym jest realizowana. Wnioski takie organ I instancji oparł też na opinii otrzymanej z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w T.." Tego rodzaju wypowiedź jest jedynie opisaniem stanowiska innego organu oraz opisaniem jaka była podstawa sformułowania stanowiska tego innego organu. Ponadto w tej relacji o stanowisku innego organu Wojewoda nie wskazał, jaki konkretny przepis m.p.z.p. jest podstawą do twierdzenia, że "planowana budowla przekracza dopuszczalną wysokość dla obszaru, na którym jest realizowana".

Także stwierdzenie Wojewody, że zakwestionowane przez inwestora uregulowania m.p.z.p. nie naruszają art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. - nie może być uznane za dokonanie oceny zgodności projektu budowlanego z ustalaniami m.p.z.p. W odwołaniu Skarżąca podnosiła, że przeznaczenie terenu planowanej inwestycji (komunikacja - stacja paliw gazowych) nie ogranicza realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wskazywała na konieczność interpretacji tego ustalenia planu przez pryzmat art. 46 ust.w.r.u.s.t. Odnosząc się do tego stanowiska Skarżącej Wojewoda wypowiedział się jedynie odnośnie kwestii sposobu interpretacji całości ustaleń m.p.z.p. w kontekście art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. Nie wypowiedział się jednak odnośnie tego, czy konkretne ustalenie przedmiotowego m.p.z.p. określające przeznaczenie terenu planowanej inwestycji (komunikacja - stacja paliw gazowych) jest tym ustaleniem, z którym projekt budowlany jest niezgodny - a jeżeli tak, to dlaczego.

Należy w tym miejscu zauważyć, że błędna jest wykładania art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. zawarta w decyzji organu I instancji. Z wypowiedzi Prezydenta wynika, że jego zdaniem skoro przeznaczenie jednostki planistycznej pod tereny komunikacji nie jest wymienione w art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. jako niesprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - to określone w m.p.z.p. przeznaczenie terenu (tj. komunikacja - stacja paliw gazowych) uniemożliwia realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jednocześnie Prezydent twierdzi, że art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. nie ma w tym przypadku zastosowania, gdyż zamknięty katalog wymienionych w nim rodzajów przeznaczenia terenu nie obejmuje przeznaczenia, jakie występuje w rozpatrywanej sprawie.

Błędne jest wynikające z powyższej wypowiedzi twierdzenie organu, jakoby z art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t wynikało, że przeznaczenie terenu (tj. komunikacja - stacja paliw gazowych) wyklucza możliwość realizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, gdyż ustawodawca nie wypowiedział się w ww. przepisie o takim rodzaju przeznaczenia terenu. Takie twierdzenie organu wynika ze skupienia się na treści drugiego zdania art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. z pominięciem pierwszego zdania tego przepisu. Zgodnie z art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t.: "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu." Z pierwszego zdania cytowanego przepisu wynika, że przy braku określenia w planie miejscowym, gdzie można zlokalizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej - dopuszczalne jest lokalizowanie tej inwestycji w każdy miejscu objętym planem, o ile lokalizacja w danym miejscu nie jest sprzeczna "z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń". W tym kontekście zdanie drugie art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. jest wypowiedzią ustawodawcy odnośnie tego, jak przy ocenie, czy możliwa jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w konkretnym miejscu - należy oceniać niektóre z rodzajów ustaleń zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W zdaniu drugim ustawodawca wypowiada się mianowicie odnośnie tego, czy ustalone w planie miejscowym przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej; ponadto w zdaniu drugim art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. ustawodawca wypowiada się w kwestii czy sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest ustalone w planie miejscowym przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej. Wypowiedź ustawodawcy w zdaniu drugim art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. należy zatem rozumieć w ten sposób, że nawet jeżeli w planie miejscowym wskazano przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne - to samo takie przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a ponadto że nawet jeżeli w planie miejscowym wskazano przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej - to samo takie przeznaczenie nie jest to sprzeczne z lokalizacją na tym terenie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Zawsze jednak organ w przypadku jeżeli ma do czynienia z planem miejscowym, w którym nie umieszczono zapisów o lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a inwestor planuje w jakimś miejscu na terenie objętym planem miejscowym zlokalizowanie (wybudowanie) inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - winien dokonać oceny wskazanej w zdaniu pierwszym art. 46 ust. 2 tj. czy zaproponowana przez inwestora lokalizacja nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przy tej ocenie w przypadku przeznaczenia danego terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne oraz na cele zabudowy jednorodzinnej - zobowiązany jest uwzględnić wypowiedź ustawodawcy zawartą z zdaniu drugim art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t.

Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 75 w.r.u.s.t. przepis art. 46 i 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 października 2017 r. (sygn. akt I OSK 328/16) z treści art. 75 ust. 1 w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie wynika, by ustawodawca dopuścił możliwość stwierdzenia nieważności dotychczasowych planów miejscowych niedostosowanych do przepisów tej ustawy. Objęcie tychże planów sankcją nieważności musiałoby być wyraźnym postanowieniem ustawodawcy, którego nie da się wywieść z samego odesłania w stosunku do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy nie tylko do art. 46, ale również art. 48 ustawy. Sąd podziela także pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu NSA z 13 października 2016 r. (sygn. akt II OZ 1034/16), że art. 75 w.r.u.s.t. należy rozumieć w ten sposób, że ustalenia planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych powinny być wykładane w tych sprawach, w których plan miejscowy ma zastosowanie, z uwzględnieniem jej art. 46. Tak więc słusznie wskazuje skarżąca, że w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed wejściem w życie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych art. 46 w.r.u.s.t. należy traktować jako regułę interpretacyjną w wykładni ustaleń tych planów.

Słusznie podnosi Wojewoda, że przepisy w.r.u.s.t. nie wyłączyły władztwa planistycznego gminy. Możliwe jest zatem takie zintepretowanie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed wejściem w życie w.r.u.s.t., która wyklucza zrealizowanie w danym miejscu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z drugiej jednakże strony nie można zintepretować tak przepisów planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed wejściem w życie w.r.u.s.t., aby prowadziło to do zakazu realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym terenie objętym planem. W praktyce oznacza to, że jeżeli organ twierdzi, że na danym terenie nie jest możliwa realizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - w celu odparcia zarzutu, że prowadzi to do całkowitego zakazu realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenie objętym planem - winien przynajmniej przykładowo wskazać, gdzie w takim przypadku dostrzega możliwość realizacji takiej inwestycji np. że w ustaleniach planu jako jedno z rodzajów przeznaczenia terenu określono przeznaczenie terenu na cele łączności publicznej. W przedmiotowej sprawie winno to być wskazanie uwzględniające treść § 4 m.p.z.p. oraz szczegółowych zapisów tegoż planu. Tego rodzaju wskazania organ nie uczynił. Nie wiadomo zatem, czy jeżeli zdaniem Wojewody nie jest możliwe lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenie przeznaczonym pod obsługę komunikacyjną (por. § 4 ust. 1 pkt 8 przedmiotowego m.p.p.z.p., który wskazuje na tereny oznaczone symbolem KS) - to Wojewoda dostrzega jakiejkolwiek miejsce na terenie objętym m.p.z.p., gdzie taka inwestycja może być zrealizowana.

Ze względu na powyższe, stwierdzając uchybienie art. 107 § 3 k.p.a. które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) uchylił zaskarżoną decyzję.

W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę przedstawiając w decyzji spełniającą wymogi art. 107 § 3 k.p.a. argumentację odnośnie oceny, czy zachodzi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględniając powyższe stanowisko Sądu.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) biorąc pod uwagę wysokość wpisu i uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.